filium achitob ſacerdotem. Qui conſuluit ꝓeo dn̄m: ⁊ cibaria dedit ei. Sꝫ ⁊ gladiū goliath philiſtei dedit illi. Miſit gͦ rex ad accerſiendū achimelech ſacerdotē filiū achitob: etoēm domū pr̄is eius ſacerdotū qͥ erant in nobe. Qui vniuerſi venerūt ad rege. Et ait ſaulad achimelech. Audi fili achitob. Qui rn̄ditPreſto ſum dn̄e. Dixitqꝫ ad eū ſaul. Quarecōiuraſtis adu̓ſum me tu ⁊ filiꝰ iſai: ⁊ dediſtiei panes ⁊ gladiū ⁊ ꝯſuluiſti ꝓ eo dn̄m vt cōſurgeret aduerſum me inſidiator vſqꝫ hodieꝑmanēs? Rn̄denſqꝫ achimelech regi ait. Etqͥs in om̄ibꝰ ẜuis tuis ſic̄ dauid fidelis et gener regis: ꝑgens ad imperiū tuum: ⁊ glorioſus in domo tua? Nū hodie cepi ꝓ eo cōſulere dn̄m? Abſit hoc a me. Ne ſuſpicet̉ rex aduerſum ſeruū ſuū rem huiuſcemodi in vniu̓ſa domo pr̄is mei. Nō em̄ ſciuit ſeruꝰ tuꝰ qͥcqͣꝫ ſuꝑ hoc negocio vel modicum vel grandeDixitqꝫ rex. Morte morierꝭ achimeleh tu ⁊om̄is domus pr̄is tui. Et ait rex emiſſarijs qͥcir cūſtabāt eū. Cōuertimini ⁊ īterficite ſacerdotes dn̄i. Nā manꝰ eorū cū dauid eſt: ſcientes ꝙ fugiſſet: ⁊ nō indicauerūt mihi. Noluerunt aūt ſerui regis extēdere manꝰ ſuas in ſacerdotes dn̄i. Et ait rex ad doech Cōuerteretu: ⁊ irrue in ſacerdotes dn̄i. Cōuerſuſqꝫ doech idumeus irruit ī ſacerdotes ⁊ trucidauitī die illa octogīta qͥnqꝫ viros veſtitos ephotlineo. Nobe aūt ciuitatē ſacerdotū ꝑcuſſit inore gladij viros ⁊ mulieres ⁊ ꝑuulos ⁊ lactētes bouēqꝫ ⁊ aſinū ⁊ ouem in ore gladij. Euadēs aūt vnꝰ filiꝰ achimelech filij achitob: cuiꝰnomē erat abiathar: fugit ad dd̓: ⁊ annunciauit ei ꝙ occidiſſet ſaul ſacerdotes dn̄i. Et aitdauid ad abiathar. Sciebam em̄ in die illa q̄cū ibi eſſet doech idumeus: ꝓculdubio annūciaret ſauli. Ego ſum reus omniū aīarū pr̄istui. Mane mecū ne timeas Si qͥs q̄ſierit animā meā: queret ⁊ aīam tuam: mecumqꝫ ſeruaberis.XXIIIT annūciauerūt dauid dicētes. Eccephiliſtijm oppugnāt ceilā: ⁊ diripiAunt areas. Cōſuluit gͦ dauid dn̄m dicens. Nū vadā ⁊ ꝑcutiā philiſteos iſtos Etait dn̄s ad dauid. Uade ⁊ ꝑcuties philiſteoſ⁊ ſaluabis ceilā. Et dixerūt viri qͥ erāt cū dauid ad eū. Ecce nos hic in iudea cōſiſtētes timemus: qͣntomagis ſierimꝰ in ceila aduerſuꝫagmina philiſtinorū: Rurſum gͦ dauid cōſuluit dn̄m. Qui rn̄dens ait ei. Surge ⁊ vade īceilā. Ego em̄ tradā philiſteos in manu tua.Abijt gͦ dauid ⁊ viri eiꝰ ī ceilā ⁊ pugnauit aduerſum philiſteos. Et abegit iumēta eorum.⁊ ꝑcuſſit eos plaga magna: ⁊ ſaluauit dauidhabitatores ceile. Porro eo tēꝑe qͦ fugiebatRegumabiathar filiꝰ achimelech ad dauid in ceilamephot ſecum hn̄s deſcenderat. Nūciatum eſtaūt ſauli ꝙ veniſſet dauid in ceilā. Et ait ſaulTradidit eum dn̄s in manꝰ meas: cōcluſuſqꝫeſt introgreſſus vrbem in qͣ porte et ſere ſunt.Et p̄cepit ſaul om̄i ppl̓o vt ad pugnā deſcenderet in ceilam: ⁊ obſideret dauid ⁊ viros eiꝰQd̓ cū reciſſet dauid: qꝛ p̄pararet ei ſaul claꝫmalū: dixit ad abiathar ſacerdotem. Applicaephot. Et ait dauid. Dn̄e deꝰ iſrl̓ audiuit famā ẜuꝰ tuꝰ ꝙ diſponat ſaul venire in ceilam.vt euertat vrbē ꝓpter me. Si tradent me viri ceile in manꝰ eius: ⁊ ſi deſcendet ſaul ſic̄ audiuit ſeruꝰ tuꝰ dn̄e deꝰ iſrl̓ indica ẜuo tuo Etait dn̄s. Deſcendet. Dixitqꝫ rurſum dauid.Si tradēt me viri ceile ⁊ viros qui ſunt mecūin manꝰ ſaul?: Et dixit dn̄s. Tradent Surrexit gͦ dauid ⁊ viri eiꝰ: quaſi ſexcenti: ⁊ egreſſide ceila huc atqꝫ illuc vagabant̉ incerti. Nū.ciatūqꝫ eſt ſaul ꝙ fugiſſet dauid de ceila ⁊ ſaluatus eēt: quāobrē diſſimilauit exire. Morabat̉ aūt dauid in deſerto in locꝭ firmiſſimismanſitqꝫ in monte ſolitudinis ziph in monteopaco. Querebat tn̄ euꝫ ſaul cunctis diebus⁊ nō tradidit eū dn̄s in manꝰ eiꝰ. Et vidit dauid ꝙ egreſſus eēt ſaul vt quereret aīam eiusPorro dauid erat in deſerto ziph in ſilua Etſurrexit ionathas filius ſaul ⁊ abijt ad dauidin ſiluā ⁊ confortauit manꝰ eiꝰ in deo: dixitqꝫei. Ne timeas Neqꝫ em̄ inueniet te manꝰ ſaulpr̄is mei. Et tu regnabis ſuꝑ iſrl̓: ⁊ ego ero tibi ſecūdus. Sꝫ ⁊ ſaul pat̓ meꝰ ſcit hͦ. Percuſſit ergo vterqꝫ fedus corā dn̄o. Māſitqꝫ dauid in ſilua: ionathas aūt reu̓ſus eſt in domūſuam. Aſcēderūt aūt ziphei ad ſaul in gabaadicētes. Nōne ecce dauid latitat apud nos īlocꝭ tutiſſimis ſilue in colleachile q̄ ē ad dexteram deſerti? Nūc gͦ ſicut deſiderauit anīa tuavt deſcenderes: deſcēde. noſtrum aūt erit vttradamꝰ eū in manꝰ regis. Dixitqꝫ ſaul benedicti vos a dn̄o quia doluiſtis vicem meamAbite ergo oro ⁊ diligentius preparate: ⁊ curioſius agite ⁊ cōſiderate locū vbi ſit pes eiꝰvel quis viderit eum ibi vbi dixiſtꝭ. Recogitat em̄ de me ꝙ callide inſidier ei. Cōſiderate⁊ videte omnia latibula eiꝰ in qͥbus abſconditur: ⁊ reuertimini ad me ad rē certā vt vadaꝫvobiſcū. Qd̓ ſi etiā in terrā ſe obſtruxerit: ꝑſcrutabor eum in cunctis milibꝰ iuda. At illiſurgētes abierūt in ziphante ſaul. Dauid āt⁊ viri eiꝰ erāt in deſerto maon in cāpeſtribusad dexteraꝫ ieſimuth. Iuit gͦ ſaul ⁊ ſocij eiusad querendū eū. Et nunciatū ē dauid: ſtatimqꝫ deſcēdit ad petrā: ⁊ ꝟſabat̉ in deſerto maon. Qd̓ cū audiſſet ſaul: ꝑſecutꝰ ē dauid ī deſerto maon. Et ibat ſaul et viri eius ad latus