eos yſaac pacifice in locum ſuuꝫ. Ecce autemvenerūt in ipſo die ẜui yſaac: annūciantes eide puteo quē foderant: atqꝫ dicentes. Inuenimus aquā. Unde appellauit eum abundantiā ⁊ nomē vrbi impoſitū eſt berſabee vſqꝫ inpreſentē diē. Eſau vero quadragenarius duxit vxores duas: iudith filiā beeri ethei. ⁊ baſemath filiā elon eiuſdem loci: que ambe offenXXVIIderāt animū yſaac ⁊ rebecce.Enuit aūt yſaac: ⁊ caligauerunt ocu¶ Ili eius. ⁊ videre nō poterat: vocauit/qꝫ eſau filiū ſuū maiorē: ⁊ dixit ei. Filimi. Qui rn̄dit. Aſſum. Cui pater. Uidesinquit ꝙ ſenuerim: ⁊ ignorē diē mortis mee.Sume arma tua: ⁊ pharetrā: ⁊ arcū ⁊ egredere foras. Cunqꝫ venatū aliqͥd apprehēderisfac mihi inde pulmentū ſicut velle me noſti ⁊affer vt comedā: ⁊ benedicat tibi aīa mea anteqͣꝫ moriar. Qd̓ cum audiſſet Rebecca ⁊ illeabiſſet in agrū vt iuſſionē pr̄is impleret: dixit filio ſuo iacob. Audiui patrē tuū loquentēcū eſau fratre tuo: ⁊ dicentē ei. Affer mihi devenatione tua: ⁊ fac cibos vt comedā: ⁊ bn̄dicā tibi coraꝫ dn̄o anteqͣꝫ moriar. Nūc ergofili mi acqͥeſce cōſilijs meis: ⁊ pergēs ad gregem affer mihi duos hedos optimos: vt faciam ex eis eſcas patri tuo: quibꝰ libenter veſcitur: quas cū intuleris ⁊ comederit. benedicat tibi pͥuſqͣꝫ moriatur. Cui ille rn̄dit. Noſtiꝙ eſau frater meus hō piloſus ſit: ⁊ ego lenisSi attrectauerit me pater meus ⁊ ſenſerit: timeo ne putet ſibi voluiſſe me illudere: ⁊ inducat ſuper me maledictioneꝫ pro benedictioneAd quē mater in me ſit ait iſta maledictio filimi: tantū audi vocē meā ⁊ pergens affer quedixi. Abijt ⁊ attulit: deditqꝫ matri. Parauitilla cibos ſicut velle nouerat patrem illius: etveſtibus eſau valde bonis: quas apud ſe habebat domi: induit eū: pelliculaſqꝫ hedorumcircundedit manibus et colli nuda protexit.Deditqꝫ pulmentum: ⁊ panes quos coxerattradidit. Quibus illatis dixit. Pater mi Atille rn̄dit. Audio. Quis es tu fili mi? Dixitqꝫiacob. Ego ſum primogenitus tuus eſau. Feci tibi ſicut precepiſti mihi. Surge ſede ⁊ comede de venatione mea: vt benedicat michiaīa tua. Rurſumqꝫ yfaac ad filiū ſuuꝫ. Quomodo inqͥt tam cito inuenire potuiſti fili miQui rn̄dit. Voluntas dei fuit: vt cito occurreret mihi qd̓ volebā. Dixitqꝫ yſaac. Accedehuc vt tangā te filimi: ⁊ ꝓbā vtrū tu ſis filiuſmeus eſau: an nō. Acceſſit ille ad patrē: ⁊ palpato eo. dixit yſaac. Uox quidē: vox iacob ēſed manꝰ. manꝰ ſūt eſau. Et nō cognouit eū:qꝛ piloſe manꝰ ſimilitudinē maioris expreſſerāt. Benedicēs ergo illi ait. Tu es filius meus eſau? Rn̄dit. Ego ſum. At ille. Affer inqͥſmihi cibos de venatiōe tua fili mi: vt benedicat tibi aīa mea Quos cū oblatos comediſſꝫobtulit ei etiā vinū. Quo hauſto dixit ad eū.Accede ad me: ⁊ da mihi oſculum fili mi. Acceſſit: ⁊ oſculatꝰ eſt eū. Statimqꝫ vt ſenſit veſtimētoꝝ eius fragrātiā: benedicens illi ait.Ecce odor filij mei ſic̄ odor agri pleni: cui benedixit dn̄s. Det tibi deus de rore celi: et depinguedine terre abūdantiā frumenti vini etolei: ⁊ ſeruiant tibi populi: et adorent te tribus. Eſto dn̄s fratrum tuorū: ⁊ incuruenturante te filij mr̄is tue. Qui maledixerit tibi ſitille maledictus: ⁊ qui benedixerit tibi benedictionibus repleat̉. Uix yſaac ẜmonē impleuerat: ⁊ egreſſo Iacob foras. venit eſau coctoſqꝫ de venatione cibos intulit patri dicensSurge pater mi: ⁊ comede de venatione filijtui: vt benedicat mihi aīma tua. Dixitqꝫ illiyſaac. Quis em̄ es tu? Qui rn̄dit. Ego ſum filius tuus primogenitus eſau. Expauit yſaacſtupore vehementi: ⁊ vltra qͣm credi pōt am/mirās ait. Quis igit̉ ille eſt qui dudū captaꝫvenationē attulit mihi: ⁊ comedi ex om̄ibuspriuſqͣꝫ tu venires? Benedixiqꝫ ei: ⁊ erit benedictus. Auditis eſau ſermonibus pr̄is: irrugijt clamore magno ⁊ ꝯſternatus ait. Bn̄dicetiā ⁊ mihi pr̄mi. Qui ait. Uenit germanustuus fraudulēter: ⁊ accepit bn̄dictionē tuamAt ille ſubiunxit. Iuſte vocatū eſt nomē eiuſiacob. Supplantauit enim me: en altera vice.Primogenita mea antetulit: ⁊ nunc ſecundoſurripuit benedictionē meam. Rurſumqꝫ adpatrē: nūquid non reſeruaſti ait ⁊ mihi benedictionē. Rn̄dit yſaac. Dn̄m tuū illū ꝯſtitui⁊ oēs fratres ſuos ẜuituti eiꝰ ſb̓iugaui. Frumēto ⁊ vino ⁊ oleo ſtabiliui eum: ⁊ tibi poſthec fili mi vltra qͥd faciā? Cui eſau. Nū vnaꝫinqͥt tm̄ bn̄dictionē habes pr̄. Mihi qͦꝫ obſecro vt bn̄dicas. Tunqꝫ eiulatū magno fleretmotꝰ yſaac dixit ad eū. In pinguedine terre⁊ ī rore celi deſuꝑ erit benedictio tua. Uiuesin gladio: ⁊ fratri tuo ſeruies: tēpuſqꝫ venietcū excutias ⁊ ſoluas iugū eiꝰ de ceruicibꝰ tuis. Oderat gͦ ſemꝑ eſau iacob ꝓ benedictōneqͣ bn̄dixerat ei pr̄. Dixitqꝫ in corde ſuo. Ueniēt dies luctꝰ pr̄is mei ⁊ occidā iacob fratrēmeū. Nūciata ſunt hec rebecce. Que timens⁊ vocans iacob filiū ſuum: dixit ad euꝫ. Ecceeſau frater tuus minat̉ vt occidat te. Nūc ergo fili audi vocē meā: ⁊ ꝯſurgēs fuge ad Laban fratrē meū in arā: habitabiſqꝫ cū eo diespaucos donec requieſcat furor fratris tui: etceſſet indignatio eius obliuiſcanturqꝫ eorū q̄feciſti in eū: poſtea mittā ⁊ adducam te indehuc. Cur vtroqꝫ orbabor filio in vno die: Di-