xitqꝫ rebecca ad yſaac. Tedet me vite mee ꝓpter filias heth. Si acceperit iacob vxorē deſtirpe huius terre nolo viuere. XXVIIIOcauit itaqꝫ yſaac iacob ⁊ benedixitv ¶eum: precepitqꝫ ei dicens. Noli accipere ꝯiugē de genere chanaan: ſꝫ vade ⁊ ꝓficiſcere in meſopotamiā ſyrie: ad domū bathuel pr̄is matris tuie et accipe tibi inde vxorē de filiabus laban auūculi tui. Deuſaūt om̄ipotens benedicat tibi: ⁊ creſcere te faciat atqꝫ multiplicet vt ſis in turbas ppl̓orum⁊ det tibi benedictōnes abrae ⁊ ſemī tuo poſtte: vt poſſideas terrā ꝑegrinationis tue: quāpollicitus ē auo tuo. Cunqꝫ dimiſiſſet eū yſaac ꝓfectus ꝑuenit in meſopotamiā ſyrie: adlaban filiū bathuel ſyri: fratrē rebecce matrisſue. Uidēs aūt eſau ꝙ benedixiſſet pater ſuuſiacob: ⁊ miſiſſet euꝫ in meſopotamiā ſyrie: vtinde vxorē duceret: ⁊ poſt benedictionē precepiſſet ei dicēs: nō accipies vxorē de filiabꝰchanaan: quodqꝫ obediens iacob parētibusſuis iſſet in ſyriā: ꝓbans quoqꝫ ꝙ nō libenteraſpiceret filias chanaan pr̄ ſuus: iuit ad hiſmaelem: ⁊ duxit vxorē abſqꝫ his quas priushabebat: melech filiā hiſmael filij abraā ſororem nabaioth. Igit̉ egreſſus iacob de berſabee: pergebat aran. Cunqꝫ veniſſet ad quendam locum: ⁊ vellet in eo requieſcere poſt ſolis occubitum tulit de lapidibus qui iacebāt⁊ ſupponēs capiti ſuo dormiuit in eodē loco.Uiditqꝫ in ſomnis ſcalā ſtantem ſuꝑ terrā: etcacumē illius tangēs celū: angelos quoqꝫ d̓iaſcēdētes ⁊ deſcēdētes per eā: ⁊ dn̄m innixūſcale dicentē ſibi Ego ſum dn̄s deus abraampatris tui ⁊ deꝰ yſaacͣ. Terrā in qua dormistibi dabo ⁊ ſemini tuo: eritqꝫ ſemen tuū quaſipuluis terre. Dilataberis ad oriētē ⁊ occidētem ⁊ ſeptētrionē ⁊ meridiē: et benedicenturin te ⁊ in ſemīe tuo cūcte tribus terre. Et erocuſtos tuus qͦcūqꝫ ꝑrexeris: ⁊ reducā te ī terrā hāc nec dimittā niſi cōpleuero vniu̓ſa q̄ dixi. Cunqꝫ euigilaſſet iacob deſomno ait. Uere dn̄s eſt in loco iſto: ⁊ ego neſciebā. Pauēſqꝫ qͣꝫterribilis eſt inqͥt locus iſte. Non eſt hicaliud niſi domꝰ dei: ⁊ porta celi. Surgens ergo iacob mane: tulit lapidē quē ſuppoſueratcapiti ſuo: ⁊ erexit ī titulū fundens oleū deſiper. Appellauitqꝫ nomen vrbis bethel: q̄ pͥusluza vocabat̉. Uouit etiā votū dicēs. Si fuerit dn̄s mecū: ⁊ cuſtodierit me in via ꝑ quāego ambulo: ⁊ dederit mihi panē ad veſcendū ⁊ veſtimentū ad induēdū: reu̓ſuſqꝫ fueroꝓſpere ad domū pr̄is mei: erit mihi dn̄s ī deum ⁊ lapis iſte quē erexi in titulū: vocabiturdomus dei: cūctorūqꝫ que dederis mihi: decimas offeram tibi.XXIXGeneſisRofectus ergo iacob venit in terramorientalē: ⁊ vidit puteū in agro: tresquoqꝫ greges ouiū accubāttes iuxtaeū Nam ex illo adaquabant̉ pecora: ⁊ os eiꝰgrandi lapide claudebat̉ Moſqꝫ erat vt cūctis ouibus ꝯgregatis deuoluerēt lapidem:⁊ refectis gregibus rurſum ſuꝑ os putei ponerēt. Dixitqꝫ ad paſtores. Fratres vn̄ eſtisQui rn̄derūt de aran. Quos interrogās nūquid ait noſtis laban filiū nachor? DixeruntNouimus. Sanus ne ē inqͥt? Ualet inqͥunt:⁊ ecce rachel filia eius venit cū grege ſuo. Dixitqꝫ iacob. Adhuc multū diei ſuꝑ eſt nec: eſttēpus vt reducant̉ ad caules greges. Dateante potū ouibus ⁊ ſic eas ad paſtū reduciteQui rn̄der̄t. Nō poſſumus: donec oīa pecora ꝯgregent̉ ⁊ amoueamus lapidē de ore putei vt ad aq̄mus greges. Adhuc loquebātur⁊ eccerachel veniebat cū ouibꝰ pr̄is ſui. Nāgregē ip̄a paſcebat. Quā cū vidiſſet iacob etſciret ꝯſobrinā ſuā: oueſqꝫ laban auunculi ſuiamouit lapidē quo puteus claudebat̉: ⁊ adaquato grege oſculatus eſt eā. Et eleuata voce fleuit: ⁊ indicauit ei ꝙ frater eſſet pr̄is fui:⁊ filius rebecce. At illa feſtinās nūciauit pr̄iſuo. Qui cū audiſſet veniſſe iacob filiū ſororis ſue: occurrit obuiā ei: cōplexuſqꝫ eū: ⁊ inoſcula ruēs: duxit in domū ſuā. Auditis aūtcauſis itineris. rn̄dit. Os meū es ⁊ caro meaEt poſtqͣꝫ impleti ſunt dies menſis vnius dixſt ei. Nū qꝛ frater meus es: gratis ẜuies mihi? Dic qͥd mercedis accipias? Habebat ꝟoduas filias. Nomē maioris lya: minor veroappellabat̉ rachel. Sed lya lippis erat oculisrachel decora facie ⁊ venuſto aſpectu. quam Ydiligens iacob ait. Seruiā tibi ꝓ rachel filiatua minore ſeptem annis. Rn̄dit laban Melius eſt vt tibi eam dem qͣꝫ alteri viro. Māeapud me. Seruiuit ergo iacob pro rachel ſeptem annis. ⁊ videbantur illi pauci dies preamoris magnitudine. Dixitqꝫ ad laban. Damihi vxorem meam: quia iam tempus impletū eſt vt ingrediar ad illam. Qui vocatꝭ multis amicoꝝ turbis ad conuiuiū fecit nuptias⁊ veſꝑe lyam filiā ſuā introduxit ad eū: dansancillam filie zelpham nomine. Ad quā cumex more iacob fuiſſet ingreſſus: facto manevidit lyam: ⁊ dixit ad ſocerum ſuū. Quid eſtqd̓ facere voluiſti? Nonne ꝓ rachel ſeruiuitibi: Quare impoſuiſti mihi? Reſpondit laban: Nō eſt in loco nr̄o ꝯſuetudinis vt minores an̄ tradamus ad nuptias. Imple hebdomadā dieꝝ huiꝰ copule: ⁊ hāc qͣꝫ dabo tibi ꝓoꝑe qͦ ẜuiturꝰ es mihi ſeptē annis alijs. Acqͥeuit placito ⁊ hebdomada tranſacta: rachelduxit vxorē. Cui pater ſeruam balam tradi-