Geneſiseius ⁊ manū vxoris ac duarū filiarū eius: eoꝙ parceret dn̄s illi: eduxerūtqꝫ eū ⁊ poſuer̄textra ciuitatē: ibiqꝫ locuti ſunt ad eū dicētesSalua aīam tuā. Noli reſpicere poſt tergumnec ſtes ī oī loco circa regionē: ſꝫ ī mōte ſaluūte facne ⁊ tu ſil̓pereas. Dixitqꝫ loth ad eos.Queſo dn̄e mi: qꝛ inuenit ẜuꝰ tuꝰ gratiā corā te: ⁊ magnificaſti gloriā ⁊ miſcd̓iam tuamquā feciſti mecū vt ſaluares aīam meam: necpoſſum in monte ſaluari: ne forte apprehēdatme maluꝫ ⁊ moriar. Eſt ciuitas hic iuxta adquam poſſum fugere parua: ⁊ ſaluabor in eaNunqͥd nō modica ē ⁊ viuet aīa mea? Dixitqꝫ ad eū Ecce etiā in hoc ſuſcepi preces tuasvt nō ſubuertā vrbē ꝓ qua locutꝰ es. Feſtina ⁊ ſaluare ibi: qꝛ nō potero facere qͥcqꝫ donec ingrediaris illuc. Idcirco vocatū eſt nomē vrbis illius ſegor. Sol egreſſus eſt ſuperterrā: ⁊ loth ingreſſus ē ſegor. Igit̉ dn̄s pluit ſuꝑ ſodomā ⁊ gomorrā ſulphur ⁊ ignem adn̄o de celo: ⁊ ſubu̓tit ciuitates has ⁊ omneꝫcirca regionē: vniuerſos habitatores vrbiū⁊ cūcta terre virētia. Reſpiciēſqꝫ vxor eiuspoſt ſe verſa eſt in ſtatuā ſalis. Abraā aūt cōſurgēs mane vbi ſteterat pͥus cū dn̄o: intuitꝰeſt ſodomā ⁊ gomorrā ⁊ vniuerſam terram regionis illiꝰ. Uiditqꝫ aſcēdentē fauillā de terra quaſi fornacis fumū. Cum em̄ ſb̓uerteretdn̄s ciuitates regiōis illiꝰ. recordatꝰ ē abrae⁊ liberauit loth de ſubuerſiōe vrbiū in qͥbushabitauerat. Aſcēditqꝫ loth de ſegor ⁊ manſit in mōte. Due qͦqꝫ filie eiꝰ cū eo. Timueratem̄ manere in ſegor. Et manſit in ſpelunca ipſe ⁊ due filie eiꝰ cū eoDixitqꝫ maior ad minorem. Pater ur̄ ſenex ē: ⁊ nullus viroꝝ remāſit interra qͥ poſſit ingredi ad nos iuxta morem vniuerſe terre. Veni inebriemꝰ eū vinodormiamuſqꝫ cū eo vt ẜuare poſſimus ex patre nr̄o ſemē. Dederūt itaqꝫ patri ſuo biberevinū nocte illa. Et ingreſſa eſt maior: dormiuitqꝫ cū pr̄e. At ille nō ſenſit: nec qn̄ accubuit filia nec qn̄ ſurrexit. Altera qͦꝫ die dixit maior ad minorē Ecce dormiui heri cū pr̄e meoDemꝰ ei bibere vinū etiā hac nocte ⁊ dormies cū eo ⁊ ſaluemꝰ ſemē depre nr̄o. Dederūtqꝫ etiā ⁊ illa nocte patri ſuo bibere vinū. Ingreſſaqꝫ minor filia dormiuit cuꝫ eo. Et nec qͥdē tunc ſenſit qn̄ ꝯcubuerit: vel qn̄ illa ſurrexit. Conceperunt ergo due filie loth de patreſuo. Peperitqꝫ maior filiū: ⁊ vocauit nomeneiꝰ moab. Ip̄e eſt pr̄ moabitarū vſqꝫ in pn̄tēdiē. Minor quoqꝫ peꝑit filiū ⁊ vocauit nomē eiꝰ āmon .i. filiꝰ ppl̓i mei. Ip̄e ē pr̄ āmonitarū vſqꝫ hodie.XXRofectꝰ inde abraā in terrā auſtralēhabitauit int̓ cades ⁊ ſur: ⁊ ꝑegrinatus eſt in geraris. Dixitqꝫ de ſara vxore ſuaſoror mea ē. Miſit gͦ abimelech rex gerare ettulit eā. Uenit āt deꝰ ad abimelech ꝑ ſomniūnocte: ⁊ ait illi. En morierꝭ ꝓpt̓ mulierē quātuliſti. Hꝫ em̄ virū. Abimelech ꝟo nō tetigerat eā. Et ait. Dn̄e nū gentē ignorantē ⁊ iuſtā īterficies? Nōne ip̄e dixit mihi ſoror meaeſt: ⁊ ip̄a ait: frater meus eſt. In ſimplicitatecordis mei ⁊ mūdicia manuū mearū feci hocDixitqꝫ ad eū deꝰ. Et ego ſcio ꝙ ſimplici corde fecerꝭ: ⁊ iō cuſtodiui te ne peccares īme: etn̄ dimiſi vt tāgeres eā. Nūc gͦ redde viro ſuovxorē: ⁊ orabit ꝓ te. qꝛ ꝓph̓a eſt: ⁊ viues Siāt noluerꝭ reddere: ſcito ꝙ morte morierꝭ tu ⁊oīa q̄ tua ſunt. Statīqꝫ de nocte ꝯſurgēs abimelech: vocauit oēs ẜuos ſuos ⁊ locutus eſtvniu̓ſa v̓ba hec ī auribꝰ eoꝝ Timuer̄tqꝫ oēsviri valde. Vocauit āt abimelech etiā abraā⁊ dixit ei. Quid feciſti nobis? Quid peccauimus in te: qꝛ induxiſti ſuꝑ me ⁊ ſuꝑ regnummeū pctm̄ grāde? Que nō debuiſti face̓: feciſti nobis. Rurſuſqꝫ expoſtulās ait. Quid vidiſti vt hͦ faceres? Rndit abraā. Cogitauimecū dicēs. Forſitan nō eſt timor dei in locoiſto: ⁊ interficiēt me ꝓpt̓ vxorē meaꝫ. Aliasaūt ⁊ vere ſoror mea ē filia pr̄is mei: ⁊ nō filiamatris mee: ⁊ duxi eā in vxorē. Poſtqͣꝫ aūteduxit me deꝰ de domo pr̄is mei: dixi ad eā.hāc miẜi cordiā facias mecū In om̄i loco adquē ingrediemur dicēs ꝙ frat̓ tuꝰ ſim. Tulitigit̉ abimelechoues ⁊ boues ⁊ ẜuos ⁊ ancillas ⁊ dedit abraā. Reddiditqꝫ illi ſaram vxorē ſuā: ⁊ ait. Terra corā vob̓ eſt: vbicūqꝫ tibi placuerit habita. Sare aūt dixit Ecce mille argēteos dedi fratri tuo: hoc erit tibi in velamē oculoꝝ ad oēs qui tecū ſunt ⁊ quocūqꝫprexeris memēto te dep̄hēſam. Orāte auteꝫabraā: ſanauit deꝰ abimecleh ⁊ vxorē: ancillaſqꝫ eiꝰ: ⁊ peꝑerūt. Cōcluſerat em̄ dn̄s oēmvuluā domꝰ abimelech ꝓpt̓ ſaram vxoremXXIabrae.Iſitauit aūt dn̄s ſarā ſicut ꝓmiſeratv ¶⁊ īpleuit q̄ locutꝰ ē. Concepitqꝫ ⁊ peperit filiū in ſenectute ſua: tꝑe qͦ predixerat ei deꝰ. Vocauitqꝫ abraam nomē filijſui quē genuit ei ſara yſaac: ⁊ circūcidit eumoctauo die: ſic̄ preceꝑat ei deꝰ cū eſſet cētumānoꝝ. Hac qͥppe etate pr̄is natꝰ ē yſaac. Dixitqꝫ ſara: Riſum fecit mihi deꝰ: ⁊ qͥcūqꝫ audierit corridebit mihi. Rurſumqꝫ ait. Quisauditurus crederet abraā ꝙ ſara lactaret filium quē peperit ei iam ſeni? Creuit igit̉ puer ⁊ ablactatꝰ eſt. Fecitqꝫ abraam grande cōuiuium in die ablactationis eius. Cunqꝫ vidiſſet ſara filiū agar egyptie ludentē cū yſaacfilio ſuo dixit ad abraam. Eijce ancillā hancd 2