apparuerūt ei tres viri ſtātes ꝓpe eū. Quoscū vidiſſet cucurrit in occurſum eoꝝ de oſtiotabernaculi ſui: ⁊ adorauit ī t̓ra: ⁊ dixit. Domine ſi inueni gratiā in oculis tuis ne tranſeas ẜuū tuū: ſꝫ afferā pauxillū aq̄. ⁊ lauent̉ pedes vr̄i: ⁊ reqͥeſcite ſb̓ arbore. Ponāqꝫ buccellā panis ⁊ ꝯfortet̉ cor veſtrū: poſtea trāſibitis. Idcirco em̄ declinaſtis ad ẜuū veſtrūQui dixerūt. Fac vt locutus es. Feſtinauitabraā in tabernaculū ad ſarā: dixitqꝫ ei. Accelera: tria ſata ſimile cōmiſce: ⁊ fac ſb̓cineri/ceos panes. Ip̄e ꝟo ad armentū cucurrit ettulit inde vitulū tenerrimū ⁊ optimū deditqꝫ puero. Qui feſtinauit ⁊ coxit illum. Tulitquoqꝫ butyrū ⁊ lac ⁊ vitulū queꝫ coxerat: etpoſuit corā eis. Ip̄e ꝟo ſtabat iuxta eos ſubarbore. Cūqꝫ comediſſent dixer̄t ad eū. Ubieſt ſara vxor tua? Ille rn̄dit. Ecce in tabernaculo eſt. Cui dixit. Reuertēs veniā ad te tēpore iſto: vitā comite: ⁊ habebit filiū ſara vxor tua. Quo audito: ſara riſit poſt oſtium tabernaculi. Erāt autē ambo ſenes prouecteqꝫetatis: ⁊ deſierant ſare fieri muliebria. Queriſit occulte dicēs. Poſtqͣꝫ ꝯſenui ⁊ dn̄s meus vetulus ē: voluptati oꝑam dabo? Dixitaūt dn̄s ad abraā. Quare riſit ſara vxor tua:dicēs. nū vero paritura ſum anus? Nūquiddeo qͥcqͣꝫ eſt difficile? Iuxta ꝯdictū reuertarad te hoc eodē tꝑe: vitā comite: ⁊ habebit ſara filiū. Negauit ſara dicēs: nō riſi: timore ꝑterrita. Dn̄s aūt nō eſt inqͥt ita: ſꝫ riſiſti. Cuꝫergo ſurrexiſſent īde viri direxer̄t oculos cotra ſodomā: ⁊ abraā ſil̓ gradiebat̉: deducenseos. Dixitqꝫ dn̄s. Nū celare potero abraā q̄geſturꝰ ſum. cū futurꝰ ſit in gētē magnā ac robuſtiſſimā: ⁊ bn̄dicēde ſunt in eo oēs natiōesterre. Scio em̄ ꝙ p̄cepturꝰ ſit filius ſuis ⁊ domui ſue poſt ſe: vt cuſtodiāt viā dn̄i: ⁊ faciātiudiciū ⁊ iuſticiā vt adducat dn̄s ꝓpt̓ abraāoīa que locutꝰ eſt ad eū Dixit itaqꝫ dn̄s. Clamor ſodomoꝝ ⁊ gomorresꝝ multiplicatꝰ eſt⁊ pctm̄ eoꝝ aggrauatū ē nimis. Deſcēdaꝫ etvidebo: vtrū clamorē qͥ venit ad me oꝑe conpleuerint an nō ē ita: vt ſciā. Cōuerterūtqꝫ ſeinde ⁊ abierūt ſodomā. Abraā ꝟo adhuc ſtabat corā dn̄o ⁊ appropinquās ait. Nunquidꝑdes iuſtū cū impio. Si fuerīt qͥnquagintaiuſti in ciuitate ꝑibūt ſil̓: ⁊ nō parces loco illiꝓpt̓ quīquaginta iuſtos ſi fuerint in eo: Abſit ate vt rē hāc facias: ⁊ occidas iuſtū cū impio: fiatqꝫ iuſtꝰ ſicut impiꝰ. Nō eſt hoc tuū qͥiudicas oēm t̓rā. Nequaqͣꝫ facias iudiciū h̓.Dixitqꝫ dn̄s ad eū. Si īuenero ſodomis qͥnquagīta iuſtos in medio ciuitatis: dimittamoī loco ꝓpt̓ eos. Rn̄dit abraā ⁊ ait. Quia ſemel cepi: loquar ad dn̄m meū cuꝫ ſim puluis⁊ cinis. Quid ſi minꝰ qͥnquagīta iuſtis qͥnqꝫfuerint: delebis ꝓpt̓ quadragīta qͥnqꝫ vniu̓ſum orbē? Et ait Nō delebo ſi inuenero ibi qͣdragintaqͥnqꝫ. Rurſumqꝫ locutus eſt ad eū.Si aūt quadragīta ibi īuēti fuerīt qͥd faciesAit. Nū̄ ꝑcut iā ꝓpt̓ quadragīta. Ne q̄ſo inqͥt indigneris dn̄e ſi loquar. Quid ſi ibi inuēti fuerīt triginta? Rn̄dit. Nō faciā: ſi inuenero ibi trigīta. Quia ſemel ait cepi: loquar addn̄m meū. Quid ſi ibi inuēti fuerint viginti?Ait. Nō interficiā ꝓpt̓ viginti. Obſecro inqͥt ne iraſcarꝭ dn̄e: ſi loqͣr adhuc ſemel. Quidſi inuēti fuerīt ibi decē? Dixit. Nō delebo ꝓpter decē. Abijt dn̄s poſtqͣꝫ ceſſauit loqui adabraā: ⁊ ille reu̓ſus ē in locū ſuū.XIXEnerūtqꝫ duo angeli ſodomā veſpev re ſedente loth in foribꝰ ciuitatꝭ. Quicū vidiſſet eos: ſurrexit ⁊ iuit obuiaꝫeis: adorauitqꝫ ꝓnꝰ int̓rā. ⁊ dixit. Obſecrodn̄i: declinate in domum pueri vr̄i: ⁊ maneteibi. Lauate pedes vr̄os: ⁊ mane ꝓficiſcimini in viā vr̄am. Qui dixer̄t. Minime: ſed inplatea manebimꝰ. Compulit illos oppido vtdiuerterent ad eū. Ingreſſiſqꝫ domū eiꝰ fecitcōuiuiū: coxit azima: ⁊ comederūt. Priꝰ aūtqͣꝫ irēt cubitū: viri ciuitatꝭ vallauerūt domūilliꝰ a puero vſqꝫ ad ſenē oīs ppl̓us ſil̓. Vocauerūtqꝫ loth. ⁊ dixerūt ei. Ubi ſūt viri qui introierūt ad te nocte? Educ illos hūc vt ꝯgnoſcamꝰ eos. Egreſſus ad eos loth poſt terguꝫoccludens oſtiuꝫ ait. Nolite q̄ſo fratres mei.nolite malū hoc facere. Habeo duas filias q̄necdū cognouerūt virū. Educā eas ad vos:⁊ abutimini eis ſicut vobis placuerit: dūmodo viris iſtis nihil mali faciatis: qͥa ingreſſiſunt ſub vmbra culmīs mei. At illi dixerunt.Recede illuc. Et rurſus. Ingreſſus es inquiunt vt aduena nūqͥd vt iudices? Te gͦ ipſummagꝭ qͣꝫ hos affligemꝰ. Uimqꝫ faciebāt lothvehemētiſſime. Iāqꝫ ꝓpe erat vt effringerētfores. ⁊ ecce miſerūt manū viri: ⁊ introduxerūt ad ſe loth clauſerūtqꝫ oſtiū: ⁊ eos qͥ foriserāt ꝑcuſſerūt cecitate a mīmo vſqꝫ ad maximū ita vt oſtiū inuenire nō poſſent. Dixerūtaūt ad loth. Habes h̓ quēpiā tuorū generumaut filios ⁊ filias? Oēs qͥ tui ſunt educ de vrbe hac. Delebimꝰ em̄ locū iſtū: eo ꝙ increuerit clamor eoꝝ corā dn̄o qͥ miſit nos vt perdamus illos. Egreſſus itaqꝫ loth: locutus ē adgeneros ſuos qͥ accepturi erāt filias eiꝰ: ⁊ dixit. Surgite ⁊ egredimī de loco iſto: qꝛ delebit dn̄s ciuitatē hāc. Et viſus ē eis quaſi ludēs loqͥ. Cunqꝫ eſſet mane cogebāt eū angelidicētes. Surge tolle vxorē tuā ⁊ duas filiasquas habes ne ⁊ tu pariter pereas in ſcelereciuitatꝭ. Diſſimilāte illo apprehēderūt manū