GE

⁊ arguit a fortiori cū creditor cui impignoratū eſt ius pr̄onatus nō poſſit. qͥ tn̄ hꝫ poſſeſſionē eiuſdē pigͦris. igit̉ ⁊c̄. Et hͦ tenendodr̄ ad motiuū Io. de Imo. ꝙ nō diu vacabit eccl̓a. Nā poſt qͣttuor mēſes ī laycꝭ ep̄sꝓuidebit. c. cū ꝓpt̓. ⁊. c. ea aūt. de iu. pro. ⁊ videt̉ melior hec opīo. qꝛ ſeq̄ſter ſolū cuſtodire dꝫ fructus. vt iſti reſtituat eos qͥ ſnīam ꝓſe reportabit q̄ ē natura ſeq̄ſtri. ſꝫ ſi pn̄tet aliquē quō fructū illū reſtituet. Secus vbinulla deberet fieri reſtō. c. ex lr̄is. de iu. pa.⁊. c. cū veniſſent. de in inte. reſti. h̓ articulusſatis diſputabil̓ ē. ⁊ no. in. c. examīata. de iudi. vide cle. p̄all̓. de ſeq̄. poſſ. p̄cipue gl. in ꝟ̓.reſtituat. vbi dr̄ ꝙ ſeq̄ſter limitatā hꝫ ptātēde reſtituēdis fructibꝰ qͥ ſupportatꝭ oneribꝰadhuc ſuꝑſunt ꝙ nō poſſit illos in ēptionēp̄dioꝝ ꝓ bn̄ficio vel al̓s in vtilitatē bn̄ficijꝯuertere. gͦ minus videt̉ poſſe pn̄tare.Sēſus ſapiētis nō arbitrat̉ ꝯͣ iura. Un̄ qn̄alter ꝯͣhentium paciſcit̉ aliqͥd facere ad ſenſum ſapientis: alter ꝯͣhentium tenet̉ ea facere que de iure fieri debent ſuꝑ illo ꝯͣctu.qꝛ ſapiēs arbitrari ꝯͣ iura nō pōt. al̓s ſapiens nō eſſet.Seruitus eſt ꝯſtitutio iuris gentiū qͣ qͥs ꝯius naturale alieno ſubijcit̉ dn̄io. ⁊ qn̄ ſeruitus inducta ſit. vide glo. ſuꝑ v̓bo ẜuum.de iude. ⁊ ſarra. c. ita qͦrundā. optīaꝫ gl. ſuꝑꝟbo ẜuitutes. di. j. ius gentium. Ubi dr̄ inducta ꝑ ebrietatem vel p̄ſcripta ſeptennio.Sil̓e habetur. c. ſexto die. xxxv. di. Ubi dr̄Nemo ſciebat a cōſorte nature ſue obſeqͥaẜuitutis exigere. qꝛ manebat an̄qͣꝫ vinuminueniret̉ omībus incōcuſſa libertas. ⁊ nōeſſet hodie ẜuitus ſi ebrietas nō fuiſſet ⁊c̄.Sūt aūt duplices ẜuitutes .ſ. p̄diales ⁊ ꝑſonales.Seruitus p̄dialis eſt q̄daꝫ ꝯſtitutio qͣ p̄diūp̄dio ſubiugat̉. ⁊ ẜuitutes p̄diales. lex reales appellat q̄ ſequunt̉ p̄dia. ⁊ eaꝝ ꝯſtitutioeatenus tenet qͣtenꝰ expedit p̄dijs .i. ad fructus eoꝝ ꝑcipiēdos.Seruitium aūt p̄dialium alie ſunt vrbane:alie ſunt ruſtice. ⁊ has qͥdē ẜuitutes lex dic̄eſſe iura cōia q̄ libertatꝭ ſunt. Un̄ no. ꝙ ẜmAzo. in ſum. C. de ẜui. ⁊ aq̄duc̄. hͦ v̓bū iusin eadē lege ⁊ in eadē voce ſupponit ꝓ ẜuitute. Dictio em̄ ſel̓ poſita duas qn̄qꝫ īportatſignificatōes .ſ. ꝓpriā vl̓ īpropriā vel vtrāqꝫProprie auteꝫ ẜm diuerſa dicunt̉ ẜuitutes.

Nā ſi nō poſſeꝫ ex edibꝰ meis exire ī agrosmeos vl̓ ꝑueīre ad viā pb̓licā niſi ꝑ agrostuos l̓ ortos emi a te lniaꝫ eūdi. hec lnia dr̄ẜuitus itineris. qꝛ p̄diū tuū in hͦ mihi ẜuit.Seruitutes ruſtice ſunt q̄ p̄dijs ruſticis debent̉. veluti iter actꝰ via aq̄ductus aq̄ hauſtus pecoris appulſus ad aquā. ius paſcendi. calcꝭ cōquēde. arene fodiēde. q̄ tria vltīapn̄t dici noīate ẜuitutes ruſtice. ſꝫ ſuꝑloraꝓprijs noībꝰ carēt. q̄ oīa reqͥre locꝭ ſuis. Nāiter ē ius qͦ ex ede mea ꝑ agros tuos poſſuꝫin vicos pb̓licos exire vl̓ ītrare. Sꝫ aq̄ hauſtus ē vt aquā haurire poſſim d̓ puteo tuo.Seruitutes vrbane ſunt q̄ p̄dijs vrbanis debent̉ .ſ. ītuitu alicuiꝰ edificij. Nā edificijs inherēt velut altiꝰ tollēdi aut nō tollēdi. ne deficiat luminibꝰ. vl̓ ꝓſpectui domus vicini.Itē ſtillicidiū aduertēdi vl̓ nō aduertēdi intectū vl̓ in areā vicini. vt ſtillicidiū tecti meicadat in areā vl̓ fundū eius. Itē vt liceat īmittere vel ꝓijcere tignū in ꝑietē vicini. Etnota ꝙ an ẜuitus ſit vrbana vl̓ ruſtica colligit̉ ex qͣlitate p̄dij cui debet̉ ip̄a ẜuitus. ⁊nō ex qͣlitate ẜuitutꝭ. Qd̓ pꝫ. Nam talis eſtẜuitus qͣle eſt p̄diū cui debet̉. Si em̄ ſtillicidia domꝰ mee q̄ ē vrbanū p̄diū ꝯuerto inareā tuā q̄ eſt ruſticū p̄diū dicet̉ vrbana ẜuitus. ⁊ ecōtra ſi tignū edificij mei cā īponendoꝝ fructuū facti qd̓ eſt p̄diū ruſticū īmittoin parietē domus tue dicet̉ ruſtica ẜuitus.Etiā ſi domus tua ſit vrbanū p̄diū. Itē nota iuxta pͥmam acceptōeꝫ ẜuitutis ꝙ multꝭmodis qͥs redigit̉ in ẜuitutē. de qͥbus inſti.de iur. ꝑſona. in tex. ⁊ in glo. Un̄ vt liber ſeruus fiat ſunt iſta neceſſaria. Annis. xx. iuuenē qͥ vendit̉ eſſe. Rurſus eū ẜuū cui vendit̉ eſſe putare. Et luuenē p̄ciū qd̓ velit ꝑticipare. Et ꝙ ſit liber ſciat hoc qͥ vendit̉ iſte.Que ſi defuerint ẜuus nō cogit̉ eſſe. Patētergo ad hͦ qͣttuor reqͥſita. Prīo ꝙ ſit annoꝝxx. Scd̓o ꝙ vendat̉ igͦrāti ꝯditōeꝫ libertatis. Tertio ꝙ eo aīo vt p̄cij ꝑtē hēat. Quarto ꝙ ſciat ſe libeꝝ. De hͦ vide gl. §. pe. inſti.ti. p̄all̓.Seruus ē qͥ de iure gētiū vl̓ ciuili dn̄io alieno ſubijcit̉. In hac ꝑte ⁊ ius gētiū ⁊ ius ciuile detraxerūt iure naturali. Et dicunt̉ ſerui nō a ẜuiēdo ſꝫ a ẜuādo. Imꝑator em̄ velpͥnceps captos ab hoſtibꝰ qͥ ẜui ſunt capiētiū vēdere lubet. ⁊ ꝑ hͦ ſaluare ⁊ nō occiderehoſtibꝰ em̄ captꝭ. ⁊ ſic in ẜuitutē redactis hͦ