OI
de reſcrip. li. vj. in glo. ij. ⁊ cle. diſpendioſaꝫde iudi. fa. re. ꝙ ob gr̄am. de reg. iu. li. vj. in̄diſpēdioſus .i. damnoſus. cle. p̄al. de iudi.vbi ꝯcor. in glo. Qn̄qꝫ diſpēdiū d̓r ideꝫ qd̓tedioſum abſqꝫ tn̄ vtilitate. vt in iu. p̄al. diſpendia. ⁊ qualiterDiſpēſare ē idē qd̓ diſponere. vn̄ diſpenſatores dicunt̉ eo ꝙ domū alicuiꝰ vl̓ res diſponūt. ⁊ ita accipit̉ in. l. diſpēſatoreſ. ff. d̓ ſolu.⁊ d̓r diſpēſare qͣſidiuerſa penſare. vicꝫ rigorem iurꝭ relaxare ꝑ eū qͥ hͦ facere p̄t. ⁊ ſi aliter fit nō eſt diſpēſare. ſed diſſipareDiſpenſatio eſt iuris cōis ꝓuida relaxatio.vtilitate ſeu neceſſitate penſata ẜm. Guil. īſpe. ti. de diſpē. Uel ſic. eſt rigoris iuriſ pereū ad quē ſpectat canonice facta relaxatio.j. q. vij. niſi rigor. ⁊. c. ſe. Qn̄qꝫ tn̄ diſpēſatioſumit̉ impropͥe ſcꝫ ꝓ iuris declaratōe. vt inca. qͥntauallis. d̓ iureiu. ꝓut ponit̉ in ſpe. t.de lega. rubri. de diſpēſa. §. j. Itē ẜm Ioh̓.an. quē ſequit̉ do. antho. de butri. Diſpēſatio eſt quedā cōis mēſuratio ad ſingula. ⁊ ēde iure ꝯceſſa ꝓpter īpoſſibilitatē ꝓuidendide oībꝰ ꝑticularibꝰ. ſic̄ nauigātes q̄dā ꝓijciunt vt alia ſalua ſint. jͣ. q. vij. diſpēſatiōes.Et traxit originē a d̓o qͥ ex ſola miẜicordia⁊ diſpēſatōe vniuerſa creauit ⁊ ea ſubiecithōi. inſti. d̓ re. diuiſi. §. in pecude. Et diſpēſatio eſt quadruplex .ſ. ſemiplena ad minores ordines. vt. jͣ. q. j. ſi qͥs heretice. Plenaad ſacerdotiū. j. q. vij. ꝯuēiētibꝰ Plenior adep̄m. xij. diſ. nos ꝯſuetudinē Et pleniſſimaad pͥmatū om̄s ordines ⁊ dignitates. xxiij.q. iiij. ip̄a pietaſ. vt no. Io. an. in glo. c. p̄al.nos ꝯſuetudines. Itē nota ꝙ diſpēſans dꝫhabere intuitū boni vniuerſi. cū oīs lex ꝓbono publico ſit inuēta. iiij. di. Erit aūt lex⁊ intuitū rōis. ⁊ cauſe. hinc ē ꝙ ſi diſpēſatiofiat abſqꝫ intuitu rōis diſſipatio d̓r. vt no.ī. c. quia intantū. de p̄ben̄. in glo. vlt̓. etiā n̄tutus eſt qͦ ad deū cū quo ſine cā diſpenſatur. vt no. Ber. in. c. non eſt. de vo. ⁊ vo. redemp. fa. xj. q. iij. is qͥ p̄eſt. ⁊ xxiiij. q. j. manꝫEt debēt tria mouerediſpēſantē. neceſſitaſvtilitas. ⁊ euidens p̄rogatiua meritoꝝ. j. qvij. tali ꝯiugio. ⁊. c. exigūt. Itē diſpēſation̄ꝯcedit̉ cuiqͣꝫ niſi habēti legē ꝯcedere ⁊ tollere ⁊ ſic ꝑ pͥncipē ⁊ papā vel eoꝝ auctoritate fieri p̄t. Et d̓r notāter ꝙ diſpēſans dꝫ reſpicere cōmoduꝫ vniuerſi. qꝛ alias videret̉diſpēſatio impoſſibil̓. cū ius cōe ītroductū
ſit ꝓ bono publico. iiij. diſ. c. ſupͣ alle. Et ꝙdiſpēſatio ius pͥuatū dicat̉. iij. di. pͥuilegia.⁊ ius publicū p̄ferendū ſit p̄fato. c. bone. j.de poſtulatōe p̄la. ſic em̄ diſpēſatio fit etiāꝓ bono cōi. Itē nō d̓r acceptio ꝑſonaꝝ q̄ ꝓhibet̉. c. nouit. d̓ iudi. ⁊ d̓ re. iur̄. in iudicijsli. vj. Qn̄ circa eqͣles eqͣlia. ⁊ inequales ſeruantur ineqͣlia cū bonos nō ſolū metu penaꝝ. veꝝ etiā p̄mioꝝ exhortatōe afficere debeamꝰ. ff. de iudi. ⁊ iur. le. j. Iō bene ꝯcedit̉vni qd̓ alij denegat̉. Itē licet ꝯͣ ius naturale nō admittat̉. c. diſpēſatio. xiij. diſt. in pͥn.Et ius cōe fundet̉ ſuꝑ naturali rōe. di. j. cōſuetudo. Tn̄ diſpēſans mouet̉ rōe ꝑticulari ꝯͣ ius cōe. qd̓ nō p̄t oībꝰ ꝑticularibꝰ ꝓuidere. gͦ diſpēſat̉ ẜm naturalē eqͥtatē ⁊ rōnabiliter. Nā qͥ ꝓ alijs laborat p̄miat̉. ⁊ plura ſentiet cōmoda qui habuit onera. vt inreg. qͥ ſentit onꝰ. ⁊c̄. d̓ regul̓. iu. li. vj.Diſputare eſt allegare. vt videlicet intētōeꝫſuā ꝑ ꝓbatōes in iudiciū deductas on̄dere⁊ eā viribꝰ aſſeuerare ⁊ roborare. vt. ix. q. iij.alioꝝ. ⁊. xxiij. q. viij. ꝯuenior. ⁊ de fi. inſtru. īter dilectos. ⁊ de re. iu. abbate ſane. li. vj. cūſimilibꝰ. Ꝙ aūt hmōi allegatōes ⁊ diſputationes fieri debeāt ſuꝑ teſtibꝰ ⁊ alijs actibꝰpatet in. c. cauſis. de teſti. ⁊ in aut. e. ti. §. qͥacū ſimilibꝰ. De hac materia vide ſpe. tit. dediſpu. §. allegare.Diſtrahere eſt vēdere. vt. ff. d̓ ꝯͣhē. emp. ⁊ vē.le. ſi ita diſtrahit̉. ⁊. l. rē alienā. ⁊. l. quotienseo. ti. cū multis ſimilibꝰ.Diuertere eſt diſcedere diuortio .i. cōtractuꝫmatrimonij ſeꝑare. Un̄ d̓r mulier diuertitſe a viro ſuo. vt. l. iij. ff. de diuor. ⁊. l. ſi ita filia. ff. e. ti.Diuinatio accipit̉ tripliciter. Prīo ꝓ ſciētiatheologie a qͣ theologi dicunt̉ diuini. Secūdo ꝓ ſcīa infuſa a deo. Et ſic accipit̉ prouerb̓. xvj. c. Diuinatio ī labijs regꝭ. nā in iudicio nō errauit os eiꝰ ⁊c̄. Tercio ꝓ ſcīa magica vel fallaci ꝓphanatōe vl̓ ꝓphetizatiōeqꝛ falſi ꝓphete ⁊ magni fingūt ſe p̄uidere vl̓p̄ſcire futura. vt capit̉ ī. l. nemo. C. d̓ male.⁊ mathe. ⁊c̄. ⁊ ſic d̓r diuinatio a diuino nasare .i. vaticinari vel futura p̄dicere. Genuſaūt diuinatōis a ꝑſis fert̉ eſſe allatū. ⁊ diuini dicti ſunt qͣi deo pleni. Sūt aūt duo genera diuinatōis. cuiꝰ quidam quattuor dixerūt eſſe genera. Et habentur hec omnia.xxvj. q. iij. c. j. in pͥn.