ꝙͣ diu vero hec ſibi diſplicēt. ſibiqꝫ ſūt horroriac odio. nullū ē mortalis noxe ꝑiculū. Sciēdū autē. non eſſe poſſibile in occupacōe laboisvel tēꝑalis adminiſtracōis tantam ineſſe hōimētis ſerenitatē ſicut in ſua quiete poſt diut̓nam morā Et aliter illam quere̓ eſt ſepe irritꝰlabor et ſola tēptacō/ frequēter. autē hec cogitaciones melius vincūtur. ſi eas nihil pendimꝰaut curamus. ſed alijs in rebus occupamusanimū? ꝙͣ ſi eas vinitamur propellereōnūꝙͣ bonas cogitacōes ſubicit hoſtis nōcerte ꝓpt̓ bonū aliquod. verū ad id ſolūut ſancte or̄oni impedimētū preſtet Nā illaseo īmittit tēꝑe. cū eas ſuſciꝑe nec licet nec cōuenit Nō enim audiendo vel canendo miſſamoportunū tempus ē de re cogitae̓ familiari/ qd̓tamē alijs horis bonū expediēsqꝫ foretdinonet nōnūꝙͣ hoſtis ſemel intātū a̓cuipeccato incūbe̓/ a̓ illicite cuidam vacare voluptati. ut exinde ad plenū is ſaciet̉ neqꝫ poſtmodū illiꝰ vniꝙͣ rei ꝯcupiſcentiā habeat Id̓overo iſtud agit hoſtis. quia in hoc grauit̓ iſtūnouit delicturū Agnoſcit etiā ꝙ et ſi is modito tēꝑe huiuſte deſiderij carebit. paulo poſt tūhinc multo tēptabitur fortius Vt enim qͥ eſtugͣui febreqꝫ laborant. cū gelidam aquā biberītprimo releuari vidēt̓ deinde vero lōge gͣuius