⁊ vehemētius affligūt̉ ſic expletalibidīe illiuspoſtmodū aplius ingneſcit cupido. Sicut etiāet hij qui quāto plus ſeſe vngul̓ ſcalpūt et fricāt/ tanto magis pruriginē ſētiunt. ¶ Atqꝫ ſimodicū id tollea̓re poſſent citiꝰ multo liberae̓nt̉Onniunquā in ſe quis ꝑcipiens motusiracundie ⁊ vindicte in alterum/ quaꝙͣhoc ſibi diſpliceat ingͥtumqꝫ ſit. attamen ei datintelligere hoſtis nō debere orōnē dicere dnīcāneqꝫ pacem in miſſa ſuſcipe̓/ qm̄ non libenti aīocūcta ignoſcit. ¶ Reuera tamē ſi inimicū is optat ſuū ꝓpt̓ deū diligere debet et tutō poteſt deūorare/ vt quēadmodū alijs in ſe malefacta remittit. ita ſuoꝝ quoqꝫ delictoꝝ veniā ſibi largri dignetur. Nam ſi efficaciter īimicum amarevellet. id utiqꝫ effice̓ valebitOnnunꝙͣ ſuadet ut ſue quis fame integ̓tatē miniū tueat̉ docens hoſtis ad hocquēꝙͣ teneri ſecusqꝫ āgere velle id eēcrudelitatis ⁊ immanis ſeuiciei. ¶ Qua de reinnumea̓ mala ꝯſurgūt. nam cūcta is que de ſe dicere audit excuſae̓ conat̉/ oīa ſua facta collaudans et de illis volens rationem reddere. putat nempe hoc pacto claudere hoīnum ora quodprofecto impoſſibile eſt. Ita ergo plerumqꝫis labitur in iram inpacientiam arrogantiam.ꝑturbationem mentis. accuſacōnem alterius.