⁊ merito receſſerūt a me qꝛ peccādo receſſi a te ꝑdidi humanā amicitiā qꝛ ꝑdidi diuinā gratiamNec ſolū crutior a perſecutiōe hominū ſꝫ a tēptatiōe demonū. Nā vim fatiebāt qui q̄rebāt animā meā. demones enim q̄ animā meā q̄rūt adet̓nā dāpnacōnē vim michi fatiūt ꝑ magnā tēptacōeꝫ ⁊ nō ſolū ꝑ ſeipſos ſꝫ ꝑ miniſtros ſuos deqͥbus dicitur. Et quiquerebāt mala michi locuti ſunt vanitates ⁊ dolos tota die meditabantur. Hij q̄ amici ⁊ ꝓximi eſſe debuerūt inqͥrebātmala meditantes ꝯtra me doloſa et vanaloquētes ꝙ falſa ⁊ deceptoria v̓ba. Tales aūt mēdoſi ⁊doloſi miniſteriū ex̓cēt diaboli qͥ pater ē mēdacijEcce ergo quibꝰ malis crutior ⁊ tamē hijs qꝛ maiora meruiſſe me fateor. ideo īiurias ⁊ obprobriaſine murmuracōe patior. Et hoc eſt qd̓ ſequit̓.Ego aūt tꝙͣ ſurdꝰ non audiebā ⁊ ſicut mutusnō aꝑiens os ſuū nichil ad obprobriā rn̄debamEt factꝰ ſum ſicut homo nō audiens ⁊ non habēs in ore ſuo redargucōes qꝛ arguētes me nonredarguebā ſꝫ redargucōes paciēter ferebam.Sed qͣre hec oīa tā pacient̓ ſuſtinui mala. Quoniā nō in me ſꝫ in te dn̄e ſperaui bona. Et qꝛ ꝑ pacienciā pene ſperaui veniā culpe. Ideo tu exaudiſti me dn̄e deus meꝰ dando liberaliter veniam culpe et ꝯn̄ter gratiā et gloriā. O magna paciencievirtꝰ cui datur venia peccatoꝝ ꝑ veniā meritoꝝ