a in ſua cōuerſione hoſtibꝫ multis impeditam ⁊oppreſſam. tāꝙͣ ꝑplexitatibꝰ inherentē huius ſeculi. ⁊ ſpinas quaſdā dilaceranciū deſideriorumin ipſa cōuerſione paciētem. Ab hijs qͦꝫ malis eripiens. Saluū me fac ꝓpter miſei̓cordiā tuamnon ꝓpter meam iuſticiā. quia pcc̄is ⁊ demei̓tismeis iuſtā debetur dāpnatio. ſꝫ ꝓpter miſei̓cordiam tuā. ꝑ quā ꝯuerẜ ad te pia ꝓmittit̉ ſaluacōte dicente. Conuertimī ad me ⁊ ego conuertarad vos. tu ergo qui auerſus eras. et quē michiauerſum meā fecerat auerſio. conuerte̓ ad me q̄adte cōuerſus ſum. Et ſi paꝝ cōuerſus? fac me cōuerti ꝑfectius. Et ſic cōuertere domine a vindcātua. ⁊ eripe animā meam. non ſolumj ap̄ſenti malicia? ſꝫ ſaluū me fac etiamj a future mortis miſeiaQuoniā nō eſt ī mortē qui memor ſit tui in inferno autem quis ꝯfitebit̉ tibi. O pijſſime domine non ī merito feſtino hic pccā dimitti. quoniāpoſt mortem vel in īferno non erit. memoria t̓ui.aut cōfeſſio pcc̄i. que ſcilicꝫ vtilis ſit ad veniā. qꝛnūc eſt tempus ꝯuerſionis. ſꝫ cum vita tranſieittempus erit retribucōis vt ergo ab illa eternamorte. vt ab illa inferni dampnacōne per penitēciā liberet. Laboraui in gemitu meo ꝑ ſingulasnoctes lectū meū. lacrimis meis ſtratū meum rigabo. O felicem dauid. qui has penitentie erumpnas ꝑ tot noctes vtiliter ſuſtinuit. ve mͥ miſero