An

lius. vt. xxxv. q. v. c. vltimo.Ambages eſt dubia locutio vl̓ effugatō ſermonis extra ꝓpoſitum.Ambiguū eſt vbi opiniones ſunt ⁊ iura varia vidētur. de ſen. excō. inter alia. de iudi.c. j. li. vj. Et ius ambignū eſt per ſummumpontificē declarandū. c. per venerabilē. §.ratiōibus qui fi. ſunt legi. ⁊ de reſcript. ſuꝑlitteris. de offi. dele. ſuper de cauſa poſſ. paſtoralis. de preben. quia ſepe. lib̓. vj. ẜm archi. Et de triplici ambiguitate. ſcꝫ iurꝭ. facti. ⁊ perſone. nota. xxxiij. diſt. ca. fi. ẜm Io.an. in prohemio cle. ſuper verbo ambiguitatis.Ambaſiator eſt legatꝰ pͥncipis in arduis negocijs. ⁊ ambaſiata ē hmōi legatio ꝯciliorū vl̓ pͥncipū in cauſis ſuis.Amminiſtrator ſiue admīſtrator reꝝ publicarū eſt qui temporalia gerit. ſed magiſtratus qͥ iuriſdictioneꝫ exercet ẜm Azo. C. deadmi. rei pub. li. xj. in rubro.De AnAnathema vno modo eſt ſubſtātiuuꝫ. ⁊ eſtdamnatio eterne mortis. ⁊ nō niſi pro mortali crimine debet imponi. Et in illis qͥ aliter nō patiūtur corrigi. xj. q. iij. Nemo epiſcoporū in fi. Uel eſt excōmunicatio ſeu ſuprema maledictio. Et dicit̉ ab ana .i. ſurſū⁊ thema figura. quia olim impͥmebatur figura frōtibus dānatoruꝫ. De hoc no. Io.an. de iudi. cum non ab homīe. vbi poſt excōmūicatōem incorrigibilis anathematiſmucrone ferit̉. id eſt punit̉ .i. ſolenni excōicatione cum. xij. epiſcopis candelas in terram ꝓijciētibus ⁊ cōculcātibus. vt in. c. debet. xj. q. iij. Et anathema tale l̓ maledictioſolebat fieri ꝑ p̄latos. Uel dicit̉ ab ana qd̓eſt rectum ⁊ themꝰ diuiſio quaſi recta diuiſio dānatorū a deo ⁊ a plebe. Alio mō anathema eſt adiectiuū omis generis indeclinabile. ⁊ dicit̉ excōmunicatus. maledictusſeꝑatus vel damnatus. vnde. Qui frangitrapit ac vrit ferit eſt anathema. Frangit .ſ.eccleſias. rapit res alienas. vrit etiaꝫ eccleſias. ferit ꝑſonas eccleſiaſticas. Inde etiaꝫanathematizare .i. dānare vl̓ excōicare. maledicere vl̓ ſeꝑare. vt ſupra.Anathematizatꝰ d̓r qͥ tanqͣꝫ impius a d̓o ſeparatus eſt. ⁊ ponit̉ ꝓ excōicato. vt. xxiiij. qiij. certum eſt.Annalis actio eſt que certo tꝑe finienda eſt

puta anno. vt iniuriaꝝ vl̓ minoꝝ.Annona ẜm Azo. d̓r ſalariū qd̓ cuiqꝫ ꝓ capite ſuo remūeratōis cā dat̉. vn̄ eſt titulꝰ. Cd̓ anno. ⁊ capi. admini. l. capite ẜm Azo. i.captione. Sic̄ em̄ ẜm eū captio d̓r tributū qd̓ dat̉ ꝓ capite. ideo hic captio vl̓ capite ponit̉ ꝓ eo qd̓ dat̉ magiſtratibꝰ cā ſalarijꝓ remunerādo labore. Et d̓r captio de capite. qꝛ eſt p̄ciū debitum capiti. i. dignitati.Et erāt hec p̄cia q̄ in ſinguloꝝ magiſtratuum deſcpͥtionibꝰ cartis ligabant̉.Annone militares dicunt̉ qͣs milites ſingulis diebꝰ ꝯſequebant̉. vt. C. de anno. mili. l.vl. vbi d̓r ꝙ ipſi annonas et capitia ſingul̓ꝯſequebant̉ diebus.Annone ciuiles ſunt q̄ publice dabant̉ iudicantibꝰ ciuitatibꝰ. vl̓ oībꝰ tꝑe neceſſitatiſꝑ ſingulos dies. vt. C. de anno. ⁊ tribu. l. ij.li. x. Etiam annona eſt ſeges vl̓ frumentuꝫvnius anni.Annotatio ſacra eſt ꝯſcriptio bonorum vl̓eoꝝ ꝯnotatio ſeu ꝯſignatio veluti cū aliqͥscuiuſcūqꝫ criminis reus ſi abſentat ſe vocatꝰ ad iudiciū patiet̉ bonoꝝ annotatōemvt ſi infra annū venerit ⁊ ſe purgauerit bona ſua recuperet Si aūt nō venerit tūc fiſco applicēt̉. Et qualiter fiat annotatio ponit Spe. in ti. de acti. §. fi. ver. ſed qualiter.Dicens ꝙ preſes ſiue iudex veniet cū tabellione ad domū accuſati. ⁊ inquiret qͦt domus. quot predia ruſtica. quot iugera terre habeat in bonis eius. Et omnia bona illius qui nō venit citatus ponit ī banno fiſci. niſi venerit infra annum. ff. de requi. reis. l. j. §. j. Ab hac tn̄ ſentētia cōditionali poterit appellari. de appel. preterea. Et deſcribunt̉ bona que tamē fiſcus de facto nō occupat niſi poſt annū. Poſt hoc iterū ꝑ edicta requiret̉ accuſatꝰ. ⁊ citās mittit literasſuas iudici vl̓ rectori loci in quo deget accuſatꝰ vt ꝑ illum citato īnoteſcat ſe accuſatum vel citatū ⁊ bona eiꝰ eſſe annotata. In̄venit verbū annotare. vl̓ ecōtra ab hoc ꝟbo ip̄m nomē.Annotatio ſacra dicit̉ reſcriptum illud qd̓imperator proprio motu mentis indulgetalicui conſtituens ẜm preces eius ſeu illius aliquid fieri vel nō fieri. C. de diuer. reſcrip. l. fi. et ibi in glo. Et notat cardinalisſabor in. c. ſuper litteris. de reſcri. differentiam inter annocationē ⁊ pragmaticā ſanctionem.

h 4