talē ad nos meruimꝰ diffuſione diuinā ꝑ quācerte meruimꝰ deo eſſe fratres et coheredesin regno.Mira deberet dulcedine os no-ſtrū habūdare. cū tā dulcē dn̄am ⁊ benignaſalutamꝰ ⁊ eiꝰ benediximꝰ fructū. Suauiſſi-mus enī ⁊ dulciſſimꝰ eſt fructꝰ eius. ⁊ in oreet in corde ſapiētis dulceſcit. O qͣꝫ mira eſthuiꝰ virginis fecūditas. que dū ſalutat̉ de-uote ad cor ſalutātis ſuauiſſimū fructū emanat. Quāto autē in eiꝰ fructu qͥs āpliꝰ iocū-datur. tanto ab ea apliꝰ īpetrat et niſi dicatſufficit nūqͣꝫ ceſſabit. O mīra dn̄a miꝝ videt̉qͦmodo nō tm̄ delectamur in te ſalutādo qvel ꝓpter te et fructū tuū cetera ignoremusQuomodo q̄ſo nō eſt ad te tm̄ intentꝰ homoꝓpter tuā ſuauitatē nimiā. vt etiā ſemetipſūa ſe abſtractus ignorēt: O raptrix cordiu: oabſorptrix mentiū. Cur nos dn̄a ī grauidastuo affectu? Cur nos deo noſtro impregnasCur luto imples celos et vaniſſimos facisdiuinos? Cur nos obſecro filij tui inebriasamore cum nec ſibi aliquid impendere va-leamus: Quid tibi prodeſt animarum ama-trix. ꝙ te et filium tuū nimio diligamus a-more. Nonne tibi celeſtia ſufficiunt? Curterrena corda requiris. cū tamen ſint feti-