L Itimulus. diuini amoris deuotiſſimꝰ. a ſācto iohāne bonauēturceditus cordiū oīm īamorē chriſti iheſu īflāmatiuꝰ. poſt eiuſdē varias impreſſioēs ī cor rectas vltīate emēdatꝰ ⁊ correctus. ꝑ eximium ſacre pagine profeſſorem Magiſtrum Iohānem quēt in cano nicum ⁊ penitētiariū ꝑiſienſem. A i. IC Mvo v FA C VLIH AMOMAVCA Coma CM 9A8LοN υ. 2L 6 LAIDDES UIID STADBIBLIOTRER DeSSEL DORI VV H Prologꝰ ſeu epi NCI PIT ſtola domi bonauēture in libro qui dicit̉ ſtimulꝰ amoris. Dte domine leuaui aīam meam deus meus inte confido nō erubeſcā. Cō fiſꝰ de tua liberaliſſīa pietate. allectus mira ſuauiſſimi amoris ⁊ odoris tui ſuauitate. atractꝰ īſtrigibili vīcl̓o tue ardētiſſīe caritatꝭ Ad te qui habitas ī cel̓ leuaui oculos meos. ſplēdore ſolis iuſtitie illuſtratꝰ. clarita tis tue lumīe prouocatus/ auidiſſime requi rens ſpecioſiſſimū decorē amātiſſimi vultꝰ tui. Solicitāt me intima que tibi ī me placita habeas. Quid autē mihi indigno ẜuo acceptabiliꝰ. qͣꝫ ſcire qualiter tāto domino valeam famulari. Ad tuū igit̉ amorē erectꝰ amici prece īductꝰ. zelo īterno coactꝰ/ qua liter quiſqꝫ te ſtudioſe q̄rere de beat. qual̓r īuenire valeat. qual̓r poſſit ad te accedere. ⁊ ſtrictꝭ tenere amplexibꝰ qui buſdā medita tōi bꝰ dec lamare p̄ſuma. Inquibꝰ ⁊ ſi diuer ſe corde tāgunt̉ ad vnū redacte puris auribus fatiūt melodiam. Quauis em̄ diuerſe et pl̓ime materie īdiuerẜ capltul̓ deſcribāt̉. tamē inde nihil reſonat niſi ꝑfectō aīmi ad diuinū amorē. Si qͥd aliud īuenerꝭ pie lector. legittīe corrigas. ⁊ n̄ rodas. qꝛ malitia nō eſt in cauſa ſꝫ ſimplicitas. diuerſū nāqꝫ modū īueīes ī eis vt diuerſitate modi et ma terie lectorꝭ faſtidiū tēperet̉. ⁊ eiꝰ aīa ad ce leſtia cautiꝰ e leuet̉ ꝟarijs illuſtrata radij ſ. ci bis refecta diuerẜml̓tipliciqꝫ varietate allecta. Tu aūt mi frater ioānes. de ordīe frm̄ mīoꝝ qͥ euchoriſtiꝰ appellarꝭ. accipe munuſculū qͥd̓ a me īdigno ſepe tua hūilitas poſtu lauit. nec irrideas meā igͦrātiā. ſꝫ potiꝰ mihi puulo balbutiēti. ⁊ ī fātilibꝰ artubꝰ geſtiēti ſic̄ pia mater arride. Scionāqꝫ ꝙ ſīplicitatē diligas ⁊ fercula etiā ruſticana ſapide qͦdā famelico appetit ndeguſtes Inſatiabl̓e ē enī deſideriū tuū ⁊ auide app̄hēdis oblata Ape ri gͦ os tuū ⁊ tibi qͣꝫuis rudi a ī corꝑa īfraſcri pta Ip̄a enī p̄ẜuatīa ſūt ⁊ ꝯẜuatīa hūidi radicalis qꝛ ea deligno vite ſuſcepi. Caue gͦ ne lignū ſcīe ⁊trahat ab hͦ eſu ⁊ nudꝰ apper verearꝭ corā deo, īſipidaqꝫ tibi ſapida. ⁊ ſapida tibi īſipida videat̉. Hic ꝟo modū orādi viuē di ⁊ meditādi īueīet vir deuotꝰ. In iſtꝭ iuſtꝰ ab īfimis cripit̉ ad ītīa tollit̉ ad ſūma erigit̉ cū dulcor̄. Qui gͦ volu̓it vſqꝫ ad ꝑſcm̄ creſcere legat ⁊ īpleat q̄ ſcribā gra cruci fixi irrigāte. qui dicit̉ Incipit̉ libel nimulus amoris quem cōpoſuit ſanctꝰ frater bonauē tura de ordine fratrū minorum. iſtie A iſte quimū lus amoris in dulciſſimū ⁊ pijſſi mū ieſū ſaluatorē noſtrū n̄ īcogrue pōt dici. In tres diuidr̄ ꝑteſ Prima pars. In qͣrū prima de chriſti gl̓oſiſſima paſſion agit̉. vide licꝫ qͦmō homo ip̄aꝫ paſſionem meditari debꝫ. ⁊ qͣꝫ ſit vtilis eiꝰ meditatio. Et qͣliter ⁊ qͣꝫ libēter hō cōuerti debꝫ ad cō patiēdū dn̄o ieſu crucifixo ⁊ alia plura que circa ip̄aꝫ paſſionem cōſiderari poſſunt. Secunda pars. In ſecūda vero ꝑte de his q̄ ad cōtēplation diſpoſita ſunt tractat̉. videlicꝫ qͣliter homo poſſit amplius proficere et magis deo placere. q̄ literqꝫ ordīatꝰ eſſe debeat ad deū ad ſe ⁊ ad proxiꝫ ⁊ ali apl̓a q̄ ad ipſā cōtēpla tiōeꝫ diſpoſitiua et inductiua ſunt. Tertia pars. Tertia vero et vltima parte de ipſa contemplatōnis qui ete proſequitur. videlicet que ſūt que īducunt hoīeꝫ ad cōtemplatōis quietē ⁊qͣꝫ glorioſū ſit ſe mutare īdeū. qͣliter qꝫ homo mutet̉ īdeū. ⁊ alia plura que ad ip̄ꝯtemplatōis quietē ꝑuenire volentibꝰ per vtilia ac neceſſaria ſunt. ¶ Qui vult habere ſaporē amoris ī his que ſeqūt̉ debꝫ cum humilitate ⁊ amore maieſtatē ⁊ dignitate dei ad mirari. quātā huīlitate ⁊ paſſioneꝫ ꝓpter caritatē ꝓ nobis moriēdo in cruce ſuſtinuit meditari ⁊ ruminare cum amore ⁊ cū ardētiſſimo deſiderio petitōes q̄ ibi cōtinēt̉ ſibi petere. Et ꝓcerto ꝓficere in chriſti amore. Seqūt̉ capitula pri me ꝑtis. Quomodo homo debꝫ libēter chriſti paſſiōꝫ meditari et qͣꝫ ſit vtilis eiꝰ meditatio. Capitulū primum. Qual̓r debꝫ hōniti ad ꝯpatiēdū xp̄o crucifixo. Capl̓m ſecundum. Meditatio in paraſceue de dolore quē tunc brata virgo maria habuit. Capitulum tertium. Quod circa paſſiōeꝫ domī ſex ſūt ꝯſiderāda: Capitulum quartum. Quod paſſio domī adaptat̉ qͣttuor affectibꝫ animi. Capitulū quintum. Qd̓ paſſio dn̄ī adaptat̉ virtūtibꝰ et pͥº fidei ¶ Capl̓m vi. et pꝰ de alijs. De qͣttuor virtutibꝰ cardīalibꝰ. ¶ Ca. vij De ſeptēplici aſcēſu ꝯtēplatōis ī paſſione ſcd̓m ſeptiforme graꝫ ſpꝰ ſc̄i. ¶ Ca. viij Qd̓ xp̄s ī ſua paſſiōe bt̄itudiēs octo ꝑfecte ¶ Capi tl̓m nonum. habuit. Quod ī cruce apꝑnt xij. fructꝰ ſp̄s qͦs enu¶ Capl̓m. x. merat apl̓ꝰ ad gal̓. Quod īcruce ſpecl̓ari poſſūꝰ pl̓cherriꝫ exēp ¶ Cap. xi. lar dece madatoꝝ decalogi. Quod apaſſiōe oīa ſacramēta eccl̓iaſtica tra hut virtutē ⁊ ꝙ ſn̄ ea īpoſſibile ē ītelligere Capl̓m. xij. ſacra ſcript̉aꝫ. Quomo ī beata dn̄i paſſiōe reluceret oīuꝫ ā gl̓icaꝝ iherarchiaꝝ officiū. ¶ Cap. xiij. Quomo etiā ibi relucꝫ ſūma dei potētia ſūma eiꝰ ſapīa ⁊ ſūa clemētia ⁊ circa hec q̄dā excitatīa vel exercitia. ¶ Capitulū. xiiij. Quomo in paſſiōe domī excitet̉ et inflāmet̉ cor homīs ad ſeptē oꝑa miẜcordie. Capitulum. xv. Oratio valde deuota circa paſſionem domini I xvi. ¶ Capitulum. Sequunt̉ capitula ſecūde ptis. Qual̓r hō poſſit apliꝰ ꝓficere ⁊ magꝭ deo pla Capitulum. primum. cere. 3 Qual̓r hō ad amorē dei ſe debꝫ excitare et qͣꝫtū pōt cor ſuū vnire vl̓ ignire. ¶ Cap. ij. Qual̓r hō debꝫ deo libēter dare cor ſuum. Capitulum tertium. Qual̓r hō ordinet cogitatōes ſuas ita ꝙ deū ſemꝑ habeat īcorde. Capitl̓m qͣrtū. Qual̓r hō ad operādū plꝰ in deo ferueat. Capitulum quintum. Qual̓r hō ſe p̄fc̄e odiat vt deū ꝑfc̄e diligat. Capitulum ſextum. Qual̓r hō debꝫ ī omni actōe frui ꝯtēplatōe. Capitulum ſeptimum. Quoddam delectabile et allectiuum. Capitulum octauum. Qꝭ ſit hō bene ordinatꝰ ī cōgitatōe. locutōe et oꝑatōe. ¶ Capitulum nonum. De ordīatiōe ad ꝓxim. ¶ Capl̓m decīm. Qual̓r zelator aīarū ſe ordīare ⁊ hrē debꝫ. Capitulum vndecimum. Q anīa debet affici tatū amore chriſti ter renorum vilitate contempta: ¶ Capitulum duodecimum. Deſcriptio beatitudinis. ¶ Capitulum tredecimum. Oratio valde deuota. ¶ Capl̓m xiiij. Quedā notabilia. ¶ Capl̓m. xv. ¶ Capl̓m. xvi. Quedā alia notabilia Qual̓r ſe debeat habere ſacerdos cū ad cor ¶ Capl̓m. xvij. pus chriſti venit. Petitio adexcitādū īamore dulciſſimi ieſu. Capitulum. Decimūoctauū. ¶ Sequuntur capitula tertie partis. Que ſūt que īducūt hoīēꝫ ad ꝯtēplatōnis ¶ Capitulum. primum. quietem. Quam glorioſum ſit ſe mutare in deum. ¶ Capitulum. ſecundum. Qꝭ mirabile eſt guſtātē ſemeldeū poſſe ab¶ Capitulū. tertiū. eo apliꝰ ſeꝑari. Qꝭ homo in breui poteſt eſſe ꝑfectus. Capitulum. quartum. Quomodo anima īebriat̉ in ꝯtemplatione ¶ Capitulum. quītum a creatore ſuo. Q hō ante raptū diuerſimode īebriatur. apitulum. ſextum. Qꝭ ꝯtēplatiuꝰ debꝫ gaudere de bonis ꝓxi i̓mi. ꝙ ſi nō fecerit tria mala committet. Capitulum. ſeptimum. Qꝭ ꝯtēplatiuꝰ n̄ iudicꝫ alios ꝓpter defectū ¶ Capl̓m. viij. in ip̄is apparētes. Qꝭ ꝯtēplatīꝰ nō reputet alios impares ſi bi Capitulum. nonum. Cōtra ſuꝑbos ⁊ de ſe p̄ſumētes. ¶ Ca. x. De paucitate bene obediētiū. ¶ Ca. xi. Qꝭ vtiles ſinttēptatōes ẜuis dei. ¶ Ca. xij. Ql tētatōes dep̄deſtīatōe repͥmi dn̄t. Ca. xiij Queſtio carnis ad deū prēꝫ de xp̄o. Ca. xiiij. Et patris reſpōſio. ¶ Capitulū. xv. Meditatio ſuꝑ Aue maria. ¶ Ca. xvi Meditatō huil̓ ac expoſitio ſuꝑorationem dominicam. ¶ Capitulum. xvij. Sequūt̉ alie due breues expoes ſuꝑ or̄ōeꝫ dominicam. ¶ Capitulum. xviij. Meditatiō ſuꝑ ſalue regina. ¶ Ca. xix De ſtatu btōꝝ īceleſti ihrl̓m. ¶ Ca. xx. nci pīt libeꝝ prim ¶ Et primo. Quomō debet homo libenter xp̄i paſſiōeꝫ meditari. ¶ Capitulū. pͥmū. Irrite gentes vndiqꝫ ⁊ miremini erga vos cari tatē dei. ⁊ erga ipſū cecitatē etmalitiā vraꝫ. Si enī dei filius voluit in ſeꝑa bil̓r cōiungi nature huāne quāto magꝭ anīa veſtra deberet ſibi īſeꝑabil̓r copulari? Si enī dei filiꝰ voluit tāto caritatis feruore ſic viliſſimos cineres ſibi vnire. quāto auidius deberet vnuſquiſqꝫ ad recipiēdū ipſū de uotiſſie cor ſuū reciꝑe? ¶ Que veſania anime. ꝙ hoc negligit ⁊ potiꝰ vult ſtercoribꝰ ad herere. ¶ Nō enī aſſūpſit filiꝰ dei carnem vt homo carni adhereat. ſꝫſicut ip̄e ī carne exiſtēs. carnē afflixit ⁊ carnalia ꝯtēſit. ⁊ anīa eiꝰ ſemꝑ deo patri adheſit. ſic homo carnē mortificet ⁊ ſeꝑ ſe erigat addiuiā. O mirabilis cecitas homīs qui cū ex anīa et carne cōſiſtat. ⁊ aīa ſine cōparatōe melior ſit ⁊ no bilior ip̄a carne totū tempꝰ expēdit in pro uiſione carnis ſiue inhis que caro requirit ⁊ anīaꝫ ſuā negligit ac ſi nihileſſet. nec ip̄aꝫ paſcere nec ipſā nutrire nec in ſūmoqͥe tare ſtudet creatore. cū tamē hoc leuius ſuauius delectabiliꝰ ſeu oportuniꝰ ſine cōꝑatione valeat impetrari ¶ Ubiqꝫ ſe enī offert homini deus. ⁊ ſui ipſius. niſi mortem filij ſui pretiū nō requirit. Corꝑalia autē ſemꝑ fugiūt. nec etiā cū omni ſolicitudine ⁊ labore ac anxietate poſſūt plene ab aliquo poſſide ri ī hoc mūdo. niſi forte dicamꝰ ꝙ plene oīa contemnit Sed quod mirabile eſt hoc ſibi facit anima a carne aliquantulum inclinata non tamen coacta. ¶ Nam voluntarie ſubdit ſe carni. et carnis beneplacita nititur ad implere. et deo ſuo ſubdere cūomni exhortatione. benefitiorū collatione inpoſſidet qͦ ple yLe v1 e ⁊ cō leni E terna inſpiratōe contēnit. ⁊ ī ꝓpͥo bono id ē ī ꝓpria vtilitate. non vult dei volūtatē facere Certe ſi anīa nō eſſet peior omī aīali. deū cui ſil̓is ē deberet ſuꝑ omīa diligere ⁊ de ceterꝭ nō curare. Si ergo. aīma carnē diligꝭ nll̓āꝫ carnē niſi carnē xp̄i ames ¶ Hec enī ꝓ tua ex totiꝰ hūani generꝭ ſalute e ſuꝑ ara crucis oblata ¶ Cuiꝰ paſſioēꝫ ī corde rumines cot tidie ¶ Huiꝰ enī paſſioīs xp̄i meditatio cōtinua mentē eleuabit. quid agēdū quid me ditādum quidqꝫ ſciendū ⁊ ſentiēdū ſit indi cabit. te demū ad ardua inflāmabit. te vili ficari ⁊ ꝯtēni ⁊ affligi fatiet affectare. te tā ī cogitatioēqꝫ in locutione ac etiā operatioē regulabit. Opaſſio deſiderabilis mors ad mirabilis. Quid mirabiliꝰ qͣꝫ ꝙ mors viuificet. vulnera ſanent. ſāguis album fatiat ⁊ mūdet intima. nimiꝰ dolor nimiū dulcore inducat. apertio lateris. cor cordi coniungat? Sed ad huc mirari nō ceſſes quia ſol obſcuratꝰ plus ſolito illuiāt. ignis extinctꝰ magis inflāmat: paſſio ignominioſa glorifi cat. Sed vere mirabile eſt ꝙ chriſtus incruce ſitiāt inebriat. nudus exiſtens virtu tum veſtimentis ornat ſed et eius manus ligno conclauate nos ſoluūt. pedes confoſſi nos currere fatiunt. emittens ſpiritum vitā inſpirat. in ligno decedens ad celeſti a vocat. O paſſio mirabilis. que ſuummeditatorem alienat. et non ſolum reddit angelicum ſed diuinum. Nā per meditationem commorās inchriſti tormentis etiā ſe ipſum non videt ſemper intuetur dominum ſuum paſſum vult ſecum crucembaiulare. et pro ipſo leuiſſime omne bonū et malum vult por tare. et ipſe in corde portat celum et terrā pugillo tenētem. Uult ſecum ſpinis coronari. et ipſe ſpe glorie coronatur. Uult ſecum in ligno ſine veſtimentis frigeſcere et nimio amoris ardore accenditur. Uult ſecum accetum guſtare et vino in enarrabilis dulcedinis potatur. Uult ſecū in cruce exiſtens ſibi illudi. ⁊ ipſe ab āgelis honoratur et a beata virgine in filiun adoptatur. ſecum volens triſtari letatur. ſecum volens affligi conſolatur. et nimium iocūdatur. Cum chriſto vult in cruce pendere et eum dulciſſime chriſtꝰ āplexat̉. Secū vult faciē mortꝭ pauore ꝑfuſā inclinare. et eius caput xp̄s eleuās ſuauiſſime oſculat̉. O mors amabil̓. O mors d̓lc̄abil̓. O cur crucꝭ illiꝰ loco nō fuit. vt chriſtꝰ fuiſſet maībꝰ meis ⁊ pedibꝰ cōclauatꝰ? Terte illi loſeph ab armathtia dixiſſē. nō auferas ieſū a me ſꝫ me ſecūſepelias ī ſepl̓chro. Nō enī volo āpliꝰ ab ip̄o ſeꝑari. Sed ſi hoc modo facere nō poſſū corpore. ſaltē hoc volo mēte. Bonū ē enī ſecū eſſe ⁊ in ipſo volo tria tabernacula facer̄. vnū in maībꝰ. vnū inpedibꝰ. ſꝫ aliud cōtinuū ī latere. ibi volo quieſcere. dormi re. videre. bibere. cōmedere. leger. adoraī ⁊ oīa mea negotia ꝑtractare. Ibi loquor ad cor eiꝰ ⁊ ab ip̄o qd̓ voluero īpetrabo. Sic fatiēs dulciſſīe matris veſtigia ſe quar cuiꝰ aīaꝫ paſſionis filij gladiꝰ pertrāſiuit. ſecure de cetero ipſaꝫ alloquar vulneratus. ⁊ ipſā ad quod voluero inclinabo. Et non ſolū ap parebo cum filio ſuo crucifixꝰ ſed ad p̄ſepe rediens ibi cū eo iacebo paruulus vt ibidē cum ſuo filio ſuis vberibꝰ merear ablactari Miſcebo igitur lac matris cū ſaguine filij ⁊ mihi facia vna dulciſſima potōeꝫ. O ama tiſſima vulnera domī noſtri ieſu chriſti. Nā cum ī ea quadā vice oculis ſub intrare aꝑtꝭ ipſi oculi ſaguine ſūt repleti. ſicqꝫ nihil ali ud videns cepi ingredi. manu palpans. do nec perueni ad intima viſcera caritatis ſue quibus poſt vneliqꝫ cirtū plexꝰ reu̓ti nequiui. Ideoqꝫ ibi in habito. et quibus veſcitur cibis veſcor ac ibi inebrior ſuo potu. Ibi tāta habūdo dulcedine vt tibi nō valeam enarrare: Et qui pͥus fuerat ꝓ peccatoribꝰ in vtero virgīali nūc dignat̉ me ſeruū ſuū ītra viſcera ſua cōportare. Sꝫ multū ti meo ne veīat partꝰ eiꝰ ⁊ ab ill̓ deliciis excidar qͥbꝫ fruor Sed certe ⁊ ſi me peꝑit debebit ſic mater me lactare vberibꝰ leuare maībus portare brachijs. oſculari labijs. foueri gre mijs Aut certe quid faciā ſcio. Quātū cūqꝫ me pariat. ſcio ꝙ ſēꝑ ſua vulnera ſūt aperta ⁊ ꝑ ea ī eiꝰ vteꝝ iteꝝ introibo. ⁊ hoc totiēs replicabo quouſqꝫ ero ſibi ī ſeꝑabl̓iter cōglo batꝰ. Ocecitaſ filioꝝ ade qui ꝑ hec vulnera ī chriſto neſciūt ītroire. Supra ſuas vires laborāt ī vanū. ⁊ aꝑta ſūt hoſtia ad quietē. An ignoratꝭ ꝙ xp̄s eſt gaudiū beatoꝝ? Cur gͦ tardatꝭ ꝑ ſui corporis foramīa ī illud gau diū introire? Quomō īſanitꝭ qꝛ beatitudo ā geloꝝ patet ⁊ circūſtantia ⁊ paries eiꝰ cōfra cta eſt. ⁊ vos ītroire negligitꝭ? An forſā ex pectatꝭ qͣꝫ priꝰ reſoluat̉ corpꝰ veſtꝝ nō credē tes ꝙ ī chriſto ī preſenti anima valeat quieta Sꝫ crede mihi o homo qꝛ ſi ī ip̄m ꝑ hec ri. anguſtia foramina ītrare cōtēderis. nō ſolū anima ſꝫ etiā quietē ac dulcediēꝫ mirabileꝫ ī veni et corpꝰ tuū: ⁊ quod carnale ē ⁊ ad canalia tēdit. ex illo vulnerū ītroitu fiet ades ſpūale vt ceteras p̄ter eas qͣs ibi ſētit delictas reputꝫ eſſe nihil. īmo fortaſſe aliqn̄ aīa ꝓpter aliqͣꝫ obdiētiā vl̓ vtilitatē dictabit eē recedēdū ⁊ caro alecta illa dulcedīe dicꝫ ibi eē īmorādū. Et ſi ita accidit de corꝑe. qͣꝫta credis aiāꝫ frui dulcedīe q̄ ꝑilla foramīa cō iūgit̉ cordi xp̄i? Certe expͥmere tibi neq̄o ſꝫ exꝑire ⁊ ſcito Ecce aꝑta eſt apoteca oībꝰ aro matibꝰ plēa ⁊ medicialibꝰ opulēta. ꝑ vulneꝝ ergo feneſtras ītra ⁊ accipe mediciaꝫ ſanati ua. reſtauratiāꝫ. pẜuatiāꝫ. ⁊ ꝯſꝫuatiāꝫ Ibi qͣſ cūqꝫ voluerꝭ ſpeties acciꝑe. Ibi q̄cūqꝫ delicata appetierꝭ electuaria ſume. ¶ Si etiā fuauitatis vnguentis volueris deliniri. Per illa intrare vulnera nō poſt ponas. Ecce aꝑ ta eſt ianua paradiſi ⁊ ꝑ lanceāmilitꝭ gladius verſatilis eſt āmotus. Ecce lignū vite tam in ramis quā inſtipite perforatum. inqͥbꝰ foramībus niſi pedes id eſt affectꝰ poſuerꝭ. nō poteris carpere fructꝰ eius. Ecce aꝑtꝰ ē theſaurꝰ diuīe ſapiētie ⁊ caritatꝭ et er ne. Intra gͦ ꝑ vulnerū aꝑt̉aꝫ: ⁊ cū cognitōe de licias obtiebis. Oqꝫ btā lācea et beati claui. qui aꝑtōnē huiꝰ mōī facere meruerūt O ſi fuiſſē loco illiꝰ lācee. exire de chriſti latere noluiſſē: ẜ dixiſſe Hec requies mea ī ſe culū ſcl̓i. hic hītabo qm̄ e legi eā. O ſtulti ⁊ tardi corde. qui ad poſſidēdū aliqd̓ vanū ꝑ īcerta foramina ītroitꝭ. ⁊ īde eciā exire ml̓to tiēs nō poteſtꝭ. ſꝫ ad poſſidēdū dei filiū ſūmū bonū. cādoreꝫ ⁊ ſplendoreꝫ eternū ꝑ aꝑ tas vulneꝝ ianuas n̄ ītroitꝭ. O anīa adyma gīeꝫ dei facta qͦmo potes āpliꝰ cōtiner̄ Ecce ſpōſꝰ tuꝰ dulciſſīꝰ ꝓ te vulneratꝰ. iā factꝰ gl̓oſꝰ te cupit āplecti ⁊ tibi dulciſſīa elargi ri oſcula. ⁊ ad ip̄m negligis feſtinare. Nā p nimio amor aperuit ſibi latꝰ vt tibi tribuat cor ſuū. ſibi etiā voluit pedes ⁊ manꝰ ꝑforari vt cū ad ip̄m ꝑuenerꝭ ſic tue manꝰ ītrēt in ſuas ac pedes tui ī ſuos vt ſibi īſeꝑabil̓r cōiūgaris. Obſecro ſcd̓m apl̓m omīa ꝓba hoc experiri conerꝭ ⁊ ſi bonū tibi videt̉ inde apliꝰ ne diſcēdas. ⁊ nō dubito ꝙ ſi fuerꝭ exp tus oīa p̄ter ip̄m amaritudīēꝫ reputabis. Uelles libēter tunc tibi illa vulneꝝ hoſtia poſtqͣꝫ intrauerꝭ obſerari vt īde exire āpliꝰ n̄ valeres. ⁊ admiraberꝭ ſuꝑ tua ⁊ alioꝝ ſuꝑ hͦ B. i. ferued. tuū amore habirā cecitatē. Gaudeb̓ nichilominꝰ de tāta dulcedine quā tu ſēties: et ī tātū etiā īflāma bit̉ cor tuū vt qͣſi nitens aīa de corpore exire velit et naturaliter ī xp̄i vulneribꝰ habitare Et īebriabit̉ aīa a tata dulcedine ⁊ feruore et vix poteris ea ad aliud īclinare. O vulnera corda ſaxea vulnerātia: et mētes ꝯgelatas īflāmatīa et pectora adamātina liq̄faciētia p amore. O certe vita dulcedo et ſpes nr̄a. Si tn̄ ꝑ meditationē iſtiꝰ paſſionis ad illā ꝑueneris dulcedine de qͣ dixi vl̓ etiā ad maiorē. attēde ne velis ipſā paſſionē meditari ꝓpter aliquādulcedine tēporalē: ſꝫ vt tui creatoris bn̄ficiū recognoſcēs ī eiꝰ accē daris amore. Et hec dꝫ ſemꝑ eſſe tua con¶ Oratio deuotiſſima. tinua oratio. Oſcte proīpotēs et̓ne S NI NE deꝰ ꝓpt̓ tuā largita tē ⁊ filij tui qͥ ꝓme ſuſtinuit paſſionē ⁊ mortē ⁊ matris eiꝰ excellētiſſima ſctītatē atqꝫ btī franciſci et oīm ſctōꝝ merita: ꝯcede michi pctōri ⁊ oī tuo bn̄ficio īdigno: vt te ſolū dili ga: tuo amore ſēp ſitiā. bn̄ficiū paſſiōis cō tinue ī corde habeā. meā miſeriā recognoſcā ⁊ ab oībꝰ ꝯculcari et ꝯtēni cupiā: nichil me ꝯtriſtet niſi culpa. am. ¶ Qualit̓ dꝫ hōniti ad ꝯpatiēdū xp̄o crucifixo. ¶ Capitulū. ij. ꝯpaciēdū dn̄o ieſu xp̄o crucifi xo. Prīo ſtudeas qͣꝫtūpotes tevnire illi ꝑ feruēte amorē. Nā qͣꝫto feruētiꝰ diliges eū tāto magꝭ ſue ꝯpatierꝭ paſſioni ⁊ qͣꝫto plꝰ ei ꝯpatiarꝭ. tāto plꝰ erga eū tuꝰ accedet̉ effectꝰ. ¶ Unde ſit mutuo ſe augebūt dilectio et ꝯpaſſio donec venias ad ꝓfectu niſi hͦ remaſerit ꝓpt̓ aliqͣꝫ tua miſeriā. Et p̄ci pue ſtudeas abijcere oēm p̄ſūptionē diffidē tiā et negligētia. Debet enī hō tān obile opꝰ aggredi huilit̉: ꝯfidēter. ⁊ īſtāter: et cū qͣꝫta pōt mūdicia cordis. Et qͣꝫuis hō videat̉ ſibi īdignꝰ et neqꝫ nichilominꝰ nō deſiſtat qꝛ ipſe ꝓ pctōribꝰ crucifixꝰ ē. ¶ Inſtruª.i. ꝯpa. dn̄o Prīo igit̉ ſic ſibi vni arꝭ amore. vt cor tuū īa ſibi nō tibi videat̉ ꝯiūctū. Quoº enī tunc nō ſēties eiꝰ vl̓ nera. aut qͣs paſſiōes hēbit. q̄ nō ꝑfūdāt cor tuū Studeas gͦ qͣꝫtū potes vt cor tuū ītret ī ipſū totalit̉. et te extra ip̄m reputes eſſe nichil: et de te extra ipſū tāqꝫ de nichilocurab̓. Tota cura tua ꝟtat̉ ad pn̄s cir ca dn̄m tuū paſſū. Nā eiꝰ es qͥcqͥd es nec debes alteri de te qͥcqͥd exhibere. Si gͦ trāſlatꝰ in ipſū ſic fueris nō poſſū credere quin eiꝰ vulneribus vulnereris: et ꝑfundaris eius cōtumelijs illuſionibꝰ et opprobrijs. Tūc quātā iocūditatē ⁊ dulcedinē aſſe qͣris. dn̄s ꝑ ſua mīam te faciat experiri. Male enī ſci rem hͦ tibi calamo declarare. Et ſi hec tibi ni mia alta vident̉. nec ad hec bene ꝑtingere po tes ſicut velles potes te adhuc exercer̄ mo alio groſſiori ſb̓ſeq̄nti. ¶ Inſtructio ſcd̓a. ¶ Debes enī cogitare qͣꝫta paſſionē ſuſtineres ſi excoriareris ſicut beatus bartholeme vel aſſareris vt beatꝰ laurecius aut vſqꝫ ad oſſa carnes tue dētibꝰ ferreis lacerarentur alias etiā cogita penas qͣs voluerꝭ ⁊ paſſiones. Et cuita iſta cogitando ſuꝑ te ꝯceperis quēdā horrorē nimie paſſionis. tūc cogita ꝙ dn̄s noſter ieſus xp̄s pro te villiſſimo pctōre multo grauiores ⁊ ī tollerabiliores ſuſtinuit in cruce dolores qͣꝫ tu ſuſtineres in paſſiōibꝰ ſupͣdictꝭ. Tūc ergo rumīa in corde tuo qͣꝫtā ſuſtinuit anguſtia ⁊ afflictionē ⁊ quatꝰ amor ad hͦ ipſū īduxit. ⁊ ſic meditādo afficiat̉ cor tuū illis doloribꝰ quātū p̄t ⁊ qͣſi illos ſuſtineres amariſſimis lacrimis ꝑfundaris. nec dubiū quī in dulcedinē maximā ꝯuertātur Inſtructio tertia. ¶ Et ſi adhuc hͦ tibi nō valet meliꝰ experire Facias tibi vnū bonū flagellū multū affllictiuū ⁊ nō nimis leſiuū. ⁊ in abſcōditor gr gie te flagella. nō ꝑcēs corpori donec fuerit bn̄ ꝑfuſū dolore. Et tūc cū illos ſenties dolores ad xp̄m paſſum dirige cogitatū tuū ⁊ meditare ꝙ dulcis dilectꝰ ſpōſus tuꝰ: amor tuꝰ. deſideriū aīe tue: agelorū ſolaciū. btōꝝ pͥmiū. dn̄s ieſus xp̄s ꝓ te villiſſimo ſtercore voluit ī ſuo corpore qͣſi ſine ꝯꝑatiōe ſuſtīe re multo intēſiores dolores. Et nō dubites ꝙ vltimū iſtud remediū ml̓tū valet. qꝛ ꝑ paſſiones addicit hō ꝯꝑati paciēti. Ad hec oīa addas orationē. vt qͣſi ꝯtinue dep̄ceris dn̄m ieſū xp̄m vt ſuis vl̓ neribꝰ mētē tua vulneret Et vt ꝑ ip̄as paſſiōes ⁊ vulnera a ſua largitate īpetres qd̓ ītēdis. ¶ Inſtructio qͣrta. ¶ Et ſi hec oīa nō valent tibi ꝓpter duriciē cordis tui. te tāqꝫ ſtercꝰ abhorres plores amare ⁊ dicas. Uſqꝫ qͦ cordis mei neqͥcia p̄ua lebit aduerſus ieſu dūmieū paſſū. Cuius vulnera vicerūt diaboli poteſtatē ſuꝑauer̄t pͥmi parētes veneficia. ꝯfreger̄t portas īfer ni ⁊ aperuer̄t portas paradiſi. ⁊ ītantū abūdat malicia cordis mei: vt nō deuincant̉ a tā excellētiſſia bonitate. Quid gͦ me neqͥus et qͥd maiꝰ malicia cordis meiꝰ Heu michi qͥd faciā. qͥ nimiū īfirmꝰ a paſſione dn̄i mei ieſu xp̄i neq̄o recipere medicina. Nō ceſſēt ocl̓i mei a ploratu. donec lacrimaꝝ abūdātia de molliat duriciā cordis mei. Hru heu quo ibo a ſpū tuoꝰ Quid faciā ex qͦ aīe mee vitā neſcio īueīre ⁊ erga me ſūma diffuſionē dīne clemētie: nō valeo deguſtare Sedebo īſterqͥlinio ⁊ mētꝭ mee ſaniē teſta radā. affligā me de cetero. nec aliqͣtenꝰ michi pctā donec in afflictiōe īueniā dn̄m meū afflictū. Mirū eſt certe. qͦmꝰ hō hꝫ patiētiā ī ſeipſo. videns tātā neqͥcia cordis ſui. et nō doleat. O cor peſſimū īmo diabolicū vſqꝫ qͦ reſiſtes largitati īmēſe. Quare magꝭ delectarꝭ ī vulneribꝰ pctī qͣꝫ ī vulneribꝰ ieſu xp̄i. Quare magꝭ ꝯpa teris ꝑue pūcture pedis tui. qͣꝫ gͣuiſſīe morti dn̄i tui ⁊ ītētiſſimodolori capitꝭ ſui vite aīe tue xp̄iꝰ Ubi maior ī becillitas ⁊ inſania? O hō nōne tibi videt̉ ꝙ illū plꝰ diligꝭ cui plꝰ cō paterꝭ ī dolore? Et nūqͥd gͦ plꝰ diligis pedē tuūqꝫ dn̄m tuū: qꝛ ſcꝫ iſti pedi plꝰ ꝯpaterꝭ ī parua afflictiōe: ⁊ ī illū qͣſi cor tuū tēdis qͣꝫ illi ſcꝫ dn̄o deo tuo ī maxīa aguſtia ⁊ dolore ⁊ paꝝ aūt nichl̓ īclīat̉ cor tuū ad ipſūᵈ O ceci tas īmēſa. Ꝙẜpētibꝰ deteriores qͥ īafflictiōe ꝯp̄atiēdo capiti. totū corpꝰ ſuū exponūt flagello. Sꝫ certe videt̉ ꝙ tāqͣꝫ mēbra putrida ia ſumus exciſia capite nr̄o ieſu xp̄o. qꝛ ipſo valnerato eiꝰ vulnera nō ſentimꝰ. Heu heu dn̄e mī qͣre me feciſti. ſi nō debeo tibi eē ꝯiū&c ctꝰ aut ſi tibi ſū ꝯiūctꝰ: qͣre nō ſū tecū parit̉ vulneratꝰ? Pro me dn̄e ꝓ me vulneratꝰ es nō ꝓ te. ⁊ tu vulnera portas nō ego. Quid ē hͦº Ego debeo eē ſb̓i ectu vulneꝝ. ⁊ n̄ tu. q̄rego ſū qͥ peccaui ego qͥ iniq̄ egi ſꝫ tu qͥ es īnocēs o uis qͥd feciſti? Uertāt̉ obſecº vl̓ ne rahec ī me ⁊ ī domū pr̄is mei Redde nob̓ dn̄e redde vl̓ ne ra nr̄a. ne tu qͥ īnocēs es. noces apꝑcas. reti nes vulnera aliena. aut ſaltē tecū vl̓ nera cor da nr̄a. En mori volo niſi vl̓neres mētē meā Ab horreo videre cor meū nō vl̓neratū. cū vi deā te ſaluatorē ſic ꝓ me viliſſīo cruci affixu. Aut gͦ dn̄e ieſu me tecū ꝯvulnera. aut c̄te da michi licētiā trāſu̓berādi meipſū matiali gladio. Nolo enī dn̄e ſine vl̓nere viuere. qꝛ te video vl̓neratū. Si hec oīa nō voluerint tibi. tā nobiliſſīo bn̄ficio es īdignꝰ: ⁊ de cetero nō reputes te hoīeꝫ ſꝫ beſtia ⁊ cū ferꝭ ſit hītaº tua. qꝛ īdignꝰ es ꝯſorº alioꝝ. Forte tn̄ ſi ml̓tū te huiliauerꝭ. ille qͥ reſpexit hūilitatē ācille ſue. r̄ſpiciet hūilitate aīe tue: ⁊ dabit ti bi cor nouū. vt cognoſcas dn̄ꝫ deū tuū paſſū Sꝫ qn̄ dn̄e ieſu: qn̄ hoc erit? Differre dn̄e mors michi ē. Et ſi ml̓tū expectaueris forte deſiderio liquefiā. et poſtmodum in liquido vulnera permanentia imprimi nō valebūt Nam anima mea dn̄e incipitiam languere ⁊ qͣſi ad nichilū redigor. deſiderās tuis vulneribꝰ ꝯſolari. O dn̄e ieſu: vbi eſt ſapientia tua An ignoras ꝙ meliꝰ eſt te habare creatura tuam valneratāqͣꝫ ad nichilū redactās Nō gͦ me q̄ſo differas vulnerare: ne multa di latiōe amittas quē tuo p̄cioſo ſanguine re demiſti. Curre curre dn̄e ieſu curre ⁊ me vl̓nera qꝛ fortaſſe nichil de me īuenies ſi expectas. Sꝫ heu michi qͣꝫ vilis factꝰ ſū. qꝛ videt̉ etiā ꝙ deꝰ qͥ īimicos diligit me odiat. Nūqͥd gͦ pluſqͣꝫ īimicꝰ factꝰ ſū. Nā vt īimicos redimeret voluit letaliter vulnerari: ⁊ egodefficio: ⁊ nō videt̉ curare. Nō enī peto vt ꝓ me apliꝰ vulneret̉: ſꝫ vt michi qͣſi ī amortuo applicet ſua vl̓nera: ⁊ reuiua. Dn̄e ieſu ferrū tua creaturā īſenſibilē) voluiſti tuū corpꝰ vulnerādo ītrare: ⁊ me tua creaturā rōnalē ītrare ꝑ iā facta vl̓nera nō ꝑmittꝭ. Quid eſt hͦ? Nūqͥd cor meū eſt duriꝰ ⁊ viliꝰ oī ferros An cogitas ꝙ crudeliꝰ eſi. Sꝫ mea crudelitas nō tibi oberit ſi ītrauero: cū amodo ſis īpaſſibil̓. Quātūcūqꝫ enī intrē ꝑ tua vl̓nera ⁊ di ſcurra ⁊ tuas carnes comedā pre amore ſēꝑ īpaſſibil̓ ꝑmaneb̓ ⁊ meꝰ ſaciabit̉ appetit ita tn̄ ꝙ āpliꝰ īcēdat̉. Sꝫ qͥd vociferabor āpliꝰ? Tardas ⁊ nō venis: ⁊ iā laſſatꝰ deſide rio īcipio īſanire. Amor regit ⁊ nō ratio: et curro cū īpetu quocūqꝫ me voluerꝭ īclinare. Nā qͥ me vidēt derident: et ꝙ tuo amore ſim ebriꝰ nō cognoſcūt. Dicūt enī qͥd iſte inſan vocifetat̉ ī plateis. Et quātū ſit deſideriū nō ad ꝟtūt. Ignorāt ꝙ amor tuꝰ intēſus īpedit vſū ſēſus: et ꝙ qͥte feruēter q̄rit ſeipſū et oīa de relinqͥt: etqͥ te q̄rit puro corde ſic parū de extrīſecis curat: vt etiā qͥd faciat multociēs aduertat. Ueni dn̄e bone ieſu: et noli āpliꝰ tardare: ne pnimio deſiderio fiaꝫ ſimpliciter ſine ſenſu. Sed forſitā hͦ requiris: vt cū ab oībꝰ fuero abſtractꝰ: purꝰ ītre ꝑ tua vulnera glorioſa qͥbꝰ tūc plenarie vl̓ne res amantem Tūc clamabo ⁊ dicā heu heu michi dn̄e mi ieſu qͦmꝰ te video crudeliter vl̓ neratū: quāto dolore te video agrauatū. Quis michi hoc tribuat vt ꝓ te moriar dulciſſime dn̄e ieſuꝫ Te videre viuere in tāto dolore ſuſtinere nō poſſum: te aſpicere horreo ſupra modum. Te etiam liberari mors michi eſſet: et ideo āguſtie ſūt michi vndiqꝫ et qͥd eligā ignoro: niſi tecū ꝑiter crucifigi. Tuas āguſtias coſiderās ī me ip̄o deficio ⁊ iā exanimis efficior p̄dolore ⁊ ira. ꝙ ꝓme ſuſtīes tāta mala Quid feciſti dn̄e: qͣre ꝓ me villiſſio aſcēdiſti ī cru cē? Et qͥd ſū ego villiſſimꝰ ꝟmis: putredo deteſtabilis. ꝓ qͦ tu dn̄s oīm debeas ſic affligi cū tu ſis ſapiētia patris? Quare talē ꝯmutationē feciſti vt dares vita ꝓ morte: veritatē ꝓ vanitate. gratiā ꝓ malicia. gloriā ꝓ miferia? Quis. qͣre hoc tu potes feceris. poterit cogitare vl̓ īdicareᵍ Nimia fuit dilectio tua: ⁊ ī hoc apparuit abiſſus tue ſcilicet immeſitas pietatis. Nō enī in te video cauſaꝫ mortꝭ. niſi ſuꝑabūdantiā caritatꝭ. Nōne me lius erat bone ieſu. vt nō eſſē. qͣꝫ vt factꝰ te occiderē. Et cur carnes meas nō lacero pre dolore aut qͦmodomē oīs creatura nō occidit qͥ fui occāſio tue mortꝭ? Nōne mirabi le videt̉ me cogitar te tā nobiliſſimū ⁊ benigniſſimū dn̄m ꝓ me tā viliſſimo mortuū. et nō ſtatim deficere pre nimia triſticia? Et qͦ modo(ſi nō eſſet tue cōtrariū volūtati) me materiali gla dio nō occido pͦ dolore. qͥ fuit accaſio tue mor tꝭ Cū pugna gͦ magͣ me debes ſuſtinere ſicut ſuſtinerē aliquē īimicū meū corā ocl̓is meis cū video quē toto corde occidere affectarē. qͣꝫuis nō audere aliqͣ ratiōe. Nōne ⁊ hoc ne q̄ſſimū eſt ꝙ poſt tā admirabile et fructuoſū tue paſſiōis bn̄ficiū nō ceſſo peccare in cōſpectu ocl̓oꝝ tuoꝝ: ac ſi tua paſſio nichl̓ eſſet Te michi dediſti ⁊ te renuo: tn̄bras effugaſti ⁊ ipſas incurro. mūdū abieciſti. ⁊ ipſū eligo vl̓ eligi. An non vides patiētiſſime dn̄e ieſu y ſꝑ nitor facere tue ꝯtrariū volūtati ⁊ ī facie tibi reſiſto aꝑte Si dicis nolo vt hͦ facias: dico volo: ſi dicꝭ volo vt hͦ fiat dico no lo. ¶ Scio te dn̄m meū ſummū bonū eſſe ⁊ nichl̓ ego ſū et ad te ac ſi nichil eſſes nō aſpi cio: ſꝫ ꝯuerto cordis ⁊ corporis mei faciē ad ea q̄ vana ſūt. ⁊ aliqn̄ ad qͣ īcōgruū eſt noī ar̄ ⁊ ſic eis cor meū amoris vicl̓o colligat̉. vt ad te cuiꝰ eſt neq̄at eleuari: et hͦ c̄te deteſtabilis abuſio eſt. Sꝫ nūqͥd bone dn̄e ieſu voluiſti ꝓ me fruſta mori. qͥ quē ſic care emiſti pre ni chi loꝑdidiſti? Me te cū occidas ⁊ pariter trāſfigas: ne a te valea apliꝰ ſeparari: ⁊ tecū poſſū viuere īeternū. ame. ¶ Or̄o deuotiſſīa Amine ieſu xp̄e cor meū tuis vulneribꝰ ſaucia ⁊ tuo ſāguīe īebria mētē meā vt qͦcūqꝫ vertā ſēꝑ te videa crucifixū. etqͥcqͥd aſpexero in tuo ſāguīe michi oppareat rubricatū vt ſic in te totꝰ tendēs nichil preter te valea inuenire. nichil niſi tua vulnera valeam intueri. Hec michi con ſolatio tecummi dn̄e vulnerari. hec intima ſit michi affectio ſub te aliquid meditari. Nō qͥeſcat cor meū bone ieſu donec īueīat te cētrū ſuū. Ibi cubet ibi ſuū termīet appetitū amē. ¶Meditaº ꝯpaſſiua ī ꝑaſceue dolorquē tūc habuit bt̄a ꝟgo maria. ¶ Capl̓m. iij luxta cruce ieſu mater ¶A OA V eius. Odn̄a mea vbi ſtabas. Nūqͥd tātū iuxͣ crucē? Immo certe ī cruce cū filio: ibi crucifixa eras ſecū Sꝫ hͦ diſtat qꝛ ipſe ī corpore tu autē ī corde Necnō ⁊ eiꝰ vulnera ꝑ corpꝰ eiꝰ diſꝑſa ſūt in tuo corde vnita. Ibi dn̄a laceatū eſt cor tuu ibi ſpinis coronatū: ibi illuſū exprobratū: ⁊ ꝯtumelijs plenū aceto ⁊ felle potatū O dn̄a cur iuiſti īmolari ꝓ nobiſ? Nūqͥd ſufficiebat filij paſſio nob̓: niſi crucifigeret̉ ⁊ mater? O cor amoris: cur ꝯuerſū es in globū doloris? Aſpicio dn̄a cor tuū: ⁊ id nō cor ſed mirra ⁊ abſcintiū ⁊ fel video. Quero matrē dei ⁊ ecce īuenio ſputa flagella ⁊ vulnera: qꝛ tota ꝯuerſa es ī iſtis. O amaritudine plena: qͥd feciſti. Cur vas ſctītatꝭ feciſti vas penalita tis? O dn̄a q̄re nōes ſolitari a ī camera tua Quare iuiſti ad caluarie locū. Nō eſt tua cō ſuetudo dn̄a ad talia ſpectacula properare Cur te nō retinuit pudor mulieris: cur te nō retinuit horrorꝭ facinorꝭ Cur te n̄ ietinuit verecūdia ꝟgītatꝭ? Cur te nō retinuit loci t̓pitudo: multitudo vulgi: deteſtatio mali? Cur te nō retinuit clamoris vehemētia: ſtul toꝝ veſania: demoniacoꝝ caterua? Hec no ꝯſideraſti dn̄a: qꝛ cor tuū alienatū totū pre dolore nō erat ī te: ſꝫ ī afflictiōe filij: ⁊ ī vulneribꝰ vnici: ⁊ ī morte dilecti. Nō ꝯſiderabat cor tuū vulgꝰ: ſꝫ vulnꝰ. nō p̄ſura: ſꝫ fixurā. nō clamorē: ſꝫ liuorē. nō horrorē: ſꝫ dolore Reu̓tere dn̄a ad locū pͥſtinū: ne cū ꝑcuſſiōe paſtoris te etiā amittamus vt non vna hora vtriuſqꝫ pͥuamur regimīe. Nō eſt ꝯſuetudo dn̄a: mulieres. tali morte ꝯdēnari: nec etiaꝫ ꝯtra te dn̄a ſentētia ē ꝓuulgata. Sꝫ vt puto audire hec nō potes: qꝛ amaritudīe repleta es: totū cor tuū ꝟſū ē dn̄a circa filij tui paſſionē. ¶ O mira res: tota es ī vulneribꝰ xp̄i totꝰ xp̄s crucifixꝰ eſtūntimis viſceribꝰ cordis tui. Quomodo eſt hͦ ꝙ ꝯtines ſit ī ꝯtēto O homo vl̓ nera cor tuū: ſi vis hāc ītelligere q̄ſtionē. Aperi cor tuū clauis ⁊ lācea: ⁊ vita ſubīttabit. Nō enī ītrabit ſol iuſticie ī cor clauſū. Sꝫ o vulnerata dn̄a vulnera corda nr̄a: ⁊ in cordibꝰ nr̄is tuā et filij tui renoua paſſionē. Cor tuū vl̓ neratū ꝯiūge cordi nr̄o: vt tecū tuis vulneribꝰ pariter vulneremur Cur hoc tuū cor ſaltē dn̄a nō habeo. vt quocūqꝫ pergā: ſēꝑ tuo filio videā te cōfixa. C dn̄a ſi nō vis michi dare tuū filiū crucifixū nec cor tuū vulneratū. ſaltē q̄ſomichi tribue filij tui vulnera ꝯtumeliaſqꝫ et illuſiōes ac opprobria. ⁊ illa q̄ ī te ſētis. Que enī mater ē. q̄ ſi poſſꝫ ⁊ a ſe ⁊ aſuo filio n̄ aufferret paſſi ones. et ī ſuo poneret ẜuo. Aut ſi ſic īebrie tas es iſtis ꝙ nec ea vis a tuo corde nec a tuo filio ſeparare. ſaltē dn̄a illis ignominijs et vulneribꝰ īdigniſſimū me ꝯiūge. vt tibi ⁊ fi lio tuo ſolatiū ſit habere ſociū penaꝝ. Oqͣꝫ beatꝰ eſſē ſi poſſē vobis ſaltē invulneribꝰ ſociari. Nā qͥd eſt maius hodie dn̄a. qͣꝫ habere cor iunctū cordi tuo et filij tui corpori ꝑforatoᵍ Nōne cor tuū plenū eſt gratie illiꝰ. Et ſi apertu eſt gratia illa nō decurrit ī cor ſibi iūctū. Et filiꝰ tuus gloria btōꝝ quomodo fi ꝑforatū eſt corpꝰ eius nō emanat illiꝰ dulcedo glorie in cor ſibi iunctū? Nō enī ītelli go aliter poſſe eſſe ſed timeo ne ſimus aliqn̄ lōge: et credamꝰ eſſe ꝓpc. O dn̄a qͣre michi qd̓ peto nō tribuis: Si te offendi pro iuſticia cor meū vulnera. Si tibi ſeruim: nūc ꝓ mercede peto vulnera. Et vbi eſt dn̄a. vbi ē pietas tua. vbi eft īmēſa clemētia tua? Quar facta es michi crudelis. que ſemper fuiſti be nigna? Quare facta es michi amara. que ſꝑ fuiſti dulcis et pia? Quare facta es michi atara. que ſemper fuiſti liberalis et largaNon peto a te dn̄a ſolē neqꝫ ſidera. ſed peto vulnera. Quid eſt hoc ſi de iſtis vulneribus es aliara? Aut a me dn̄a vitam auferas corporalē: aut cor meū valnera. Uerecundū enī et opprobrioſum eſt michi videre dn̄m meū ieſum vulneratū et te cōuulneratā dominam: et me ſeruū vi liſſimum pertranſire illeſum. Certe ſcioquid faciam. vel tibi ſine ceſſatione vel intermiſſione cū clamore ⁊ lacrimis tuis pedibus prouolutus poſtulabo proclamabo et ero nimiū in portunus. Aut hec michi tribues: aut ſi me percuſſeris vt recedā tamen ſtabo et tua ſuſtinebo flagella donec ero vndiqꝫ vulneratus nec aliud a te niſi vulnera peto. Si autē ſine percuſſione blandiri volueris perſeuerabo conſtans et tua recipiam blandimenta. ⁊ ipſe blandicie cormeum valnerabunt amore. Si autem nec quicqͣꝫ dixeris tunc cor meum valnerabitur triſticia et dolore et ſic ſine dolore nō Circa paſſionem domini recedam. ¶ ſex ſunt conſideranda. Capitulum quartum. F5C paſſionē dn̄i ieſu ſic po yA teſt hō ſe habere vt ꝯſideret ea. Primo ad imitādū. Scd̓o ad ꝯpa tiēdū. Tertio ad admirādū. Quarto ad exl̓tādū. Quīto ad reſoluādū. Sexto ad qͥe ſcē dū. ¶ Primo igit̉ eā ꝯſideret ad imitādū: hec enīeſt ſūma ⁊ ꝑfectiſſima xp̄iani imitatio Hec eſt ſūma ⁊ ꝑfectiſſima vita imitādo xp̄m Hec ē ſūma ⁊ ꝑfecta religio ⁊ religioſa ꝑfectio. Hec eſt regula ⁊ exēplar ꝑfectionis oīs vite ⁊ ꝟtutꝭ: ſcꝫ xp̄m imitari ī paſſiōe ⁊ morte Sit gͦ regula nr̄a viuēdi paſſio ſaluatoris ⁊ tāto apliꝰ ſi hͦ ꝯſolemur quāto āpliꝰ xp̄o ꝯfor memur ⁊ tato āpliꝰ deſolemur qͣꝫto abhͦ exēpla ri ⁊ regl̓a āpliꝰ elōgamur. Seꝑgͦ qͣꝫtū ī nob̓ ē velimꝰ ab oībꝰ ꝯcl̓cari. deicij vilipēdi illudi ꝑſeqͥ flagellari: et īdiuīs obſeqis ab oībꝰ exꝓbrari. Simꝰ nudi cū eo nudo et nichil penitꝰ cupiamus habere: īmo habere aliqͥd ſit nob̓ grauiſſima pena et dolor īmēſus nichil autē habere plena exl̓tatio. Abhorreamus dulcia et delectabilia deguſtare: et potiꝰ velimꝰ vilibꝰ et amaris cibari. et deſideremꝰ ꝙ q̄ libet cibaria felleū nob̓ potiꝰ qͣꝫ melleū ferāt ſaporē. qꝛ ipſe xp̄s felle ⁊ aceto fuit pota tus. Et vt breuit̓ dicā ꝯſideremꝰ q̄ ꝓ nobis ſuſtinuit qͣliter ī paſſiōibꝰ ſe habuit. ⁊ nos modulo nr̄o qͣꝫtū poſſumꝰ ꝯformemꝰ eidem. ¶ Scd̓o deberet eā hō ꝯſiderare ad ꝯpatiēdu. Debemꝰ enī ꝯſiderare ipſiꝰ flagella. illuſiōes ⁊ opprobria. ⁊ in corde nr̄o rumīare ⁊ ymaginari qͣꝫta ibi fuit deiectio ⁊ ꝯtēptꝰ erga dn̄ꝫ nr̄m ieſū xp̄m qͣꝫtꝰ dolor qͣꝫta ve afflictio ī corde ⁊ corpore. Sic ⁊ ratiōe paſſiōis ⁊ ꝯ paſſiōis ꝓ pctīs nr̄is fuit. Cōſideremꝰ gͦ qͣꝫta tūc amaritudīe repletꝰ erat āgeloꝝ dulcedo qͣꝫtūqꝫ aggrauabat eū nō tantū pene illatio ⁊ nr̄a ī gratitudo. ſꝫ ⁊ aſſiſtētꝭ matris afflictio qͣꝫ ſic diligebat. ⁊ qͣſi deficere pre ꝯpaſſiōis dolore videbat. Ibi filiꝰ crucifigebat̉ cūma tre ⁊ ꝓpt̓ mutua et ītēſam dilectionē ex cōpaſſione mutua erat nimia afflictio vtriuſqꝫ ⁊ maxīe cū ꝓ īuicē paterent̉. Sciebat mater ꝙ filiꝰ patiebat̉ ꝓ ipſa ſicut ꝓ reliqͥs redimē dis. ſciebat filiꝰ ⁊ certiſſīe ſcrutabat̉ ꝙ ſuus gladiꝰ ex ꝯpaſſiōe matris aīaꝫ ꝑtrāſibat. Un̄ paſſio filij erat paſſiomatris. Eya gͦ xp̄iane hec verte et ꝯuerte in corde tuo. et totū cor tuū reple cōuicijs illis et penis. vidēs dn̄ꝫ tuū et ſponſū tuū pro te talia ſuſtinere. Si enim eī per amorē bene vnitus fueris. tunc C. i. cōpati eris eidē. Si autē nō ſentꝭ dolorē capitis. qͦmodo es vnū cū ipſo. Et ſicut plus ꝯpatiēdū eſt capiti qͣꝫ ceterꝭ mēbris. ſic magis ſine ꝯparatiōe ſibi ꝯꝑati debemꝰ plus ꝙ qͣꝫtūcūqꝫ dilecto filio vel amico. īmo plusqꝫ tibi ipſi ſi oīa p̄dicta patereris. Nunc gͦ cariſſimi felle ⁊ abſintio atqꝫ mirra īebriamur ⁊ ſolū eiꝰ vulnera ſentiamꝰ trāſfigat cordis nr̄i ītima eiꝰ ꝯuicia flagella et valnera. nec in nob̓ ſit qd̓ nō ꝑfundat̉ ꝯpaſſiōis dolore ⁊ affligat̉ ītēſe. ¶ Tertio ꝯſideremꝰ ea ad ad mirādū. Si enī ꝯſideremus qͥs. q̄. ꝓ quibus paſſus eſt. multū mirari debemꝰ. Quis. ſcꝫ filiꝰ dei verꝰ. ſūme potēs. ſapiēs. et bonꝰ. et ſimpliciter qͥcqͥd. nobilitatꝭ ei attribueris. nichil eſt adhuc reſpectu magnitudinis ſue Oīa qͣꝫtūcūqꝫ bona ſint et magna. ſunt ſicut q̄dā fauilla īmo quedā vnitas ī ꝯparatione ipſiꝰ. Sꝫ q̄ ꝑegrinationē fugā. ſitim. fama. calorē. frigꝰ. tetatiōes. horrores ꝑſecutiōes obẜuatiōes. ſputa. opprobria. vīcula. flagella. illuſiones et dolores. plagas et vulnera. Cōſꝑuit̉ enī gl̓ia. ꝯdēpnat̉ iuſticia. iudex iu dicat̉. inoffēſus īculpat̉. īnocēs īfamat̉. deus blaphemat̉. xp̄s cōculcatur. occidit̉ vita obſcuratur ſol luna denigrat̉ ſidera diſꝑgūtur ⁊ hec omnia tollerat patienter vt agnus cū ſolo nutū omnem creaturam demergere poſ ſet in profundum inferni. Sed pro quibuſ hec patiturꝰ Pro nequiſſimis mancipijs: pro celeratiſſimis inimicis. ymmo pro dyabolicis viris et per imitationem dyaboli filijs. pro contemptoribus diuine maieſtatis. et diuine bonitatis ingratis. Ergo talis et tantus talia et tanta pro tam viliſſimis et abiectiſſimis paſſus eſt. Sed a quibusꝰ a ſpecialiter pre dilectis et alijs pre electis quibus omnem benignitatem oſtendit. a viliſſimis maximus. a ſtultis. ſapientiſſimus quia dei verbum et dei ſapientia ab impijs ſumme pius. a ſanie fetidiſſima ſplendor eternus. In hijs ergo omnibus ī diuine benignitatis et largitatis admi¶ Quarto conrationem e leuemur: ſideremus eam ad exultandum. Exultare in ea debemus de redemptione humana. reſtauratione angelica et diuina clementia. De redemptione humana ſine dubio nimis gaudere de bemus facta per chriſti paſſionem et mortem. Quis queſo non exultet et gaudeat cum cernit ſeipſum per hanc. beatiſſimā paſſionē liberatū a dānatione eterna. a culpe ignominia a poteſtate diabolicas Sed qͥs nō exl̓tet in īmēſum cū cernit deū. ipſū in tantū diligere vt tāte vilitati ⁊ penalitati ſubiecerit ſemet īpſū ꝓ eo? Non ꝙ gaudeat de eiꝰ vilitate ⁊ paſſione dico ſed de eiꝰ effectu. affectuſqꝫ et amoris manifeſtatiōe. Quis prīceps in regno vl̓ īperio alicu ius īperatoris vel regꝭ cernēſqꝫ tantū a rege vl̓ īperatore diligi vt paratꝰ eſſet mori ꝓ ipſo nō gauderet et exl̓taret. Quātomagis nos viliſſimi hoīes et nephādiſſimi pctōres et ẜui gaudere debemꝰ et exl̓tare cū videmus regē regū et dn̄m doninātiū et creatorē nr̄m ieſum nos ita ꝯtinue diligere vt īmolauerit ſeipſū pro nob̓ in tā turpi et viliſſima morte De bemꝰ etiā ſuꝑ extolli īmēſa exultatione. Plus enī ſine ꝯparatiōe me diligit qͣꝫ ego meipſum. Gaudemꝰ etiā et exultemꝰ ꝙ ꝑ xp̄i paſſionē reſtaurata eſt angelicaruina. Mag iocūditas debet nobis eſſe cū videmꝰ ꝑ xp̄i mortē tā nobile collegiū reparari de nob̓: vt fiat vnū ouille ⁊ vnꝰ paſtor et ſimꝰ vnū ī vno. In hͦ enī debet tota celeſtis curia et etiā militaris eccl̓ia gratulari. O certe amabilis ⁊ venerabilis paſſio ſaluatoris q̄ ſic diſiūcio ꝯiūgis. et tā ſeq̄ſtrata ꝯglutinas et vnis fir miſſime īſiml̓ ſtrīgiſqꝫ vīcl̓o ꝯſūmati amoris et felicitate gaudij ſepiterni. Precipue aūt gaudere ⁊ exl̓tare debemꝰ cernetes ī ſupͣdictis oībꝰ ſūmā clemētiā dn̄i deiqꝫ noſtri ieſu xp̄i. Hec puto ſūma eſſe gloriā bonoꝝ tā hoīꝫ qꝫ etiā ageloꝝ: qͣꝫto ītimiꝰ et ꝓfundius ꝯtēplant̉ clementiaet beniuolētia dei et īmenſitatē bonitatis eiꝰ. et hͦ debet eſſe cuiuſlibet ꝯtēplantꝭ exl̓tatio medullaris. Sꝫ vbi q̄ſo magis apparet diffuſio bonitatis diuine ⁊ benigniſſime clemēcie dulciſſimi ⁊ amātiſſimi patris et dn̄i nr̄i ieſu xp̄i: qͣꝫ in paſſione ſua. vbi talia. tāta. tā turpia et gͣuia ſuſtiner̄ voluit ꝓ inimico ſuo liberādo et glorificādo ꝓvanitate q̄dā digna morte et̄na? In iſtud gaudiū ītret hō. et reficiat̉ magnificētia benignitatꝭ diuine. Accedat hō ad cor altū: ⁊ ī corde ſuo exaltet̉ excellētiſſima ⁊ īenarrabil clemētia xp̄i paſſi. ⁊cͣ. ¶ Quīto etiā ꝯſidere/ mus btīſſima xpi paſſione ad cordiū noſtrorū reſolutionē et etiā ꝑfectā trāſformationē ī ipſū. qd̓ fit quādo hō nō ſolū imitat̉. ꝯpatiſ admirat̉ et exultat: ſꝫ etiā totus hō ꝯuertit̉ in eū ſcilicet dn̄m noſtrū ieſū xp̄m crucifixū vt iā qͣſi vbiqꝫ ⁊ ſemꝑ crucifixꝰ ſibi occurrat īmo tūc ille vere in ipſū reſoluit̉ hō. quando exiens ex ſe ⁊ ſuppoſitus vniuerſis īmo ſuꝑ ſe abſtractꝰ ab oībꝰ. totꝰ eſt ꝯuerſus ī dn̄m ſuū paſſū. vt nichil videat aut ſentiat intra ſeipſū: niſi xp̄m crucifixū illuſū exprobratū et paſſū ꝓ nobis. ¶ Sexto ꝯſideremꝰ eādē viliſſima xp̄i paſſionē ad quietā dulcoris in terni. qd̓ fit qn̄ reſolutꝰ homo vt dixi ſitibū dus eadē paſſionē rumīare nō ceſſat. ⁊ ītrās ſcd̓m poſſe ſuū illū paſſiōis thezauꝝ humiliter et deuote. liq̄ſcit amore deuoto. et ferui dā deuotione vl̓ dilectiōe deficit a ſe. et requi eſcit in xp̄o crucifixo. Sed quāto ei pluſ īheret et appodiat. tato āplius deuotiſſimo amore ī ſe deficit ⁊ liq̄ſcit. et qͣꝫto plus deficit a ſe amore et deuotiōe tāto apliꝰ eidē dilectio ꝓ ſe mortuo īheret: ⁊ plꝰ reqͥeſcit in eo. Et ſic mutuo ſe augēt adheſio amoris ⁊ deuo tio. donec tota ſpōſa abſorbeat̉ ab illo camīo amoris paſſiōis dilecti. Sic ī āplexibꝰ ſpōſi ſoporat a qͥeſcit. qͥclamat et dicit. Adiuro vos filie hieruſa le. ne euigiletꝭ neqꝫ ſuſcitar̄ faciatis dilectā: donec ipſa velit. et cetera. Sic ergo circa paſſionem dn̄i debet eſſe īmitatio. ad purgationē mētis ⁊ dilectionē ꝯꝑaffio ad vnionē ⁊ a morē admiratio ad mē tis eleuationē. gaudiū ⁊ exultatio ad cordis dilatationē. reſolutio ad ꝑfecta ꝯformationē. qͥes ⁊ pauſatio ad deuotiōis ꝯpoſitionē. ¶ Qualiter paſſio domini adaptatur quatuor affectibus animi. necdū ruminare ceſſemꝰ xp̄i ¶ glorioſiſſimā paſſionē: vt per eā dirigamur in omī bona affectiōe ꝟtute. ſapiētia. cogitatiōe. locutiōe ⁊ operatiōe. Sꝫ pͥmo de qͣtuor affectibꝰ animi videamus. qͥ ſūt gaudiū. dolor. ſpes. et timor. In hac autē beatiſſima paſſione dat̉ nobiliſſimi gaudij materia. ⁊ vehemēs exultatio. Ibi ē etiā omīs īutilis et nociui gaudij reſecatio. Ubi eſt maior materia gaudij et exultationis. qͣꝫ circa xp̄i paſſione. qua ab omni poteſtate dyaboli liberamur. a culpa. et pena abſoluimur. in dei filios adoptamur. et xp̄o in matrimoniū iungimur. qua etiam gratia largitur. celum aperitur. gloria offertur et datur? Ubi maior eſt et excellentior gaudij materia qͣꝫ vt videamus nos a deo in tantum diligi. vt talia voluerit pati pro nobis: Eſt etiam ibi inutilis et nociui gaudij reſecatio. Conſidera domini noſtri paſſionem viliſſimam. et videbis quomodo reſecāda ē oīs ꝯſolatio corporal̓ ⁊ oē gaudiū corporale. et oīs laus hūana. Eſt etiā in hac viliſſima paſſiōe materia īmenſi doloris. In dolore enī dn̄i nr̄i ieſu xp̄i. debemꝰ ītime ſibi ꝯdolere ⁊ ꝯꝑati. De bemꝰ etiā ei cōdolere ⁊ multū dolere ꝙ pct̄a nr̄a fuerūt ſibi occaſio tāte abiectiōis et tā īmēſe afflictiōis. Eſt in ſuꝑ ibi materia ſpei. Qui enī ꝓprio filio ſuo nō peꝑcit: ſꝫ ꝓ nobis oībꝰ tradidit illū. quo modo etiā cū illo nō oīa nob̓ donauitꝰ Eſt etiā ibi vehemētis materia timoris. ſi enī ſic pro delictꝭ nr̄is paſſus eſt hō deꝰ ī quo nō potuit eſſe pctm̄ qͣꝫto magis punient̉ pctōres? Si enī ſic actu eſt ī viridi. qͥd fiet ī aridos Inui cē aūt cōiunge ſcꝫ gaudiū et dolore. ſpeqꝫ ac timorē ne deſperationē ī curras vl̓ p̄ſūptione Et ſi aliqͣliter adaptatio de qͣtuor animi effe ctibꝰ patet. ¶ Quoº paſſio dn̄i adaptat̉ virtutibꝰ ⁊ pͥmo fidei et poſt de alijs. ¶ Ca. vi. aliqͣꝫtulū de virtutibus UINC videamꝰ diuinis. Quid dicemꝰ de fide? Dico ꝙ hec ē robur ⁊ fūdamētū totiꝰ xp̄iane fidei vl̓ religionis. Peto an deꝰ erat iſte qui paſſus eſt: an nō. Si ſic habeo ꝓpoſitū. qꝛ ip̄a paſſio verā hūanitatē de mōſtrat patet ipſū eſſe verū deū et hoīem: upi Si autē dubitas: on̄do tibi ex ip̄a paſſiōe ipſū fuiſſe deū. Nāſi nō erat deꝰ ⁊ dicebat ſe deū eſſe. erat ſuꝑbiſſimꝰ hoīm īmo ⁊ demo nū. qꝛ lucifernūqꝫ dixit ſe eſſe deū: licꝫ qͣꝫtū ad aliud voluerit eſſe ſimilis altiſſimo. Sꝫ ſic ſuꝑbū īpoſſibile eſt tantā deiectionē: illu ſionē. paſſionē. ⁊ ignominioſā mortē ſb̓ire tā volūtarie tā hūiliter tā pacifice ⁊ velle cum pctōribꝰ reputari. Qd̓ xp̄s ſe deū oſtēdere voluit ꝑmultotiens occultauit. Si enī non erat deꝰ ⁊ volebat ſe oſtēdere deū: quicquid fuiſſet vilitatꝭ fragilitatꝭ ⁊ deiectiōis occul taſſet ꝓ poſſe. Ideoqꝫ nec famē. nec ſitim. nec laborē. nec fati gationē: nec lacrimationē nec timorē nec vllū dolorē oſtendiſſet ſed ſi habuiſſet libēter occultaſſet. Nec enī multum curaſſet ſe oſtēdere hoīem et maxime paſſibi lē et mortalē ſed ꝙ videret̉ eſſe apparentie ſublimitatis et magnificēcie: vt poſſet aliqͣliter credi deꝰ. Suffeciſſet ſuperbo credi deus nō multū curaſſet reputari homo. Cū hec ſimul credere ſit difficillimū et parū ad elationē ſuꝑbi faceret reputari homo mortalis. quomodo obſecro dixiſſet. triſtis eſt aīa mea vſqꝫ ad mortē? Quomodo ſe dixiſſet filiū hoīs. Si dicas ꝙ non voluntarie ſed inuite paſſus eſt hoc ſtare nō poteſt: qꝛ ipſe dixerat. Ecce aſcēdimꝰ hieroſolimā. et fili hoīs tradet̉. vt crucifigat̉ ⁊ cetera. Unde p̄dixit oīa. Si dicas ꝙ hec ad deceptionē fecit. hͦ nichil eſt. ꝙ ſcꝫ aliqͥs ſe velit morti tradere ꝓpter aliquā deceptionē. Si dicas ꝙ videbat̉ mori. ſed nō moriebat̉. Ad hͦ dico: ꝙ nl̓ ſomodo hō qͣꝫtūcūqꝫ malitioſus ſeu etiā dyabolicꝰ. nec etiā diabolꝰ hͦ feciſſet. qꝛ nō erat iſta via tradēda ad credendū aliquē nō deū eſſe deū: ſed potiꝰ ꝯtrariebat̉. Qd̓ patet qꝛ diſcipuli eiꝰ relicto eo abierūt. et vt dicit̉ in ſola ꝟgine remāſit fides eccleſie. Stultiſſimū enī ⁊ īcredibile eſt nec etiā licet dicere nec etiā cogitare ꝙ hō qͣꝫtūcūqꝫ diabolicꝰ ꝓcuraret ſe ab oībꝰ ꝓ deo coli. tā ignominioſa morte ⁊ viliſſīa deiectiōe. ſed potius ecōtrario. cū paſſio xp̄i ſit iudeis ſcādalū. gētibꝰ autē ſtulticia. Ex qͣ glorioſiſſima paſſiōe arguit̉ ieſū xp̄m non eſſe tm̄ veꝝ horem ſed etiā veꝝ deū ⁊ oīm dn̄m. Itē ſi ſolā humana laudē q̄reret et appeteret. nōne deſcēdiſſet de cruce. quādo iudei dixerūt deſcēdat nūc decruce. ⁊ credimꝰ ei. Hec enī via paſſionis ignominioſe ⁊ ſi nō eſſet expediēs hoī decipe re volēti vt oſtēſū eſt tamē ꝯgruētiſſima fuit deo ſaluare cupiēti ratiōe ſue bonitatis potētie et ſapiētie qͥ nō ꝓcurabat niſi noſtra redēptione et ſalutē. obediendo patri vſqꝫ ad ¶ De ſpe et caritate. mortē. ¶ AHLEM hec glorioſiſſia paſſio nō ſolū fidei fundamentū ſed ⁊ ſpei erectio. Ubi ſeipſum donauit: et caritatꝭ inflāmatio. vbi ſe pro nobis immolauit. Et hec ſufficiant de theolgicis virtutibus et etiam de cardinalibus. De quibus tamen latius tam in precedentibus qͣꝫ etiam in ſequentibus patet. ¶ De quatuor virtutibus cardinalibus. Capitulū ſeptimū. ſ NICHIIONAnus exēplū et ratio ꝑfectiſſime prudentie. tēperatie fortitudīnis et iuſficie. ſicut intelligē tibꝫ apparet manifeſtiſſime. ¶ De ſeptēpli ci aſcēſu cōtēplatiōis in paſſione ſcd̓m ſeptiformē gratiā ſpūſſancti. Capitulū octauum. P HaCeNaM glorioſiſſima paſſione glorioſiſſime relucet ſpeculū ſapiētie et ītellectus ꝯſilij et fortitudinis. ſciētie et pietatꝭ et timoris. Sed qͣliter ibi ſit ⁊ apparet ſūma ſapiēcia ⁊ ſenſus ꝯſūmatus cogitare de ea. ⁊ qͣꝫ ſapiētiſſimus hō fiat in illa ⁊ de alijs donis ꝑ tractare ꝑ ſingula nimis eſt ꝓlixū. Adhuc tamen cariſſime frater potes in p̄clariſſima paſſiōe quā noīare ſū indignus ſeptē aſcenſus ſiue gradus ꝯtēplationis euidētiſſime ſpeculari ſcd̓m ſeptiformē gratiā ſpūſſancti donū ſcꝫ ſapientie ⁊ intellectus. ⁊cͣ. Aſcenſus primus ſiue gradus ꝑ donū ſapientie. ¶ Nā in illa viliſſima paſſiōe crucifixus cū xp̄o ad acumē ꝯtēplatiōis aſcēdit ꝑ ſapiētie donū hoc modo. ¶ Conſideratio ſapiētialis eſt in hac viliſſima paſſione qn̄ hō cōſiderat potētiſſimū ꝓ nobis cōculcari: ſapiētiſſimū ad modū ſtulti illudi. optimū amaritudine repleri. et tanqͣꝫ peſſimū turpiſſima morte dānari. Et ex hoc ſurgit mes in quadā admiratione tāte dignatiōis diuine ⁊ tāte erganos benignitatꝭ īdignos. Et tūc cū maſticat illāpaſſionē dn̄i ſui ieſu diligēter ad mirās in ea excellētiſſimā. benignitatē dn̄i dei nr̄i ieſuxpi. erga nos ẜuulos ſuos. Inci pitmētꝭ deſideriū ⁊ amoris ardor erga dn̄m nr̄m ieſū xp̄m ītēdit et qͣdā auiditate hanc excellētiſſimā paſſionē ⁊ īmēſā ſaluatoris cle mentiā ruminas. ¶ Incipit eiꝰ guſtꝰ animi quodāmodo īeffabili dulcorari amaritudine appetitꝰ reffici. ⁊ totꝰ hō īterior alienari a ſe ⁊ qͣetari ī xp̄o. O mira ⁊ a ſcl̓is res ī audita. In effabili amaritudine. dulcor indicibilis reperit̉. ⁊ in hoc ꝑficit̉ ꝯtēplatio ſpeculātis qꝛ ſūmā ⁊ īenarrabilē dulcoris ſuauitatē qͣꝫ ſētit ī ꝯſideratiōe illiꝰ ſūme clemētie qͣ dignatꝰ eſt ꝓ nob̓ mori ꝯiūgit cū amaritudine ieſtimabili quā ſētit ꝯpatiēdo doloribꝰ dn̄i nr̄i ieſu xp̄i paſſi. Amaritudo enī ꝯpaſſiōis animū recolligit ⁊ vnit admiratio diuīe clemētie ī eadē paſſiōe animū iā vnitū eleuat. ⁊ totū ī deū diffūdit: O mira paſſio īeffabil̓ po tatio. o ꝯfectio īp̄ciabil̓ ꝯmixtio ineffabilis. Intimꝰ dolor in terne ꝯpaſſiōis cū īmenſa exl̓tatiōe diuine bonitatꝭ. Et qꝛ ibi īenarrabilis amaritudo cū inenarrabili dulcedine reꝑit̉. ideo īter vtrūqꝫ ꝯtēplātꝭ animꝰ obſtupe ſcit ⁊ qͣſi ebriꝰ corruit totꝰ in deū. In ꝯpaſſi on illiꝰ amaritudinis fit qͣſi auꝝ infornace aīa puriſſima. In ꝯſideratione vero illiꝰ clemētie ⁊ benignitatꝭ fitaīa ab illo ſole iuſticie ſplēdidiſſīa. Fit quidē illa amaritudine hō īnocētiſſīꝰ: fit illa benignitate deuotiſſiꝰ Fit hō īterior illa amaritudīe abſtractiſſīꝰ ⁊ fit illa clemēcie īmētſiate diuīſſīꝰ Quid dicas Extaticꝰ fit aſpectꝰ īterior ⁊ ab illa īeffabl̓i clemētia abſorbet̉. ⁊ tūc reqͥeſcit ſpōſa cū ſpō ſo. ⁊ mira ſuauitate ſopit̉. ¶ Scd̓s gͣdꝰ per donū intellectus. ¶ Eſtētiā aſcēſus in pamabili paſſiōe ꝑ donū ītellectꝰ hͦ medo. Co enī ꝙ hō cogitat ꝙ filiꝰ dei voluit ꝓ ipſo redimēdo talia ſuſtinere. recognoſcit qͣꝫte nobilitatꝭ ſit aīa ſua. ꝓ qͦ redimēda voluit filiꝰ dei mori. ⁊ hͦ ipſo ad nobiliora aīat̉. Et quia illū p̄cioſiſſimū ſāguinē ꝓ aīa ſua dealbāda effaſ eſſe agnoſcit dedignat̉ ſe vilitatibus vitioꝝ inqͥnari. Qꝛ cogͦſcit etiā ꝑ illā btīſſima paſſionē ruinā āgl̓oꝝ de hoībꝰ reꝑari. ideo reuocat̉ ad āgl̓ice viuēdū ⁊ ī celeſtibꝰ ꝯu̓ſari Et qꝛ videt xp̄m in cruce totū ꝓ nob̓ expoſitū tribulatiōi. iā ſibi oīa leuia vident̉ dū tamē poſſit illi ſoli viuere et placere. Recogitat qͦmodo ab ipſo xp̄o dilectꝰ eſt quē ꝓ ſe ſic vi det ignomīoſe ⁊ acerbe tractatu. ⁊ amor̄ ip̄iꝰ accēſus illud latꝰ btīſſimū ꝓ ſuo modulo ni tit̉ ītroire qd̓ ꝑͦ ſe ac ſibi dignoſcit eē aꝑtū. Ardeſcit qͣſi ignis animꝰ eiꝰ. et cū xp̄o toto corde deſiderat crucifigi. Suſpirat: ahelat ⁊ āxiat̉ totalit̓ illa paſſiōe ꝑfūdi. ⁊ plenarie in ſuū dn̄m crucifixū trāſformari. In ẜuitute et miſeria ſe reputat eſſe. niſi ꝯẜuet̉ ī ſāguīe redēptoris. Nō ſe reputat hoīem. ſꝫ beſtiā. ⁊ peius qͣꝫ beſtiā niſi ſit veſtitꝰ dn̄ica paſſione. Abhorret negligere tā nobiliſſimū dei be neficiū ⁊ ideo ſēꝑ vel qͣſi vult meditari de ipſa paſſiōe. Sicut enī vult ſꝑ redēptꝰ ma nere. ſic ſꝑ vult redēptiōis pciū ī corde portare. Sua vitā ⁊ ſuas delitiasⁱ reputat xp̄m paſſū: ⁊ ideo ſꝑ ꝯu̓ſat̉ cū illo. Oqͣꝫtꝰ dolor. qͣꝫ taqꝫ triſticia ſi videat cor ſuū ad aliud inclinari. Inebriat ſe xp̄i cruore. ⁊ iā dedignat̉ ꝑ frui alia re. Nā ſanguis xp̄i ornat genas eiꝰ vt xp̄iformis ſit pura xp̄i ſpōſa. Agͦſcit e nī ꝙ aꝑtōe laterꝭ eiꝰ copulata ē ī ꝯiugiū eiꝰ. Et ideo ſꝑ vl̓t ſtare ad latꝰ eiꝰ. Palpat ⁊ tractat ſpōſū ſuū vl̓ n̄ ratū. ⁊ totū vl̓ nerat̉ cor eiꝰ Ap plicat cor ſuū vln̄ibꝰ ſpōſi. ꝓligat ⁊ ſigͣt ī diſſolubl̓. vīcl̓o caritatꝭ. ⁊ ſic colligat̉ vl̓ nerata ſpōſa cū vl̓nerato ſpōſo ⁊ vl̓ nꝰ vl̓neri cōpulat̉ Emanat ſpōſi ſāguis ī vl̓nera ſpōſe. ⁊ ip̄a deficit dolore. amore liqueſcit. ibiqꝫ requieſcit ¶ Tertiꝰ gradꝰ ꝑ donū ꝯſilij. ¶ Tertiꝰ aſcē ſus ē ī illa btīſſima paſſiōe ꝑ donū ꝯſilij hoc mō. Recogitat anīꝰ ꝯtēplātꝭ ꝙ dn̄s nr̄ ieſus xp̄s crucifixus vſqꝫ ad crucis mortem fuit obediēs pr̄i. oī vilitati. abiectiōi et deriſui ſubiectꝰ ꝓ nob̓. paternū cū ſua deiectiōe reqͥrēs honorē: vt ſic̄ qͣꝫtū exꝑte nr̄a erat. pctīs nrīs īhonoraueramꝰ eū. ſic ſeipſū īhonoraret ignominioſe moriēdo ꝓ nob̓. Recogitat etiā ꝙ ſi xp̄s ſꝑ fuerit pauꝑ. ī cruce tn̄ paupe rimꝰ fuit. cū expoliatꝰ nudus remāſit pēdēs in ligno. Recogitat etiā ꝙ ī cruce fuit amaritudine ⁊ doloribꝰ plenꝰ. qͥ āgeloꝝ dulcedo ⁊ ſolatiū erat. Elōgata enī fuit ab eo oīs delectatio ⁊ ꝯſolatio tēporalis. Ex his gͦ ꝯſui git animꝰ ad ſimilia faciēda. ⁊ iā ſe abſtrahere cupit ab oī appetitu honoris. ⁊ ab omī reꝝ paſſiōe. ac ab oī corporali ꝯſolatōe. Pri mo gͦ ītuēs xp̄m dn̄m ſuū abiectu ⁊ vilificatū nō iā tēporalē honorē appetit. ſꝫ toto cor de deſiderat cū dn̄o ſuo oēm vilitatē abiectionē ⁊ deriſionē ſb̓i re. ī qͥbꝰ poſſit dn̄o ſuo aliqͣliter ꝯformari. honores tanqͣꝫ viliſſimū ſtercꝰ abhorret. Iā nō deſiderat placere hoībꝰ ſed potius qͣꝫtū in ſe eſt oībꝰ diſplicere ⁊ ab oībꝰ abhorreri. ſēꝑ tn̄ ad dei honorē. Et etiā ſi īdifferenter eſſet vtrūqꝫ. vituperiū potius appeteret qͣꝫ honorē. Sūt enī ei fetidiſſime ſanies. laudes ſui id eſt de ſeipſo. vnde ſolū diuinas laudes reqͥrit. ibiqꝫ totus afflluit. reſoluit̉. ⁊ ſiti in extīguibili īeſtimabiliter ī oībꝰ ſolū diuinū honorē reqͥrit. Iānō ad ſe reflexꝰ nec ad alia obliqͣtꝰ ſed totꝰ rectiſſime tendēs ī deū. Tūc maxīe letat̉ eiꝰ animꝰ qn̄ vituperio ſuo honorificat deū. qꝛ ad vtrūqꝫ āhelat cor eiꝰ ⁊ vtrūqꝫ reſpicit in xp̄o crucifixo fuiſſe. Sꝫ qͥd dicā de pauꝑtate. Sēꝑ vellet eē nudꝰ cū nudo ī cruce dolor enī ſibi ē ītimꝰ aliqͥd habere: gaudiū maximū nō hr̄e ſiue in ꝓpͥo. ſiue ī ꝯmuni ſiue qͣꝫtū ad dn̄iū ſi ue qͣꝫtū ad vſū. Uſus enī pauꝑtatꝭ maxīe ei placꝫ. Sꝫ qꝛ neceſſitas at ſpūal̓ vtilitas nō ꝑmittit eū aliqͦꝝ vſibꝰ īdigere. ideo ẜm ꝙ ad honorē dei videt eſſe: tenet ea: ſꝫ tamen qͣſi gladiū acutū in corde. Et ideo paucioribꝰ utit̉ qͥbꝰ poteſt. alleuias ſe apliꝰ qͦ poteſt. nec delectat̉ ī ml̓tiplicādo. ſꝫ gaudet ī abijciēdo Sed qͥd de corporeis ꝯſolatiōibꝰ ⁊ delicijs dicā? Ab oī breuiter ꝯſolatiōe q̄ nō eſt a deo vel ſcd̓m deū vel in deo ſe abſtrahit quātū pōt. Sēꝑ deſiderat amaritudine ⁊ afflictōe cū xp̄o repleri. qͥcqͥd ꝯplacet ſuo corpori aut corporis ſui oblectationi corde abhorret. Nō pōt gaudere. nō poteſt letari. niſi videat ſe illis viliſſimis vulneribꝰ ꝯformari. horret in ꝯſolatiōibꝰ ī amaritudinibꝰ ⁊ doD. i. loribꝰ gandet. Sic gͦ egregiꝰ ꝯtēplator per doriū ꝯſilij ī paſſiōe xp̄i ſe ab oībꝰ abſtrahes torꝰ in deū tedēs. ſuꝑ oīa eleuat̉ a ſeipſo ab ſtractꝰ ſolū in dei honore: ī xp̄i vilificatiōe ⁊ afflictione. cor ſuū ⁊ ſua meditatio ꝯuerſat̉. Iā ſolꝰ cū ſolo ꝯuerſat̉ et circa diuinos honores. circa eternas diuitias circa īmenſas dei delitias negociat̉. ī p̄dicta paſſiōe aīa deli cata. Ibi habitat. ibi reqͥeſcit. ī dn̄o deo ſuo dulcorat̉ cor. liq̄ſcit pectꝰ mēs ſuꝑ ſe eleuat̉. īebriat̉ aīa ſpūalibꝰ delicijs ⁊ in eis ſepelit̉. ¶ Quartꝰ gradꝰ ꝑ donū fortitudinis. ¶ Quartꝰ aſcēſus eſtꝑ donū fortitudinis ꝑ hūc modū. ī p̄dicta paſſiōe. Nā aīa diligē ter illā paſſione dn̄i ſui ruminas. conſiderat xp̄i fortitudinē. aggrediēdo. tollerādo. ſubiugādo. In aggrediēdo tā volūtarie. taopprobrioſa certamina. offerēdo ſe ad tā vilia ⁊ acerbiſſima ꝑferēda ꝓ nob̓ ydolatris ⁊ inimiciſſimis ſuis. In tollerādo tā acerba ⁊ vi lia a creatura ſua quā ī momēto deſtruere poſ ſet qͣſi māſuetiſſimꝰ agnꝰ īmo ſine ꝯparatiōe māſuētiꝰ ī tollerādo. In ſubiugādo ſe ī cruce diabolū dn̄s ſuꝑauit: ⁊ morte moriēdo deſtruxit. Sic ⁊ fortꝭ xp̄i miles ⁊ imitator dn̄i ſui qͣꝫto res difficilior qͣꝫtoqꝫ ignominioſior tāto feruētiꝰ et ardētiꝰ atqꝫ libētiꝰ aggredit̉ eā dū tn̄ ſit ad dei honorē ⁊ laudē aut alioꝝ ſalutē vel ꝓprie aīe vtilitatē qd̓ totū ad honorē diuinū eſt. Nā nichil ei difficile eſſe vl̓ ignominioſū videt̉ dū ꝓ eo facit qͥꝓ ipſo indigno. talia eſt aggreſſus. īmo oīa dulcia. oīa amabilia. oīa laudabilia ⁊ deſiderata iudicat Quātomagꝭ aſſimilat̉ illi ignomīoſe paſſiōi illa libētiꝰ abſtringit. aplectit̉ auidiꝰ Hec q̄rit. hec recogitat. hec ſciēti aīo adīplere de ſiderat. Nō dicit qͣre michi īpoſitū eſt hͦ vel illud onus. ſꝫ dicit qͣre nō ſubeo hoc ⁊ illud gͣuiſſimū ⁊ vtiliſſimū opꝰ. Ex hoc nitit̉ etiā īmitari dn̄m ſuū ieſū in tollerātia paſſionū. Fit enī agnꝰ ⁊ corā ſe tōdētibꝰ irridētibꝰ et flagellātibꝰ obmūte ſcit penitꝰ. īmo in oībus his arridet cor eiꝰ. vidēs ſe dn̄o ſuo ꝯforma ri ⁊ ꝓ meritꝭ digna pati. ⁊ eo ipſo dn̄m hono rari. Imitat̉ eti ā dn̄m ī fortitudine dn̄andi Subiugat enī ſibi oēm anī ſui appetitū. vt ad nihi lnociuū nichi l ſuꝑuacuū ⁊ iuti le extēdat̉. Quaſi caſtrū fortiſſimū cor ſuū cuſtodit: vt nō ſolū nociua. ſꝫ nec etiā ocioſa vel ī fructuoſa ꝑmittat ibi rogari. Oī cuſtodia cuſtodit cor ſuū. et ſemꝑ vult diuina vel ad deū ſuū tendentia ruminare. Et quia dum in hac vita ſumꝰ ſēꝑ vel qͣſi ſēꝑ tritico palee admiſcent̉: ideo ſēꝑ vētilaꝝ tenet in manu: ad ꝯtinue ꝑflandū ⁊ purgandū area ſuā. In hoſtio cordis ſui ipſius ſtatuit verſatilē gladiū: vt ipſū qͣſi dei paradiſū cuſtodiat diligēter. Quiſqꝫ cogitatꝰ in corde ſuo veſci voluerit ligno vite. hūc diligēter fouet ⁊ nutrit qͥ vero ad lignū vetitū ſolū aſpectū direxerit: illū ſtatī a corde ſuo abſcidit. ¶ Nō ibi introitꝰ colubri tortuoſi. nec muliebris cogi tatio reperitur. Et ſi īueniat̉ cū vituperio ⁊ qͦdā īpetu remouet̉. ſolūqꝫ ibi virilia nutriūt̉ Hic vere p̄t diuine ꝯtēplationi adherere. purgato corde ⁊ mūdo corpore īcedit. Nō ei leuat ocl̓os ad vana. aures ad īutilia vl̓ nociua. nō nares ad odorifera. nō guſtū ad dul cia. nō tactu ad mollia. ſꝫ totaliter īteriꝰ ⁊ ex teriꝰ cū oī diligentia ſe cuſtodit. ⁊ dn̄ant̉ ſui plenarie ſcd̓m ꝙ poteſt aſſequi in hac vita. Sicqꝫ ꝓpter ſui puritatē aptiſſimus fit ad ſuſceptionē diuinaꝝ irradiationū. Libēter in tā puro habitaculo habitat ſol iuſticie et fulget ī qͥbuſlibet agulis eiꝰ. In ītimis eiꝰ reſplēdet claritas huiꝰ ſolis. qꝛ nec īpediēs īuenit nec reſiſtēs Eſplēdet ⁊ reſplēdet donec ilid̓ cor purū abſorbeatur diuina claritate. Tūc aīa ſuꝑ ſe eleuata diuina caliginā ītrat tūc clamat ⁊ dicit̉. Et nox illuminatio mea ī delicijs meis ¶ Quītꝰ gradꝰ ꝑ donū ſciētie. ¶ Quītꝰ ꝑ donū ſciētie aſcēſus eſt in viliſſīa paſſiōe dn̄i nr̄i ieſu xp̄i. Et ſi velis accipere donū ſciēcie ī medio natiōis praue ⁊ ꝑuerſe prudēter ꝯuerſari. Prīo clariſſimū ſpeculū de hͦ īuenies ī hac viliſſima paſſiōe. Poſſumus tamē p̄fatū donū ſciētie accipere ꝓut eſt īferioꝝ cognitio. ꝓut ipſa ſūt auxiliāti a ⁊ īducētia ad ſpiritualia. ⁊ ſuꝑceleſtia ꝯtēplāda. ⁊ hͦ īpaſſiōe dn̄i nr̄i ieſu xp̄i īueīre poteri mus maxīe ꝯſiderātes correſpōdētia figuraꝝ. Et reperies ibi mirabilē thezaurū ſub illis figuris abſcōditū in qͦ mira deuotiōis ſuauitas ⁊ aīaꝝ ſatietas fodiēti cū diligētia elargit̉ UUideas ergo qͣliter figure ⁊ diuina ſcriptura ī dn̄i paſſiōe clareſcūt: ⁊ inde poſt modū altius eleuare ad admirādā ſapiētiā ⁊ clemētiā dei patris nr̄i: qui ſic ad vtilitatē nr̄am oīa tā diligēter ordinauit. Oīa ergo inqͣꝫtū poſſumꝰ ad xp̄m crucifixū reducamꝰ Dicamꝰ igit̉. In prīcipio creauit deꝰ celū et terra id eſt in filio ſic crucifixo āgelicā ⁊ humananatura reſtaurauit: humana redimēdo. āgelicā de hoībꝰ reparādo. Dixit deꝰ. Fiat lux. Ipſe ī cruce lux eſt expellēs oēs pctōꝝ tenebras. ꝑ ſui p̄ſentiā faciēs diē: ⁊ ꝑ abſētiā noctē. Fecit etiā firmamentū in medio aquaꝝ in cruce diuidēs ꝯſolatiōes tēporales ab eternis vel diuidēs aqͥs ſapiētie humane ab aqͥs ſapientie diuine vel diuidens aqͥs vitioꝝ ab aqͥs gratiaꝝ vl̓ a qͣs tribulationū ab aqͥs dignaꝝ ſeu diuinaꝝ ꝯſolationū. Itē in xp̄o exiſtēte in cruce ꝯgregate ſūt aque q̄ ſub celo erāt: qꝛ deꝰ poſuit in eo oēs iniqͥtates noſtras id eſt penas ꝓ nr̄is iniqͥta tibꝰ debitas. In eo vero facta eſt ꝯgregatio aqͣꝝ. qꝛ in eo fuerit diluuiū paſſionū amaritudinū ⁊ opprobrioꝝ. ⁊ ideo gratia ſui terra apꝑuit arida. Qui enī ꝓpctīs noſtris digni eramꝰ inūdatiōe oīs pene. liberati ſumꝰ merito paſſiōis ſue. Unde vere ipſe fuit mare magnū et ſpacioſū nimis et ꝓfundū. Et ſic diſcurre ꝑſcripturas ſcd̓ꝫ ꝙ dn̄s tibi dabit qꝛ qͣſi īfinita inuenies ibi: q̄ pl̓cherrime do minicā paſſionē deſignat. Nec tamē ſi ml̓to plus ſine ꝯparatiōe eſſent. ſufficerēt ad ipſā plenarie declarandā. Et ſi qͥs bene ⁊ diligē ter eas ſcripturas recolligeret. ⁊ videret in qͦ iſta et illa xp̄i paſſionē oſtēdūt. videret in hͦ eis mirabilē correſpōdētiā et audiret ibi mirabi lē melodiā: q̄ miro modo dulcoraret cor ſuū: ⁊ faceret eū īgredi in ſāctuariū dn̄i Accipe vnū qͣꝫtūcunqꝫ vis aliena figurā de paſſiōe dn̄i nr̄i ieſu xp̄i ⁊ videbis qͣꝫta eſt ibi dulcedo. ſi bene cū diligētia ruminet̉. Uide obſecro illā abrahe figura de vitulo quē tribꝰ āgelis ad veſcēdū dedit qͣꝫtā dulcedinē cōtinet ꝯtēplatiōis. q̄ tamē in apparētia parū vl̓ parua apparet. Quātā gͦ ꝯtinet dulcedine: q̄ in ipſo pͥmo aſpectu ipſā mētē dulcorat ſicut ē illa ligni vite in medio ꝑadiſi id ē xp̄i in cruce in medio eccleſie ſiue in corde ꝟgīs q̄ erat ſicut paradiſus ⁊ de fōte egrediēte de loco voluptatꝭ. id ē de latere xp̄i. ⁊cͣ. Quid eſt obſecro abrahā vitulū tenerrimū de armēto dare ad veſcēdū tribꝰ viris. niſi deū patrē ſuū filiū vnigenitū īnocētiſſimū īmo gratie et veritatꝭ plenū pro nr̄is iniqͥtatibꝰ tradere morti crucis? Et qͥd eſt tres viros vitulo ve ſci. niſi ex illa paſſiōe toti ſatiſfieri trinitati q̄ erat ꝓ nr̄is iniqͥtatibꝰ ad iuſticiā famelica In hoc apparet illius figure dulcedo ꝙ per abraham intelligitur deus pater: et per vitulum filius et per illos tres viros ipſa trinitas cum tamen non diſtingantur pater et filius ab ipſa trinitate niſi quia ſūt de tribꝰ ꝑſonis due. In hͦ dico apparet īeffabil̓ mirat īeſtimabilis dulcedo cordi cōtēplātis. qꝛ deo ad iuſticiā fameſcēte ī ſeipſo poter nimiā benignitatē ſua iudiciū flexit. Alioquin deuoraſſet nos iuſticie fames. qꝛ nō erat qͥ ſatiſfacere poſſet illi appetui. niſi iſte vitulus tenerrimꝰ. Deꝰ gͦ pr̄ tradidit filiū ſuū oī afflictiōi ⁊ deriſui ad ſatiſfaciendū ſibi et filio. et ſpūi ſctō pro īiuria eis illata a nob̓. Quid eſt hͦᵍ Nunꝗd qꝛ offēdimꝰ eū: debuit ſeipſū iudicare. Nōne alit̓ potuit vin dicare ſe niſi adiret penā offenſe. Ipſe xp̄s erat offēſus a nob̓. et iteꝝ iudicatꝰ fuit a nob̓ et ī nob̓ et ꝓ nob̓. ⁊ hͦ ſcd̓m diuerſas naturas tn̄ eadē ꝑſona fuit offēſa ⁊ iudicata. Comede gͦ ⁊ tu frater dulciſſime de vitulo abrahe: ſi vis mirabilē refectionē habere. Attēde etiā qͥcqͥd in figura ſequit̉. Filiꝰ abrahe ꝓmittit̉ de ſarra poſt vituli comeſtionē. cū tn̄ eſſēt ābo ſenes ꝓuecteqꝫ etatꝭ. Quid hͦ eſt? Nūquid poſt mortē xp̄i naſcit̉ denuo xp̄s qͥ ꝑyſaac inielligit̉. Sic certe in cordibꝰ nr̄is. Nā iſte abraā ſenex eſt deꝰ pr̄ qͥātiquꝰ dieꝝ ī danie le vocat̉ ꝓpt̓ prīcipalitate auctoritatꝭ q̄ reſidere ꝯſueuit apud ſenes. Nō enī in eo eſt duratiōis ſucceſſio. Nā ⁊ ſi ꝓpt̓ īmēſitatē ſit eiꝰ duratio īt̓mīabil̓ vite poſſeſſio. tn̄ ꝓpt̓ nimiā ſīplicitatē ē tota ſiml̓. Iſte pr̄ ātiquꝰ de ſarra ātiq̇ poſt vituli comeſtionē genuit yſaac. id ē vnicū filiū quē. genuit et generat ab eterno id ē poſtqͣꝫ ꝓ nob̓ ī cruce īmolatꝰ eſt: in mētes nr̄as oī malicia ātiqͣtas miſit nō ꝑ loci muta tionē. ſed ꝑ mentiū nr̄aꝝ irradiatiōes. ⁊ tūc ridere vere potuimꝰ. qꝛ dulce lumē et de lectabile ocl̓is ſolē iuſticie ītueri potuimꝰ. Et ideo vere yſaac dicit̉ riſus noſter. Sꝫ nūqͥd dn̄o mirabile fuit. ꝙ ātiquꝰ deāti qͣ generaret? Ita oī admiratiōe dignū. ⁊ gr̄aꝝ actiōe ꝙ ille qͥ eſt ſūme maieſtatꝭ ⁊ ātiquꝰ ꝓpt̉ aucto ritatis prīcipalitatē viliſſimaꝝ aīaꝝ ⁊ ydolatraꝝ oīqꝫ malicia ātiqͣꝝ voluerit recordari Sed hͦ maxīe miꝝ videt̉: qꝛ poſt mortē vitu li. id eſt filij qꝛ eo ipſo digni eramꝰ carentia eiꝰ qꝛ ipſū occideramꝰ. Fecit ergo benigniſſi mus dn̄s ātqͣto tēpore. et atiqͣta malicia no bis bene. qꝛ fecimꝰ ei male. occidimꝰ filium ſuū. et illa morte nob̓ ipſum danauit. Uide et attēde mirabilia dei. Sed nōne āxiaris in corde ī nouiſſimis diebꝰ. iam ſene ſarraQuid ſi ſarra mortua eſſet. qͥd ſi paululū expectaſſet qͥ tāto diſtulit tꝑeꝰ Nōne defeciſſe mus in iniqͥtatibꝰ nr̄is niſi eſſet yſaac? āpliꝰ riſus noſter. Sed qͣre plus modo qͣꝫ prius Nōne qꝛ habundauerūt iniqͥtates nr̄e pre ceteris? Gr̄as tibi dn̄e ieſu gr̄as agimꝰ qꝛ re cordatꝰ es noſtri repuguatibꝰ meritꝭ nr̄is Totū gͦ me tibi debeo. īmo in īfinitū pluſq̄ totū ſi poſſē. qꝛ non ſolū me feciſti totū: ſed immenſa eti ā benignitate tua me refeciſti. Accedā gͦ ⁊ attendā ad te totꝰ. ⁊ tibi totaliter adherebo. Ibi requieſcat cor meū. ⁊ de cetero ꝑ deuia non diſcurrat. Sic ergo in p̄dicta paſſione mēs eleuari debet per ſciētiā figuraꝝ cor reſpōdentiū et p̄figurantiū ipſā viliſſima paſſionē. Debet enī eas cum ſūmā diligentia ruminare. ⁊ in illos diuine bonitatis ⁊ benignitatis the ſauros ꝑ ipſaꝝ ꝯſiderationē introire. donec in tantū eleuet̉ vt tota mens in xp̄m ſuū dn̄m vulneratum totaliter ꝑfundatur ⁊ eius amore abſorbeat̉ cor eiꝰ. Hoc tn̄ donū dei eſt. totūqꝫ ab ipſo ⁊ recognoſcere debet faciat tamen qd̓ in ſe eſt. Sextꝰ gradus ꝑ donū pietatis. Sextus eſt etiā ibi aſcēſus ꝑ donūpietatis. Cūenī homo ꝯſiderar illa intima pietatis viſcera dn̄i noſtri ieſu xp̄i. que ſuꝑ nos effudit in cruce taliter moriendo pro nobis mouetur et aperitur cor eius erga proximū jg ſuū vt libēter pro ſolute ſua ſe totū ei īpendat pro quo videt ſuū dn̄m crucifixū. Dilatatur cor eius ad ſanguinē xp̄i redemptos et ſicut toto corde compatitur dn̄o ſuo ieſu xp̄o in cruce ꝑendenti. ita intime et quaſi ſi bimetipſi condolet ꝓximo ſuo ab ipſis vulneribus recedenti īmo iſtū ſanguinē concul canti. Ideo vulneratur cor eius propter cōtemptum ſui domini vulnerati. et propter comꝑaſſiones ſcilicet proximi beatam vitā i neternam mortē voluntarie cōminutantis. Dei videt contemptum. mortem chriſti filij dei vnigeniti contemptam eiuſqꝫ precioſiſſimum ſanguinem conculcatum: nobiliſſimam creaturam dei ymagine in ſignitam voluntarie ire ad inferni ſuſpendium. Et ſicut malis condolet: ita bonis congaudet̉. vi dens eos recipientes effectum vulnerum ieſu chriſti. Cum omnibus intrat vulnera illa. et fit vnum cum illis. Cum gaudentibus de bono gaudet. et cum triſtantibus de malo triſtatur. Quemlibet proximum repu tat ſeipſū. videns ſe et proximū eſſe ab eodē creatos. ꝯſimili ymagine inſignitos. eodem ſāguine redēptos: et ad idē p̄miū ordinatos Et ex hͦ p̄cipue ad ꝓximū cor ſuū aderit. qꝛ videt dn̄m ſuū ꝓ oībꝰ crucifixū. et ideo ip̄m in oībꝰ reqͥrit. in oībo ꝯſiderat. et in oībꝰ pro ſuo modulo intuct̉ ſcꝫ xp̄m ſuū ꝯtēplās. totuſqꝫ eſt ꝓximi. qꝛ totꝰ eſt crucifixi. Oqͣꝫtum cordis gaudiū qͣꝫtūqꝫ tripudiū cū videt ꝓximū ſuū dn̄m bonis oꝑbꝰ honorare? Nō inuidet nō emulat̉ nō detrahit. nō retrahit nō īpedit. nō retardat ſignis dictꝭ aut factꝭ cauſaliter ſeu occaſionaliter ſꝫ totaliter ſitit ꝓximi ꝓfectu ⁊ deteſtat̉ defectū. vtrūqꝫ reputans ſuū ⁊ hͦ maxime placet dn̄o nr̄o ieſu xp̄o ⁊rubifixo: qꝛ ꝓ aīaꝝ ſalute et paterno amore eſt ipſe affixꝰ in cruce. Aīarū ſalus honor diuinꝰ ꝯpaſſio ꝓximi et īflāmatio ſui ſūt ꝓprie attēdenda in vulneribꝰ xp̄i. et ꝑ illud pietatꝭ donū modomirabili aīa eleuat̉ ī deū ſuū. Qn̄ enī hō in qͣꝫtū poteſt ſe nitit̉ ꝯformare illi diuini pietati qͣꝫ erga nos manifeſtauit in cruce. tunc. aīa p̄cipue cōplacet ipſi xp̄o. Et ideo ſibi ꝯformatā. ſibi dilectā. pietate aꝑta. ad fuos aplexꝰ tanqͣꝫ ſpōſam electā adduxit. Hāc amat. Hac diligit̉ Hāc ſtrīgit qͣꝫ videt ſecū idē ſentire ſibi cōpatiendo. idē ſapere deū honorādo. idē zelare aīas ſitiēdo in ſeipſū trāſformari nimio amore ardendo Ideo pietas ad oīa vtilis eſt. que et diuinū honore appetit. et dolores ab aīabꝰ expellit et aīaꝝ fructꝰ ſitit. et xp̄i ſanguinē in aīa ſua requirit. et amore erga deū ⁊ ꝓximū erigit et ignit. ⁊cͣ. Attēdamꝰ gͦ cariſſimi qꝛ ꝓ certo credo ꝙ iſtud donū īter oīa et forte pre alijs īmo firmiter credo ꝙ palijs placet dn̄o deo nr̄o ieſu xp̄o. Faciamꝰ gͦ obſecro beneplacitū eiꝰ. ⁊ pietatē ſua hauriamꝰ de latere eius Simꝰ oēs vnū ī dn̄o nr̄o crucifixo. ⁊ nichil niſi ieſū ī ꝓximo reqͥramꝰ: ⁊ ſic ī ꝓximū tēda mꝰ vt ſꝑ in xp̄i vulneribꝰ recurramꝰ cū ipſo. Nō ꝓximū nr̄m aſpiciamꝰ vt pulcrū. aut hu iuſmodi q̄ aīam retrahere a xpi vel eiꝰ amore pn̄t. ſꝫ vt xp̄i morte redēptū ſaguīe xp̄i ꝑfuſū Aīa ꝓximi cū ſāguine xp̄i ītret in cor noſtrū nichil nob̓ſit difficile. nichl̓ videat̉ vile. etiā igͦmīoſa morte mori ꝓ illo. ꝓ qͦ dn̄s nr̄ eſt cū tata igͦminia. crucifixꝰ: imo omēs ſitiamus ꝓ aīaꝝ ſalute oēm afflictionē. oēm igͦminia ⁊ morte etiā turpiſſimā ſuſtinere. Sit vnuſquiſqꝫ ꝓximꝰ ſicut cor ur̄m ꝓ qͦ fuit cor vl̓ cor pus dn̄i nr̄i ieſu xp̄i tot doloribꝰ aggͣnatū. Ml̓tiplicemꝰ p̄dicatiōes exercitatiōes. bona exēpla. or̄ones. ieiunia. genu flexiōes vigilias ⁊ vilificatiōes ꝓ aīaꝝ ſalute. Hoc ſit officiū noſtrū. hec gloria ⁊ ꝯſolatio nr̄a. ſꝑꝓ aīabꝰ aliqͥd deo offerre. Nō ceſſet lacrimaꝝ fons ab ocl̓is nr̄is ꝓ nr̄is ⁊ ꝓximoꝝ pctīs. Sufficiat nob̓ cariſſimi his doloribꝰ ī hac valle miſerie ſatiari. Sēꝑ proximoꝝ pctā ⁊ nr̄a pendeāt ī ocl̓is nr̄is īmo ītrēt ⁊ penetrēt ītima cordis nr̄i. ⁊ ſemꝑ vbiqꝫ ⁊ in oībꝰ dn̄s nr̄ ieſus pro pctīs nr̄is crucifixus occurrat. Hec pietatꝭ aſcēſio totū emollit cor et dilatat. et īter xp̄i āplexus collocat et quietat. Septimꝰ gͣdꝰ ꝑdonū timoris. ⁊cͣ. ¶ Septimꝰ gradus ac vltimꝰ aſcēſus eſt ꝑ donū timoris a quo oīs ꝑfectio actiōis ⁊ co tēplatiōis obẜuat̉ vl̓ ꝯſeruat̉ dūtaxat vt ſer uitus excludat̉. Et eſt iſte aſcēſus per hunc modū in paſſiōe dn̄i nr̄i ieſu xp̄i. Quādo em̄ hō videt ꝙ filiꝰ dei dn̄s deꝰ ſuus natura bumana aſſūpta tāta ꝓ pctīs noſtris ſuſtinuit ⁊ ta grauiſſime pctm̄ nr̄m in ſe iudice īnocē tiſſimo īmo deo nr̄o pijſſimo vindicauit ꝯſiderat qͣꝫta pena qͣꝫtis oporobrijs atqꝫ illuſionibꝰ et flagellis dignꝰ eſt ipſe qͥ ipſa nequi tiā ꝑpetrauit. Cognoſcit etiā ex hoc quātum pct̄m̄ ſuū ſūme maieſtati diſplicuit et qͣꝫtum ipſū abhorruit dū ad ipſū abluendū ſuū filiū tradidit morti crucis. Sicut enī deo diſplicet filij ꝯtēptus ⁊ occaſio. ſic ſuo modo ei noſtrū diſplicet peccatū pro quo facta eſt illa traditio. īmo tantū peccatū noſtrū abhorruit. vt potiꝰ mortē fili qͣꝫ peccatū ſuſtinet. magis ſibi placuit filiū tradere cruci qͣꝫ dedecus pctī ſuſtinere. Uideat ergo homo ⁊ cōſideret qͣꝫtū illā maieſtatē offenderit; dū ipſū deū etiā poſt tale iudiciū ꝯtēpſit. rurſus quantū in ſe eſt dei filiū crucifigens. Mirū eſt quomodo homo nimio timore nō continue tremit corā deo quē offendit ſicut tremuit populeū foliū cū a magno vento mo uetur et deberet quaſi in cinere et terra pre timore reſolui. Recurramꝰ ergo cariſſimi ad vanitatē et nequiciā noſtra ⁊ diuina offenſā ⁊ corā ip̄o nos humiliemꝰ qͣꝫtūcūqꝫ poterimꝰ qꝛ adhuc modicū eſt ſcd̓m ꝙ congrueret nequicie noſtre et maieſtati ſue: Paueamus atqꝫ vercamur oculos noſtros ad celum leuare et tondamus pectora more publicant vt nobis ipſis peccatoribꝰ miſereatur. Dicamus. Magnū eſt ſi indignabitur aſpicere nos qui pro viliſſimo ſtercore ꝯtēpſimus ipſum. Timore reuerētie illius ſūme maieſtatis in nichilū ꝓut poſſumus redigamur: ⁊ de cetero de nobis nō niſi vilia ſentiamus. Cōtra nr̄aꝫ prauā nequiciā aīemur ⁊ noſip̄i nr̄i iudices ſimꝰ. vindicemꝰ in nob̓ īiuriam dn̄̄i nr̄i ⁊ qͣꝫtū poſſumꝰ nos cōculcemꝰ dicētes vnuſqͥſqꝫ intra ſe. Si ꝓ pctīs meis dn̄s meꝰ ita vi liticatꝰ eſt ⁊ afflictꝰ qͦmodo mee vi litati ⁊ afflictioni parcere potero qͥ peccaui Abſit a me vt de cetero p̄ſumā de me niſi de teſtabile viliſſimū ⁊ abhoīabile ſtercus cui fetorē egoipſe ſuſtinere nō poſſū. Ego ipſe qui ꝯtēpſi dn̄m deū ⁊ ꝓ quo mortuꝰ eſt dn̄s meꝰ ieſus. Iāhorrēt me veſtimetamea ⁊ miꝝ videt̉ qͦmodo me nō deteſtat̉ oīs creatura. qꝛ oīm creatore ꝯtēpſi. Sic tamē timere debemus vt ſemꝑ de dei īfinit a clemētia ꝯfidamꝰ. qꝛ certe in īfinitū ſua bonitas excel lit̓ maliciā nr̄am. Et iſte ſupradictꝰ timor et humilitatis ⁊ reuerētie eſt mire aſcenſionis occalio qꝛ tunc p̄cipue ducitur homo ad ſuꝑ abundantiā gratie. Sed ne tibi diſpliceat cariſſime frater ſi huiꝰ timoris occaſiōe aliquā diſgreſſionē fecero a dn̄ica paſſione. In tendo enī tandē reuerti ad illā. Ut plenius ergo huiꝰ timoris ꝯceptū tibi exprimere va lea. Iā michi videt̉ vt tota huiꝰ mūdi machi na poſt me. et ꝯtra me nephandū ꝓclamēt et dicat. Iſte eſt ille qui dn̄m deū noſtrū con tēpſit et ꝯtēnit. Iſte eſt ille vaniſſimus ⁊ neqͥſſimus qͥ plus vanitatē qͣꝫ dn̄m dilexit. Iſte eſt ille peſſimꝰ ⁊ ingͣtiſſimꝰ qͥplus diabolicis figmētis qͣꝫ diuinis bn̄ficijs eſt tractꝰ. plus ſibi ꝯplacuit diabolica neqͣcta qͣꝫ diuina beniuolētia. magꝭ elegit eſſe ẜuus disboli. qͣꝫ fi lius dei. Iſte eſt qͥ in p̄ſentia dei ei īiuriari nō timuit. Iſte trahi nō potuit diuinis blā dicijs nec terreri diuinis iudicijs. Iſte cer te eſt qͥ diuinā potētiā diuinā ſciētiā. diuina ſapientiā. diuinaqꝫ bonitatē ſuis maleficijs ꝯtepſit. ⁊ qͣꝫtū in ſe fuit irriſit. Plus timuit vni ī firmiſſimo viro īiuriari qͣꝫ ſūme potētie dei. Plus verecundabat̉ cora aliqͦ viliſſimo ruſtico aliqͣ turpia peragere qͣꝫ corā ſūme ſapiētie deo nephadiſſima ꝑpetrare. plꝰ āplexus eſt ſtercꝰ fetidiſſimū qͣꝫ ſūme bonū et ſūme ſuauiſſimū. cū tn̄ id eſſet in ꝓhibitione iſtud in p̄cepto et exhortatiōe. Iſte eſt qͥ deū ꝓ nichilo reputauit et nō ꝓ deo adorauit et vanitatē ſuꝑͣ deū dilexit ꝯuertebat ſe ad ab hoīabiliſſimā ſaniē: ⁊ dorſū ꝟtebat ad diuina maieſtate. Quid dicā. Oīa abhoīabilia nō timuit in dei p̄ſentia ꝑpetrare. Nec veri tus eſt creatore ſuū. Clamat ſuo modo creature ⁊ dicūt. Iſte eſt qͥnob̓ abuſus eſt ⁊ qͥ de E. i. buit in beneplacito creatoris nos ordinare fecit nos ad diaboli dolū ſeruire. dū nos ſu pra deū amauit magna nobis īiuriam fecit. Iſte eſt nephandiſſimꝰ homo qui nos ad honorē dei factas in īiuriā dei ꝯuertit debuit nobis in beneplacito dei vti: et voluit potius nob̓ in diabolica ſeruitute abuti. Erat aīa eiꝰ ad ymaginē dei facta. et ipſā deturpans voluit oīm noſtrum ymagine inſigniri. Terrenior enī fuit terra fluxibilior aqͣ. vanior aere. plus ardeſcēs. vl̓ ardentior. igne ꝯcupiſcētie. durior ſaxis. ꝯtra ſe crudelior brutis: contra malos venenoſior baſilicis. Quid dicā? Nec deū timuit nec hoīes reueritꝰ eſt. ſuū venenū qͣꝫtū in ſe fuit in ml̓tos diffudit. nūc ocl̓is. nūc cogitationibꝰ. nunc ꝟbis. nūc geſtibꝰ et factis. Non ſuffecit ei deo īiuriari in ſe ſed ⁊ alios ad dei īiuriam Se qͣſi ī qͣꝫtū potuit ꝓuocauit. Quid dicāipſū qͣſi aliqͥd magnū. nō oīpotentē deū exiſtimauit. dū nec dei voluntate nec aliqͣ lege voluit regulari. ſed ꝓ libito ꝯͣ deū et ꝓut ſibi placuit ſua voluntate vagari: ſe ꝓ ſuo poſſe ſupͣ deū erexit. Si deꝰ ſuū nō adīpleuit be neplacitū ⁊ aliqͣ aduerſa ītulit vl̓ nō ſēꝑ ſue felicitati ꝓuidit cōtra ipſū dn̄m deū ſuū qͣſi ꝯtra vnū ſuū famulū turbabat̉. Nō deū dilexit ꝓpt̉ deū. ſꝫ ꝓpter ſeipſū. ⁊ deū ordinas ad ſe tāqꝫ ad fine. In ſua ꝓpͥa voluntate. oīa ad ſe tanqͣꝫ finē. et deū et finē vltimū ꝓut po tuit ordinauit. Et ſi dimiſit aliqn̄ peccare non dimiſit propter odium ⁊ deteſtationem mali et delectationē ſūmi boni. ſed qꝛ aliqn̄ timuit ſue pelli. Un̄ ſꝑ erat ad ſe reflexꝰ ſiue ī dimittēdo ſiue ī faciēdo. ⁊ oīa ꝓpt̉ ſe vel dimiſit vl̓ fecit. Tā de bonis qͣꝫ de malis voluit ꝯmēdari ac ſi deꝰ eſſet a qͦ cūcta q̄ ſūt bona ⁊ mala ordinatur ī bonū. Quid vltra diſcurrā Suꝑbior fuit lucifero. p̄ſūptuoſior adā eie cto de paradiſo: qꝛ illi claritati pleni. habue rūt allectiuū aliqd̓ īmomaximū ad p̄ſumēdū. Iſte aūt plenꝰ fetidiſſio ſtercor̄ tn̄ broſitate ⁊ miẜian̄ habuit niſi retrahētia Clamat gͦ ꝯͣ me īdigniſſimū digniſſie oēs vl̓ vniu̓ſe creat̉e ⁊ dicūt. Ueīte ⁊ diſꝑdamꝰ eū qͥ totꝰ fuit deditꝰ īiurie d̓i nr̄i. Un̄ ſuo mō clamat ⁊ dicit tra. Quare tā neqͥſſimū ſuſtineo? A qͣ dic̄. Quare eū no ſuffoco? Diē aer. Quaren defiº. Ignis aūt. Quar eū nō ꝯburo? Lapis Quar eū n̄ lapido. Infernꝰ qͣr̄ eū n̄deuoro ⁊ crucio. Heu heu miſerqͥd faciā? Quo ibo. qꝛ oīa contra me ſunt armata Ad quē recurram Quo diuertā? Cōtra oīa feci. deū ꝯtēpſi. an gelos irritaui. ſctōs īhonoraui hoīes viatores ml̓tipliciter offēdi abuſus ſū ceteris cre aturis. Quid tm̄ diſcurroꝰ Hoc ipſo ꝙ deo creatori oīm īiuriatꝰ ſū cū ipſo ſiml̓ oēm cre aturā offēdi. Neſcio gͦ miſer quomē ꝯuertā qͥ oīm me ꝯſtitnī inimicū. nec ſuperius vel īferiꝰ āte vel retro a dextris vl̓ a ſiniſtris de clinare poſſū. īmo nec īteriꝰ nec extriꝰ. Cōſciētia enī mea ꝯtra me pugnat. ⁊ totū diuiſum eſt cor meū. Euigilabo egomiſer. ⁊ ocl̓is ſine fine plorabo: dū ſū in hac valle miſerie Si forte me dignet̉ reſpicere pijſſimus pr̄ ſcio qͥd faciā vl̓ facere diſpoſui. Proiciā me in cōſpectu dn̄i dei mei et dicā ei. Eya vere dn̄e. ego ſū ille tuꝰ peſſimꝰ inimicꝰ neqͥſſimꝰ ẜuus nephādiſſima creatura q̄ feci deteſtabi liſſia in p̄ſentia tua. Nō ſū dignꝰ dn̄e creatura tua eſſe. etiā in qͣꝫtacūqꝫ pena ꝯſtitutus Si enī ego ſolus haberē illā penā īfernalē quā oēs demones ⁊ oēs hoīes dānati habebūt non ſufficienter ſcd̓m pctā mea puniret Expāde dn̄e ſuꝑ hunc miſerū palliū īmenſe clemētie tue. et vincat nequiciā meā īmenſa bonitas tua. Recognoſce in me ymaginē tuā qͣꝫuis det̉patā. ⁊ deduc me oue qͣꝫuis errantē ad te piū paſtorē. Gratulet̉ dulciſſimꝰ pater de redeūte ꝓdigo filio. paſtor bonꝰ deiuenta oue. ⁊ pijſſima mater de dragma reperta. O qꝫ felix erit dies ⁊ hora. quādo ſuꝑ collū meū corrues. ⁊ oſcula exhibebis. Et vt te quidē poſſim placare ſcio qͥd faciā. Cōtra meipſuꝫ ego ipſe armabor: et ero ꝑ ceteris crudelior michi ⁊ ſeueriſſimꝰ iudex. Affici āme vndiqꝫ penalitatibꝰ et aguſtijs. et me tāqͣꝫ lutū fetidiſſimū ꝯculcabo. ⁊ abhoīabor me ſic̄ ſtercus et ītollerabilis eromichimetipſi. ¶ In mea ꝯfuſione et deiectione et ꝯculcatiōe ſiue a me ſiue ab alijs illata letabor et exl̓tabo: cū apparuerit ignominia mea. Et qꝛ nō ſufficio me deteſtari. ꝯtrame vniuerſū cetū creaturaꝝ cōgregabo. et a qͣ libet ꝯfundi et puniri deſiderabo: qꝛ eaꝝ ꝯtēpſi creatorē. Hic erit michi thezaurꝰ deſiderabilis ſuꝑ me penas ⁊ p̄probria aggregare ⁊ eos ītimo corde diligere qͥ me audiuerint in hͦ fct̄ō. Oēm ꝯſola tionē et honorē vite p̄ſentis horrebo. et velut valde hoſtes blādiētes habebo. Credo firmit̉ ꝙ ſi ſic fecero vniuerſa qͣꝫuis a me offenſa admichi ꝯpatiēdū potiꝰ qͣꝫ ad vindicādū īcli nabo: ⁊ q̄ prius ꝯͣ me clamabāt. nūc ſuo mō ꝓ me ceratori ſuo ītercedēt. Aperiet̉ ſuꝑ me indignū ⁊ miſerrimū diuine pietatꝭ thezaurus ſed et illuſtrabor in eū vel gloria ſua. Exuar veſtimētis viduitatꝭ nimie. ⁊ clara veſtr fulgebo. Et certꝰ ſū ꝙ ſi ſic me deiecero ſicut dixi. qͥ nunc ſū oībꝰ creaturis abhoīabilis ⁊ malo digniſſimꝰ ꝓpter nimiā cle mentiā dei mei ornabor monilibꝰ. et in eius ſpōſam aſſamar. Introibo ſecū in cubiculū eiꝰ et tandē ſecū matrimoniū ꝯſūmabo. Rſoluar in ipſū et fiā vnꝰ ſpūs cū eo. ⁊ qͥ priꝰ erā demoniacꝰ ero diuinꝰ. O mira ⁊ īenarra bilis īmutatio. dextre tue dn̄e deꝰ meꝰ. Ad qͥd gͦ retardabo adīplere q̄ dixi? Quomodo capiēt ſōnū oculi mei. aut quietacor mrū do necveniā ad diu deſideratū ſpōſū meū ⁊ dn̄ꝫ mrū ieſū. Currāt gͦ vndiqꝫ opprobria ⁊ flagella. ⁊ me neqͥſſimū ītroducat ad benigniſſi mū dn̄m meū ieſū. Omne honorificū ⁊ delectabile ſit ꝓcul a me. nec audiat̉ ī finibꝰ meis. Solus honor diuinꝰ in oībꝰ nob̓ reqͥrat̉ ⁊ abiectionr̄a. Scio etiam quid faciam. dn̄i mei ieſu vulnera īt roibo. ⁊ in eiꝰ dolores et opprobria qͣꝫtū potero trāſibo vl̓ trāſformabor. et eiꝰ opprobrioſiſſimā paſſionē induaꝫ tanqͣꝫ veſtimētū regale et nichil requiraniſi que ſunt ꝯformiora huic paſſioni. Ceteraqꝫ abijciā ſicut ſtercus. Que creaturaꝝ. audebit de cetero poſtme ꝯclamitare? Si fuero hac veſte īdutꝰ. Iā xp̄i paſſio ꝓ me ꝓut neceſſarie fuerit ꝯͣ oīamilitabit. Non erit qͥ ꝯͣ me militare audeat. ſi xp̄i ſtigmatibꝰ fuero ꝯͣ ſignatꝰ. Ubiqꝫ et ſꝑ habitabo in illis. vt ſim qͣſi in caſtro ſecurꝰ ab oī īpulſu maligno. Et īpoſſibile erit cariſſime frater ꝙ ſi fuero bene in xp̄m crucifixū trāſformatꝰ quin ſim illi conformis. ⁊ coheres in regno vbi illi ſunt dilectiſſimi dei qui ſūt crucifixi cū xp̄o. Nō enī poteſt ſe deꝰ negare ſanguine xp̄i ꝑfuſo. Ornabo gͦ genas meas xp̄i cruore. ⁊ ero ama bil̓ deomirabil̓ mūdo. laudabil̓ ꝯſolatio bt̄oꝝ clamabūt ⁊ dicēt. Quis eſt iſte formoſus in ſtola ſua. quis eſt iſte qui ſic glorioſe incedit laureatus in ſanguine xp̄i? Terte oēs predi cabunt me beatū qui oculū habebunt aꝑtu. Unde nō dubites frater cariſſime ꝙ hoc eſt ſummū refugiū ad omne malū vitandū ⁊ ad omne bonū aſſequendum. Hic deliciarum paradiſus de cuius lateris medio habundantia omnis dulcoris et ſuauitatis emanat. Ibi inebriatur homo dulcedine indicibili: et mira amenitate alienatur a ſe. et ſuper excedenti deuotione reparatur et ſuꝑfert̉ in xp̄o. Ibiqꝫ reqͥeſcit inter āplexus dilecti. ¶ Hec autē oīa cariſſime frater redigamꝰ ad tria ad q̄ ſꝑ tenemur vl̓ conemur ſcꝫ ad honorē dei ꝯpaſſionē xp̄i et ꝓximi et deiectionē nr̄i. Et hͦ toto corde ⁊ nichil aliud ſitiamꝰ. Qd̓ nob̓ ꝯcedat qͥ viuit ⁊ regnat in ſcl̓a ſcl̓oꝝ. Amē. ¶ Qd̓ xp̄s in ſua paſſiōe btītudīes octo ꝑfecte habuit. ¶ Capl̓m. ix. atitudinum ſeptē refulget clariſſimꝰ ſplēdor in hac viliſſima paſſiōe dn̄i nr̄i ieſuxpi. īmo p̄prie hic eſt fōs ⁊ origo eaꝝ et etiā allectiuū ⁊ directiuū exēplar. Quis enī pauꝑ ſpū. niſi xp̄s in cruce nudus? Quis mitꝭ. niſi qͥ tanqͣꝫ ouis ad occiſionē ductꝰ eſt. ⁊ corā tondēte ſe nō apperuit os ſuū? Quis lugēs niſi qui cū clamore valido ⁊ lacrimis p̄ces ſupplicatio neſqꝫ offerēs ꝓ ſuis crucifixoribꝰ ⁊ nob̓ pctō ribꝰ ſuiſqꝫ inimiciſſimis qͦs excuſabat apud deū patre ītercedēdo dicebat. pr̄ ignoſce illiſ qꝛ neſciūt qͥd faciūt. Ipſe enī plus pctā nr̄a lugebat qͣꝫ prnā ſuā. plus ꝯpatiēdo nobis qͣꝫ ſibi. Quis vero eſuriuit ⁊ ſitiuit iuſticia. niſi xp̄s in cruce ꝓ pctīs nr̄is ſatiſfaciēdo īiurie patris eſuriēs ⁊ ſitiēs aīaꝝ ſalutē In cuiꝰ rei ſignū dicebat. Siciet Quis vero miſeri cors niſi hic ſamaritanꝰ qͥ trāſeūte ſacerdote et leuita īfundēs vinū et oleū vulnerato alligauit vulnera ⁊ īpoſuit iumēto ſuo ſcꝫ corpori ꝓprio. nr̄as infirmitates aſſumens pro noſtris pctīs. Quis patiēs. niſi qͥ iuſtiſſimꝰ ⁊ īnocētiſſimꝰ ꝓ pctīs ⁊ ī iuſticijs noſtris cru cifixꝰ vi amoris ⁊ ardore caritatꝭ iniqͥtates noſtras portauit ſuꝑ lignū? Ubi relucet mu dicia cordis niſi in eo qͥ īnocēs īmolat̉. ⁊ ip̄e corda noſtra ſuo ſanguīe p̄cioſo mūdauit et lauit? Quis vero pacificus niſi ille qͥ eſt pax nr̄a. qͥ fecit vtraqꝫ vnū et paſſiōe ſua pacificauit nos deo ī ſanguīe ſuoꝰ Quis vero ꝑſe cutionē paſſus ē ꝓpt̓ iuſticiā qͣꝫ habebat facie bat p̄dicabat ⁊ ſitiebat. niſi ille qͥ eſt a iudeis crucifixus? Uere hic eſt vere beatꝰ. cui maledixer̄t hoīes aduerſus eū mētiētes. Hee ſūt btītudines qͣs habere ipſe xp̄s docuit ⁊ in ſeipſo qͣliter ſint adimplēde ſuo exēplo mōſtrauit. ¶ Qd̓ ī cruce apparēt duodecī fructus ſpūs quos enarrat apoſtolus ad ga ¶ Capitulum. x. lathas. etiam crucis arbore P HA ſunt illi ſuauiſſimi fructꝰ qͦs enarrat apl̓us ad galathas capitulo quīto dicēs. Fructꝰ autē ſpūs ſunt caritas/ gaudiū/ pax/ paciētia/ lōganimitas bonitas benignitas/ māſuetudo. fides/ qꝛ ibi eſt fundamētū fidei et fulcimētū ⁊ verū oblectamētū in ratiōe ſui obiecti ⁊ nō ſubiecti: qꝛ in xp̄o nō fuit fides. Seqͥtur modeſtia. ꝯtinētiaet caſtitas. Hec oīa manifeſtiſſi me relucēt in paſſiōe xp̄i in cruce: Et ideo cō ueniētiſſime ſubdit apoſtolꝰ ibidē. Qui aūt ſūt xp̄i carne ſuā crucifixerūt cū vicijs ⁊ cōcupiſcētijs ſcꝫ vt manifeſſime oſtendat hos fructꝰ pēdere ī arbore ſctē crucis qͦs capere poſſūt ꝯformātes ſe ei affigētes ſeipſos cru ci. ¶ Quot ī cruce ſpecl̓ari poſſumꝰ pl̓cherrimū exēplar. x. maciatoꝝ decalogi. ¶ Ca. xi in hac viliſſima ¶eClAM paſſiōe regula ⁊ exēplar et executiomādatoꝝ dei. vt ſicut ipſe fuit deo pr̄i obediēs vſqꝫ ad mortē ſic ⁊ tu obedias vſqꝫ ad mortē diuinis man datis: Poſſumꝰ aūt ibi ſpecl̓ari exēplar pul cherrimū oīꝫ mādatoꝝ. ¶ Quātū enī ad pri mū mādatu. in qͣꝫtū ipſe homo ſūmꝰ dei cultor fuit. offerēs ſe deo patri in ara crucis ſa crificiū medullatū oblationē et hoſtiā pacifica ꝓ pctō. ¶ Quatū ad ſcd̓m mandatū nō aſſūpſit nomen dei in vanū nec falſū iurauit ſed ī paſſiōe crucis viliſſima q̄ patribꝰ iurauerat adīpleuit. ¶ Quātū ad tertiū mādatū ſabbato in ſepulcro qͥeuit. et ibidē etiam nos debemꝰ celebrare ſabbata nr̄a: nō in tru fis vanitatibꝰ et diſcurſibꝰ ſed in quiete cū gratiaꝝ actiōe. ¶ Quātū ad primū p̄ceptū ſecūde tabule pr̄i ſūmā reuerentiā in cruce exhibuit dū ſe ei vſqꝫ ad mortē crucis humi liauit vt debitū honorē ꝯtra īiuriā a nob̓ illa tā īꝑenderet ei. Exhibuit etiā debita reuerentiā matri ſue cui nō ſolūmodo fuit ſubie ctus: īmo in cruce pēdens cū magna diligētia dilecto diſcipl̓o eā ꝯmēdauit. ¶ Quātū ad ſcd̓m nō ſolū mortuos nō occidit. ſꝫ etiā ſua viliſſima paſſiōe et morte mortē occidit et mortuos viuificauit. ¶ Quatum ad tertiū coutra mecham deteſtabilem ſibi in matrimoniū copulauit eccleſiā ſponſus caſtiſſi mus ſponſā caſtiſſimae ligēdo. nō habentem macula neqꝫ rugam. ¶ Quantū ad quartuꝫ non rapinam arbitratus eſt eſſe ſe equalem deo. ſed exinaniuit ſemetipſum formā ſerui accipiens. Uel dicimus ꝙ furtum non fecit. ſed furtum recuperauit per mortem. Deſcendit enim ad inferos et ſpoliauit infernū et quos furtiua manꝰ diaboli de bonis īiuſte rapuerat ⁊ īiuſte detinebat merito ſue paſſionis redemit captiuaqꝫ ducēs captiuitatē. dedit dona hoībꝰ. ¶ Quātū ad quītū. nō ſolū falſū teſtimoniū non dixit ſed ꝓ veritate qͣꝫ dicebat ⁊ faciebat ꝯtra ſe falſos teſtes habuit dicētes ꝯtra eū blaſphemiā ⁊ neqͥciā ꝓpter qd̓ etiā adiudicatus eſt morti. ¶ Quātū ad ſextū et ſeptimū nō ſolum nō aliena ꝯcupiuit. ſed etiā ſemetipſū ꝓximis in cruce donauit. Sic igit̉ manifeſtiſſime ap paret qͣliter mādatoꝝ obẜuatia relucet in paſſionē glorioſa dn̄i noſtri ieſu chriſti. ¶ Qd̓ a paſſiōe dn̄i oīa ſacramēta eccl̓iaſti ca trahūt virtutē ⁊ ꝙ ſine ea īpoſſibile eſt in telligere ſacrā ſcripturā. ¶ Capitulū. xij. Hac etiam ſacratiſſima paſſiōe oīa ſacramēta eccleſiaſtica trahūt virtutē q̄ ſunt nob̓ cōtra oēm morbū ſpiritualē ſaluberrima medicīa Hec etiā viliſſima paſſio eſt nob̓ diuinarum ſcripturaꝝ dauitica clauis. qͥ apꝑit et nemo claudit claudit ⁊ nemo apperit. Sine hac enī īpoſſibile eſt ītelligere ſacrāſcriptura. ⁊ hac bene ī mēte īpreſſa: oīa ī luce clareſcūt. Incipias ab adā. qͦmodo eua de latere eius formata eſt. ⁊ de ligno vite ī medio paradiſi de īmolatione abelet morte eiꝰ. Et ſic ꝑ totā ſcripturā diſcurre ſi vis videre qͦmodo veritas eius reſplendet in ſpeculo paſſionis. ¶ Quomodo in btā dn̄i paſſiōe relucēt oīꝫ agl̓icaꝝ iherarchiaꝝ officia. ¶ Capitul̓. xiij. 6 mani feſtiſPRALCOM ſime apparet qͦmodo a paſſione xp̄i emanat oīs ꝑfectio ⁊ in ea relucet oīs pulcritudo eccle ſiaſtice vel euāgelice iherarchie. ¶ Simili modo ī ea reſplē det ⁊ relucet oīs ꝑfectio pl̓ critudo ⁊ decor āgelice iherarchie. ¶ Na ī ea primo ⁊ principaliter re fulget ille ſeraphicꝰ ardor amoris. qꝛ maiorē caritatē nemo habet vt aīam ſuā ponat qͥs proamicis ſuis. Nō credo ꝙ oēs agl̓i de paradiſo poſſent ſuis ītelligētijs capere hāc vehemētia caritatis qua dn̄s noſter ieſus voluit talia pati ꝓ nobis viliſſimis ẜuis īmo. neqͥſſimis inimicis eiꝰ. ¶ Refulget etiācherubica ſpecu latio ⁊ ītelligētia veritatis. Nichil enī ſcio ī hͦ mūdo qd̓ tātū veritatē ſcripture elucidet tatū ad celeſtia ꝯtēplāda eleuet. tātū ad deū ſapiēdū illuminet ſicut paſſio ieſu xp̄i. Hic vere īuenitur ſciētie plenitudo. ¶ Hic etiā maxīe ſplēdet erga maieſtate eterna thronica reuerētia et veneratio. Sicut enī illi celeſtes ſpūs throni dicūtur qꝛ in ipſis dicit̉ deꝰ tāqꝫ in ſuo throno qͥe ſcere ꝓpt̓ nimia venerationē et reuerētia qͣꝫ erga diuina maieſtatē habēt. qꝛ ipſe qͥe ſcit ſuꝑ humiles et timentes eiꝰ ſermones. ſic et in hac viliſſima paſſiōe dn̄i nr̄i ieſu xp̄i dicit̉ dn̄s deꝰ tanqͣꝫ in ſuo throno qͥe ſcere qꝛ ibi fuit excellēs hu militas reuerētia ⁊ veneratio ſūma erga ma ieſtate eternā. Nullāqꝫ credo āgeloꝝ reuerē tiā huic poſſe ꝯparari. Et ideo vt ꝑ atropopatos loqr ſpūs dei pctīs noſtris irritatus ⁊ inqͥetatꝰ ī hac btīſſima paſſiōe pacificatus fuit et qͥeuit. Naturaliter enī dei thronꝰ po teſt appellari paſſio qꝛ ī ea id eſt ī ſignis eiꝰ iudicaturꝰ eſt mūdū. Un̄ etiā firmit̉ credo ꝙ ad mūdū iudicādū de neqͥcia ſua apꝑebit ibi lacea. corona ſpinea. claui ſpōgia et huiꝰ moi et dn̄s ieſus cū ſtigmatibꝰ ſuis qͥ clamabit dicēs. Uidete qͣlia a vob̓. in vob̓ ⁊ ꝓ vobis paſſus ſū ⁊ tamē in gͣti oīa ꝯtēpſiſtis. et pro nichilo pena et ignominia mea duxiſtis. Ite ergo maledicti in ignē eternū. ⁊cͣ. Et ſic pa tet de prima iherarchia. ¶ In hac etiā bca tiſſima paſſiōe relucet dn̄ationū p̄cellentia. Humiliauit enī ſemetipſū factꝰ obediēs vſqꝫ ad mortē. mortē autē crucis. Proprer qd̓ et deꝰ exaltauit illū. et dedit illi nomē qd̓ ē ſuꝑ oē nomē. ¶ Ibi etiā relucet vl̓ reſplēdet po teſtatū reſiſtētia. qꝛ illā diabolicā poteſtatē de qua dicit̉ ꝙ nō eſt poteſtas ſuꝑterra que cōparetur ei. ipſe ieſus victorioſiſſime ſibi ſubiugauit ꝑ patibulū crucis et mortē mori endo deſtruxit. Refulget etiā ibi virtutū efficax operatio. et precipue ibi fuit virtus cordiū penet ratiua et attractiua. Unde illud eſt. Cū exaltatus fuero a terra. oīa trahā ad meipſū. Unde ꝙ nos credamus aut dili gamus eū nullomodo nobiſipſis attribuamus. qꝛ nemo venit niſi tractus. In quo no tatur motus non volūtarius ex parte noſtra ſed potius violentus et ſic patet de ſecūda iherarchia. ¶ Clareſcit etiā in hac beatiſſi ma paſſione principatuū regimen̄. qꝛ factus eſt principatus ſuper humerū eius. ¶ Ibi etiam vireſcit archangelorū reuolutio quia per hanc glorioſiſſimam paſſionem fit ſufficiens leuatio ab omni culpa et ab omni pena. ¶ Ibi eriam luceſcit angelorum reuelatio qua occulta ſcripture abdita vel abſcōdita. et diuinoꝝ ſecretoꝝ miſteria pādūtur ꝑ aꝑtionē lateris xp̄i et ideo merito ī eiꝰ morte velū tēpli ſciſſū eſt vt apparerent q̄ erāt in ſctīs ſcripturis occl̓ta. et ſic patet de tertia iherarchia. ¶ Ex his gͦ oībꝰ patꝫ manifeſtiſſime qͦmodo nō ſolū eccl̓iaſfica ſꝫ etiā āgelica ierarchia in paſſiōe dn̄i refulget. Et ſicut eſt ageloꝝ purgare illumīare ⁊ ꝑficere ſic īmo ml̓to magꝭ ī paſſiōe xp̄i reperit̉ aperte Per has igit̉ ꝯformitates qͣs xp̄i paſſio ordinibꝰ āgeloꝝ habet ꝯueniētiſſimū fuit nō ſolū redimere aīas. ſed etiā ad reparationē āgelice ruine. ꝯueniētiſſime diſponere et or dinare. ¶ Propt̓ enī nimiā caritatē q̄ reſplendeat in cruce. incēdiū amoris erga deū ⁊ ꝓximū in hoībꝰ accēdebat̉. Et ſic reddebā tur et adhuc reddūtur apti ad ſuꝑeminentē ſeraphicū ordinē. ¶ Per veritate etiā ī hac btīſſima paſſione expreſſā illuminant̉ hoīes ꝯtēplantes ipſā ad diuine veritatis cognitionē et ideo aꝑti ſūt ad cognitione ⁊ reſtaurationē cherubin. ¶ Et ꝑ magna humilita tē et reuerētiā et venerationē erga dei maieſtatē q̄ fuit in illa paſſione. prouocat̉ hoīes ad cōſimilē pro ſuo modulo humiliationē et venerationē ac reuerētiā et honorē ⁊ ſic apti fiūt ad thronoꝝ reparationē ¶ Exēplo etiā illius excellentiſſime dn̄ationis diuine per paſſionē habite de qͣ dictū s. ꝓpter qd̓ ⁊ de exaltauit illū. ⁊cͣ. hoīes ꝓuocatur vt macera cionibꝰ et afflictiōibꝰ corporalibꝰ nitantur vicijs ⁊ ꝯcupiſcētijs dn̄ari. ⁊ oēꝫ ſibi animi appetitu ſubiugare. vt nichil ocioſum nichl īordinatū p̄ſumāt in ratiōe hoīs dn̄ari ſed oīa recto iuditio ratiōis huiuſmodi appeti tuū genua flectant̉. et ſic apti fiāt ad repara tione ordinis dn̄ationū. ¶ Et vt breuiter tranſeā ſic ꝑ reliqͦs ordines diſcurre ſiue ꝑ ordinū ꝑfectiōes ſcd̓m ꝙ de iſtis dictū eſt. vt ſcꝫ ꝑ reſiſtētiā ꝯtra diabolicā tēptationē et fraudē ad poteſtates. ¶ Per virtuoſas oꝑatiōes ⁊ ꝯverſatiōes ad v̓tutes. ¶ Per diligēs regimē oīm ſenſuū ſuoꝝ ⁊ motuū in ternoꝝ ⁊ etiā alioꝝ hoīm ſi ad ipſū ſpectāt ad principatꝰ. ¶ Per reuelationē neceſſitatū ⁊ diligētiaꝝ preximoꝝ adarchāgelos. Per p̄dicationē ⁊ doctrina ad angelos. Uel ſi vis dicē ꝙ archāgeloꝝ eſt maiora ā geloꝝ minora docere: ſic doctores ad archā gelos p̄dicatores ad āgelos ordina. Et hec oīa ad paſſionē xp̄i ordina ſicut de ſeraphico ⁊ alijs dictū eſt. ¶ Potes etiā aliā breuem F. i. aſſignare rationē qͣre paſſio xp̄i fuit ydonea ad reparationē angeloꝝ qꝛ ſicut illi ꝑ ſūma p̄ſumptionē ⁊ ſuꝑbiā ceciderūt. Ita ꝑ īfimā exinanitionē ⁊ humiliationē xp̄i crucifixi ve ri dei et hoīs. debuerūt p̄dicti ordines ex hoībꝰ in ſuis oculis abiectis ⁊ humilibꝰ reprrari. vt qd̓ ſuperiꝰ dictū eſt particulariter ꝑ reſtaurationē thronoꝝ hoc ꝓ oībꝰ vniuerſa liter reſtaurandis ordinibꝰ ſumamꝰ. ¶ His autē eiſdē rationibꝰ qͥbꝰ videmꝰ qͣliter āgeloꝝ decor ⁊ ꝑfectio in xp̄o crucifixo refulget poſſumꝰ videre qͦmodo in eadē paſſiōe refulget gloria hoīm btōꝝ. qꝛ illi dare veritati q̄ eſt in illa paſſione btīſſima ſicut ſupͣ dictum eſt correſpōdet aꝑta viſio patrie qͣꝫtū ad cognitionē rationalis. ¶ Illi ꝓfundiſſime humilitati et reuerētie q̄ paſſio dn̄i thronꝰ dicebat̉ ſuperiꝰ. correſpōdet firma ītētio qͣꝫtū ad iraſcibilē qꝛ ſuꝑ quē reqͥeſcet ſpūs meus niſi ſuꝑ humilē. ⁊c̄. ¶ Illi etiā ſuꝑexcellentiſſime caritati dn̄ice paſſionis correſpōdet in patria ipſius cōcupiſcibilis dilectio vere cōſummata. Illi dn̄ationi de qua dictum eſt ꝓpter qd̓ et deꝰ exaltauit illū. ⁊cͣ. correſpōdet agilitas. qꝛ ſubeſt ei cū voluerit poſſe ¶ Illi reſiſtentie poteſtatis qua moriendo mortē deſtruxit. correſpōdet īpaſſibilitas. Illi virtuoſitati qua exaltatꝰ a terra oīa traxit ad ſe ipſum correſpondet ſubtilitas tanqͣꝫ penetratiua virtus. ¶ Illi claritati et nobilitati principatꝰ de quo dicitur factus eſt pr̄incipatꝰ eius ſuꝑ humeꝝ eiꝰ. ⁊cͣ. et de cͣ claritate poteſt illud adduci. pater clarifica me. ⁊cͣ. corrn̄det dos claritatis. ¶ Officio aūt archāgl̓oꝝ ⁊ āgl̓oꝝ qd̓ bn̄ rep̄ſetat̉ ī illa paſſiōe vt p̄moſtratū eſt correſpōdet in hoībꝰ beatis decor aureole q̄ de betur doctoribꝰ ⁊ p̄dicatoribꝰ. ¶ Et ſic patet qͣliter in hac be atiſſima paſſiōe refulget tanqͣꝫ in ſpeculo p̄clariſſimo et mūdiſſimo oīs gratie et glorie plenitudo. Glorie dico quantū ad premium ſubſtantiale vt dotes. et aīe quantuad premium cōſubſtanciale vt dotes corporis. et quantū ad premiū accidentale vt decor aureole que debetur predicatoribus ſiue doctoribus. martyribus et virginibus. Nam in cathedra ſancte crucis docuit et martyrum caput fuit. et virgo virginum virginem virgini commendauit. Non ſolum autem ipſorum ſanctorum plenitudo glorie refulget in hac beatiſſima paſſione. ſed etiam ab ipſa meritorie emanat. Et vt magis appropͥate loqͣmur. ꝑ aꝑcionē lateris mittiſct̄īs viſionē aperta: per pedū et manū conclauationē intētione firma. per guſtationem aceti ⁊ fellis īebriationē amoris: et hoc erat qd̓ ſitiebat. ꝑ coartationē ligaminū meruit nob̓ agilitate. ꝑ illuſionē ſputoꝝ ſolis clari tatē. ꝑ mortē īpaſſibilitatē. ꝑ īcluſionē in ſepulcro ſubtilitatē. ꝑ corona ſpineā nō ſolū auree. ſed etiā aureole venuſtatē. ſcꝫ illis tri bus generibꝰ hoīm videlicet virginū martiuū et doctoꝝ. ¶ Et qͥcqͥd dicamꝰ credo ꝙ in hac beatiſſima paſſione eſt materia excellentiſſime glorie et īmenſi gaudij tā āgeloꝝ qꝫ hoīm beotoꝝ. Et hoc eſt ꝙ credo firmiter ⁊ nō dubito ꝙ tā angelīqͣꝫ hoīes btī potaliter in deū tendūt et totaliter ⁊ totis mētibꝰ intime deū diligūt. Ita ꝙ plus ſine cōparatiōe deū diligūt qͣꝫ ſeipſos: īmo nō credo ꝙ ſe ipſos diligant niſi ꝓpter deū. Et ideo ſine ꝯparatiōe plus exultat ⁊ gaudēt de dei magnificētia qͣꝫ de ꝓpͥa gl̓ia Cū gͦ ī xp̄ipaſſiōe ſit excellētiſſia maīfeſtaᵈ ſūme potētie ſūme ſapiētie. ſūme clemētie dei. ſicut poſtea aliqualiter declarabo: ideo p̄dicta paſſio eſt eis materia excellētiſſimi gaudij et exultatiōis īmenſe. Unde qͣꝫuis gaudeat hoīes vidētes ſe ꝑ illā paſſionē redēptos ⁊ āgeli vidētes ſe ꝑ eande reparatos ⁊ ſic quodam modo ad ſe ipſos reflectantur qͣꝫis hoc ſemꝑ videant ⁊ referāt in deū. tamē credo ꝙ ſine ꝯparatiōe plus cxultent ⁊ gaudeant ⁊ totaliter in deū excedāt cognoſcētes in ea tā potentiāqͣꝫ ſapiētiā et īeſtimabilē et īmenſa clementia dei ſui. Unde ſicut apparet hic ſūma et īmenſa diffuſio diuine bonitatis ita credo ꝙ in ea ſit excellētiſſima pleniſſima ⁊ totaliter medullaris diffuſiomentiū in deū ob nimiam iocunditatē. ⁊ gaudiū. Sic ergo manifeſte apparet ꝙ paſſio xp̄i fons gr̄e ⁊ gl̓ie reperit̉ ⁊ ꝙ in ea refulget decor ⁊ ꝑfectio ſubceleſt iherarchie ⁊ etiā celeſtis. ¶ Qd̓ ſūma pote tia ſapiētia et clemētia ſūma ibi relucent et etiā circa hec q̄dā excitatiua vl̓ exercitatiua. ¶ Capitulum. xiiij. eo faue Inc ī te videre reſtat qͣlit̓ ſuꝑceleſtis iherarchia q̄ deꝰ eſt ī cruce ſplēdet. vt ſcꝫ aliqͣlit̓ videamꝰ qͣlit̓ ī ea refulget ſūma potētia ſūma ſapiētia ſūma clemēti a dei. Et qꝛ īfirmū de potēcia. ſtultū de ſapiētia. prauū de bonitate loqui p̄ſūptuoſū eſt. ideo nichil velle ſb̓tilia ⁊ q̄ ſupra vires meas ſūt īueſtigare nō licet Attamen ad maiorē p̄dictoꝝ ītelligentia et ꝯſolationē noſtra aliqua ꝯmunia videamus. Minifeſtat̉ autē in illa beatiſſima paſſione diuina potētia ⁊ beniuolētia ī tolerādo. ī libe rādo īgͣtificādo. in iuſtificādo: inſuſcitādo. in magnificādo. ¶ Dico pͥmo ꝙ maīfeſtat̉ ī hac beatiſſima paſſione eiꝰ fortitudo ⁊ clemētia in tolerēdo. Qd̓ autē ille qͥ eſt deꝰ oīm. et oīa ꝯſeruat ſine cuiꝰ manu oīa redigūtur in nichilū ſuſtineret patiēter effugari qui vbiqꝫ erat. ligari qui īmenſus erat. flagellari qͥ glo rioſus exiſtebat. alapari qui mundū plaſma uerat. ꝯſpui ſplendor eternꝰ et ſpeculū ſine macula. plaphemari pater īmenſe bonitatis dijudicare iudex īmenſe poteſtatꝭ. crucifigi dn̄s īmenſe libertatis. aceto et felle potari fons īmenſe ſuauitatꝭ. gaudiū ageloꝝ affligi vitā viuētiū occidi. ſpinis coronari gl̓ie corona. latꝰ aperiri agnꝰ īmēſe clemētie. in lapide ſepeliri ſol iuſticie. Hec oīa a neqͥſſimo hoīe pro eo patienter ſuſtinere. īmo pro eis orare fuit poteſtatis īmēſe tolerātie bonita tis ⁊ clemnetie. Sic gͦ patet poteſtas ſeu potētia ⁊ bonitas xp̄i intolerādo. Signū etiā fuit huius īmēſe bonitatꝭ ⁊ potētie in libeIilii rādo. Qd̓ enī xp̄s crucifixus potētiſſimū ligaret mortē moriēdo deſtrueret ⁊ occideret ⁊ ſepultꝰ īfernū ſpoliaret fuit in mēſe potētie ſignū. Sed eti ahͦ fuit īmē ſe et exceſſiue cle mētie ſignū. ꝙ pro ſuis neqͥſſimis īimicis a morte liberādis dignatꝰ eſt mori. Hoc em̄ ī excogitabile eſt ꝙ morte q̄ ſibi inferebat̉ liberaret īferētes a morte cū ꝓpter hͦ debuiſſet fortiꝰ vl̓ potiꝰ ſcd̓m humanu iudiciū nos oēs eterna morte ꝯdēnare. hocipſo ꝙ a nob̓ ⁊ occaſione nr̄i fuiſſet tā vili ⁊ crudeli morte occiſus. ¶ Nec credo ꝙ ageli de paradiſo potuiſſent hanc ſumma clementia cogitaſſe an teqͣꝫ fuerit eis reue latum. ¶ Fuit autem immenſe potentie et beniuolentie ſignum in iuſtificando. Si enim maius eſt iuſtificare impium quam celum et terram creare propter repugnantiam voluntatis. quante ergo clementie quanteqꝫ fuit potentie ſaluare et iuſtificare impium ſummam impietatem perpetrantem et ſaluatorem et iuſtificatorem occidentemꝰ Et ideo illud immenſe clementie fuit. ꝙ effectu illius ſumme im pietatis voluerit nos ab omni impietate iuſtificare. cum ſecundum humanum iudicium debuiſſet ſi nunqͣꝫ alia interueniſſet culpa nos penitꝰ reliqͥſſe ⁊ ad nichilū redegiſſe. qd̓ idē eſt. qꝛ ſi penitꝰ nos relinq̄ret in nichilū redigeremur aūt illā nequicia nō in iuſtificatione. ſed in pena ordinaſſe eternā. Hoc gͦ ſūme potētie et clementie fuit ꝙ nos iuſtificauit merito ſue paſſiōis q̄ ꝓcreata eſt a neqͥcia nr̄a et merito neqͥcie nr̄e. Hec oīa īaudita ⁊ mirabilia ſūt diligēter rumināda et oī admiratiōe digna ⁊ deficit ibi oīs ratio ⁊ ītellectꝰ et nō modicū ſuccēdit̉ affectus ¶ Apparuit etiā ibi ſūma potētia ī reſurgē do. Planū ē enī ꝙ a mortuis reſurgere ⁊ ma xīe ꝑ ſe vl̓ mortuū reſuſcitar vtrūqꝫ ē īfinite potētie ⁊ vtꝝqꝫ ibi fuit qꝛ ⁊ r̄ſurrexit ⁊ aliqͦs ſecū ſuſcitauit qͥ vener̄t ī ſctāꝫ ciuitatē ⁊ apparuer̄t ml̓tꝭ. Sꝫ ⁊ hͦ fuit īmēſe clementie ꝙ digͣtꝰ ē nō ſtatī reſurgere ſꝫ ꝓ fide nr̄a aliquātulū differre ⁊ ꝓ nob̓ mortuꝰ ꝑmanere vt ipſū fuiſſe verū hoīem crederemꝰ fideliter. Nec nimis diſtulit vt ⁊ ipſū eſſe deū verum credamꝰ ⁊ alios ſuſcitauit vt ei redderēt teſtimoniū. Et ipſemet ꝑ qͣdraginta dies adhuc apparēs ī ml̓tꝭ argumētꝭ vt ei crederemꝰ diſtulit ad celū aſcēdere cū oī dignatione ⁊ feruēti dilectione noſtrā ſalutē operās ⁊ pro curans. Nōenī ſuffecit ei mortalis ⁊ paſſi bilis ꝯuerſari nobiſcū: ſꝫ ⁊ glorioſus ⁊ īmor talis ꝑ qͣdraginta dies manifeſtiſſime appa rere apoſtolis et eos de regno dei docere. C amor qͣꝫtū deū nr̄m ieſū ſignaſti nobiſcū qui nō videt̉ poſſe ſeparari a nobis. et nos viliſſimā ſaniē dignat̉ cū tāta ac tali diligētia ſibi ꝑ fidē et amorē vnire. Manifeſtata eſt etiā ibi ſūma potētia in magnificādo. Magnificauit enī eū in ꝯſpectu regumet principū. qͥ tamē in ꝯſpectu dei fuit ſꝑ magnꝰ. ⁊ iſtud ſcꝫ xp̄m crucifixū in ꝯſpectu hoīm magnificare et omībꝰ ſuper extollere fuit ſūme potētie. Quare? Quia fuit ꝯtra ſapientiam grecoꝝ. ꝯtra ſcādalū iudeoꝝ: ꝯtra ydolatri ā romanoꝝ. ꝯtra ſeuiciā tyrānoꝝ. ꝯtra omnem aſtuciā demonioꝝ. ſupra oēm rationē et ītel lectū ſcꝫ credere hoīem crucifixū eſſe deum Et iſtud fuit ſumme clemētie eius. ꝙ nos fe cerit ſibi credere. īmo etiā eū credere deum ꝯtra oēm duriciā ⁊ nequitiā nr̄am nos ad ſe ſua ītima virtute trahēdo: et ideo ſūmas gra tes et gratias ei debemꝰ qꝛ nō fuit currētis neqꝫ volētis ſꝫ dei miſeretis. Quid enī ſibi fecimꝰ ꝙ nos in eū pluſqͣꝫ reliqui crederemꝰ Fideliter ergo et cū omni timore et honore ſeruiamꝰ ei perfecto corde et aīo volenti. et iubilemus ei cū totis p̄cordijs noſtris quia nob̓ īdignis luxit cū iocūditate ammirabile lumē eiꝰ ⁊ dulciſſima ſuauiſſima ⁊ amabiliſſima claritas eiꝰ irradiat ītimamētꝭ. ⁊ tenebras ꝯuertit in lucē. eleuat ꝯiūgit deificat ⁊ reſolurt. Ex his gͦ maniteſte apparet ꝙ ſūma potētia ⁊ ſūma clementia dei iefulget in paſſiōe dn̄i nr̄i ieſuxp̄i. ¶ Nūc reſtat videre qͣliter ſūma ſapiētia relucet ibidē. Et qͣꝫuis non ſufficiamꝰ neqꝫ ſciamꝰ oīa enarrare. tamē aliqͣ de multis ad ꝯſolationē noſtrā dicamꝰ. Sapiētia eiꝰ ſūma in hac paſſione apparet in gͣtiſſima correſpōdētia in oībꝰ miſterijs redēptionis a culpa. Nā ſicut prima mulier de virginea carne ſūpta et fac̄ta ſeducta eſt: ſic xp̄s de virgine natꝰ crucifixus eſt. Et ſicut illa accepit de ligno vetito et dedit viro ſuo de qͦ facta erat. ſic xp̄s ī ligno crucis eſt paſſus volūtarie et hac paſtionem matri ſue de qua natus fuerat ꝯmunicauit. cuiꝰ aīam doloris gladius ꝑtrāſiuit Uſqꝫ enī hodie ignoraui qͣre dn̄s noſter ieſus xp̄s vo luerit illā dulciſſimā matrē ſuā ſibi aſſiſtere et ſecū tā īmenſo dolore affligi: cū bene nob̓ ſufficeret ſua paſſio. Sed vt video hͦ ſūma clemētia et ſūma eiꝰ ſapiētia exigebat qͣꝫuis eſſemus īdigni. Et ſicut eua ſeducta eſt volendo eſſe ſicut deꝰ ita paſſus eſt homo deus Et ſicut illa de latere viri facta fuit principiū noſtre dānationis qꝛ virū ſibi ꝯſentire fecit: ſic xp̄s latus aperuit vnde virtus ſacramentoꝝ emanauit̉. Et ſicut illa vidit lignū qd̓ erat pulcrū viſui ⁊ ad veſcēdū ſuaue ſic xp̄s cōſputus eſt in vultū ⁊ amaritudine fellis guſtatus. Et ſicut illius pedes currūt ad lignū et manꝰ extenduntur ad fructu. ſic xp̄s pedibꝰ et manibus eſt in cruce affixus. Illa abicioſa. iſte humilimꝰ. Illa vero inobedientiſſima. iſte vſqꝫ ad mortem obedientiſſimus. Contra appetitum ſcientie: dei ſa pientia condemnatur. Illi erant ambo nudi cum peccauerunt. chriſtum vero nudum crucifixerunt. Ibi homines poſt culpam ſe abſconderunt a facie dei hic chriſtus dominus deus noſter poſt mortem. in ſepulchro abſconditur a facie hominum. Illi deſcenderunt ad ymū ad laborandum: hic deſcendit ad infernum ſpoliandum. Sic apparet aperte ⁊ mani feſte qualiter in hac beatiſſima paſſione glorioſiſſima ſumma dei ſapientia claret. ¶ Et in oībꝰ iſtis non ſolum dei ſaꝑientia. ſed etiā ſumma dei dignatio ⁊ clemētia demōſtrat̉ ꝙ ipſe voluerit ꝓ come ſtione illiꝰ ligni lignū crucis aſcēdere et pro extēſis ad fructū maībꝰ manꝰ ſuas eleuari ī cruce. ⁊ huiuſmodi q̄ ſuperiꝰ dicta ſūt. Hoc enim fuit ſūme et inefabilis ſue clementie. Nec credo ꝙ tāta dignatio poſſit a creatura aliqͣ ꝯprehēdi. ſed credo ꝙ in ipſa āgeli ⁊ ſctī vere excedūtur et ſuꝑ effādunt̉ ab illis īmenſitate clementie. vt pote ſicut piſcis in mari et ſi nō ſit ſimilitudo ꝑfecta. Accedamus gͦ cariſſimi ad cor altu. et in illa ꝓfūdi tate benignitatꝭ īmēſe totaliter īmergamur Accedamꝰ cū fiducia ad xp̄i latꝰ et ītremus ipſū. Accedamꝰ cariſſimi. accedamꝰ et moriamur cū ipſo. Accedamꝰ obſecro. accedamus qꝛ ad aplexꝰ. eiꝰ brachia ſunt extēſa. C bone ieſu qͥd feciſti. ꝙ me tm̄ amaſti? Quare dn̄e qͣre? Quare dn̄e ieſu. Quid ſum ego. Nō ſū dignꝰ vt ītres ſub tectū meū. qͣꝫtoma gis vt moriaris ꝓpter pctm̄ meū: ſed tantū dic ꝟbo. et ſanabit̉ aīa mea. Quare ad ipſā ſanandā vis emittere aīam tuam. Sufficit dn̄e ſufficit verbū tuū. Quare tā ignomīoſa ⁊ crudeli morte offēdis ſanguinē tuū. Solo ꝟbo āgelos celos et totū hūc mūdū creaſtiꝰ Quare tot doloribꝰ tā dura ⁊ crudeli morte 331 me neqͥſſimū ẜuū redemiſti? Sonet obſecro cariſſimi fratres in auribꝰ vr̄is vox illa dn̄i nr̄i ieſu xp̄i. īmo ſonet in ītimis cordis vr̄i. Attēdite ⁊ vidēte ſi ē dolor ſil̓is ſic̄ dolor me penetret cariſſimi etiā iſti dolores ītima nr̄a et corda nr̄a iſtis doloribꝰ gladiētur. Accedamus ad latꝰ eiꝰ et ſugamꝰ ſanguine eiꝰ qꝛ hoc beneplacitū eiꝰ eſt. Nō faciamꝰ ipſū talia fruſtra parati. nō ꝑmittamꝰ hūc ſanguinē effluere ſuꝑ terra. Fiat gͦ corda nr̄a recepta cula ⁊ vaſa ſanguīs dn̄i noſtri ieſu xp̄i: ⁊ eiꝰ īebriati doloribꝰ dicamꝰ. Nobis autē abſit gloriari niſi in cruce dn̄i nr̄i ieſu xp̄i crucifixi. Qd̓ nob̓ ꝯcedat qͥ viuit ⁊ regnat. ⁊cͣ. ¶ Qd̓ in paſſione dn̄i excitet̉ et īflāmetur cor hoīs ad ſeptē oꝑamīe. ¶ Capitulū. xv. Pi Imi tamen ea q̄ dicta ſūt in paſſione dn̄i nr̄i ieſu xp̄i ml̓tipliciter poſſit nr̄a ꝯtēplatio regl̓ari ⁊ ꝑfici. nūc qͣliter in eadē ad actionē excite mur et dirigamur reſtat aliqͣliter intueri. Et qꝛ actiue vite ſiue īter alia opera mīe ⁊ pietatis. āpliꝰ eloqͥa ſacra ꝯmendant. et etiā qꝛ de illa actione q̄ ad vera afflictionē ⁊ deiectionē ſpectat ſatis eſt ſuperius tractatum. 4L Ideo ad preſens alijs preter miſſis videamꝰ qualiter in illa paſſiōe dn̄ica eſt excitatio in flamatio exēplar et ſpeculū illoꝝ mīe operū de quibus in Mat. dn̄s noſter dicit ſe in iudicio diſceptaturū. et pro illis eternum premium largiturū ſiue redditurū. Uenite inquiens benedicti patris mei. ⁊cͣ. Eſuriui ⁊cͣ. Abſtergamus ergo cariſſimi caliginē ab oculis cordis noſtri. et intueamur diligentiſſime illam beatiſſimā paſſionē et videbimus clare qualiter in ipſa predicta opera eleganter relucent. Sed primo videamus qualiter ab ipſa cōplenda allicimur poſtea videre poterimus qualiter per ipſā in eiſdē operibus regulamur. ¶ Si enī conſideramus qualiter dn̄s noſter eſuriuit et ſitiuit multū pro nobis. multū moueri de bemus vt eſurientes et ſitientes paſcamus. vt ſibi in ſuis mēbris ſubueniamus. Et vt oīa reducamus ad paſſionē chriſti audiamus in euāgelio ipſū ieſū clamantē in cruce: ſitio. Nā ſi beati ſunt qui eſuriunt et ſitiunt iuſticiam cū ipſe fuerit plenus omni gratia et perfectione. ipſe maxime in hac beatiſſima paſſio ne noſtram iuſticiam eſuriuit et ſitiuit: quia quando moriebatur non pro ea ſolum eſuriē ⁊ ſtim ſpiritualē habuit ipſe in cruce. ſed etiam valde probabiliter credo ꝙ corporaleꝫ famē et ſitim ibi habuit: qꝛ nocte precedēti multum laborauerat et vigilauerat in oratione et poſtmodum in capture anxietate et demum diuerſis flagellis et laboribus fatigatus circa horam ſextam quando appetitus ſolet incitari et intendi vel excirari ⁊ incendi. fuit cruci affixus et vſqꝫ ad nonam ieiunauit ibidem et dixit ſitio. Et ipſi ei pro pi nauerunt accetū. quod cū accepiſſet incli nato capite emiſit ſpiritū. Nec eſt multum credibile ꝙ tunc virtute diuinitatis reſtiterit alicui neceſſitati et indigentie corporali. ſicut cū quadraginta dicbus ieiunauit qꝛ ipſi paſſioni expoſuerat ſe plene ꝓ nobis in cruce. Sic ergo qꝛ dn̄s noſter ieſus xp̄s eſuriuit et ſitiuit pro nobis. multū alici debemus ad ipſum paſcendū in mēbris ſuis. ¶ Peregrinꝰ etiā fuit dn̄s noſter. qꝛ dixit īminente illa morte beatiſſima. Regnū meū nō eſt de hoc mūdo. Etiā in cruce maxime pe re grinꝰ fuit ⁊ alienꝰ reputatus pro nobis qꝛ amici ⁊ proximi eius tunc longe receſſerunt ab eo. et tanqͣꝫ peregrinus extraneuſqꝫ factꝰ eſt fratribus ſuis. Hunc ergo peregrinum fratres cariſſimi ꝓ nobis factū recolligamˢ in mēbris eiꝰ. ¶ Nudus etiā fuit dn̄s noſter in cruce ꝓ nobis ipſū obſecro induamꝰ in mēbris eiꝰ. ¶ Ibi etiā apparuit vere infirmꝰ. doloribꝰ et āguſtijs plenꝰ ꝓ nob̓ ipſuꝫ viſit emꝰ in mēbris eiꝰ. ¶ Captus eſt ꝓnob̓ ⁊ captiuus ad crucē deductꝰ in ea ſuſpeſus ⁊ ꝯclauatꝰ ad mēbra ſua captiua et ī carcerata eamꝰ. Sic gͦ apparet qͣliter in prehabita paſſiōe fuit tāqͣꝫ veꝝ abiectū allectim ⁊ excitatiuū ad p̄dicta opera minime cōplenda in mēbris eiꝰ. ¶ Nūc videamꝰ qͣliter ī p̄dicta paſſiōe fuit exēplar motiuū et directiuū in operbꝰ ſupͣdictis. Ipſe enīeadē opera exercuit. Ipſe enī latꝰ ſuū aperuit ⁊ ſanguine ſuū fudit ad ſitiētes potādos Carnem ſuā in ara crucis igne ardoris nimij amoris ꝯcremauit ad eſuriētes paſcendos. Et ideo in cena p̄cedēti ſacramētū altaris ordinauit ad noſ reficiēdū: qd̓ quidē ſacramētū eſt memori ale dn̄ice paſſiōis. Nā caro ſua vere eſt cibus ⁊ ſāguis eiꝰ vere eſt potꝰ. ſicut dn̄s ipſe teſtat̉ Si gͦ de ſeipſo dn̄s noſter ieſus fecit cibū nobis et potū. qͣꝫtomagis nos alere debemꝰ eſuriētes ⁊ ſcitiētes nō ſolū de ſuꝑfluis ſed Si enī dn̄s noſter etiā de neceſſarijs nr̄is: uito dedit nobis carnē ſuā in cibū. qͣꝫto magꝭ nos debemꝰ dare ei in mēbro ſuo carnes beſtiaꝝ noſtraꝝ? Si enī ſeipſū panē viuū qͥ de celo deſcēdit dedit nob̓ ad maducādū qͣꝫtomagꝭ dare ei debemꝰ in mēbris eiꝰ panē mortuū q de terra exiuit. Si nob̓ dedit cibū ſpūalem panē ſcꝫ ageloꝝ qͥ nos ſibi vnit et ꝯuertit in ſeipſū. qͣꝫtomagis nos ei in mēbris eiꝰ dare debemꝰ vtrem vini vl̓ lactis. vermiū ſcꝫ nutrimētū? Simꝰ gͦ cariſſimi fratres ſolliciti ad alēdos pauperes xp̄i. īmo ad alendū xp̄ꝫ Opus etiā hoſpitalita in pauperibꝰ ſuis. ¶ tis exercuit in ipſa cruce. Nā ibi erat qͥdā peregrinꝰ qͥ iuerat viā lōginqꝫ. et a xp̄o hoſpi ciū petēs ait. Memēto mei dn̄e dū veneris in regnū tuū? Quaſi diceret. Dignerꝭ dn̄e ieſu xp̄e peregrinū recognoſcere ⁊ in illo re gni tui palatio recolligere. Mirū de dei cle mētia. iā oblitꝰ eſſe videt̉ qd̓ alias dixit. illi qͥ de eiꝰ hoſpicio īterrogabat eū. Uulpes fo ueas habēt ⁊ volucres celi nidos. filiꝰ autē hoīs nō habet vbi caput ſuū reclinet. Sed qͥd? Nō tantū nō tardat ipſū hoſpicio. recipere. nō ſub porticū nō in ſtabalo. ſed in ſe ipſo. nō cras. nō poſt cras. ſed hodie mecum eris in paradiſo. O miſera hoīm neqͥcia doG. i. minus noſter latronē recepit in hoſpicio et in ſeipſo. et nos ī terrenis ⁊ lutoſis domībꝰ etiā bonos recipere nolumꝰ ſed excuſamus nos et dicimꝰ forte ipſi ſunt latrones. Memento miſer homo ꝙ latronē dn̄s ipſe rece pit. Et ſi forte nō potes qꝛ et tu pauper es recolligere ī materiali domo. recollige ſaltē eū in corde tuo. ei cōpatiendo. Denudauit etiā ſe dn̄s noſter ieſus xp̄s ad noſtra veren da operiēda et nudus pepēdit in cruce qͣꝫto magis perticas noſtras nudare debemꝰ ad operiendū eū in pauperibꝰ ſuis. aut(vt de nob̓ loquar) cellaꝝ aūt lectoꝝ angulos a ſuꝑ fluis tunicis pro xp̄i pauperibꝰ euacuare de bemus. o quantū gaudiū nobis eſſe deberet cū nos exuere poſſemꝰ pro xp̄o vt nō ſolū ſuperflua ſed etiā nobis neceſſaria pauperibꝰ largiremur. Ipſe enī pro me nudatus eſt: et ego pro ipſo nolo indigētiā illā pati. Abſit a nobis hoc fratres cariſſimi. nō ſolū noſtra ſed nos ꝓximis noſtris. īmo xp̄o in proximo largiamur qꝛ ipſe ſe totū nobis dedit. Nā et ipſe nos īfirmos viſitauit ⁊ in cruce īfirmitates noſtras ⁊ cūctaꝝ infirmitatū nr̄aꝝ āguſtias et dolores ſuper ſe portauit. Sic cariſſimi fratres īfirmos eius ſollicite viſiuipit temus et eoꝝ infirmitates in nos cōpatien do in ſimul recipiamus ſiue tranſformemus vt dicamus cū apoſtolo paulo. Quis infirmatur et ego nō infirmor? Ipſe etiam dn̄s noſter ieſus in illo triduo captiuos inferni adijt. Quomodo ergo erit ſic deterrimꝰ ⁊ ꝓfundiſſimus carcer. quin ibi viſitemus captiuos. īmo in captiuis dn̄m noſtrū ieſum. Totū enim reputat dn̄s noſter ſibi fieri qd̓ amore ipſius facimus mēbris eius. Omniū autē iſtaꝝ pietatū in dn̄o nr̄o ꝯpulſiua. ꝯſer uatiua ⁊ ꝯfortatiua fuit illa pietas qͣ ꝓ ſuis crucifixoribꝰ exorauit. Sic et nos noſtram pietatem et miſericordiam erga proximum conſeruare debemus in hoc vt non ſolum nos offendentibus parcamus et erga illos tranquillū animū habeamus verū etiā pro ipſis affectuoſiſſimas ad deū preces fundamus. Quod nobis cōcedat qui in trinitate. ⁊cͣ. ¶ Oratio valde deuota circa paſſionem domini. Capitulum. xvi. Domine ieſi chriſte. o vere amice. oamātiſſime ſpōſe ſac lutū exſputo. ⁊ lini oculos meos G. ij vt qui cecus ſū videre valeā vulnera tua Introduc me dn̄e ieſuqͣꝫuis īdigniſſimū famū lū tuū in gazophilatiū veri tēpli vt intueri valeāqͥd qͣꝫtūqꝫ obtuleris patri ꝓ nob̓. Fortaſſis aīa mea qͣꝫuis ad te vero ſponſo multꝭ iniqͥtatibꝰ viduata ſit offeret ibi duominuta Recipe me qͣꝫuis filiū ꝓdigū ad comedendū tecū vitulū ſaginatū aſſatu in cruce. O bone et vere magiſter doce me thezauros ſapiētie viliſſime mortꝭ tue. Iteꝝ atqꝫ iteꝝ dn̄e ieſu aperire digneris latꝰ tuū michi neqͥſſimo fa mulo tuo. vt oculi mei qͥ dep̄dati ſunt aīam meā in tuo latere īueniāt predāmeā. O bone ieſu nimis ſaxeū eſt cor meū niſi emolliatur ſāguine tuo nimis diſtractū eſt cor meū niſi recolligat̉ in latere tuo. O bone paſtor ego ſū illa ouis q̄ perijt et errauit pro qͥ in cruce poſuiſti aīam tuā. Ecce ego ſū agnoſce eam: ī troduc me caulas vulneꝝ tuoꝝ. Tu autem dn̄e ieſu xp̄e in tua paſſione me cuſtodias di ligēter. Nā ſine tua morte morior. ſine tuis vulneribꝰ vl̓neror. ſine tuis ꝯuicijs ꝯuicior ſine tuis flagellis virga nō eqͥtatꝭ ſꝫ iniqͥtatꝭ flagellor. Sꝫ qꝛ neſciui ꝑſeuerare in tua viliſſima paſſione ſū qͣſi in nichilū iā redactꝰ. qꝛ ignominiā crucꝭ dimiſi ignominioſus fa ctus ſū. qꝛ ſtulticiā crucis reliqͥ. ftultiſſimꝰ et vaniſſimꝰ factꝰ ſū. qꝛ īfirmitate tue paſſiōis neglexi īfirmꝰ factꝰ ſū. qꝛ adoloribꝰ a culeoꝝ tuoꝝ receſſi ſpinis ꝯcupiſcētiaꝝ ꝯfixus ſū. Quid didica? Niſi cor meū doloribꝰ tuis a periat̉ nefādiſſimis vitijs aperit̉. Niſi ſciat latitare in vulneribꝰ tuis. a latronibꝰ plagis īpoſitis ſpoliat̉. Nā ꝯtra ſuꝑuacuā ⁊ vanam gloriā. auariciā et īuidia odiū ſiue irā. et accidiā. gulā ⁊ luxuriā. ꝑfectiſſima medicina. īmo ſine q̄ nulla alia medicina eſt paſſio tua. Cōtra ſuꝑbiā eiꝰ humilitas. vana gloriā eiꝰ vilitas. auaricia eiꝰ nimia largitas ⁊ ſic de alijs. Ipſa eſt q̄ ſepit aures ne audiā vana vl̓ praua. ocl̓os claudit ne aſpiciā mortifera vl̓ nociua. os obſtruit ne loq̄la vl̓ guſtū offendā Nares obturat ne circa odorifera offendā: manꝰ ligno affigit ne extēdant̉ ad tactus vel opera vicioſa. pedes ꝯclauat cruci ne īutilit̓ vel nociue diſcurrāt. Ipſa fouet mutuā dilectionē. auget īterna deuotionē. eleuat ad ſuꝑnā ꝯtēplationē. Hanc gͦ dn̄e acerbiſſimā paſſionē ⁊ ignominioſā damichi ī ſponſā et īdiuiſibili ⁊ ī diſſolubili vīculo ip̄am michi ꝯiūge. ſuꝑoēs mulieres id eſt delicias ⁊ ꝯſo latiōes tēporales adamaui eā: ⁊ tn̄ ſepe alia ſuꝑ īducta repudiaui eā. nūc modo venio et reqͥro eā. ne q̄ſo mecū agas iuris rigore. ſed tue clemētie diſpēſatione. Hāc ergo da michi dn̄e ieſu qꝛ hāc amaui. Hāc dilexi. Hāc totis viſceribꝰ ꝯcupiui. Ipſa ſola michi ſufficit. ipſa ſola me medullitꝰ nutrit et reficit in hac vita. Ipſa eſt vita mea ꝯſolatio mea ⁊ delicie mee. ipſa lux ⁊ ſapiētia mea. ipſa reducit et deducit. ſine ipſa deuio ⁊ erro. ſine ipſa a portu ſalutꝭ declino. ¶ O bone ieſu nichil a te peto in hac vita. niſi vt ꝑfecte ſim tecū crucifixus in cruce. Certe dilectiſſime dn̄e ieſu nolo viuere niſi moriar tecū. aut gͦ da michi mortē tēporalem aūt in corde meo in pͥme tuā mortē. Heu michi qͣre natꝰ ſum niſi dn̄m meū ieſū āplectar in cruce. ⁊ reqͥeſcā in vulneribꝰ eiꝰ. Magis eligo ad p̄ſens tecū crucifigi qͣꝫ tecū delicijs affluere. hanc tuā viliſſima paſſionē volo. hāc peto. hāc totꝭ īternis ꝯcupiſco medullis. oībꝰ pro ipſa ab renūtio ⁊ etiā meipſū relinqͦ. ipſa ſit michi aīa mea ⁊ corpꝰ meū ⁊ oīs ꝯſolatio mea. Nā ſanguis tuꝰ inebriati me ⁊ dolores tui ſcider̄t cor meū. Dn̄e ieſu ꝓme feciſti celū: ⁊ ſolem. lunā. ⁊ ſtellas. ignę. aerē. aquā ⁊ terra. aues. ⁊ piſces. beſtias. ⁊ reptilia. arbores ⁊ flores herbas etolera. auꝝ ⁊ argētū: vniuerſa metalla. colores diuerſos et lapides precioſos Sꝫ qͥs de manibꝰ tuis q̄ſiuit hec. Sine pe titione ſine inſtātia hec oīa nob̓ dediſti. ⁊ tota die affligo aīam mea petēdo ignominioſam mortē tua et vix poſſū aliquā guttulā īpetrar̄ Scias dn̄e ieſu qꝛ oīa viſibiliamichi vileſcūt. ꝓ ipſa tibi vniuerſa reſtituo. ⁊ da michi vulnera tua. Hec ſuꝑ celū abilitāt cor meū ſuꝑ ſidera refulgēt: ⁊ illumināt ītellectū meū ſuꝑ ignē accendūt affectū meū. ſuꝑ aerē fecundant ſermonē meū. ſuꝑ aqua emolliunt animū meū: ſuꝑ terrā ſtabiliūt et fecundant affectū meū. Hec auibꝰ beſtijs et piſcibus vtiliora fructibus ſuauiora. arboribus ⁊ floribus ameniora argento auro. et lapidibus precioſis precioſioraʳ. īmo certe hec oīa non niſi vanitas eſt vel ſunt reſpectu tue paſſiōis viliſſime. hanc volo dn̄e ieſu. hanc volo. hāc tribue michi in vxorem. Non peto pulcritudinem celi. ſed ignominiam tui: non mundi delicias. ſed tuas anguſtias. Cito michi do mine ieſu tribue eam nolo ſecum domine ie ſu ſponſalia facere: ſed matrimonium conſūmare. Conſentiat in me domine ieſu. quia conſentio in eam: et eſt matrimoniū ratum. Intrēt cor meū vulnera tua. ⁊ ipſa ītrēt aīam mea: et erit matrimoniū ꝯſūmatū. ¶ Sed qͥs ſū ego dn̄e mi ieſu. vt a te in ſpōſam illā audeā petere quā ſolā tuis ītimis amicis ⁊ maximis pro omnibꝰ amicitijs tuis ꝯiūgisᵍ Sꝫ qͣꝫuis nichl̓ niſi vanitas ⁊ deteſtāda ſanies ſim. p̄ſumo tn̄ de īmenſa clemētia tua. ⁊ ſi nō habea puritatē ⁊ ſāctitatē matris tue vt digne tibi ꝯpatiar. latronis tamē prauitatē habeo vt ſecū ad latꝰ tuū crucifigi de beam Magis in hac vita deſidero dn̄e ieſu cū latrone tecū in cruce aſcēdere: qͣꝫ cū petro iacobo ⁊ iohāne in montē trāſfiguratiōis tue ꝯſcēdere. Magis placet ad p̄ſens ocl̓o mētis videre te ꝯſputūqꝫ trāſfiguratū. et ſi nō ſū tāqͣꝫ velū nobiliſſimū in tēplo. vt in morte tua ſcindar. ſū tamē fetidiſſimū monumētū vt ad aꝑtionē tui lateris aperiri debeā. Quid in me qͦris dulciſſime dn̄e ieſuꝰ Si īmorte petre. ſciſſe ſūt. ego tn̄ durior ſū petra. Si enī t̓ra mota eſt: ⁊ ego terreniſſimꝰ ſū. Quid gͦ iniqͥtatꝭ deeſt in me: vt nō īdigeā tua morte Et ſi celeſtꝭ nō ſim. ītibi ꝯꝑatiēdo: nec queā cū ſole obſcurari: tn̄ īfernalis ꝯuerſatiōis ſū. vt in hͦ triduomortꝭ tue a te debeā viſitari Nō gͦ dn̄e ieſu te retrahat iniqͥtas mea. quī michi hāc nobiliſſimā ſpōſam ignominioſam ſcilicet mortē tuā in ſeparabiliter michi eiuſ deſiderio eſtuāti ꝯiungas. Ipſa enī eſt pulcherrima oīm mulierū id eſt excellentiſſima oīm gratiaꝝ. In ea fuit ſūmꝰ cultꝰ dei. ſūma dei dignatio. ſūma dei ad nos diffuſio. Ip̄a ſūma dei ſapiētia et prudētia ꝑcuſſit ſuꝑbū ſua potētia. aīas de īfernotraſtulit ī celū ſua poteſtate. placauit īmo ⁊ donauit deū cuius violeū colorē aplectunt̉ humiles ⁊ ꝯfeſſores lilij cādorē īnocētes ⁊ virgines. roſeū rubo rē aplectunt̉ martires in caritate feruentes qꝛ in ea fuit ſūma humilitas īnocentiſſima virginitas et excellētiſſima ⁊ exceſſiua caritas. Eius purpureū et coccineū colorē admirant̉ āgeli. ac eiꝰ fragrātiſſimū odorē ſentiūt et ſuſcitant̉ mortui. Ad eiꝰ ſuauiſſimū tactū roborant̉ īfirmi: ad eiꝰ dulciſſimū guſtū reficiunt̉ et ꝯẜuant̉ ꝑfecti. Talis eſt filij hieruſalē et filie ſpōſa mea et amica mea. deſideriū aīe mee. Ipſa inimicūmeū diabolum ſuperat in me. a mūdo me alienat: carnē mea bene caſtigat. Michi gͦ abſit gloriari niſi in cruce dn̄i nr̄i ieſu xp̄i ꝑ quem michi mūdus crucifixus. ⁊cͣ. Eſt gͦ michi qͥppe mi dn̄e ieſu magͣ gloriatio ꝙ ꝓ me celū ⁊ ſidera et alias inferiores creaturas feciſti. Sꝫ multo ſine ꝯparatiōe maior michi gloriatio ꝙ ꝓ me dignatꝰ es mortalis fieri. Magͣqͥppe gl̓iatio ꝙ me feciſti ad imaginē et ſimilitudinē tua: ſꝫ ſine ꝯparatiōe maior michi gl̓iatio ꝙ ꝓ me formā ſerui accipiēs factꝰ eſt ſimilis michi. Magͣmichi gl̓iatio ꝙ tot bn̄ficijs me gubernas ⁊ nutris. Sꝫ ſine ꝯparatiōe maior michi gl̓iatio ꝙ ꝓ me. eſuriſti: ſitiſti. ⁊ fatiga tus ſuꝑ fontē ſediſti: ⁊ ml̓ta incōmoda ſuſti nuiſti. Magͣmichi gl̓iatio ꝙ cūctis aīalibꝰ me p̄poſuiſti. ſed ſine ꝯparatiōe maior ꝙ ꝓ me te dn̄m oīm vni puelle ⁊ fabro ſubdidiſti Magna michi gloriatio ꝙ me ſi amicꝰ tuus fuero honorificaturꝰ es in celo tuo. ſed ſine ꝯparatiōe maior michi gloriatio ꝙ ꝓme ad hūc peſſimo īimico tuo ꝯuiciatꝰ ꝯſputꝰ ⁊ ml̓tiplicit̉ illuſus es ī mediotre. Magͣ michi gloriatio ꝙ me ſi iuſtꝰ fuero ditaturus es in regno. ſꝫ ml̓to magꝭ eſt michi magͣ gloriatio ꝓ me pctōre ī extrema pauꝑtate/ fuiſti in li gno. qꝛ qͣꝫtū ad guſtū cū ſitires fel habuiſti ⁊ acetu. qͣꝫtū ad operimentū corpus habuiſfi nudū. qͣꝫtū ad reclinatoriū nō habuiſti vbi reclinares caput tuū. īmo corona ſpinea fu it puluinar tuū. Magͣmichi gloriatio ꝙ ſi gratiam vſqꝫ ad finem habuero me delecta tione es impleturus vniuerſarum delitiarum paradiſi. ſed multo michi maior gloriatio ꝙ pro me tuo contemptore ⁊ pleno omni abhominabili ſanie. impletus es ineſtimabilibus anguſtijs et doloribus et morte turpiſſima condemnatus in caluarie loco. Magnamichi gloriatio ꝙ ſi angelice vixero in terris angelis es me ſociaturus in celis. ſed multo maior michi gloriatio ꝙ pro me dyabolicam vitam ducente cum latronibus es ctucifixus in terris. cum impijs et iniquis aſſociatus et deputatus. Michi ergo abſit niſi in cruce ieſu chriſti gloriari. In quo de beo gloriari. niſi in ſummo dei mei honore. in ſumma dei mei erga me gratia ſine dilectione et dignatione? Hec autem ſunt plene in cruce. Michi ergo abSi enim ſit gloriari. et cetera. precioſa eſt in conſpectu domini mors ſanctorum eius quia patiuntur et moriuntur pro ipſo quanto magis debet eſſe glorioſa in conſpectu noſtro mors domini noſtri ieſu chriſti: cum ipſe patiatur ⁊ moriatur pro nob̓. Igit̉ gloriari nos oportet in cruce dn̄i nr̄i ieſu xp̄i. Sed heu heu audi iteꝝ cla mantē ieſū ⁊ dicētē. lōge feciſti notos meos a me poſuerūt me abhoīationē ſibi. Elōgaſti a me amicū ⁊ ꝓximū ⁊ notos meos a miſeria qͥ videbāt me foras fugerūt a me: perijt fuga a me ⁊ nō eſt qͥ reqͥrat aīam mea. Extraneꝰ fa ctus ſū fratribꝰ meis et peregrinꝰ filijs ma tris mee. Suſtinui qͥ ſimilis ꝯtriſtaret̉ ⁊ nō fuit qͥ ꝯſolaret̉ ⁊ nō inueni. Nolite fratres km̄i nolite fuger̄: nolite crucifixū ī medio la tronū ſolū relinq̄re. ℟edite obſecro ⁊ eamꝰ ⁊ moriamur cū illo. oēs fuger̄t. ſola dn̄amat̉ remāſit cū eo. Eamꝰ cū iohāne. et aſſociemꝰ dn̄am noſtrā et ſtemꝰ iuxta crucē cū ea. Si enī maria cleohpe ⁊ maria magdalene aſſoci ant̉ ꝟgini mr̄i: bene poſſumꝰ nos aſſociari ma tri et diſcipl̓o. Credo firmit̉ ꝙ cū iohāne di cet̉ nob̓. Ecce mat̉ vr̄a de dn̄a noſtra. ⁊ ei dicet̉/ ecce filij tui. Simꝰ cariſſimi cū matre ſi volumꝰ filiū cū matre lucrari. Nō enī poteſt vnꝰ ſine altero īpetrari. Aſcēdamꝰ cū eis in palmā. ⁊ apprehēdamꝰ fructū eiꝰ naͣ ī ea cor virginis cū filio pēdet. Nullus ſe excuſet ī quocūqꝫ ſit natū: qꝛ nullus eſt qͥ nō īueniat in hac arbore ſuauiſſimū fiuctū et ſufficiētiſſi mū nutri mentū. Nā ſi pctōres illā acerbiſſimā ⁊ ignominioſā paſſionē ꝯſidera ad deteſtagdū pct̄m̄ ⁊ horrendū. qꝛ ipſe ꝓ pctīs nr̄is mortuꝰ eſt. Si īcipiēs ⁊ penites es ꝯſi dera illā paſſionē ad exēplū penitētie et ſatiſfatione habendā. Si es ꝓficiēs ꝯſidera illā paſſionē ad eiꝰ effectꝰ rimādū ⁊ ruminādū in quo multū ꝓficit homo. Si es ꝑfectꝰ ꝯſidera illā paſſionē ad xp̄m ⁊ matri eiꝰ ītime ꝯpatiendū ⁊ totū te in illā paſſionē trāſformādū. Si tu es in iuſticia ꝯſūmatꝰ. ꝯſidera illā paſſione ad dei dilectionē ⁊ dignationē erga nos admirandū. Nullus ergo ſe excuſet quin hic inueniat ſuū pabulum. quin hic inueniat portū domiciliū et centrum ſuum. Hos igitur quinqꝫ ſtatus quinqꝫ domini no ſtri plagas cum eſtuanti deſiderio apprehendite in curam ⁊ ſollicitudinem continua cordis veſtri. Quod nobis concedat Ieſus xp̄s crucifixus benedictus in ſecula. Amē. xplicit̓ prima pars huius libri q̄ ſpecialiter tractat de xp̄i paſſione glorioſiſſima. Incipit ſecunda pars q̄ ſpecialiter tractat de ꝓfectu homīs ⁊ ꝯtēplatiōe de hijs videlicet q̄ ad ꝯtēplationem diſpoſitiua ſunt. Et primo. Qualiter homo poſſit āplius proficere et magis deo placere. ¶ Capitulum primum. homo poſſit āplius ꝓficere et magis deo placere: iſta decē q̄ ſequūtur in ſe ſtudeat habere. ¶ Primo ſtudeat qͣliter poſſit vel quantū poteſt ſe viliſſimū reputare ⁊ indignū oī beneficio dei. Sibi diſpliceat ſoli deo placere cupi at. Ab alijs velit vi lis nō humilis reputari. Et ex hoc ſūmā dei clementiā recognoſcat ꝙ cū ſtercꝰ ſit viliſſimū in oībꝰ infideliſſimū ad īmēſe maieſtatꝭ īiuriā tā prōptiſſimū. dignat̉ in ſeruum ſibi aſſumere. ⁊ qd̓ maiꝰ eſt adoptare ī filiū. Nō enī reputes magnū ꝙ deo ẜuis. ſꝫ reputa maximū ꝙ ipſe dignat̉ habere ſic in ſufficiētē ⁊ Scd̓o vt de nichilo de pctō vl̓ mi ſeꝝ ẜuū. O ad pctm̄ īducēte et a bono retrahēte doleat īmo de qͣcūqꝫ tribulatiōe īiuria ⁊ afflictione gaudeat. Inferētes intime diligat. ſpecialē orationē pro eis faciat. deo īde copioſas lau des referat ⁊ ad regratīandū ei de tanto beneficio īſufficientē ſe recognoſcat qꝛ quē di ligit deꝰ corripit ⁊ caſtigat. et ipſe tribulationes ad deū nos ire ꝯpellūt. ¶ Tertio vt pauꝑtatē ⁊ oēm pe nuriā ꝓpter xp̄m diligat. de tēporalibꝰ niſi ſtricte ad neceſſitatē ſua nō reqͥrat aūt qͦcūqꝫ modo appetat. ſꝫ xp̄o capiti in pauꝑtate ⁊ ī oīs ꝯſolatiōis corporalis de iectione ſe ſtudeat ꝯformare. Et hoc debet maximū reputare ꝙ rex regū et dn̄s dominātiū xp̄s ſic ẜuū viliſſimū ſuis dignat̉ īdue re ornamētis vel veſtimētis ⁊ ſibi lutū fetidiſſimū ſimi lare. Ideoqꝫ qͣꝫto videt ſe ditiorē ⁊ in pluribꝰ corporis ꝯſolationibꝰ abūdare tāto debet ītimiꝰ ⁊ ꝓfundiꝰ ꝯtriſtari. cernens ſe eo magis xp̄i ſimilitudine elongatū ¶ Quarto vt in bonis. et in indifferentibꝰ alterius potius qͣꝫ ſuā ſtudeat adimplere voluntate. immo ſemper ſuam in exterioribus actibus ſtudeat abnegare. aliorum beneplacita affectans cum omni vigilantia in licitis adimplere. Et ſi hoc circa omnes facere de beat. ſuorū tamen ſuperioꝝ debea precipue H obedire beneplacitis et ea totis viribꝰ ⁊ vi ſceribꝰ aplexari q̄cūqꝫ dixerint honeſta eſſe aut velle fieri. Si gͦ aliqͣ ītimauerīt. debet ppoſſe ſuo cū magno deſiderio effectui mācipare. ¶ Quinto vt nullū qͣꝫtūcūqꝫ miſerū deſpiciat. ſꝫ potiꝰ erga oēs materno moueat̉ affectu. et ſic oībꝰ ītime ꝯpatiat̉ ſicut mater vnico filio ſuo p̄dilecto. oēs eoꝝ miſerias re putat eſſe ſuas. Et ſic̄ ſi bimetipſi. debet oībꝰ ſi tamē poteſt ſubuenire. Et qͣꝫuis erga oēs in ꝯpatiēdo et miniſtrādo debeat maternaliter ſe habere. debet tamē oēs tanqͣꝫ pr̄es ⁊ dn̄os reuereri. ¶ Sexto vt nullū iudicet de pctō cū ignoret qͥd diuina gratia in aīa operet̉. Sꝫ ſi alique ꝑ ſigna aliqͣ manifeſta ꝯpererit peccatorē. plus de pctō doleat. qͣꝫ ſi vulnus prio corpori milleſies inferret̉. Recogitet eti ā ꝙ p̄cioſior eſt aīa q̄ ſic letaliter vulnerat̉ qͣꝫ oīa corpora vniuerſi ſcꝫ tā hoīm qͣꝫ celorū inqͣꝫtū corpora. Et ideo ſicut corpus meū amnare vl̓ cuſtodi re vellē. ſic īmo ml̓tomagis deberē ꝓximū cū oī diligētia cuſtodire et a pctō retrahere. or̄one. exhortatiōe. ⁊ exēplo. Septimo vt bonū ꝓximi ſicut ſuū diligat et ſicut mater in bonis filij iocūdat̉ ſic in bo nis oīm viuētiū debēt iocūdari ⁊ maxime de his q̄ ſpūalia ſunt et ad ſpūalia īductiua: ⁊ ſic ac ſi ſua eſſent debet atioꝝ bona ꝓcurare et ꝓcurata ſollicite ꝓmouere et ſemꝑ debet plura ⁊ maiora de proximo credere qͣꝫ valeat intueri. debet nichilominꝰ de bonis tēporalibꝰ ꝓximi nō modicū cōgaudere. ¶ Octauo vt nichil p̄ter deū diligat ſꝫ pure ꝓpter deū vt in oībꝰ ſolus deꝰ ſinceriter diligat̉ ſine ſo cio nec aliciat quātacūqꝫ ſctītas alicuiꝰ aut bn̄ficioꝝ īmenſitas. nec aliquē amore diligat ſingulari. ſꝫ amore ꝯmuni. vt ſcꝫ caritate oēs in deū referēs magis diligat meliorē ¶ Poteſt tn̄ bn̄ficia ꝓ bn̄ficijs repēdere. ⁊ ꝓ bn̄factoribꝰ et ꝓpinqͥs et p̄cipue parētibꝰ orationē deo ad ſalutē aīaꝝ effūdere ſpecialē. ¶ Nono vt qͥcqͥd faciat ⁊ qͥbuſcūqꝫ negocijſ īplicet̉ deū tamē ſꝑ actu in corde habeat ⁊ nichil aliud qͣꝫ honorē ſuū in oībꝰ actualiter ſeu habitualiter ītendat. ac ad hͦ p̄cipue nitatur vt ſic ſꝑ p̄ſentē deū ītelligat. ac ſi ipſū qͥ vbiqꝫ eſt p̄ſens in ſua videret ſubſtātia et eſſentia ſicqꝫ eū timeat et reuereat̉ ⁊ īmenſo amore in ipſū feratur eoqꝫ ꝓut poteſt in via fruat̉ ⁊ in ipſo ⁊ nō in alio reqͥeſcat. ¶ Decimo vt ſi p̄dicta aſſeqͥ poteſt eſſe magna dei bn̄ficia recognoſcat. De bet tamē ⁊ ceteroꝝ H. i benēficioꝝ īnumerabiliū ſcd̓m ꝙ poteſt remini ſci. ⁊ p̄cipue ꝙ ſua eū voluit ymagine ī ſigniri. eiuſqꝫ natura aſſumere. et ſe ꝓ ipſo morti tradere. In via ſibi in cibū. in gl̓ia in p̄miū tribuere ſemetipſū. Et qꝛ nōdū aſſecutꝰ eſt eū in pͥmiū tandē in via aſpiciat eū in pati bulo. ſicqꝫ ſibi ꝯpatiat̉ ac ſi oīa eiꝰ vulne ra in ſuo corde ſuſtineret. Et de hoc p̄cipue dolere debet: ꝙ tot vipet fruſtrari bn̄ficio tā īmenſo. Cernat eū deniqꝫ in altari exhibitū ſibi in cibū et potū oīs ſaporis ſuauitatē ha bentē. ⁊ in ipſo toto affectu delectatꝰ clamet ⁊ dicat. Dn̄e ieſu xp̄. qͥ es panis vite. ita me de te ſatiare dignare vt nichil p̄ter te eſuriā. ita me de te īebriare digneris vt nichilp̄ter te ſitiam. Tene dn̄e mētē meā ne īterueniēte vmbra terre ate vero ſole iuſticie ſeparetur. Matri autē xp̄i oēm quā poterit reuerentiā exhibeat ⁊ dicat. Dilectiſſime dn̄e ieſu dignare me īfirmū peccatorē matri tue reuerentiā debitā exhibere. Et tu clemētiſſima dn̄a impetra michi vt ſue ⁊ tue ſemꝑ deditꝰ ſim ſeruituti et tibi omni tēpore obſequar puramēte. et corde et corpore deuotis ꝯtinue tue benignitati aſſiſtam. Amen. Qualiter homo ī ſe amorē vl̓ ad amorē dei ſe debet incitare vel excitare ⁊ qͣꝫtū poteſt cor ſuū vnire vl̓ ignire. ¶ Capitulū. ij. Uiā cor cōtem plantis nō ceſſat ſiue ceſſare. nō debet inueſtigare quomodo ſui creatoris amore āplius inardeſcat propoſui balbutiēs ad hoc inducere aliquod in ductiuū. ¶ Primū ergo agnoſce o homo ꝙ nichil eſt qd̓ ad eius amorē tantū te inflāmet ſicut bene ficioꝝ eiꝰ immenſa donatio. Hoc enim ipſo ꝙ ipſū ad largiendū tibi ineffabilia liberū vel liberalem recogitas. ipſum te diligere nimiū recogitare conuinceris. Quid eſt hodie quod magis incitet vel excitet ad amoremqͣꝫ diligi et amari? Hoc enim faciunt quantum/ cunqꝫ crudeles homines. quia diligentes ſe diligunt qͣꝫuis hoc erga ſuum creatorem in ſtigante antiquo ſerpente negligant adimplere. Cogita quicquid velis. et inde creatorem tuum habebis non modicam materiam diligendi. Accede ergo ad ipſum per hunc modum. De bes non ficte ſed veraciter recogitare te aſſiſtere corā dn̄o tuo ¶ Ita enim eſt vbi es ſicut eſt in celo ēpyreo) et te eſſe ſuum ⁊ non tuū cogita. Et non dubites H. ij ꝙ ab eo qͥcqͥd ad ſalutē ꝑtinet nō ad tuū dānū petieris: īpetrabis. Hec certe oīa ſūt in cētiua amoris. Quomo diligis eū cuius es et qͥ paratꝰ eſt oīa tibi dare? Nōne multū di ligis eū q̄aliqͥd tibi tribuit. Nōne gͦ magis eū diligis qͥ oīa. īmo ētiā tibi tribuit ſemetipſū? Si gͦ te diligis. qͦmodo ipſū qͥ te fecit nō diligis. Tu te deſtruxiſti et adhuc deſtruis ⁊ te amas et ipſū qͥ te ꝯſtruxit ⁊ reſtru xit et ꝯſeruat nō amas. Dic gͦ dn̄o. dn̄e crea tura tua ſū. et michi teipſū negare nō potes Sꝫ āteqꝫ ꝓcedas. hec q̄ dixiſti meditare ⁊ īflamare amore Quis enī āpliꝰ ſe ꝯtinere po teſt quī ſtatī oībꝰ oblitꝭ in deū ſe totū ꝓijciat nō ꝑ partesꝰ dū cogitat dn̄m ſuū ſūmū bonū. delicias āgeloꝝ. pͥmiū btōꝝ. homī īfirmo ⁊ corruptibili cuiꝰ miſeriā nemo poſſet expri mere ſemetipſū negare nō poſſe. et qͣꝫtūcūqꝫ ſit īfirmꝰ ſeu miſerrimꝰ et pctōr ſi ad ipſū ſe ꝯuerterit ⁊ ipſū petieri tobtinebit et hͦ nos deſiderat petere et largiri cū dicit petite ⁊ accipietis. Neſcioqͥd aplius laboramꝰ. cur cotidie nos affligimꝰ circa nichil cū poſſidere creatorē oīm valeamꝰ. Quid gͦ āpliꝰ labo ramꝰ ⁊ q̄rimꝰ? Si enī omne bonū ſic leuiter habere valeo. cur nitar plena miſerijs poſſi dere? O dn̄e deꝰ meꝰ qͥd tibi niſi īiuriā feciSi te mus. ꝙ te nobis tribuis ſic libenter: habeamꝰ nichil tibi ꝯfert. ⁊ tamē ſic nos diligis ꝙ te nobiſcū eſſe. delicias tuas dicis: Quare nos tantū diligis: vt libentiꝰ teipſū nobis tribuas qͣꝫ aliqͥd aliud qd̓ petamus? Et certe nec ego volo de cetero aliud poſſidere: ex qͦ debita petitione valeo poſſidere deū meū. Ornabomē monilibꝰ. et ipſū introduca in thalamū cordis mei: et ibi ſecum de cetero reqͥeſca. Bene ſcio ꝙ nichil aliud petit et q̄rit ipſe aīam mea viſitare et ītrare deſiderat. et diu eſt ꝙ pulſauit. doleo tamen ꝙ tantū et tadiu carui tanto bono. Dic gͦ ei. Scio ꝙ plus qͣꝫ egome diligis. de me igitur āpliꝰ nō curabo. ſed ſolū tuis delicijs inherebo et tu mei cura habeto. Nō poſſū intēdere michi ⁊ tibi. Et ideo ꝑmutatī tū intēde michi et mee infirmitati vt ipſā ſubleues. et ego ītendā tue bonitati vt in ipſa delecter. Et qͣꝫuis ego tecū lucrer nimis. et tu mecum nichil. ſcio tamē ꝙ libētiꝰ mecū es et me cōſeruas et ꝓmoues: qͣꝫ ego tecū vt tua ꝑfruar bonitate. Unde hoc? certe niſi ꝙ ego me odi ⁊ tu me diligis. Si autē dn̄e vellē diſcurrere ꝑ oīa tue dilectiōis ſigͣ. deficere qꝛ nec bona nature: nec bona fortune. nec bona gr̄e nec bona glorie. ſi hoīm ⁊ āgeloꝝ linguis lo q̄rer exprimere poſſē. Et ideo hijs tacitis in tuū filiū pater eterne reſpirabo. O quanta fuit erga hoīem deꝰ meꝰ tua dilectio. qͥ eū tm̄ dilexiſti vt velles hoīem eſſe deū. ⁊ deū hoīeꝫ appellari. Quid dicā de ſexu fragili? Ipſum tuū filiū de ipſo naſci voluiſti. et qͥ erat tuus vnigenitꝰ ⁊ ꝓpriꝰ voluiſti filiū virginis nominari ⁊ eſſe. Multū quidē dn̄e ſcd̓m vtrū qꝫ ſerū exaltaſti genꝰ humanū. qͥ tibi equalem filiū voluiſti hoīem eſſe ⁊ filiū mulieris Nō hoc dilectiōis ſignū voluiſti circa agelos demonſtrari. Nō enī āgelos ſed ſemen abrahe apprehēdit. Mirū eſt certe qͦmodo pre tuo amore corda fideliū vel filioꝝ hoīm nō ſcindūtur. Quid habuit deꝰ aliud facere qͣꝫ cū peccauimꝰ in īferni ꝓfundū nos deijcer̄ ⁊ aliā nobiliorē creaturaſi voluiſſet in īſtāti creareꝰ Quanta fuit iſta dei dilectio. ꝙ poſt lapſū dignatꝰ eſt nos q̄rere tā benigne. ⁊ poſt eiꝰ offenſā nos āpliꝰ qͣꝫ priꝰ exaltare? Quid fuit iſtud Nunqͥd exl̓tationē meruit culpa noſtra. Certe nō: ſed ne ad te fugeremꝰ āplihumana naturā tibi īſeꝑarabiliter vnire voluiſti. Mira videt̉ tua dilectio deꝰ meꝰ: qͥ te odientes diligis ⁊ exaltas. Si ergo nos q̄ nichil ſūmꝰ tm̄ diligis qui es ſumꝰ. qͦmodo nos miſeri te nō diligimꝰ qui es omne bonū. O cor meditātis: qͦmodo in tā excellēti dilectionis affectu non deficis pre amore? Quid in hoc deꝰ voluit. niſi vt ſuo nos īebriaret amore? Quanta eſt hec creatoris noſtri dignatio. ꝙnos tantū deſiderat ſibi per di lectiōis vinculū colligari? Quomēdo poteſt cor hoīs aliud cogitare? Ut ſic gͦ nos exaltares deꝰ noſter voluiſti paruulꝰ naſci: vt nos beſtiales ꝑ peccatū celeſtes faceres voluiſti īter beſtias in p̄ſepio callocari ⁊ reclinari. O mira bonitatis diuine diffuſio. O deteſtabilis noſtroꝝ excecacio oculoꝝ. O glacies. nō cor: cur nō liqueſcis ad hūc calore? Heumichi ne ſcio ꝑ quā viā deꝰ aplius nos requirat ex quo ꝑ hanc nos nō habet. Sꝫ quid dicā Ch. iſtꝰ qui eſt receptaculū expulſoꝝ voluit fugere in egiptū. Nūquid dn̄e ieſu qͥ vbiqꝫ eras fugere nō indigebas? Nō certe quia oēs inimicos tuos in tua poteſtate tenebas Sed hoc facere voluiſti vt pro me patiens tuū michi manifeſtares amorē ⁊ ad te fugerē ꝑſecutꝰ. O deꝰ meꝰ bene video qꝛ totus es meꝰ. ⁊ me vis tota liter poſſidere. ¶ Sꝫ qͥd Taceo vite tue ꝓceſſū qͥ totꝰ es dileplura: ctione plenus. ⁊ venio ad alapas et ꝯſputa. Certe hͦ dilectiōis ſignū cor hoīs nō ſufficit cogitare. Si enī nichil āpliꝰ michi vnqͣꝫ feciſſes nec etiā facturꝰ eſſes. niſi ꝙ deꝰ eternus in mea natura ſuſtinere voluiſti hec opprobria. deberē totaliter tuo igniri amore? Quid enī maiꝰ deo: et̄ qͥd vilius pctōre. Et tn̄ tu deꝰ ꝓ pctōribꝰ voluiſti a pctōribꝰ ꝯſpui et illudi. O deꝰ meꝰ qͥd fuit iſtud ꝗm̄ a creatura tua qͣꝫ in momēto delere poteras ſic vi lia toleraſti et dicētibꝰ te eſſe demoniacū be nigne reſpōdebas? O ſūma tue manifeſtatio caritatis qͥ talia ꝓ nob̓ a demoniacis audiebas. Quid tibi tantū cure erat de nob̓ ꝙ te oī opprobrio ſupponebas? Sꝫ tua nimia dilectiōe hͦ ſuſtinere voluiſti placide. C cor pluſqͣꝫ lapideū. o cor nō cor: cur nō accēderis ex amore? Lapis calore ſolutus in es ꝟtit̉. ⁊ tu ad tantū calorē īmutabilis ꝑſeueras. Utinā gͦ lapi deū eſſes nō carneū. Et qͥd veromirabiliꝰ. qͣꝫ ꝙ caro cordis lapide durior ⁊ īſēſibilior iuenit̉? Sꝫ nōne dicit dn̄s ꝙ auferet a nobis cor lapideū. ⁊ dabit nob̓ cor carneū? Immo ex qͦ lapis citius īmutat̉ qꝫ cor carneū det lapideū. cor carneū aufe rendo. Ad verecūdiā noſtrā dico. O cor neqͥſſimū. o cor īaniſſimū. o cor īfide liſſimū cur te ſic odis. Cur te ſic laceras ⁊ ꝯſumis. Cur te ſic fortiter diligētē nō diligis. O cor cru deliſſimū cur mortē pluſqͣꝫ vitā diligis. cur te q̄rentē nō recipis. O lapides et creature īſenſibiles. flete veſaniā cordis mei. Certe dn̄e ieſu etiā ſi me odires ex qͦ deꝰ meꝰ es et refugiū meū. ſolꝰ ꝓtector et gubernator meꝰ te diligere debere. qͣꝫto magis cū me tantū diligas. ⁊ me ſeq̄ris tuis bn̄ficijs fugientē Nā tm̄ me diligis: vt te ꝓme odire videaris Nōne tu iudex oīm voluiſti ꝓ me iudicari ⁊ mortē turpiſſimā et grauiſſima ſuſtinere. O deꝰ meꝰ qͥd michi āpliꝰ facere debuiſti? Certe ſi hͦ michi feciſſet minimꝰ ruſticꝰ: ipſū deberē diligere īeternū. ⁊ ego nō te diligā deū meū. Nō dico ꝙ ſāguinis effuſio q̄ tota fuit plena caritate ſꝫ plane ſolus tuꝰ a ſpectꝰ me īebriare deberet. qͣꝫto magis gͦ tua paſſio gͣuiſſima ⁊ ignominia plena; Terte me totū voluiſti. qͥ michi te totū tribuiſti. Et qͥs reqͥrebat hͦ de manu tua dn̄e mi? Cur tibi cure fuit de tā vi liſſima creatura? Certe nichil aliud niſi tua maxīa bonitas ⁊ īmēſa dilectio hͦ exegit. Nā ſi nō redimere volebas aliter facere potui ſti. ſed ſic facere dignatꝰ es. vt nos tuo āpli us inflāmares amore. O amor et deſideriū cordis. o dulcedo et ſuauitas mētis. o ardor et inflāmatio pctōris. o lux ⁊ claritas ocl̓oꝝ o auriū pulcra ſimphonia. o hoſtia deo patri odorifera. omelliflua guſtatio fluxꝰ ſāguinis o amantiſſima palpatio lateris. o aīa mea. o vita mea. oviſcera cordis mei. omedulla oſſi um. vegetatio carniū ſenſificatio organorū. intellectꝰ īſpiratio ⁊ exultatio mea. Cur ego nō ſū ꝯuerſus totus in tuū amorē? Quare aliqͥd eſt in me niſi amor? Quomodo poſſum aliqͥd aliud cogitare vel meditari? Et qͥd amore tuo dl̓ciꝰ? Quid āpliꝰ cupios Cur ergo nō ſū illo illaqͥatꝰ ⁊ captꝰ Undiqꝫ circūdat me amor tuꝰ. et neſcio qͥd ſit amor. Sꝫ heu michi cur ſic īſenſibil̓ maneo ſine cauſa? Cur vanitas plus qͣꝫ tu qͥ es veritas me allexit et allicit? Cur iniqͥtas pluſqͣꝫ ſaluatoris mei be nignitas me attraxit. Cur ſtercoꝝ odiū pluſ qͣꝫ mei creatoris ⁊ redemptoris amorē nimiū adamaui. O qͣꝫtū dilexiſti hoīeꝫ deus meꝰ. Nō ſolū in cruce ꝓ ipſo pati voluiſti. ſꝫ etiā apud īferos ipſū viſitaſti. ⁊ tecū ad ſuperos reduxiſti. Nōne potuiſti dn̄e ieſu ꝓ ipſo mit tere aliquē āgeloꝝ: niſi ipſū extraheres ꝑ te ipſū. Cur vis hoīeꝫ vbiqꝫ ſociare? Cur in oī loco vis cū hoīe habitare. Quid habet niſi vilia ⁊ mala ipſe homo. Cur ipſū diligis ſic īmēſe. Poſtqͣꝫ etiā ſurrexiſti voluiſti adhuc qͣdragīta diebꝰ hoī apparere. ſꝫ ⁊ cū glorifi catꝰ eſſes veſci voluiſti. pacē donaſti. et te ei palpabilē tribuiſti. Sꝫ dn̄e ieſu nōne ſufficiebat hoī ꝙ ꝓ ipſo fueras crucifixꝰ niſi ipſū de īferni ꝓfūdo ⁊ īfimo lacu extraheres? Ui det̉ ꝙ tm̄ hoīem dilixeris: vt ab ipſo nolueris abſtinere. An ignorabas ꝙ de tā excellē ti paſſiōis beneficia fueramꝰ īgrati. Etiā qͦs ſpeciales habueras increduli extiterunt. ¶ Quomo gͦ nos potuiſti āpliꝰ ītueri. ¶ O qꝫ mirabilis eſt tua dilectio dulciſſime dn̄e ieſu. cū non poſſis ab hominibus ſeparari. Nonne qui aſcenſurus eras ad dexteram patris tui: poteſtatē homini dimiſiſti. vt te cū velit habeat in altari: hanc poteſtatē ei anteqͣꝫ mori inciperes dimiſiſti: ne amittere te timeret. Sed cur hoc facere voluiſti cū miſſurus eſſes ſpiritum ſanctumꝰ Cur ſemper cum homine vis morari. Sed tuo corpori incorporare nos totaliter voluiſti ⁊ tuo nos potare ſanguine. vt ſic tuo inebriari amore tecum vnum cor et vnam animā habe remus? Quid enī aliud eſt tuū ſanguinē bi bere qͥ ſedes eſt aīe. qͣꝫ noſtra aīam tue aīe in ſeparabiliter colligare? Hoc eſt certe quod vis. hͦ certe eſt qd̓ deſideras deꝰ meꝰ. hoc eſt redēptor ⁊ dn̄e mi qd̓ tanto tēpore ꝓcuraſti. Pro hoc enī ab infantia tua laboraſti. Hoc nob̓ ꝯcēdas qͥ ī eternū viuis ⁊ regnas. Amē ¶ Qualiter homo debet libēter deo dare cor Capitutū tertiū. ſuū. ONIINe NI ieſū. tu te michi dediſti ⁊ ame cor meū petis: ſꝫ qͣꝫtū eſt hͦ dn̄e mi qͥ ita excellēs es? Si em̄ haberē cor vnū qd̓ ſolūmaiꝰ eſſet qͣꝫ ſi ſimul eſſēt oīa corda filioꝝ hoīm ⁊ oēs āgeloꝝ effe ctus. et vt materialiter loq̄r̄ maiꝰ eſſet. et ꝙ plura ſpūalia ⁊ corporalia ſiml̓ actuꝯtineret vl̓ ꝯtinere poſſet qͣꝫ celū ēpireū. ipſū totū et totaliter tibi tribuere deberē. ⁊ adhuc tāto dn̄o munuſculū paruū īmo qͣſi nichl̓ eſſet. ꝙ to magis gͦ illā paruā ſcintillā cordis qͣꝫ ba beo tibi dabo ⁊ totaliter in te ponā. Hoc em̄ ꝑ maximū ē michi: ꝙ cor meū habere digneris. Nōne gͦ ſtultꝰ eſſem ſi illud applicarē de cetero alicui creature cū deꝰ meus illud velit habereꝰ Etiam in meipſo nolo ꝙ remaneat āmodo. ſed volo vt totaliter reqͥeſcat inte qͥ creaſti illud ad laudandū te. Meliꝰ eſt ꝙ cor meū maneat in eterna iocuditate in diuina maieſtate ⁊ īmenſa bonitate qͣꝫ in mea fragi litatē. in tua ſcꝫ deitate qͣꝫ ī me a īiqͥtatē. Si hͦ haberes ⁊ ꝯtēplaxatiue cupis. ml̓tū corde de ſic eres ⁊ ml̓tū ore poſtules. ⁊ deſideriū aīe tue tribuet tibi deꝰ ⁊ volūtate tua nō fraudaberis. ſꝫ mentē tuae leuas in bn̄dictiōibꝰ dulcedinis te p̄ueniet ⁊ tāqͣꝫ corona lapidis p̄cioſi ſemetipſo mente tua circūdabit. Regula Nullꝰ enī poteſtꝑfecte īuenire deū: qͥ ſe ꝑfecte noodit. ¶ Qualiter hō ordinet cogitatiōes ſuas ad deū ita ꝙ deū ſꝑ habeCapitulū quartu. at in corde. HOMO VIS cogͥſcere qͦmodo ad deū tuū dirigas cogitatūd̓ Sē ꝑ cogitare debes te eſſe in pſētia dei tui ⁊ ipſū ſēꝑ habeas in tuo cogitatū. Suꝑ x p̄ꝫ autē ꝓ te grauiſſime vulneratū qͣſi ſēꝑ dirigas cogitatū ⁊ ꝙ ipſe ſit deꝰ tuꝰ qͥ pro te talia paſſus eſt cogitabis. Sepe etiā ad matrem xp̄i reuerēter q̄ eſt multoꝝ ſolatiū feſtinabis et qͦciēſcūqꝫ ad ipſa tuū diriges cogitatum ipſam cogita matrē dei: vt ſic qͦcunqꝫ dirigas cogitatū deū tuū ſēꝑ habeas in corde. ⁊ ſꝑ cora ipſo exiſtēs ſuāqꝫ admirās magnitudinē et tuā miſeriā recognoſcēs quātū poteris reſilies in te ipſū. admirās nō modicū ꝙ di gnat̉ rem tā fetidā corā ſuis oculis p̄ſentare ⁊ te ad momētū patit̉ in ſua p̄ſentia ꝯmorari Hec ſic faciēs? de hoc dono et de oībꝰ alijs referas deo gratias. Et ꝙ etiā ei regratiari poſſis recogita magnū donū. Et hoc donū ſcilicet ꝙ in p̄ſentia ſua valeas ꝯmorari ſēꝑ et alia q̄ tibi ꝯceſſerit dn̄s debes cū omni vigilātia cuſtodire. ſēꝑ cū magna auiditate īhias ad maiora. Et ſi ꝓpter tua miſeriā aut aliqua occupationē exteriorē cogitatū tuū a ſua p̄ſentia abſētare ꝑpēderis vel reſpicis īpeditū cū magna anxietate reuerti ſtudeas vbi eras ſcꝫ ad p̄ſentiā dei. Et hoc faciens qualē ꝓceſſū habere de beas vnctio te docebit. Hoc tn̄ ꝓ certo in te habeas ꝙ qͥcqͥd ſit de alijs. ſēꝑ debes te ad nichiluꝫ redigere quatū potes: et oīm pctōꝝ te īfimū reputare. et ta ꝓ te qͣꝫ pro. alijs a deo tuo tibi p̄ſente cū omni humilitate veniā poſtulare. ⁊ tuā cō ſiderationē ſuꝑ hoc dirigere poteris ꝑ hunc modū. Nunqꝫ conſide rare vel cogitare debes ꝙ alij peccatores taliter a deo ſint elō gati. quin ipſi ſepe et ſi non ſemper aꝑ dn̄m ſe cōuertant in corde: et quin dn̄m ſuū tunc ītimius recogitent qͣꝫ tu. et clarius recogno ſcant. et quin reuerentia maiori coram ipſo aſſiſtant. et maiore ſuorū habeant confuſionē peccatorū. et humilius ſe ei preſentent. quin etiam maiori et ardentiori meueantur affectu in preſentia tanti boni. Et ſi hoc ple no corde non poteris cogitare: hoc ipſo deberes te ſuperbiſſimum reputare. Nec de congruo deberes huic tue ſuperbie preponderare conſcientias aliorum. cum a ſapientibus ſentiatur ꝙ ſicut contingit de bono ita et de malo. ꝙ aliquē defectum eſt in quo libet reperire. quem in alijs tam excellenter non poſſumus inuenire. debes tunc firmiſſime credere ꝙ ſuperbia ſit illud vitium in quo ſingulariter tu excedis ex quo non potes tuam reſpicere prauitatem. Et certe ſi hoc eſt verum ſatis potes te infimum omnium reputare. Sed forſan tua ſuperba co gitatio dicet tibi. quomodo hoc de infidelibus cogitare poſſum ſcilicet ꝙ ſim eius in fimus. qui nec deum etiam cognoſcunt? Sed audi ceca ſuperbia. An ignoras ꝙ ſi deum recognocſis. ipſumqꝫ te redemiſſe credis ſuo ſāguine p̄cioſo. et ꝯtra eū eleuaris inſuꝑbiā ꝙ grauiꝰ peccas qͣꝫ ſi hec omīa ignoraſſesꝯ None vbi cū pctō maior eſt cognitio maior eſt ꝯtēptus? Et nōne vbi maior eſt ꝯtēptus. maiꝰ eſt peccatū; Nullū gͦ ex cipias oīſania: ſꝫ pleno corde te humilians tua miſeri a recognoſcē. Et ſi tibi tūc ſubreꝑat cogitatio: gͦ tu a deo reprobatꝰ. hanc ꝙ ciciꝰ excludere debes: nec ꝑmittere aliquo modo tecū ꝯmorari. ¶ Timere tamen debes nō modicū et altiſſimi dei ſuꝑ extollere pietatē ⁊ ꝯfidere in xp̄i vulneribꝰ. ⁊ in clemētia matris eiꝰ. Immeſa eſt emī mīa dei nr̄i. Et ſi eſſent in te ſolo oīa pctā q̄ vnqꝫ facta ſunt vl̓ eti ā poſſent de cetero ꝑpetrari. in īfinitū ſuꝑ excellit eiꝰ mīa. et tibi hec oīa ſi ad ſe recurre res ꝓpter ſuā pietatē largiſſima ꝯdonaret Si etiā tūc tibi ſubrepat cogitatio vtrū ſis in caritate an nō. ti mere ꝓcul dubio de bes ſꝫ caue ne determinate ī parte aliquā īcliner fideliter tn̄ age ⁊ de diuinamīa ſꝑ ſpera. Si enī hoc egeris. ⁊ tui ꝯſideratiōe reputauerꝭ te ip̄ꝫ pctōre nocte vndiqꝫ obrutū. ac de tāta tn̄ broſitate intēſe dolēs ad fontē pietatꝭ hu militer ꝯuerteris mentē tua. oriet̉ in tn̄bris illis lux tua. ⁊ eleuaberis dei nr̄i dulciſſima pietate ad celeſtia ꝯtēplanda. ⁊ ibi delicijs habūdabis ⁊ dices cū ꝓph̓a. Et nox illumi natio mea in delicijs meis. Qd̓ nobis p̄ſtare dignet̉. ⁊cͣ. ¶ Qualiter homo oꝑe mūdo vl̓ adoperādū plꝰ in deo ferueat. ¶ Capitulū. v attenderes homo qͣliter deꝰ ad ymaginē ſuā te cre are ⁊ formare voluit. ⁊ ꝓ te tot ⁊ tā nobiles creaturas ꝯdidit. ⁊ tua aſſumēs naturā tā care te redemit. ⁊ nō ſolū vt ipſū habeas in cibū in p̄ſenti. ſꝫ etiā ſeipſū in futuꝝ tibi in pͥmiū repromiſit. nūc naturā ꝯſeruat. gr̄am qꝫ īfundit. ⁊ hec oīa ad ſuū facit honorē. Si etiā in ipſū tēderes vt deberes. ⁊ eiꝰ honore appeteres. vt qͣſi tui oblitꝰ ꝓ nichilo te ſupboneres. qͥcqͥd honoris cōſolatiōis aut tribulatiōis ſiue īiurie tibi ꝯtingeret. ac ſi nichil accideret reputares: totū in laudē ⁊ glo ria referēs creatoris. Et qͣꝫtūcūqꝫ ⁊ quando cūqꝫ aliqd̓ faceres ad dei honorē. aīeqꝫ ſalutē. vtrū difficile eſſet nō iudicare deberes: ſꝫ cū īpetu mētꝭ. īmo amore feruēti deberes ſtu dere effectui mācipare. Si enī bene creatoris tui eſſes ſuccenſus amore. o homo nichil pro ipſo īiurioſum nichil difficile reputa.i. res. oīa tibi leuia amabilia. oīa dl̓cia ⁊ ſuauia apparēt. et tā libēter hec oīa adīpleres et cū oīa ꝑfeciſſes. te tamē quaſi nichil pro ipſo feciſſe crederes. īmo potiꝰ defeciſſe. teqꝫ ex hoc tantū exoſū haberes. vt teipſum vix poſſes aliquatenꝰ tolerare. et cogitares ſollicite qͦmodo poſſes maiora facere aut ſaltē ꝑfectius eadē adīplere ꝓponereſqꝫ in corde tuo de factis ⁊ defectibꝰ tuis grauiter flagellari. Nā eru beſceres nō modicū ⁊ doleres. tā altiſſimo dn̄o tuo ſic miſerrime mini ſtrare. Quid plura dicā? Quātoplus ꝓficeres. tāto plus te deficere cogitares. ⁊ āpliꝰ erubeſceres et doleres. et maiori ſuccenſus ardore ſemꝑ maiora reincipere conareris. Nunqͣꝫ enī de his que ad honorē dei cerneres tuus poſſet refici appetitꝰ. Sēꝑ enī fa melicꝰ appareres O mirabilis calor amoris qui ſic cito digeri facis. ac tandē ꝯuertis in pͥmiū ſine fine. Nō dubito quin tunc nimio feruore ebuliret cor tuum ſomnūqꝫ haberes exoſum. ⁊ quicquid ad momentū te ſub traheret a ſeruitio dei tui. Sēꝑ tamen videreris tibi ad ſeruiendū deo tuo piger. alijq ſerui dei reſpectu tui viderētur tibi prōptiſſi mi. ⁊ feruētiſſimi apparerēt. ⁊ eoꝝ pronitas ſeu prōptitas tibi eſſet in magnū gaudiū. ſꝫ tua pigritia in merorē verteretur. Accede gͦ ad cor altum. ⁊ in tuis actibus exaltabitur deus tuus. Si enī habueris cor infirmū et terrenū. minima ſeruitia maxima reputabis. et que quaſi nichil erunt tibi difficilia apparebunt. ⁊ illa que pro te aut pro vno amico tuo viliſſimo libenter faceres pro deo tuo altiſſimo facere grauaberis vltra mēdū dulcia et amabilia reputabis amara: ⁊ amariſſima dulcia iudicabis. Oculus infirmꝰ: irradiationes veri ſolis iuſticie abhorrebit et ābula re in tenebris affectabit. De ſpiritualibus viris triūphabis. ⁊ de te triūphari a demonibus ignorabis. Sed heu ⁊ ve tibi quia iam beſtijs non potes cōparari. Utina iumētis ſimilis factus eſſes que ſubent one ra dominoꝝ. Non poteris ea de culpa alios arguere. et te tuis intimis nequicijs adimplere. Si ergoſic ad ſeruiendū deo tuo habes manus ligatas et pedes: non reſtat tibi niſi vt inexteriores tenebras proijciaris. A quo nos ipſe cuſtodiat cuius miſericordia totus eſt plenus orbis. Amen. ¶ Qualiter homo ſe ꝑfecte odiat vt deum ¶ Capitulū. vi. pfccre diligat. V niam ad di 6 lectionē dei habēdā īpedit dilectio ſui. ⁊ qͣꝫto vna intēdit̉ altera remittit̉. Ideo vt ꝑfecte poſſimꝰ deū diligere: debemꝰ nos ꝑfecte odire. Tūc autē ꝑfecte te odis. cum appetis abhoībꝰ pleno corde cōculcari. viliſſimū reputari. flagellari. deijci. ⁊ qͣſi ad ni chilū redigi. ⁊ hec omīa reputas eſſe pauca. Intuis īiurijs delectari ⁊ ī tuis tribulatiōibus ꝯſolari. Et nō ſolū vis tibi hec ab oībꝰ īferri ſed etiā cupis eos credere te iſtis īiurijs ⁊ tribulationibꝰ eſſe dignuꝫ. Hoc dico ideo qꝛ multi appetūt ſuſtinere aduerſa vt ī eoꝝ tolerāti a ab hoībꝰ ꝯmēdent̉. Tales aūt nō ſe odiūt ſꝫ diligūt. et mercedē ſuā. ꝓchdolor. iā recipiūt in hoc mūdo. Tunc etiam ꝑfecte te odis qn̄ nō ſolū vis abhoībꝰ ꝯcuſ cari. ſꝫ etiā teipſū tm̄ abhorres vt vix teip̄m valeas tolerare. ⁊ es tibi abhoīabil̓ nimis. ⁊ velles etiā a creaturis irrationabilibꝰ ⁊ in ſenſibilibꝰ īpugnari. Et cū aliqͥd ꝓpter tuā necaſſitatē licet nō ꝯtra deū delectabile tamē aut non affllictiuū recipis. ꝯ temetipſū turbaris: ſolū deū q̄ris ⁊ oīa renuis extra ipſū Ad hͦ donū ꝑ maximū ꝑuenire valebis: ſi cō fidēter ⁊ ex corde ſepe petieris hͦ a deo. Ex parte tamē tua poſſūt eſſe aliqͣ īductiua ⁊ di ſpoſitiua ad donū iſtud. Primo cōſiderare debes ꝙ natꝰ es inpctō ⁊ ex qͦ ab illo lauacro regeneratꝰ es ⁊ purgatꝰ ⁊ lotꝰ poſtqͣꝫ vſū liberi arbitrij habuiſti vſqꝫ ad hac hora qͣſi co tinue inmmemor ablutiōis patrie q̄ diriuauit a latere xp̄i ieſu ⁊ diuinā nō timēs nec reue rēs maieſtatē in cuiꝰ pſētia exiſtebas temetipſū offēderis pluſqͣꝫ aliqͥs crudeliſſimꝰ īimicꝰ Quomodo ſi hec cogitaueris te non odibisꝯ Et qͥd odimꝰ niſi mala ꝯtraria et nociua? Et qͥd peiꝰ qͣꝫ ſe opponere ſūmo bono? Quid cō trariꝰ qͣꝫ ſanguinis xp̄i euomere medicinā: Quid eſt nociuiꝰ qͣꝫ ſue aīe occiſio? Et tu tibi talis fuiſti etiam pluſqͣꝫ valeas cogitare. Debes etiā cogitare ꝙ qͣꝫto ab extrīcecis apliꝰ moleſtaris tanto magis tibi p̄cludit̉ via ne vageris ꝑ deuia. ⁊ affectu aplifices creature ſꝫ vt in ſolo deo altiſſimo reqͥeſcas. Quis gͦ non odibit illiꝰ aꝑtione clauſure vnde pōt ex ire a deo? Certe tūc aperit̉ cū ꝓpͥa tribu latio nō amat̉. ſꝫ ab aīo effugat̉ potiꝰ volēdo reqͥeſcere inſtercore qͣꝫ ī deo. Cogita gͦ ꝙ ſoli deo debet̉ reuerētia ⁊ honor. ⁊ ipſe in ſe ⁊ in ſuis creaturis ſolꝰ eſt diligendus. Et ideoſi A ωMh mhin ad VLA1A De⁊ vere deū diligꝭ. debes te honorari et diligi ab oībꝰ abhorrere. Quoº nō abhorrebo mihi attribui qd̓ eſt dei. Immo oppoſitū potiꝰ affe ctabo: ne ſi mediū tenere vellē īcurrerē in ex tremū. Oqͣꝫ vtiles ſūt iſte afflictiōes extrīſece. Certe per ipſas ad cognitionē miſerie nr̄e deuenimꝰ ⁊ ꝑ hāc cognitionē nr̄i. ꝑuenimus ad cognitionē dei. Nā qͣꝫto qͥs magis eſt ſue vilitatꝭ cognitor. tāto magꝭ eſt diuine mai eſtatis īſpector. Quid gͦ vtiliꝰ. qͣꝫ ꝑ hoc humiliari. ⁊ ad celeſtia. exaltari? Quis ergo renuet ſe odire: ⁊ ab oībꝰ ꝯculcari? Certe ne ſcio niſi ſtultꝰ. Si gͦ times o hō q̄ ab hoībꝰ īferūtur. qͣꝫto magis timere deberes q̄ a deo īfligunt̉ Sꝫ ſi illa times certe iſta diliges ⁊ amabis. Nā iſte afflictiōes ſūt vie ad patriā ⁊ materia magni boni. Cōſolatiōes vero ſūt vie ad penas et materia magni caſus Iſte ſcꝫ ꝯſolatiōes aīam īterficiūt ⁊ deturpāt. Hec aūt aīam lauāt a macul̓. et purgant a ſcoria pctōꝝ vt ſic dealbata ⁊ mūdata videat deū ſuū. ¶ O deꝰ qͥs nō appetit hͦ habere. niſi qͥ nō appetit te videre aut qui nō a appetit euolare. Et qͦmodo ꝓbabit̉ aliqͥs eſſe tuꝰ verꝰ amicꝰ. niſi qͥ ꝓ te aduerſa voluerit ſuſti nere? Nūqͥd vera amicitia ꝓbat̉ in ꝯſo latiōibꝰ et honoribꝰ huiꝰ mūdi? Certe ſi ſic. pauci īue nirent̉ mali. qꝛ pauci ſūt et vix aliqͦ q̄ nō appetāt ꝯſolari. Sꝫ certe illi filij tui ꝯcernūtur qͦs corrigere nō deſinis. nā ſemꝑ cū talibꝰ ꝯmoraris. Nō gͦ hoc renuat ſꝫ diligat. niſi qͥ mō vult tanqͣꝫ ſpecialis amicus īmo tanqͣꝫ cariſſimꝰ filiꝰ cū dn̄o habitare Et hec nos ſemꝑ ſtimulāt et faciūt currere ad maiora. faciūqꝫ ꝯſcēdere ad mōtana et ad ce leſtia ꝯtēplanda. Hec ſūt certe q̄ ceteris pa ciētibꝰ mebris ꝯꝑati īſtruūt. Quoº enī ꝓxīo īiurias paſſiōes ei dāna patiēti ꝯpatiar. qui ea nūqͣꝫ ꝓbauiꝰ Proptere a dicit apoſtolꝰ ad hebreos. Nō enī habemꝰ potificē q̄ nō poſſit ꝯꝑati īfirmitatibꝰ nr̄is. Et hoc eſt qꝛ in ſuo corpore fuit eas exꝑtꝰ ſicut ibidē īnuit̉. Et ſi nūc alijs nō ꝯꝑarimur qͦmodo cū illo cōre gnabimꝰ. aut ſi mēbra mortua ⁊ ī ſēſibilia ſu mus qͥd reſtat niſi vt de corpore excidamur. Aut dicito michi qͦmodo tuo capiti xp̄o pro te mortuo ſcies comꝑari. qui non pateris. aut ſi non compateris. quomodo poteris ſibi conformari? Sed certe ſi nichil aliud te moneret hoc ſolum deberet te facere auidū paſſionum. Quid peius aūt magis mortifeꝝ aut peſtiferum qͣꝫ paſſionibus chriſti non M cōpati aut tāti bn̄ficij īgratꝰ exiſtere? Aut qͥd fructuoſiꝰ aut ſuauiꝰ qͣꝫ illiꝰ paſſionis ex corde ꝯpaſſionē plenā gerere? Qd̓ bene nul lus poteſt facere niſi qͥ īiurias paſſus vl̓ expe tꝰ eſt. Aut dic michi ꝗͥd nobiliꝰ ē qͣꝫ aſſimi la ri filio dei? Quomoſi nūc ei diſſimiles fuerimꝰ ꝑ ꝯſolatiōes ⁊ honores erimꝰ ſibi ꝯfra tres in regno dei. Minime. Quid enīabho minabiliꝰ qͣꝫ videre ꝓ me viliſſimo ſtercore: dei filiū in aſſūpta humanitate īiurias ⁊ opprobria ſuſtinere. mortē turpiſſimā ⁊ gͣuiſſimā tollerare. ⁊ ego velim abhoībꝰ honorari ⁊ delicijs affluere. O homo ſtercꝰ ⁊ pluſqͣꝫ ſter cus. ꝓ īiuria qͣꝫ ſibi feceras ipſe ſemetipſum ad talia iudicauit ipſe ſcꝫ actor ⁊ iudex ſuꝑ ſe reflexit iudicium amariſſimū. ⁊ tu adhuc corā eo. qͥ ſibi īiuriaris vis ꝑtrāſire īmunisᵍ Saltē cora ocl̓is ſic ꝓ te afflicti p̄tēdo mero rē ⁊ corde te offer ad ꝯſimilia paciēda et cer te nō dubites ꝙ ex qͦ eſt ſufficiēter punitꝰ ſi hͦ iteꝝ ſuſtinere volueris ⁊ toto appetierꝭ cor de. nō ſuſtineb̓ hͦ: qꝛ nō vult vt ꝓ eadē īiuria bis paſſio īferat̉. Sꝫ qd̓ credis īiurias eſſe in honorē ꝯuertet. ⁊ qd̓ credis tribulationē eſſe in ꝯſolatiōibꝰ mutari videbis: ⁊ vbi cre dis eſſe dānū reperies fructū ml̓tū. Et qͣꝫto īruria maior tāto honorabilior eris ⁊ quāto tribulatio ⁊ afflictio ītēſior tāto magis ꝯſolaberis. ⁊ ſi oīa ꝓpter ſpiritū amiſeris certe ipſū qͥ eſt oīa poſſidebis. Si autē honorem appetieris dep̄meris. ſi ꝯſolatōes tribū laberis: ſi tēporalia pauꝑ eris. Qui enī aliud p̄ter deū appetierit ſe affliget īmo etiā ſi ſe īdebite dilexit ſe occidet. Si autē ſe odiēs. deū dilexerit ipſū plenarie poſſidebit. Unde qͦ deū diligit ipſū tūc habet deū: ita ꝙ ſi ſolū deū dilexit ipſū plenarie poſſidebit. Un̄ qͣꝫto ꝑfectiꝰ deū diligit tanto ꝑfectiꝰ ipſum habet. O ſtultiſſimi hoīes qͦ modo hic ocl̓os veſtros nō ponitꝭ ſi vultꝭ vos ⁊ oīa abhorreī Certe cū videritꝭ vos poſſidere creatore oīm ⁊ mēs vr̄a in ipſo qͥeta fuerit: oīa mūdanam vaītatē reputabitꝭ et corpora vr̄a dū adhuc ſūt mortalia tāqͣꝫ ſtercora er̄t vob̓ abhoīabr lia ⁊ ſicut qͥ auferret ſtercꝰ vl̓ aliqͥd abhoīabile ab ocl̓is vr̄is: ſic qͥ vos vſqꝫ ad mortē af fligeret. Et ſicut qͥ deteſtaret̉ qd̓ abhoīare/ mini gaudertꝭ e: ſic qͥ vos deteſtādo īiurias ⁊ opprobria vob̓ dixerīt ⁊ fecerīt exultabitꝭ. Nā nichilpoterit vob̓ euenire aduſi qꝛ ꝯſolatiōes ⁊ honores nō poter̄t vos decipere: eo ꝙ de ipſis nō cufratꝭ ſꝫ eoꝝ ꝯtrariū apeti tis. Aduerſitates etiā nō poter̄t vos deciꝑe qꝛ ipſas affectatis. īmo qͣꝫtomaior erit tribulatio tato maior erit ꝯſolatio. qꝛ magis in hͦ caſu adīplebit̉ deſideriū veſtrū. Nō certe ſic deberet eſſe. Quis enī nō deberet gaudere ſi ſepararet̉ a vanitate ⁊ ꝯiūgeret̉ veritati? Nōne hec oīa ſūt vanitas? Et quid eſt veritas. Nichil niſi deꝰ: Et ideo oīa preter deū. aut qͣ in ipſū tendūt abhorrēda ſūt. Si enī ſic eſſes o homo ꝙ in ſolo deo velles affici ⁊ ſuū ſitires honorē. ⁊ te vt dictū eſt nō diligeres. ſꝫ odires. ⁊ ab alijs appeteres ꝯcul cari. viā diabolo obſtrue res vl̓ obſtruxiſſes: vt ad te pe nitꝰ ītrare nō poſſet. In hͦ enī cōcordāt doctores: ꝙ oīs malicie cauſa ē timor vel amor. īmo etiā cauſa ipſiꝰ timoris ē amor ſui Quomo gͦ ex timore peccare poteris. qͥ te deſiderabis affligi ⁊ ꝯteni ⁊ abhoībꝰ ꝯculcari? Et qͦmodo amore tui peccare poteris. q te ꝑfecte odis. ⁊ creatorē tuū diligis? Hec certe ſi habuerꝭ a feditate ſeparaberis ⁊ ad ꝑfecta īnocētia ⁊ ſctītatꝭ ꝯſūmationē ꝑtīges ⁊ qͥ aliquādo fuiſti ẜuꝰ diabo li. eris ꝑ maximꝰ in regno dei. Quid gͦ aſſeqͥ iſta tardasª Qua re negligimꝰ hac mentis ꝑfectionē habereNunqͥd hͦ donū excellētiſſimū negabit nob̓ deꝰ ſi ab ipſo illud poſtulare voluerimꝰ. Cer te nō. De hͦ te certifico. ſicut poſſū: īmo libētiſſime hͦ tibi dabit. Nō dico ꝙ tibi dabit pati. qꝛ nō oībꝰ ꝯcedit hͦ: ſꝫ tribuet tibi velle pati. Et forte ſi dignꝰ fueris: etiā iſtud dabit tibi. Et ſi dicis nō poſſū tm̄ laborare. vt ad tantā ſctītatē venire vt ſolū deū diligerē ⁊ me ſuꝑ oīa abhorrerē. ⁊ ab alijs vilipendi appetere. Et ego dico tibi ꝙ ad hͦ nō reqͥrit̉ iſte labor extrinſecꝰ aut corporis valitudo: ſꝫ poriꝰ ſollicitudo cordis. et corporis qͥes. labor cordis ⁊ qͥrs mētis. Nō requirit̉ dico multus labor extrinſecus. quia per illū deſtrueretur vel diſtraheretur homo interior. Labor tamē pietatis et humilitatis ad hoc et ad omīa vtilis eſt. dū tamē quietē mentis homo cuſtodiat. Nec requirit̉ valitudo corporis. quia repugnat valitudini ſpiritus. Requiritur autē labor cordis inſurgendo. ⁊ totaliter ſe euellendo ab iſtis infimis. et ad celeſtia aſcendendo. Et dū aſcenderis. requiritur quies mētis. Multu enī abhorret deus cum quis eum deguſtat. et ibi non quieſcit. ſed potius tanqͣꝫ deus non eſſet ei ſufficiens redit ad amplexanda ſtercora. et ſic inquinatus iterum vult dn̄m amplexari. ſed hͦ vni ruſtico facere non auderes. Ergo ipſū deū plꝰ oī ruſtico vilipēdimꝰ Et nichilo minꝰ volumꝰ ꝙ in oībꝰ ſatiſfaciat voluntati nr̄e: ſꝫ nō eſt ita. Sꝫ ſi īpetrar: volueris ſine repulſa hͦ tā p̄cellēs donū qͣꝫ alia ad ipſū reuerēter ꝯſcēdas. ibiqꝫ qͥeſcas ⁊ ſollicite roga eū vt āpliꝰ nō te ꝑmittat redire ad vomitū. Et ſi ſic feceris nō dubito ꝙ ab illo ſplēdore eterno illuminatus tuas miſerias recōgnoſces. ⁊ ſuꝑ oīa te odibis. diuinā experis bonitatē ⁊ oīa tāqͣꝫ ſtercora reputabis ⁊ cōiūgeris amoris viculo ſoli deo. Qd̓ ipſe no bis ꝯcedat qͥ eſt bn̄dictꝰ in ſc l̓a ſcl̓oꝝ. Amē Qualiter homo debet in omni actione Capitulū. vij. frui ꝯtēplatione. Homo bene I iebriatꝰ amore ſui creatoris eſſet nichil̓ in oībꝰ q̄reret niſi qͦmēdo ſuo creatori poſſet diligētiꝰ ⁊ ꝑfectiꝰ deſeruire. ⁊ ꝓpri a penitꝰ qͣꝫtū poſſet volūtatē abſcindēs ſolum q̄ magis crederet deo placere cū īpetu animi aſſeqͥ conaret̉. ⁊ ſic̄ in oībꝰ ⁊ ꝑ oīa nō q̄ ſua ſūt q̄reret. ſed q̄ ieſu xp̄i. obliuiſceret̉ qͦd āmēdo ſui. ſoliꝰ memor dei. Hic talis ⁊ tātꝰ pre feruore et amoris magnitudine vl̓ īmēſitate nō multū vt credo diſtingueret īter gradum et gradū. vitā ⁊ vitā. ſtatu et ſtatū. ꝑſona ⁊ ꝑſona. tēpus et tēpus. locū et locū. ſed quocūqꝫ modo et q̄cūqꝫ hora diſcernere poſſet quid āpliꝰ ſuo creatori placeret ſtatim ꝑficere conaret̉: toto animi affectu tedēs in deū. Qua to enī creature ad deū minꝰ reducūtur tāto ſibi vel ſeſe mutuo āpliꝰ vniunt̉. Omnino gͦ ꝯmunicās id eſtad vnū ꝯmune oīa reducēs qd̓ focit quis cū nichil requirit in oībꝰ niſi honorificentiā dei ad quā facta ſunt oīa et ad hoc vniuerſa ordinata. et in vno creatore ꝯiungens. quod verū eſt cū vniuerſa in deo collocat et ſolū deū in oībꝰ intuet̉ oīa ꝯmunicans et in vno creatore ꝯiūgens. nichil in oībꝰ niſi deū videret: ſemꝑ ſuſpirās. ſēꝑ āhe lans ⁊ ad ſeruiēdū deo ſuo in oībꝰ totus accē ſus. totꝰ ignitꝰ nō ꝯſideraret quid ſibi ſuauiꝰ. quid dulcius eſſet. ſed in omnibꝰ quid deo ſuo amabilius. O felix talis qui cū acti ua contēplatiuā haberet quia ſic dn̄o miniſtraret. vt martha vt tamen a pedibus dn̄i non diſcederet cū maria. ſic ſe angelicis ſpiritibꝰ niteretur ꝯformare. qui nobis miniſtrando a diuina contemplatione non vacāt Quid enim eſt hoc(ſcilicet dn̄o miniſtrare aliud niſi cū miniſtrat ſano. cū viſitat īfirmū vel ſeruit īfirmo. ſemꝑ in eis dn̄m inturi. et frui deo in ꝓximo Aſſiſtendo ſeruit. manū porrigit ꝓximū. et cor ad deū. Preximo ſer uit nō vt hoī: ſed vt in hoīe deo. Totū ſc̄ꝑ refert ad ieſū qui dicit. Qd̓ vni exminimis meis feciſtis michi feciſtis. Et ideo cum in lecto videt proximū infirmū ſibi videtur qd̓ videat xp̄m ſuū ac ꝑ hoc nichil ſibi difficile nichil ſibi abhoīabi le. nichil ignominioſum eſtimat facere pro īfirmis. ac pro alijs deſolatis. ſed oīa dulcia. oīa ſuauia. oīa amabilia iudicabit. cū ſic in proximo miniſtrat xp̄o. Credo ſine piudicio ꝙ qui ſic vt dictū eſt fer uēter et diligēter xp̄o. in ꝓximo miniſtraret pure ꝓpter xp̄m. tedēs in xp̄m ꝙ plus mere retur ⁊ virtuoſius moreret̉ ⁊ a deo amplius approbaret̉ qͣꝫ ſi ꝓpͥo corpori xp̄i miniſtraret Et hoc ſic patere poteſt. Unus enī peſſimus homo. ſi videret xp̄m eſſe in vno lecto. ⁊ bene cognoſceret eū. nō eſt dubiū ꝙ ſibi feruēter ⁊ diligēter miniſtra ret ſed ſibi id eſt xp̄o in ꝓximo cū tāto feruore ⁊ diligētia miniſtrare nō poſſet niſi ꝑfectus vt credo. īmo vt ita loquar. et plusq perfectus. Et ideo cum toto a nimi conamine hanc gratiam habere conexiddi mur. Quis de cetero abhorrebit leproſum declinabit infirmum. negliget deſolatum. cum in eis intuemur chriſtū et plus ibi poſſumus mereri et deo placere. vt probatum eſt qͣꝫ ſi etiamminiſtraremus ipſi chriſto. Indicabo tibi ſponſa: quem diligit anima tua Certe in infirmaria iacet. ibi anguſtiatur. ibi dolore grauatur vel torquetur. Curre. ⁊ ſibi miniſtra. ſibiqꝫ compatere infirmanti. Cur inſtas ſponſa cōtidie vt ſponſi oſculo oſculeris? Accede ad leproſum et oſcula re eum: quia ibi iacet. Cur ſponſa miſera pre ſponſi amore languere te dicis et ipſum cotidie nudum: diſcalciatum et afflictum ante te vides tranſire. et negligis et etiam nō compateris ei? Et ſi non poſſumus fratres omnibus preſtare obſequia. quia multi ſunt indigentes ſaltem omnibus compaſſionem donemus et in omnibus conſideremus chriſtum. Credo firmiter ꝙ ſi chriſtum neglexerimus in ſceno vel interra: ꝙ ipſum non habebimus in celo. Audi quid ipſe dicit. Infirmus eram: et nō viſitaſtis me. ⁊cͣ. Ite ma ledicti. ⁊cͣ. Et bene noſtis ꝙ non ſunt hec verba mea. ſed ineffabilis veritatis. Timeamꝰ ergo fratres hanc ſententiā. qui tociēs ca 2LA. M 4947M negleximꝰ eū. Nō īterrogemꝰ eū de cetero. nec dicamꝰ ei. vbi iaces. vbt cūbas in meridie. qꝛ iā nouimꝰ locū. Scimꝰ em̄ eū in īfirmaria iacere. Nō autē reſtat niſi p̄ſtare obſe quiū. ¶ Audite obſecro cōſiliū meū ⁊ non aſpiciatꝭ ad factū meū. Quid enī vult vt di xi cū actiua ꝯtēplatiua vita habere. vt ſuū dn̄m in oībꝰ ꝯtēplet̉. videt̉ michi ꝙ hec via ſit breuis ⁊ bona. videlicet vt ſe totū recolligēs ītret ad cor ſuū ⁊ in itima cordis īgrediēs ſe reſoluat in deū. vt nichil nec videat nec ſentiat niſi deū ⁊ tūc aliqͦmodo ſic deificatus ⁊ trāſformatꝰ in deū ad qd̓cūqꝫ ſe vertet nichi lniſi deū ꝯſiderabit. et quid operis faciat nō homini. ſed ſoli deo facere exiſtimabit. Et dū hāc formā habebit vel tenebit in oībꝰ deū videbit. et in labore actiuo. cōtēplatiua fruet̉. Et ſi cōtingat. īmo qꝛ contiget ab hac nobili forma diſcedere ad ipſā ſtatī nitat̉ homo redire et hoc totiēs faciat ꝙ qͣſi in habitū ducat. et hoc magis honore et diuina largitate. qͣꝫ aliqͣ īduſtrīa īpetrare ſe credat. Et ſi hec oīa nimis difficilia tibi vident̉ ſaltē ad hoc conare vt ſēꝑ et in oībꝰ qͥras facere qd̓ ſit magis honorificū deo. con forme xp̄o. vtile tibi ⁊ ꝓxīo. afflictiuū ⁊ igno 5 minioſū corpori ꝓprio. Qd̓ ipſe nobis ꝯcedat. qͥ eſt benedictꝰ in ſecula ſeculoꝝ. Amen ¶ Quoddā delectabl̓e ⁊ alectiuū ¶ Ca. viij IMa Mes liāfacta p eſt. vt dilectꝰ locutꝰ eſt. ⁊cͣ. O mira et ineſtimabilis virtus amoris. Deū inclinat ad terrā. mentē eleuat ad patriā. et deū et aīaꝫ. vl̓ hoīem ſimul ꝯglutinat ad gloriā. deū facit hoīem. et hoīem facit deū tēporalē facit eternū. īmortale occidit. mortale īmortale facit. et ymū excelſū conſtituit. inimicu facit amicū. ſeruū facit filiū. et abhominabi le facit glorioſū. frigida facit ignea: obſcura facit clara. dura facit liquidā. Nā aīa mea liquefacta eſt. ⁊cͣ. O ꝟbū admirabile o ꝟbū nimiū delectabile. Ego viliſſimꝰ ⁊ nequiſſimus ẜuus tuus dn̄e deꝰ meꝰ qui etiā nō ſum dignꝰ aliqua tua creatura vocari nec eſſe qͦmodo ſū tibi tante caritatis vinculo colliga tus. vt ad verbū tuū pre amore fuerī lique factus? O ardor amoris qͥ intima mentis in deū infundis. Nā adamantina erat aīa mea ⁊ eius intima nimiū ſolidata. nūc amore liqueſcit. nūc extra ſe exit. ⁊ in deū tota iter ſe diffundit ꝓpriū locū relinquit ⁊ in deum k.i. currit. abſorbet̉ a deo et obliuiſcit̉ ſui. ¶ O amor qͥd tibi tribuā qͥ me feciſti diuinum. ¶ Uiuo ego. iā nō ego. viuit autē in me xp̄s Inenarrabilis eſt virtꝰ tua: o amor qui lutū in deū trāfiguras. Quid ergo te potētiꝰ qͥd dulciꝰ. qͥd iocundius. qͥd ⁊ nobiliꝰ obſecroBone amor qͥ terrena ponis in celū. deficio tui memor. ⁊ facio me vniri dilecto. O felix amor qͥ nos facis lāguidos. ⁊ ſpōſi nr̄i āplexi bus ſuſtētari. O deſiderabilis amor qͥ ſūmis delicijs reples egētes. Sꝫ ſi liq̄facta es ad verbū eiꝰ. o aīa mea qͦmodo ſuſtines āplex eiꝰ. qͦ nodo nō es ꝯſūpta ad oſcula eiꝰ. Si liq̄fcta es ad affatu eiꝰ qͦmodo nō es abſorpta cū ītras ꝑ valnera et ꝑ venas ad cor eiꝰ Sꝫ o mira dulcedo ⁊ mira iocūditas. vt qd̓ no meremur noīare poſſumꝰ maſticare. Non mereor eſſe ācilla. ⁊ facta ſū in delicijs cariſſi maꝰ Quis ſufficit. tāti amoris etiā ſcintillā modicā ītueri? Quid eſt hoc? Neſcio. capere neq̄o īquit: ſꝫ obſtupeſco admiratiōe. iocūdor delectatiōe in ebrior exl̓tatiōe. Sꝫ qͥd merui qͥd feci vt tāta michi bn̄ficia exhiberꝭ Te ꝑſecutꝰ ſū: ⁊ ī te collocatꝰ ſū. tuā faciē cō ſpūi. ⁊ tu oſcula michi tribuiſti te vulneraui gladio ⁊ tu me a morte liberaſti. Te repleui dolore ⁊ tu me gaudio ⁊ ꝯſolatōe. Occidi te deū meū. ⁊ michi te felicē vitā tribuiſti. O mira mutatio dextre tue. Nō ergo mirū ſi ad verbū tuū liq̄ſcit cor meū. īmo de cetero totus accendar ⁊ totaliter liquefiā. vt in te totaliter ſim effuſus nichil p̄ter te videa. nec in aliud cogitata dicta vl̓ facta trāſe at vllo modo. īmo mirū videt̉ qͦmodo nō ſumus ſic intēti ad te: ꝙ ignoremꝰ oīa p̄ter te. Si enī habemꝰ te. qͥd āpliꝰ volumꝰ. In te gͦ dulciſſime dn̄e ieſu qͥeſcat mēs noſtra. et a te nec ad modicū ſeꝑaret̉. Stultiſſimū qͥdē eſt tā nobiliſſimum et iocundiſſimum locum exire. Quomodo audemus niſi dulciſſimum ſponſum inſpicere: ne ſubtrahat̉ a nobis? Quid queſo nos mouet aliud intueriˢ ¶ Nonne terrena ſunt ſtercora: ⁊ hoc eſt ſummū bonū? Quomodo omni a non deſipiunt et deſpiciuntur. quomodo omnia nō fetent ad preſentiam tanti boni. O. o. o. ſtulticia hominū impiorum: redite preuaricatores ad corꝰ In vobis eſt regnum dei: et vos pro ſanie fetidiſſima in ſanitis: et diabolicam ſeruitucē ſubitis. In vobis eſt certe deus noſter: cōuertimini ſuper eum: et fruamini ipſo. Et quē prius cōtemſiſtis: nunc ⁊ de cetero conk ij tenti ſitis. ⁊ hec ſit portio veſtra. Quod nobis cōcedat. qui viuit et regnat. Amen. ¶ Qd̓ ſit homo bene ordinatꝰ in cogitatiōe locutioe ⁊ ope ratiōe. ¶ Capitulū. ix. 20 uus dei nunqꝫ deberet. nec aliud nec aliter cogi tare loqui ⁊ operari: qͣꝫ ſi deū facie ad faciē videret. Nec enī dubiū eſt ꝙ ſic eſt nobis p̄ſens deus et ſic nos videt ſicut ſi eſſemus in celo ēpyreo in ſede beate virginis: qͣꝫuis nō ſic influat hic ſicut ibi. Et ideo qͣꝫuis eū nō videamꝰ ex quo ſcimꝰ eū eſſe iuxta nos: et etiā in ītimis cordis nr̄i: nō ꝓpter hoc debemus plus vl̓ minꝰ vl̓ aliter loq̄ aūt facere ꝙͣ ſi ſēꝑ videremꝰ eū. Tantū enī timeret ẜuus īperatoris. ſi ſciret ꝙ īperator eſſet iuxta eū ⁊ videret eū. ⁊ ipſe īperatorē videre neqͥret quantū timeret ſi īperatorē videret: īmo for ſitan magis. Nullus enī ẜuus eſt qͥ non timeit ꝓprie ꝙ videat̉ a dn̄o ſuo. Unde ſi ſciret ẜuus ꝓ certe ꝙ dn̄s ſuus nō poſſet eum videre. nec etiā ſcire poſſet qͥd ẜuns faceret nō timeret tūc dn̄m vt credo. Sed ſi ſciret ſe videri a dn̄o ⁊ dn̄m tamē videre nō poſſet tūc maltū timeret. Quāto gͦ magis dn̄m no ſtrū timebimꝰ. qꝛ nobiſcū et in nobis eſt et oīa intuet̉. de bemꝰ ſemꝑ moueri timore reue rentia deuotione amore ⁊ erubeſcētia pctōꝝ Mirū eſt certe quomodo tā modica ſcīt illa ſicut eſt cormeum non abſorbet̉ totuliter abīmenſā bonitate diuina ⁊ qͦmodo ẜuus dei amore dn̄i ſui nō ſꝑ īebriatꝰ īcedit. Hoc cre do fieri ſi illi bonitati īmenſe vellet applicaret cor ſuū. Unde de hoc nō dubitet aliqͥs y qͣꝫtomagis illi bonitati diuine vellet applicare cor ſuū. tantomelior ⁊ ꝑfectior eſſet ⁊ qͥ in ſūmo bono cor applicare poſſet. ut penitꝰ oblitꝰ oīm p̄ter ipſu toto animi conami ne in ipſū intēderet ibiqꝫ qͥe ſceret nō ſtatim a tanto bono reſiliēs. tūc credo ꝙ abſorptꝰ dulcedine ꝯſūmaret̉ in ſtatu. Tuc enī inter ꝯſolationes ⁊ tribulationes vituperia ⁊ ho nores. blādimēta ⁊ opprobria īſeparabilis ꝑtrāſiret nichil ſitiēs niſi deū ſuū ⁊ ſolū eiꝰ affectās honorē. Tūc ꝯprehēſor dici poſſet potius qͣꝫ viator. beatꝰ nō miſer. āgelus non homo. nō pctōr ſed ſāctꝰ. ¶ Et ſi ad hoc ꝑtingere cupis o homo hāc breuē regulā tene. Quicūqꝫ vult eſſe ꝯſūmatꝰ in ſtatu. debet de ſua virtute totaliter deſperare ⁊ plenarie ſe ꝯuertēs et cōmittens in manibꝰ pietatis immēſe toto corde confidat de ipſa. nichilqꝫ quantū in ſe eſt omittens de ꝯtingētibꝰ fide liter agat qͥtqͥd poteſt cernere ad ſui ꝑtinere honorē. Sed ⁊ hoc in p̄fata regula ſcriptū eſt donū dei ꝑ maximū. Et quiſquis hoc habuerit nō a ſe ſed a deo fide liter habuiſſe re cognoſcat. ſciēs pro certo ꝙ ad hoc ꝑ ſe eſt īpoſibilis ſed ꝓnus potiꝰ ad digna tormēta mortꝭ eterne. a qua morte nos cuſtodiat ille qui eſt benedictus in ſecula ſeculoꝝ. Amē¶ De ordinatiōe ad ꝓximū. ¶ Capitulū. x. P2OTIMO accipe hāc doctrinā. Unū quēqꝫ hoīem de mūdo reputa teipſū. Et ſi hͦ bene feceris. ⁊ in corde tuo bene īpreſſeris. nō eſt dubiū quin bonū ſuū ſicut tuū diliges. ⁊ qd̓ ad ſalutē ſuā ſpectare videris. ſicut ꝓ te ſollicite ꝓcurabis oratiōe exhortatiōe ⁊ auxilio. ⁊ quocūqꝫ modo poteris. Et cū ipſu videris bona dicere vel facere repleberis gaudio. ſicut ſi tu diceres aut faceres. Si autē ſciueris ipſū eſſe in pctō aūt ī aliquo ſpeciali vel ſpiri tuali delicto vel defectu nimiū ꝯdolebis. et ipſū pro vt poteris a malo reuocabis et induces ad bonū. De miſerijs autē corporis ſic cō patieris ſibi. ac ſi illas in ꝓprio corpore haberes ⁊ ſic libēter ac diligeter ẜuies ei ſicut faceres tibi. et etiā qꝛ te debes odire. illum autē diligere. Et ideoſi te offenderit dicto vel facto nō plus curabis qͣꝫ ſi tu ipſe hoc fe ciſſes vl̓ dixiſſes ⁊ eo apliꝰ tibi placebit qꝛ ibi eſt maior merēdi materia. Et ſi qͥd feceris boni vel dixeris. nō plus eleuaberis. qͣꝫ ſi alius feciſſet vl̓ dixiſſet. Et ſi alique defe ctū nō culpabilē feceris cora eis nō plus cu rabis qͣꝫ ſi in priuato vbi nullus vidiſſet feciſſes. Inde etiā ſequit̉ ꝙ ſi vnūquēqꝫ reputaueris teipſū ꝙ nullū ſpecialē habebis. et qꝛ oēs tibi ſingulares erūt. nullū plus altero diliges niſi qͣꝫtū noueris ipſum meliorem eſſe nō quia tibi plus familiaris vel notus. Nec etiā circa quantūcūqꝫ bonū debems affici. ſed ſolūmodo circa deū ſiue in ſe abſolute. ſiue etiam inquantū illi vel iſti tanta dona largitur. Poſſumus tamen plus orare pro illis quibus ſumns magis obligati. Nec tamen ſic orandū eſt pro illis vt alios dimittamus. Hoc autem ſolum appropri abis tibi ſcilicet tuā culpam et defectꝰ tuos et ꝙ te viliorē omnibus reputes. et non ſolum tua: ſed etiā aliena peccata reputes eſſe tua ⁊ pro ipſis veniā poſtulabis ſicut et pro tuis. Et ſi dicas qͦmō poſſū oēs hoīes eſtima re meipſū Hoc te docꝫ facere ꝑfecta caritas q̄ te eis ꝯiūgens vnū cū eis facit. Hoc tamē clariꝰ intuet̉ ⁊ ad hoc faciendū faciliꝰ mouet̉ qͥ cor ſuū in honorē dei totaliter radicauit nichil aliud nec in ſe nec in alijs querens. ¶ Un̄ hec eſt via optima ꝙ qͥ vult deū ⁊ ꝓximū diligere ſolū dei honorē ſitiat. et cum magna auiditate q̄rat nichil aliud intēdens in oībꝰ. Qd̓ nobis ꝯcedat deꝰ eternꝰ. Amē. ¶ Qualiter zelator aīaꝝ ſe ordinare et ha¶ Capitulū. xxi. bere debet. debet eſſe 1C modꝰ ⁊ forma p̄parādi ⁊ diſponēdi vt poſſit qͥs fructificare in pximo ſine ſui detrimēto. qꝛ ꝯtingir aut cō tingere aliqn̄ poteſt ꝙ in ꝓcurāda aliaꝝ ſalu tē ꝓpͥa negligit̉ īmo ꝓpria ſuffocat̉. Cū gͦ vis pro ꝓximo orare. ei p̄dicare. lectionē legere vl̓ eiꝰ ꝯfeſſionē audire. aut aliqͣ talia facere. Primo faciē mētis ad eternū lumē cōuerte ⁊ ad eiꝰ ſplēdorē. Cōfortare ſpū vt nō p̄ualeat caro. Abſtine ab exteriori hoīe quantū potes. vt ſolū. ſis īterior ad īteriora ꝯuerſus Tunc eundē interiorē hoīem in ꝓxīo ꝯſidera de eiꝰ exteriori niſi ī qͣꝫtū ad īteriorē ordinat̉ nō curas. Tūc īterior tuus hō ad interiorē ꝓximi ꝯuertat̉. ⁊ vtriuſqꝫ exterior in ſupradi ctis actibꝰ tanqͣꝫ vanitas negligat̉ ne ꝓ exte riori īterior ad vana trahat̉. Ipſū gͦ exterio rē ꝓximi hoīem tanqͣꝫ ſacculū ſtercoꝝ relinques ꝯſidera īteriore ad ymaginē dei factū ſanqui ne xp̄i redēptū. locū ſpūſſctī. habitaculū xp̄i dei virtutis ⁊ ſapiētie ſedem et ad eternā beatitudinē poſſibilē. Tūc honoris dn̄i tui ſitibūdus īgemiſce ⁊ plora. qꝛ eius ymaginē vides denigrari. p̄cioſiſſimū ſanguinē ꝯculcari ſpūſſancti habitaculū pollui ſpōſam xp̄i ꝓſtitui. eiꝰ ſedē deijci. et totā ſuā beatitudine pro viliſſimis ſtercoribꝰ ꝯtēni. Mirū certe vidr̄ qͦmodo iuſti oculi poſſunt a ploratu ceſſare videntes/ tantā veſaniā in ꝓximo. īmo etiā fuiſſe aliquādo in ſeipſo et tantā īiuriā deo ſuo fieri. Quis michi queſo dabit vt cū mardocheo indutꝰ ſacco ꝓ tāta populi nece. non iminēte vt illa iudeoꝝ. ſed iam facta cōtidie plorē īmo ꝯtinue vſqꝫ ad fo Si enī ille res palacij vlulando incedens: pro. corporali morte iudeoꝝ tantū dolorē ⁊ triſticiā propter nimiā plenitudinē caritatꝭ publice pretendebat. quomēdo egomiſer lacrimis impono quietē. qui infinita ſtragem video aīaꝝ et deū meū pronichi loreputari. Ani metur hijs aīa viri iuſti et dei ſui contemptū nō ſuſtinens animaꝝ morte ab horrens conetur modis oībꝰ quibꝰ poteſt aīas a peccatis liberare. Quomo poteſt dicere ſe deū diligere et eiꝰ amorē appetere qui eius ymagine videt iacere inſterquilino ⁊ nō curat? Aut qͦmodo ſi cogitat ꝙ filiꝰ dei ꝓ aīabꝰ redimēdis mortuꝰ eſt. qͦmodo et ipſe ꝓ aīabꝰ mori nō cupit. Et maxime cū videt xp̄i ſanguinē pedibꝰ cōculcari. qͦmodo queſo poteſt hanc ſui dn̄i iniuriā ſuſtinere? Quomodo ſe rotū nō fundit in oratiōe. cōtidie clamat in p̄dicatiōe. aut ꝓximos īſtruit lectiōe vl̓ eos audit in ꝯfeſſione vt hunc ſui dn̄i ſanguinē recolligere poſſit. aīas recolligēdo et cōuertendo? Quid plura dicā? Credis ne te eſſe habitaculū ſpūſſancti qui vides eiꝰ tēplū la trinā fieri et nō clamas ſed diſſimulas. qui ſolū tua quietē requiris? Abſit. Quomodo ergo credis te ſpoſi amicitiā habere qui eiꝰ ſponſā ab adulterio nō cuſtodis. aut adulte rantē nō reprehēdis cū facultas non deſit. aut eāfeſtināter ad ſponſū nō reducis? Aut qͦmodo poteris eternaliter ſūmo bono frui qd̓ vides adeo ꝯtēpni. vt pro viliſſima ſanie ꝯmutet̉ aut negligat̉ īmo potiꝰ blaſphemet̉. et tamen ab hoc contēptu negligis animas remouere et ad eius amorē ꝯuertereꝰ His auditis ſcindātur obſecro corda noſtra. et nullomodo tantā dei iniuriā paciamur. Fateor(vt vos ad animaꝝ zelū alliciā) in corde meo iacere. qd̓ ſi certiſſimꝰ eſſē ꝙ nunqͣꝫ deberē perfrui deo meonichilominꝰ ad honorē ſuū vellē libētiſſime pro qualibet anima peccatrice ſemel mori. ita ꝙ tot mortes ī pre ſenti ſuſtinerē. quot ſunt in mūdo aīe pecca trices. vt ipſe cōſequerent̉ gratiā in p̄ſenti ⁊ gloriā in futuro: quāto magis ſi ſecū deberē poſtmodū gloriari. Iſta cariſſimi ſcꝫ diuinus ꝯtēptꝰ ⁊ aīaꝝ īteritꝰ ſunt q̄ de berēt nos inflāmare ad p̄dicatiōes. ꝯfeſſiōes. oratiōes et ad bonoꝝ exēploꝝ exhibitiōes. nō vana gloria. nō cordis iactatīa nō ꝯplacentia hu mana. nō aliqua vtilitas mūdana. Solū ab aīabus ieſum xp̄m crucifixū queramus. ēpte enim ſunt precio magno vt aut precium reddant aut in emptione permaneant Ine briemus eas ſanguine non curioſitate: vt ſic dominum noſtrum crucifixum concupiſcant. x Dicat qͥlibet noſtrū eis. nichil iudicaui me ſcire inter vos niſi dn̄m ieſū ⁊ hūc crucifixū. non certe ariſtotilis vel platōnis philozophiā. Illū enī reputo hoc ſolū verbū dice re poſſe. qͥ nichil a ꝓximo niſi paſſionē xp̄i re quirit et in qͦlibet ꝓximo ſibi videt̉ ꝙ vide at ieſū xp̄m paſſū. Unde ſignater dicit īter vos nichil me iudicaui ſcire. ⁊cͣ. Quid dicā Nō ſolū veſtra nō volo aut vob̓ placere cupio. ſed nec etiā voſipſos aut aliquid aliud cognoſcere me iudico. ſed in oībꝰ ſolū dn̄m ieſū ⁊ hūc crucifixū. Et bene dicit nō iudica ui qꝛ ⁊ ſi alia habitualiter ſciā ſic tamen ad hoc ſcꝫ ad xp̄i paſſionē ſū totaliter ītentꝰ vt meū iudiciū ad aliud nō flectat̉. Poſſet autē illud verbū aliter ad aīaꝝ ꝯſolationē expo ni id eſt tantū ſū in hac paſſiōe in deū īebria tus vt qͥcqͥd aliud offerat̉ michi. aut viſui vl̓ guſtui ſeu auditui ſiue alij ſenſui. et qͥqͥd ſit pter iſtud totū reputo eſſe nichil. qꝛ iā nō delector. iā nō glorior. iā nō moror niſi in ſanguine xp̄i. Ad hūc enī totaliter ſū ꝯuerſus Nō ſūt oculi mei pleni adulterio ſed xp̄i tor mēto. Nō os meū plenū eſt detractione ſed xp̄i paſſiōe. Et ſic de alijs ꝓſequere ſenſibꝰ. qͥcūqꝫ es qͥ hoc dicere potes qꝛ lōge eſt a me ciram verbū iſtud. Et ſi in ꝟbis iſtis non fuit hec intētio pauli. ſit tamē intētionra. qꝛ nō ītēdo hic intētionē pauli exponere. ſꝫ noſtradeuotionē excitare. Qd̓ nob̓ ꝯcedat. qui eſt bene dictus in ſecula ſeculorum. AmenQd̓ aīa debet affici tantū amore xp̄i ter¶ Capitulū. xij. renoꝝ vilitate ꝯtēpta. NINA ratioNAlis ad ymaginē diuina ꝓcreata īter deū ⁊ irrationales creaturas media ꝯſtituta. nō ad īfima per amorē ſe deberet īclinare. ſed ſolū ſe erigere ad deū. eiꝰ īebriata amore īfe rioꝝ vilitate ꝯtēpta. Et ſi ad aliquā ꝯtingeret ſe vertere creatura etiā equalē vt pote aliū hoīm aut āgl̓oꝝ. ſtatī deberet oīa ad amo rē dilecti referre. ſolū ad ſuū ſponſū vnicuꝫ medullitꝰ ⁊ īpetualiter tēdens nichil īueniēs colūbina ſpōſa in qͦ niſi in ſpōſo reqͥe ſcat pes eiꝰ nec etiā appodiet̉ aut adhereat vllo modo. Neſcit caſtiſſima ſpōſa viuere niſi cū ſpō ſo. ſicut nec piſcis niſi in aqͣ vl̓ īfra aquā Ibi vicat vl̓ natat aīa delicata. ibi delectat̉ ibi re ficit̉ īenarrabili ⁊ ſuauiſſimo nutrimēto Si qͦmodo exit ſtatī īcipit palpitare ſtatīmqꝫ ad igneū flamē ſeu fluuiū rapidūqꝫ redit extra ipſū oīa ſuſpicās mortē eſſe tota liqueſcit ⁊ reſoluit̉ in dilectū. O amor qͥd facis Quid hoc amore nobiliꝰ qͥd vtilius qͥd ſuauiꝰ ⁊ Et tamē oēs aūt qͣſi oēs negligūt hūc amorem. Nūc hic dici pōt. Qui manet in caritate in deo manet et deꝰ in eo. Qd̓ nob̓. ⁊cͣ. ¶ Deſcriptio beatitudinis. ¶ Capitulū. xiij. Ccipe cariſſimie frater ſane verba q̄de beatitudine dica indignꝰ. Nō ſic puto ea poſſe deſcribi. tu tamē corrige. Btītudo eſt plena ⁊ ītima in deū reſolutio. Beatitudo eſt ſūma exl̓tatio de honorificētia dei. Beatitudo eſt caſtiſſimus ⁊ eternis āplexibꝰ ſpōſi cū ſpōſa vl̓ ſpōſe cū ſpōſo matrimonij ꝯſūmatio. Btītudo eſt diuine dl̓cedinis īebriatio ſine fine. Be atitudo ē ſolis iuſticie ſplēdor eternꝰ. Btītudo eſt cū īmenſo deſiderio plena refectio. Ad quē nos ꝑducat. qͥ viuit ⁊ regnat ꝑ eter na ſecula ieſus xp̄s. Amen. ¶ Oratio deuotiſſima. ¶ Capitulū. xiiij. LLS meꝰ O amormeꝰ. O lux delectabilis. O ſuauiſſi ma irradi atio. O iocūdiſſima ꝯtēplatio. O nutrimētū Iiju deificū. pabulū ſuauiſſimū. ſapidiſſima degu ſtatio. īdicibilis refectio. O mellifluū oſculū ⁊ āplexꝰ feliciſſimꝰ. O īdiſſolubil̓ ꝯiūctio cordialis diffuſio. medullaris trāſformatio. O accēſio amātiſſima. īflāmatio īcētiua. ebri atio ſobrijſſima ⁊ liqͣtio ſolidiſſima. O ſpō7. O deꝰ meꝰ. O amor meꝰ. O cordis ſe me iubilus. O mētis ardor. O amoris incēdiū O dulciſſimū ſolatiū. O veriſſimū gaudiū. Irradia fulgoribꝰ aīam meā dulciſſime caeitatis tue trāſfixā iaculo. ⁊ amoris facibus īflāmatā ſapidiſſimis affectiōibꝰ tuis ⁊ amo re languētibꝰ deſiderijs refice dulcoratam. Amen. ¶ Quedā notabilia. ¶ Capl̓m. xv. enin aliquis prīceps īuitaſſet aliquē pauperē ⁊ vi liſſimū hoīem ad ꝯuiuiū habūdas ⁊ delicatu ī qͦ oīs ſufficiētia ⁊ ſuauitas reperiri poſſet: q̄ reꝑire poſſet ī aliqͣ creatura. et ille viliſſimꝰ hō nauſearet ſuꝑ illo nobiliſſīo ꝯuiuio. et ad ſtercora potiꝰ īhiaret. deberet ſtultiſſimꝰ reputari. ſic īmo ſn̄ ꝯꝑatōe magꝭ ſtultꝰ reputari debet qͥlibet hō. ⁊ p̄cipue ſacerdos q̄ celeſtibꝰ alimētꝭ veſcit̉. ſi cor ſuū iſtis corruptibilibꝰ applicat̉. Et ſicut ſapiēs ⁊ delicioſus homo fetidiſſimā ſaniē nō ſolū nō appeteret. ſꝫ nec etiā videret vl̓ noīare vl̓ audire noīari abhorret. ſic oīs vir ꝑfectꝰ et ſacerdos p̄cipue abhorrere deberet qͥcqͥd illas īternas delicias modo aliqͦ īpediret aut illud xp̄i habitaculū modo aliqͣ macularet. Unde oī cuſto dia deberet cuſtodire cor ſuū. O mira cecitas oīm īꝑioꝝ qͥ magis eligūt p̄cio aīe ſue a diabolo emere vnā fetidiſſima ꝯſolationē ⁊ viliſſima qͣꝫ ſūma ⁊ excellētiſſimā ꝯſolationē a deo gratis habere. Quis enī nō putaret ſtultū illū qͥ potius vellet ab vno tabernario vinū corruptū ⁊ fetidiſſimū emere p̄cio oīm bonoꝝ ſuoꝝ et ſe totaliter oī bono pro tam viliſſimo potu expoliare. qͣꝫ ab vno alio dulciſſima vina gratꝭ habere et ex hͦ oībꝰ bonis repleri. Hac ſtultitiā et ml̓to maiorē adīplet pctōr: Sicut enī ſtultꝰ reputari deberet et nūqͣꝫ ad opulētiā ꝑueniret ille mercator qͥ in cateruo mercantiū: loca ⁊ tēpora ⁊ modum mercādi notaret. ⁊ hec etiā referret alijs et in ſeipſo ſepiꝰ hec repeteret. ⁊ nūqͣꝫ tn̄ mercationē bona vl̓ vtilē faceret. ſic qͥ tota die de regno celoꝝ ſcripta multiplicat ⁊ ipſis vacat ⁊ alijs etiā p̄dicatiōe denutiat. ⁊ tamē nūqͣ aggreditur aliquē operationem bona. Quid prodeſto ſtultiſſimi mercatores ſtudere ⁊ p̄di care: ⁊ opere nō īplere? Sicut ſpōſa delica ta ⁊ nobilis q̄ haberet nobiliſſimū ſponſum ⁊ pulcherrimū ⁊ ſapiētiſſimū. ⁊ optimū non īclinaret̉ ad efficiendū circa alique fetidiſſimū leproſū. ſic gͦ multomagis affectꝰ viri ꝑ fecti nullo modo nō ſolū ſeparari. ſꝫ nec etiā retardari deberet ab amore dei ſui propter amorē alicuiꝰ creati nec vllomodo ꝓut poteſt deberet affici circa aliquē creaturā. ſꝫ potiꝰ deberet abhorrere ⁊ abhoīari: ſicut ſupradi cta ſpōſa p̄dictū leproſū. Qd̓ nobis ꝯcedat ⁊cͣ. Quedā alia notabilia. ¶ Capitulū. xvi. Ic pie iuſte eL cante debet viuere vnuſquiſqꝫ ac ſi ſciret ꝓpͥe et ꝓ certo ſe eadē die vel ſtatī migratuꝝ vel morituꝝ. Unde nō eſt ꝑfectiōis vt credo/ ꝙ ꝯmuniter dicūt ml̓ti. Si ſcirē me moriturū īfra breue tēpus. ita bene me prepararē ⁊ tā ſancte viuere. De bet enī ꝑfectꝰ dicere nō ſic ſed ſic. Si mille milia ānoꝝ viuerē. ⁊ hoc ſci rē ꝓ certo ita ſtudioſe tā iuſte ⁊ ſancte ac ſollicite volo deo meo ẜuire ac ſi hodie deberē de hoc mundo tranſire. Et in hoc filius: nō mercenariꝰ vl̓ ſeruus appareret. Sicut enī .L l. L TC L diligo deū et ipſi ẜuio ꝓpter ſe. cū eque bonus ſit ſi multū vixero ſicut ſi parū. ita debeo ei ſeruire ⁊ eū diligere ſi multū vixero ſicut ſi parū. ¶ Qualiter ſe debet habere ſacerdos cū ad corpus xp̄i venit. ¶ Capitulū. xvij. DMI¶AM celebrādam ſex ꝯſidero attēdenda. ¶ Primū eſt ratiōis diſcretio reſpectu veritatꝭ vt ſcꝫ ſciat qͥd quis recipere debet. Quid qꝛ veꝝ deū qui fecit celū et terrā. et veꝝ hoīem qui pro nobis pependit in ligno. Quis qꝛ homo no beſtia niſi per peccatū. Unde pre ceteris repellat a ſe ſacerdos beſtialitatē pctī. ¶ Se cundū eſt mētis deuotio aut eleuatio reſpectu eiꝰ ſanctitatꝭ. Debet enī ſacerdos ꝯſiderare ꝙ que recepturꝰ eſt ſanctꝰ ſanctoꝝ oīm eſt et oīs ſanctitatꝭ origo. Et ideo quantum poteſt ſancte et deuote accedet ad ipſū. a ſe expellens oēm amaritudinē peccati ꝑ lacrimaꝝ ꝯpunctionē et oēm ariditatē per deuo ertiū eſt tionis oratione et dulcedinē. ¶ animi reuerentia reſpectu ſanctitatis et ma ieſtatis vt ſcilicet ad tam excellentem dominum vereatur accedere tam viliſſima creatura. Si enim ante imperatorem nō eſſet dignꝰ ſtare homo infectus putredine. quāto magis dominum recipere in ſacramento altaris. indignus eſt homo miſer. cuius oēs iuſticie ſunt ſicut panus menſtruate? Et ſi iuſticie ſunt tales qualia ſunt peccata? Et quidem indigniſſimus eſt ad hoc omnis homo. Conſideret tamen ꝙ maior eſt dignatio diuina qͣꝫ in dignitas noſtra: benignitas ſuaqͣꝫ miſeria noſtra. ¶ Quantum eſt amor et deſiderium cordis reſpectu ſue bonitatis ⁊ benignitatis. Unde multum cauere debet homone cum te dio aūt cordis tēpore ad illud ſacramentum accedat in quo continetur ſumma bonitas et infinita iocunditas. ¶ Unde mirum videtur quomodo in iſta receptione homo non liqueſcit amoris calore et quomodo non abſorbetur ſuauitatis dulcore. Conſideret ibi ſui domini paſſionem ſi vult ad eius amorem accendi. et illius nobiliſſimi corporis et ſanguinis cibationem. ſi vult deſiderium prouocari. et tandem refici prouocatum. ¶ Quintū eſt pro ſe ⁊ pro alijs affectuoſa et humilis dep̄catio in fermone reſpectu ſue clementie. Ab ipſo enī ſecure poteſt petere qͥ dicit petite ⁊ accipi etꝭ. q̄rite ⁊ īuenietꝭ. Et ad hoc credo iſtud L ij 4 M. Hxx Ao 2 ſacramentū maxime eſſe īſtitutū. vt poſtulet̉ venia ⁊ gratia īpetret̉ in oblatiōe illiꝰ excellētiſſimi holocauſti. ¶ Sextu eſt totiꝰ hoīs ſūma diligētia reſpectu ſue īmēſe nobilitatꝭ ſiue nobiliſſime īmenſitatis. Si enī cū diligētia magna ſeruit̉ alicui prīcipi ſeculari quāto maiori diligētia debet ſacerdos dn̄o ſuo miniſtrare et cū omni vigilātia ꝑtractare illud altiſſimū et digniſſimū ſacramentū ac ſi nichil aliud eſſet aut nūqͣꝫ aliud facere deberet. Debet eſſe ibi tūc intētio tota. ꝓlatio ſufficiēs ⁊ diſtincta vt nichil ibi ſit ꝯfuſum vel diminutū. De bet eſſe nichi lominus ibi ꝯtrectatio ꝓuida et diſcreta ac omni honeſtate ornata vt ſint oīa ibi honeſta et ſic oīa cū ſūma diligētia ibi operet̉ ſacerdos. ¶ Ad hoc ꝯſulo cuilibet ſacerdoti vt pre ceteris hoībꝰ ſe oī tēpore ab his oībꝰ q̄ aliquo mēdo cor ſuū habitaculū ſūmi regis ſui polluere poſſunt ſiue parū ſiue multū tā occaſionaliter qͣꝫ actualiter elonget ſe qͣꝫtū poteſt. Tūc autē p̄cipue cū ad miſſā celebrandā vadit a cūctis ſe abſtineat quantū poteſt et ſe totum recolligat in ſeipſo nec ſenſus nec cogitatio ad aliud diffundant̉. ſuā ꝯſciētiā diſcutiat diligēter. ⁊ qd̓ īuenerit lauādū lauet habū dantia lacrimaꝝ vadat ad ꝯfeſſorē ſuū ⁊ ex tra euomat oīa venenata et īmediate ꝑacta penitētia ſi tūc facere poterit recolligat ſemētipſū. ad diuina maieſtatē eleuet mentē ſuā. diuinā ꝯſideret magnificētiā et ad ꝓpriāmiſeriā ſe ꝯuertat. vt ſic videat qͣꝫ magnus eſt dn̄s ⁊ qͣꝫ paruus ſeruꝰ. īmo qͣꝫ vanꝰ et īutilis ẜuus. Intret qͣꝫtū poteſt in deū. et in ſeipſo quantū poteſt ad nichilū redigat̉. Et cū fuerit alteratꝰ ⁊ diuinꝰ effectꝰ vt quaſi nichil audiat. nichil videat. nichilqꝫ ſentiat aliud niſi deū ⁊ p̄ter deū oīa reputet vanitatē. Tunc cogitet qͣlis fuit erga nos dilectio dei nr̄i. qͥ ſic ꝓ vili re īmo ꝓ tā deteſtabili voluit vilis ⁊ vermis reputari et ſic vilē ſibi vnire natura et in ea viliſſimis et abhoīabi liſſimis tā ſeua et tͣpia voluit ſuſtinere. Tūc ruminet illā magnificētiā caritatꝭ ⁊ illo īeſti mabili ardore qͣꝫtū valet īflāmet̉. Et cū ignitus fuerit caritate circa dilectū adaperiat viſcerapietatꝭ et ſic ꝓ ſe vilificato afflicto ⁊ letaliter vulnerato cōpatiat̉ intra ſe oīa illa vulnera in ſe trāſformet ac ſi ipſemet iā eſſet letaliter vulneratꝰ. Et vt magis vl̓ nera xp̄i eiꝰ aīo īprimant̉ diſcurrat ꝑ ſingula vulnera et nūc qͣꝫtū. in illo vulnere paſſus ſit meditet̉ vano nūc quantū in iſto et quantū in illo. Nunc quāta et qͣlia fuerīt iſta obprobria/ nūc etiā quāta ⁊ nūc qͣlia ⁊ quāta fuerint illa flagella exiſtimer diligēter. Et cū ſic in iſta medi tatione fuerit cuxpocrucifixus qꝛ hoc maxime ī iſto exigit̉ ſacramēto. tūc cogitet̉ ꝙ illā ta nobilē carnē in crucis ara īmolata ꝓ nob̓ dignatꝰ eſt donare in cibū. ⁊ ſanguine eius effaſū ꝓ redēptione humani generis de latere ſuo in potū. Et nūqͣꝫ credas ꝙ ſanguis ille quē recipimꝰ in altari ſit extra corpꝰ eiꝰ. Sed tamē vt effuſū pro nobis in paſſione recipere debemꝰ. id eſt ſub illa intētione vt tūc eiꝰ dilectione erga nos mēs noſtra rumi net ⁊ ꝯſideret illiꝰ magnificentiā ſacramēti ⁊(hoc ītelligo) quantū poteſt. qꝛ vix poterit aliquaiueſtigare ſcintillā tā īmenſi amoris dn̄i nr̄i ieſu xp̄i: in hoc magnifico ſacramēto Et cū bene ruminauerit illud magnificū ſa cramentū ſaluatoris. ⁊ ī aquędā celeſti dulcedine ībutus fuerit humiliter ⁊ reuerēter ad hoc ſacramentū accedat ⁊ cū omni diligentia miſſā ꝓſequat̉. adhabitis alijs circūſtantijs quas in huiꝰ principio capituli pertarctaui. Cū autē reciper̄ debuerit. aliqua po terit pͥmeditari ſi placet vt pote dicat in cor de ſuo. Ad iſtud tā nobile ſacramentū ſuſcipiendū nō ſufficerēt mille āni ad preparationē condigna. Quato magis ego miſer īdignus ſū. qui cōtidie pecco īcorrigibilis ꝑſe uero ⁊ īpreparatꝰ accedo. Quare dn̄e me feciſti vt tibi tā execrandā īiuriā facerē) ꝙ te pono in latrina pctōꝝ aīe mee Etenī nō eſt cloaca tā ferida: ſicut peccatrix aīa mea. Uti nā ſaltē ꝑ hāc īmūdā aīam mea aliqͣlis ꝯpūctiōis fluuiꝰ ꝑtranſiſſet: vel decurriſſet: vt ibi nō fuiſſet tāta pct̄ōꝝ ſanies ꝯgregata. Dn̄e ieſu qͥd eſt hoc? Nunqͥd ibi te ponere debeo: Sed in infinitū maior eſt tua mīa. qͣꝫ me a miſeria. Et ideo de tua benignitate ſolū ꝯfidens te ⁊ p̄ſumo ſumere. Sic infirmus acceda ad te medicū dulciſſimū vt ſic tua medicina liberet. Quanto enī plus infirmꝰ ſū tanto plus te indigeo deꝰ meꝰ. ⁊ in liberatiōe mea magis apparebit tue īmenſitas pietatꝭ Accedā ergo ad deū meū ꝯfidēter qꝛ infini te ſunt miſericordie eius. ⁊ ſecum fruar delicijs beatorum. Ingrediar ergo ſponſa ad ſponſum ſecūqꝫ volo inſeparabiliter cōmorari. Nolo amplius alteri adherere. vt cum ipſo ſolo gaudium habeam ſine fine. Hec pręalia qui dicere voluerit corde dicat. non ore. qꝛ nō credo expedire illic ꝓferre alia: qͣꝫ illa q̄ īcanone ꝯtinet̉. ¶ Et nota ꝙ ſcd̓ꝫ meu iudiciū hec duo ad iſtud ſacramentū efficaciter recipiēdū valēt ſcilicet cōpaſſiomort xp̄i. ⁊ vilificatio ⁊ ānichilatio ſui. vt ſcilicet quantū poteſt vilis fiat ⁊ indignꝰ in oculis ſuis. qui recipere debet. Cū autē ſacramētū expletū fuerit cogitet in corde ſuo et dicat Poſt tā nobi lē cibū nolo ſtercora deguſtare Et cū ipſe ſit ſūma iocūditas nolo de cetero affici circa aliqua creaturā. Si autē nullam affectionē ſeu refectionē ſpiritualē ibi habuerit. recogitēt ſignū eſſe īfirmitatis vl̓ mort Ignē enī poſuit īſinu ⁊ calorē nō ſentit: mel poſuit in ore. ⁊ dulcedinē nō p̄ſenſit. Et ideo talis ſua miſeria recognoſcat ⁊ mutet in me lius vitā ſuā. Si vero refectionē ſpiritualē ibi receperit nō ſibi attribuat. ſꝫ īfinite bonitati maieſtatis diuine. q̄ ſe ipſā ad bonos et ad malos extēdit. et dicat in corde ſuo. In me dn̄s deꝰ mirabilia operat̉ ad deteſtationē miſerie mee ad ꝯuertendū me ipſū. et ad ꝯuincendū beneficijs iniqͥtatē meā magnā. Nāme mortuū ſentire fecit ⁊ vermē viliſſimū celeſtia deguſtare. Si michi pctōri ta fecit dn̄s qͥd faciet ſi correxero vitātcor cū toto conamine voluero me in meliꝰ promouere ⁊ celeſtibꝰ meditationibꝰ dedicare vel occupari. et de cetero ſibi ſoli adherere. Qd̓ tamē facere recogitet̉ auxilio dn̄i. non ppria virtute. Et ſicut cogitat. ſic opere ad īpleat. Qd̓ nobis ꝯcedat qͥ eſt benedictꝰ in ſcl̓a ſcl̓oꝝ. Amen. ¶ Petitio ad excitandū cor in amorē dl̓ciſſimi ieſu. ¶ Capl̓m. xviij. omine deus meꝰ qͦmodo auſus ſum te alloqͥ viliſſima creatura? Nā fet idiſſimꝰ horribiliſſimꝰ ſū. ⁊ vile ſtercꝰ. ꝟmiſqꝫ neqͥſſi mus et vaniſſimꝰ homo. Tu autē es deꝰ deoꝝ rex regū. dn̄s dominatiū. om̄e bonū. omne honeſtū ⁊ pulcrū. oīs vtilitas oīs ame nitas oīs ſuauitas. fons ſplendoris. fons odoris. fons amoris. fons dulcoris ⁊ ītimꝰ dilectionis āplexꝰ. Et tamē me rogas. ⁊ ego fugio. de me es ſollicitꝰ, et de te nō curo: michi ſꝑ ẜuis. ⁊ ego te ſemꝑ offēdo. te michi tribuis et ego te ſꝑ ꝯtēno. me gͦ vanitate ⁊ nichil di ligis: et ego te infinitū et ienarrabile donū ſperno. Fetorē. horrore. mortalē dolorē. tibi obtīſſime. benigniſſime amantiſſime ſponſe prępono. plus me allicit creatura qͣꝫ creator vanitas qͣꝫ eternitas. deteſtabiliſſima miſeria: qͣꝫ ſūma felicitas. Plus me inclinant ſordes: qͣꝫ eleuet pulcritudo/ ſeruitꝰ qͣꝫ magnitudo/ amaritudo qͣꝫ dulcedo. Nā et meliora ſunt vulnera diligētis qͣꝫ fraudulatioſcula. Et tamē plus approbo ⁊ affecto fraudulantꝭ valnera. qͣꝫ diligētis oſcula. Sꝫ ne reminiſcaris dn̄e delicta mea vel parentū meoꝝ; ſed pietatꝭ tue viſcera et dolores vulnerū tuoꝝ. Non qd̓ ego ſed tu feciſti. inme reſpice. Nō ꝙ ego: ſꝫ qd̓ tu pro me ſuſtinuiſti ꝯſidera: Si me vt oſtendis diligis. cur me relinqͥs. cur me vagari ꝑmittis? Me ergo amātiſſimo tene timore. reſtrīge amore. qͥeta dulcore. Dulciſſime ſpōſe. neſcio. neq̄o. nolo tibi ſeruire. tibi adherere. te toto corde. īmo vix vna partꝭcula cordis amare. Et hͦ in me operari potes. tu ſcis. Hoc de me tu vis et a me exigis. Quid gͦ deficiā in beneplacito meo. vel tu in tuo. Obſecro vt nō p̄ualeat hō ſed deꝰ. Noli in hac ꝯtrarietate deficere: ſed me reficere. nō ſuccūbere ſed ſuccurrere feſtināter. Uiuēdo luxurioſe me vides. ⁊ me nimis īmome ⁊ tuas creaturas laſciue ama do. tota mea ſubſtantiā diſſipaui. Nūc reco gnoſcēti penuriam ⁊ miſeria ſuā et famelico appetitu ad paterne mīe viſcera redeūti ſuc curre miſeredo. ⁊ me oculis tue pietatꝭ agno ſce. ⁊ dignare michi radijs tue gratie letabūdus occurrere. ⁊ cū aplexibꝰ pacis ⁊ qͥetꝭ oſcula largiaris michi. Certe recognoſco ꝙ incelū. id eſt tota curiā celeſtē ⁊ eccleſiā romana. īmo ī oēm creatura tuā ⁊ corā te. ꝯtēnēdo peccaui. īmo etiā tibi ſoli peccaui ⁊ malū cora te feci. ⁊ certe nō ſū dignꝰ vocari filius tuꝰ. īmo nec mercenariꝰ vl̓ etiā ẜuus tu aut aliqua viliſſima creatura tua. Sed miſerere mei et dele iniquītatē meā. vt iuſtificeris in ſermonibꝰ tuis. et vincas cū iudica ris. qꝛ dicūt aīe mee inimici mei. nō eſt ſalꝰ ipſi in deo eius. Obſecro iube vt det̉ michi prima caritatis ſtola. fidei feruētis anulus ⁊ calciamētis eleuatis ⁊ ꝯfirmatis ſpei. prote gantur pedes id eſt affectꝰ. ſangui ne veri vi tuli occiſi: īpinguetur effectus ⁊ reficiatur affectus. Aperias cor meū bone ieſu ad tuā valnera: vt quantū me diligas recognoſcvt ſic ebrius tuo ſanguine totus in te reſola uar amore. Int̓ret dolor tuus in intima mea ⁊ expiet omnē amorē meū alienū. Sim te cū crucifixus mūdo. vt ſim mortuus ⁊ vita mea abſcondita ſit ſolum tecum in deo. O vita X vera. vita btā. vita felix: q̄ abſcōdita eſt ipſi mūdo. ⁊ aſſociata ipſi xp̄o; in deo centro ſuo qͥetat̉. Unū eſt michi neceſſariū vnū ſolū q̄ro Abſcēdat gͦ a me fantaſmatū multitudo qꝛ vnꝰ eſt dilectꝰ meꝰ. vnꝰ eſt ſpōſus meꝰ. vnus eſt amor meꝰ dn̄s meꝰ ieſus xp̄s deꝰ meus. Nichil gͦ michi ſapiat. nichil gͦ delectet. ni chil me alliciat niſi dn̄s ieſus xp̄s. Totꝰ ſimeꝰ ⁊ totꝰ ſim ſuus. et fiat cor meū vnū cum ipſo xp̄o. nichil me iudicās ſcire, nichil ama re., nichil affectare. niſi dn̄m noſtrū ieſū xp̄m et hūc crucifixū. Ergo bone dn̄e ieſu recollige me viſceribꝰ. refice vberibꝰ. īebria vulneribꝰ. Euigila gͦ aīa mea ad viſcera ꝯpaſſionū. quibꝰ plorauit ſuꝑ hieruſalē. ſuꝑ lazaꝝ ⁊ in cruce. īmo in illis ſuꝑ te. Et egrediebat̉ fluuiꝰ de loco voluptatis ad irrigandū paradiſūqͥ eſt in qͣtuor capita diuiſus. Si enim fluuiꝰ lacrimaꝝ egrediebat̉ de loco voluptatꝭ ⁊ oīm delitiaꝝ. quāto magis debet egredi de loco oīm ſpurciciaꝝ. Ergo bone ieſu pro me ſūmis delicijs plenꝰ ploraſti. Euigila etiam aīa mea ad v̓ba īſtructionū exhortationū. et p̄miſſionū q̄ habes de ꝟbo vite eterne. Euigila etiā ad verba exprobratiōis. illuſiōis ⁊ occiſionis. ad dolores ſcꝫ paſſionis ⁊ com paſſionis. Attēdite inqͥd ⁊ videte. ſi eſt dolor ſicut dolor meꝰ. īmo dn̄e attendā ⁊ videbo ſi eſt amor ſicut amor tuus. īmo et ſi eſt amor niſi amor tuus. Et ideo nichil niſi te vl̓ ꝓpter te volo amare. Tu dn̄e ieſu me iniquum et peſſimū ꝯtēptorē tuū. viliſſimū fetorē ſtercoꝝ et horrorē vermiū. tantū amaſti: vt tāta ꝓme ſuſtinere et ꝑati dignareris. et ego te infinitū bonū. patrē pijſſimū. ſponſum dulciſſimū. oīs ꝑulcritudinis ſuauitatꝭ et ſāctitatis fontale prīcipiū nō tātū diliga vt ſaltē pro te moriar mūdo. Immo moriar ⁊ michi vt totꝰ tecū affixus ligno nichil ſentiam niſi te vt et viua ego. iā nō ego: viuat autē in me xp̄s. Quid ergo retribua dn̄o ꝓ oībꝰ q̄ retri buit michi. Calicē ſalutaris accipiā: ⁊ nomēdn̄i īuocabo. Sit gͦ hic calix paſſionis cōtinuꝰ in corpore. ſalus ſuꝑ habūdātꝭ gratie radicet̉ in corde: melos diuine laudis diffū dat̉ qͣſi indeſinēter in ore. Laudabo enī deū meū in vita mea. pſallā deo meo qͣꝫdiu fuero Iocūdū ſit ei eloquiū meū: ego vero delecta bor in dn̄o. Eleuaboret oſtendā ei faciem mentis. et in auribꝰ eiꝰ ab ore meo reſonabit immenſa gratiaꝝ actio et magnificentie ſue laus. Recedant ergo de cetero omīa vetera deore meo. et de animo meo. quia deꝰ ſcientiaꝝ dn̄s eſt: et ipſi preparantur cogitationes et voces. Arcū fortiū ſuperabo. ⁊ induar virtute exaltabo. Gaudens gaudebo ſolū in dn̄o: et replebitur os meū iubilo ⁊ omni a oſſa mea exultabūt in deo meo. quia me totū offeram ſaluatori meo. Quieſcet cor meum in dulcedine bonitatis immenſe. laudabo excellentiam glorie ſumme et ſequar veſtigia paſſionis acerbe. Corpus conculcetur. cor eleuetur. laude vero repleatur os meum vt die ac nocte cōtidie dei mei magnitudine loquatur vel cantet. Omnia abijciens. to tus inte ſitiens. nichil preter te ſentiens. re ſoluar in te. et in te centra liter quieſcam. Abſcedat vanitas. accedat deitas. tranſformet caritas. et fiam totus diuinus. Ape riatur cor meum. aperiantur cordis vulnera. iungantur intima. et ſim vnum cum chriſto. Amen. ¶I xplicit ſecunda pars huiꝰ libri q̄ ſpecialiter tractat de his q̄ ad ꝯtēplatione di ſpoſitiua ⁊ īductiua ſūt. ⁊ de ꝓfectu ꝯtēplationis. Sequitur tertia pars. QI INCIPIT II AA pars huiꝰ libri q̄ ſpecialiter tractat de ꝯtēplationis qͣrte. ⁊ de his q̄ ad dicta qui etē ꝑuenire volētibꝰ ꝑ vtilia ⁊ neceſſaria ſunt. ¶ Et primo que ſut que inducūt hoīem ad ꝯtēplationis quietē. ¶ Capitulū primū. cv ad Contēpla tionis quietē volueris ꝑuenire in te tria ſtudeas radicare. ¶ Primū eſt. vt quantū tuū conditorē offenderis ⁊ a te et ab alijs cōtidie offendat̉ recognoſcas. et de tuis ſceleribꝰ ītime dolēs. alijſqꝫ tāqꝫ tibi ꝯpatiens. habudanter ſi potes cōtidie lacrimeris ⁊ hec cogitans magis triſtari de ſideres qͣꝫ gaudere. cernēs ꝙ non ſumꝰ in ſta tu leticie ſed meroris. Magnū eſt enī ſi deū noſtrū ſic grauiter offenſum in noſtris delictis poſſumus toto tēpore vite noſtre plorando placare. Et hanc conſolationē de bemus eligere in preſenti. pro poſſe ſemꝑ noſtras et proximorum mi ſerias et nequicias deplorare. et ipſe benigniſſimus dn̄s aīe ſic fideliter in amaritudine exiſtenti poſt lacri marū fletū exultationē infundet. Et ſicut aqͣ in vite put refacta cū ſolis calore decocta. in vinū ꝯuertit̉. ſic lacrime iꝑfecte. ꝯtrito feruorē caritatis decocte: in vinū leticie ꝯuer tunt̉. Nec enī decet dn̄m tam nobilē in aliqͣ domo habitar niſi mūdiſſimā īuenerit. ⁊ cū omni diligētia lacrimis expiata. ¶ Scd̓m eſt vt nitaris quantū potes xp̄i ꝯpati paſſiōi et vbiqꝫ eum tecū circūferre in corde. Niſi enī cōpatiēdo nouerimꝰ pati ſecū: ſecum nō poterimꝰ iocūdari. Si enī bene paſſionē fue ris meditatꝰ ⁊ multū ītraueris latꝰ eiꝰ: cito venies ad cor eiꝰ. O felix cor qd̓ ſic cordi xp̄i dulciter colligat̉. cuiꝰ leua ſub capite eiꝰ ⁊ dextera illud āplexat̉: qꝛ tūc recte cū ſpōſa ſpōſus collocat̉ ⁊ colligat̉ in cubiculo. Sed optimū cor: michi narra obſecro dulcedinē quā tu ſentis. quibꝰ affluis delicijs nō occultes. Sꝫ vt bene video nō audis: qꝛ cor tuū abſorptū eſt pre dulcore. Iātu īterpretꝭ tur exiſtētis in carcere oblitꝰ es. Cerno enī ſic te amenitate nimia eſſe captū. vt iā nō ſint āpli us neqꝫ vox neqꝫ ſenſus. Quicūqꝫ enī ad cō tēplatiōis qͥetē ⁊ dulcedinē niſi ꝑ iſtud oſtiū voluerit intrare. furē ſe reputet ⁊ latronem. ¶ Tertiū eſt. vt poſſidere nō cupias niſi deū ⁊ qͥcqͥd niſi deū habueris. aut oblatū fuerit. vl̓ videris. aut nominare audieris. debes tanqͣꝫ de tot folijs nō curare. ſꝫ in deo ſolo ſtabilias mentē tua. ⁊ ſolus ſoli ſibi iungaris. Tūc in auribꝰ tuis melos ſue eloquētie reſonabit. thezauros ſue ſapientie reuelabit. melliflua oſcula exhibebit. teqꝫ pre de licijs nō poteris ſuſtinere. ⁊ ſuis te ſuſtētans āple xibus nimia dulcedine abſorberis. O felix aīa. quo abiſti. ꝙ nos in tanta amaritudi ne reliqͥſti Nūctia nobis obſecro ſi tibi ſufficit iſtud bonū. aut ſi vis ꝙ de noſtris obſequijs tibi trāſmittamꝰ. Sed vt puto vl̓ credo. nō reputas nos exēnijs ſed ſtercoribꝰ habūda re. Quid tibi offendimꝰ. o aīa mea iocūdita te repleta. ꝙ etiā maxima noſtra aſpicere nō dignaris? Quare q̄ ſic diligimꝰ tu ꝯtēnis? Sed vt video nobis nō leq̄ris: qꝛ rapta es a dilecto. O amor ineffabilis qͥ ſic co. cōglu tinat ſuo fini. Omira benignitas ſaluatoris qui ſe ſingulariter diligentes tam dono viſitat excellenti. ¶ Quam glorioſum ſit et qualiter poſſit ho mo mutari in deum. ¶ Capitulum. ij. M.i. Mirabilis mu tatio dextēte excelſi. Sic enī apd̓ hoīes tēporalia diligētes vl̓ amātro mirabile eſſet. ſi qͥs vnū fetidiſſimū ſtercus ꝯmutaret in oēs delicias ⁊ honores mu di huiꝰ. ſcꝫ vt ꝓ vno fetidiſſimo ſtercore haberet huiꝰ mūdi plena dn̄ationē. ⁊ quātū ad tēporalia ad modū īperatoris. ⁊ quantū ad ſpūalia ad modū pape ⁊ nullā reſiſtentiā ha bere poſſet. ⁊ inſuꝑ maligni ſpūs obtēperarēt ei. ⁊ nō ſolū terra ſed etiā celi ⁊ ſydera ad ſuū regerētur nutū. mortificare etiā poſſet. ⁊ mortuos ſuſcitare. ⁊ īfirmos curare. ⁊ etiā poſſet curſū nature in oībꝰ mutare. ⁊ haberet oēs diuitias: ⁊ delicias quas citra deum poſſet excogitare. īmo qͣs deꝰ poſſet facere dū tamē in deū nō ducerēt. ſic īmo ſine ꝯparatiōe ml̓tomagis eſt admirabilis laudabilis ⁊ amabilis illa ꝯmutatio quādo qͦs ꝯmutat ſe in deū. Na maior eſt ſine ꝯparatiōe diſtātia īter hoīem ⁊ deū. qͣꝫ īter qͣꝫcūqꝫ viliſſima creatura ⁊ oīa q̄ citra ſe deus facere poſſet. Tūc autē homo ſeipſū ꝯmutat in deū. quādo eligit ⁊ diligit ſe odiri. ⁊ ſolū deū diligere. ⁊ circa nichil aliud vl̓t affici niſi ſolū circa deū ⁊ ille ſolꝰ ī ſuo iacet affectu ⁊ de nichilo curat niſi de ip̄o deo. ⁊ totalit̉ ſitit qͦmē do ꝑ ſe vel ꝑ alios honorificet̉ dn̄s deꝰ ſuus. L ꝯmutatio deſiderabilis. Nā certe iſte vulnera pctōꝝ in xp̄i vulnera ꝯmutauit ⁊ mētꝭ fetiditatē. ī dei bonitatē. ſua vilitate ī dei maieſtarē. ſuā neqͥciā in dei clemētiā. amaritudinē cordis ī dul cedinē creatoris. Natotꝰ eſtī deū vl̓ dei ⁊ nichil niſi deū reqͥrit. Cor ſuū plenū eſt ip̄o deo ſe exuit ⁊ deuīduit. zelo dei ſibimet guerrā facit tāqͣꝫ crudeliſſimo hoſti. Si gͦ talis eſtꝯmutatio iſta. cur ẜue nequā. īfidele macipiū īutilis creatura hͦ ad īplere retardas? Caue etiā ne hͦ adīplere ſtudeas cū torpore vl̓ tēpo re operis. grauamīe cordis. axietate pectoris ī ſēſibilitate mētꝭ. ſꝫ potiꝰ cū animi auiditate feruorꝭ: ītētiōe amor is ī mēſitate. maxīe cū nichil ſit vtiliꝰ hoī. nichil delectabiliꝰ: nichl̓ nobiliꝰ. Si gͦ te ip̄m exuerꝭ ⁊ ꝑ hūc modū in deū ītrauerꝭ. caue ne exͣ ip̄m poſſis aliqͦ mō in ueniri. Et ſi aliqͣ mētꝭ ī firmitate vl̓ negligētia te exire ꝯtigerit. illic ſtatī recurre cū fletu. ⁊ dep̄care ſupplicit̓ vt tibi īdulgeat. ⁊ di gnet̉ te fugitiuū ſeruū recipere. Et tūc ꝓponas firmiter in corde tuo. ꝙ amplius inde nonexeas. Non tamen dico vt tale ꝓpoſitū facias qd̓ ad nouā culpā te obliget qꝛ fragiles ſumꝰ ⁊ incōſtantes. Et ſi milleſies ab eo exieris. totiēs ad ipſū recurras. ¶ Regula iſtiꝰ capituli bona eſt. Qd̓ nullus cū deo po teſt bene ꝑfecte vniri vl̓ eſſe. qͥ alicui creatu re affectū ſuū ligatū ſiue inclinatum habet. ¶ Qd̓ mirabile eſt guſtantē ſemel deū poſſe ab eo apliꝰ ſeparari. ¶ Capitulū. iij. E Iltum murari debemꝰ. īmo nos nō mi remur. qͦmodo homo ſemel deū deguſtans et eiꝰ dulcedinē. poteſt ab eo āpliꝰ aliqͣtenꝰ ſeparari. ⁊ qͦmēdo nō obliuiſcit̉ oīa ex ebrietate nimia. ⁊ come dere. ⁊ bibere ac dormire. ⁊ ſi qͥd aliud ante ipſū ponat̉ quomodo poteſtibi aliud qͣꝫ ſuū dn̄m benigniſſimū intueri. et in eo ſumma dulcedine delectari. cū ipſū in oībꝰ ſciat eſſe ⁊ in oībꝰ illū īuenire poſſit ac ī oībꝰ reqͥeſcat Oqꝫ bonꝰ iſrael deꝰ: his qͥ recto ſunt corde Oqꝫ dulcis ⁊ ſuauis eſt ſpiritus eius in eis O quanta amaritudine. quāta triſticia. quā ta anxietate repleri deberet aliquis. qui etiā ad momētum illa ſequeſtraretur dulcedine ¶ Quod homo in breui poteſt eſſe ꝑfectus. ¶ Capitulū quartū. ſicunqꝫ per q̄ tēplationē ad ſūmitate mōtis dei vult ꝑuenire. oportet ꝙ nūqͣꝫ qͥeſcat dū vigilat. ſed ſemꝑ per mētis elēuationē aſcēdat. Nā in iſto aſcēſu nō qͥeſcere eſt qͥeſcere. ⁊ qͥqͥe ſce re vult fatigat̉. nec poſtea ſic poteſt bene aſcē dere īmo ꝯtingit aliquādo ꝙ cū qͥeſcere vult in tantū fatigat̉. vt āpliꝰ nullomodo aſcēdere poſſit. In aſcēſu enī motis materialis. qꝛ caro īfirma eſt. quietē interpoſita reqͥrit. In aſcēſu autē mōtis ſpūalis. qꝛ ſpūs prōptus eſt: ꝯtrariū requirit̉. vt ſcꝫ non qͥeſcat ſpūs: ſed dū fatigat̉: tūc aſcēdere debet velocius currere fortius ⁊ recētior fiet ⁊ auidior erit ad maiora. ⁊ ſibi leuiꝰ apparebit ⁊. de lectabiliꝰ et ſuauiꝰ et dulciꝰ gradiet̉. nō quieſcere eligēs. ꝑ qͥrte. Et ideo ſtulti ſūt: ⁊ qͥd ſit ꝯtē platio in exꝑti. qͥ cauſa reſumēdi vires reqͥe/ ſcunt. Tūc habeat ꝓ certo qꝛ in illa qͥete vires minime reſumūt: ſed potiꝰ diſperdunt. Unde ſi fortiter currit animꝰ ꝯtēplātis: tūc ſuue eſt ei ſi pla ne incedat incipit fatigari ſi quieſcit vires diſperdit. Etideo non eſt aliud niſi cū virgine aſcendere in montana cū feſtinationē. Si quis hoc capere nō po teſt. ſed vult quie ſcere. et tamē aſcenſū in deſiderio habet. hoc reſtat remediū. qͣꝫuis non valeat his que dicta ſunt ad equari. ſcilicet vt ſaltē modū aſcendentiū materialiter non deſerat. Nā qui materialiter in montē aſcē dunt. et in medio fatigati quieſcere volunt non deſcendunt ad quieſcendū in valle: qꝛ ſic ad ſūmitatē nūqͣꝫ venire poſſent ⁊ ſtultiſſimi reputarētur ab oībus hoībus. Sic ſūt ſtulti reputandi et nūqͣꝫ ad cacumen contēplationis perueniēt. qui hodie per contēpla tionē modicū vel multū aſcendūt, et affecti tedio ad locū vnde veniūt ſiue ad ſtatū vnde receſſerant redeūt ad quieſcendū. et in peccatoꝝ ſiue vanitatū vallibus ſeu īperfectionis planicie credūt ad aſcenſū effici fortio res: ignorantes ꝙ vix poterūt ad locū ſiue ſtatū ad quē peruenerant peruenire. Et iſta eſt ratio. ſicut credo. quare ſic pauci homīes ꝯtēplatiui attingūt ſuperciliū mōtis. Unde ſi homo aſcēderet quātū poſſet ⁊ ibi quieſce ret. nō inde recedens aliquomodo. et cras eleuaretur altius. et ibi etiā figeret pedem cordis: et poſt modum ſic aſcēderet ſic faciendo ſemꝑ. dico vobis. ꝙ iſte plus proficeret in vno menſe. qꝫ alius in quadraginta annis. qui retrocederet ad quieſcendū. ⁊ ſēꝑ ad idē rediret. Et credo ꝙ iſte ī breui ꝯſūma retur in ſtatu. et eſſet glorioſus corā deo. ⁊ a tota celeſti curia predilectus. Si autem in mōte timueris aliquid. curras ad cauernas lateris xp̄i. Si vero non potes abſtinere a valle quia ibi nutritus es. nec vis adīplere que dixi: hoc ſaltē facvt ad vallē tue miſerie ⁊ totius humani generis condeſcendas per humilitatē tui et cōpaſſionē proximi. tam de tuis qͣꝫ de alienis dolēdo peccatis ⁊ pro eis venia poſtulando a deo. Quā ipſe concedat qui eſt benedictus in ſecula. ximen. ¶ Unde hec breuis regula hec oīa in breui ꝯprehēdit. Qui voluerit ꝑ ꝯtēplatione ad ſūmitate motis dn̄i ꝑuenire nō quieſcat nec retro cedat donec aſſecutꝰ fuerit qd̓ intēdit niſi forte deſcendere velit ad ſuoꝝ et aliorū triſticiā peccatoꝝ. ¶ Quomodo aīa inebrīa tur in contemplatione a creatore ſuo. Capitulum quintum. Altītudo diui tiarū ſapiētie et ſcientie dei qͣꝫ in comprehenſibilia ſunt iudicia eius ⁊ īueſti gabiles vie eiꝰ? Quis aſcēdet in montē dn̄i aut quis ſtabit in loco ſancto eiꝰ. Sed ſi qͥs aſcēdere voluerit per quā via. cū īueſtigabiles ſint vie eiꝰ ⁊ Audi dilectū tuū aīa dilecta. ⁊ gaude cū cucta q̄ dicta ſūt cū omni di ligētia ſtudueris adīplere ⁊ ſic deo appropīquaueris vt nichil p̄ter ipſū valeas cogitare. ⁊ cetera p̄ter ipſu tibi ſint in nimia amaritudine et qͣſi libētiꝰ velles aīam a corpore ſeparari. qͣꝫ aīam tua ſeparare a ꝯtinua cogitatione dei tui vel qͣſi ꝯtinua. Et qͣſi videret̉ tibi ꝙ te ipſū nō amēs niſi te ꝓpter ipſū ama ueris. Quid tibi de dilecto tuo ꝯtingat auſculta amore repleta. īmo in amore ꝯuerſa. Iſte dilectꝰ tuus o dilecta a quo no potes aliquatenꝰ ſeparari ſeipſū a cogitatū tuo cōti nuo pauli ſꝑ ſubtrahet. ita vt cor tuum circa aliqͥd aliud īcipiet euagari. ⁊ tu vidēs eū quē fortiter diligis abſceſſiſſe. nimia auiditate reꝑleta q̄res vndiqꝫ qͦmodo poſſis que ſic for titer diligis īuenire oībuſqꝫ creaturis breuiter nūciabis vt dicat vl̓ indicēt tibi. vbi eſt dilectꝰ tuus: qꝛ lāguida efficeris pre amo re. Quāto tūc fletu. quata lamētatione ꝑfūdaris. qͣꝫta āxietate poſt dilectū tuū diſcurras: tibi neſcio enarrare. Sed o mirabilis lebriatio amoris. Hoc ipſo ꝙ in ipſū tēdis cū ipſo es ⁊ ignoras. Sed qd faciet dilectus tuus omni amore repleta/ Nūquid po Sed dilectiſſimꝰ ſpō terit ſe apliꝰ occl̓tare: ſus tuꝰ qͣꝫtociꝰ p̄ſentabit. ⁊ tu illū vidēs quē cū tāta auiditate q̄ſieras nimio amore aplexaberis eū ſꝑ tamē cū oī reuerētia ⁊ timore. Sed quāta ad hec aſſit tibi ꝯſolatio: tūc ſi ſapiēs fueris. poteris experiri. Sed audio amitiſſima dn̄i. cū te ſecura reddideris. iterū ſe abſētabit. Et tūc maiorē ardore qͣꝫ priꝰ ipſū requi rendo habebis. Quid tibi dicā: Iteꝝ ſe abſentabit ⁊ iteꝝ atqꝫ iteꝝ. ⁊ breuiter totiēs a te ſe abſentabit. donec ſis ſollicita cuſtodire eū. vt te ſecurā nō audeas recdere. ⁊ oīa hābeas iā ſuſpecta. Sꝫo felix aīa audi qͥd faciet tibi dilectꝰ tuus. Cū ſecū īci pies delectari vl̓ qͥetari. vino dulciſſimo incipiet te potate. et tu eiꝰ alecta dulcedine. āpliꝰ eū īcipies affectare. ⁊ ipſe largiſſimus apliꝰ tibi dabit ⁊ qͣꝫto plꝰ dabit āpliꝰ poſtulabis. ⁊ ipſe benigniſſimꝰ āpliꝰ tibi miniſtra bit. Quid dicā. Satiari nō poteris. donec īebriata fueris ⁊ vino iā vndiqꝫ ꝑfuſa. Utꝝ autē poſt frequentē ⁊ nimiā īebriationē. ſaporē aūt raptū ꝯſeq̄ris: ſicut dn̄s tibi con ceſſerit poteris experiri. Largiſſimꝰ eſt enī: et plꝰ ſine ꝯparatiōe qͣꝫ credi valeat. elargit̉. Hoc tamē debes ſeꝑ habere in corde tuo ꝙ tu ſis viliſſimꝰ ⁊ ꝙ nullo modo ad hoc aptꝰ ſis īmo per maximū tibi debet videri. ſi ip̄e delet peccata tua etiā cū quatacūqꝫ penaꝫ afflictiōe in hoc mūdo. qui eſt laudabilis et glorioſus in ſecula. Amen. ¶ Quod homo ante raptum diuerſimode Capitulū ſextū. inebriatur. ONIAM IN pluribꝰ locis ſupradictoꝝ capituloꝝ diximus hominē diuina influentia inebriari poſſe. vt mēs tua āplius eleuetur. volo vt ebrietatem illaꝝ influentiaꝝ diuinaꝝ nō ignores. Debes enī ītelligere ꝙ vir ꝯtēplatiuus. qͣꝫuis multas cōſolationes habeat ſpirituales. an teqꝫ ad ſoporē et raptu ꝑueniat ad qd̓ pauci attingūt. valet duplicē experiri ebrietatem Prima eſt quēdā habūdātia iocūditatis in corde. et vehemēs iubilatio mētis q̄ poſt multū fletu aut conſiderationē paſſionis xp̄i aut per magnū feruorē amoris ſingularis in deū venit ex quadā noua influentia ⁊ diuina irradiacione in mentem. Et illa leticia tantū habundat in corde vt etiā in mēbra corporis redundet et illa faciet diuine clementie arridere. ⁊ pre exultatione nimia ad modū ebrij precipitanter graditur: quietem non ſuſtinens ⁊ creaturas quas inuenit ſui creatoris amoris magnitudine āplexatur. Et bene potes credere ꝙ cor ſuū non multū applicat ad terrena. ſed ſi aliquid occurrit. oīa reputat eſſe vana ¶ Eſt alia dulcedo ſiue ebrietas que nimia dulcedine replet eor ex diuino conſortio. hec venit per contēplationis quierē ⁊ in tantū habundat hec dulcēdo in corde vt redundet ad oīa mēbra habūde adeo vt totus ſibi tam interius qͣꝫ exterius mellifluus videatur. Et ſicut prima ebrietas pre hylaritate quietem non ſuſtinebat ſic ⁊ iſta pre nimia dulcedine quie ſcere facit. Et hec in tantū incendat vt ſoporem generet. non auferet totaliter particularium ſenſuū actus. ſed ad modum ebrij eſſe liberos non permittit. et tūc quaſi quicquid viderit reputabit quedam diuina dulcedine habundare. Et quāuis prima ſit in intentione leticie. et iſta in intentione dulcedinis. tamē non oportet dubitare quin illa ſentiat dulcedinem. et iſta leticia non priuetur. Et qͣꝫuis nō ſit neceſſe timere de p̓ma. ſed potſit gaudēdū. tamē de ſcd̓a q̄ ꝯſiſtit ī quāda ad mirabili ducedine cordis. ſēꝑ ſecuꝝ eſt dubitare. qꝛ diabolus trāſfigurat ſe in angelū lucis. et ꝯſueuit aliquādo ſimilia procurare. Uellet enī ꝙ hō ſuꝑbiret. ⁊ ſe aliqͥd reputa ret vt talibꝰ delicijs frueret̉ ⁊ ibidē qͥeſceret vt ſic auerteret̉ a deo. Et hͦ bene ꝑmitteret dn̄s euenire. qꝛ aliqͥ ꝯtēplatiui aliquādo de ſe nimis p̄ſumūt. alioſqꝫ ꝯtēnūt ⁊ credūt ſe deo eſſe ꝓximos. cū tamē ſint ꝑ ſuꝑbiā ab eo nimis elōgati. Et ideo diabolꝰ pater ſuꝑbie hāc pot eſtatē in eos accipit. vt talibꝰ delicijs illos decipere poſſit. Et ideo cū ſūma diſigēti a attēdendū eſt vt quādocūqꝫ acciderit talis delectatio aciē mētis in deū dirigas nec ab ipſo cor tuū diſcēdat. Et ſi delectari oporteat. ſolū delecteris in deū. Tūc ſi a deo eſſet illa dulcedo deberet intēdi. ſi a diabolo deberet priuari: aut ſaltē remitti. Qd̓ ſi deꝰ in hoc te voluerit aliquādo ꝯſolari. vt qui p tuis aliorūqꝫ pctīs amaritudine repleris aliquādo delicijs ꝑfruaris: regratiari ſibi de bes vt potes ⁊ adhuc tamē timere ne p̄ſūptionē īcurras. Potes enī cogitare ad humiliādū cor tuū ſub hac dulcedine ꝙ dn̄s pro ilpili paruo aliquo bono qd̓ facis in p̄ſeuti. qd̓ tu reputas eſſe magnū fortaſſe vult tibi ꝓ p̄mio dare illud. qꝛ te pͥmijs eternis reputat eſſe indignū. Potes enī timere ne iſtud dulciſſi mū vinū tibi adhuc ſpūaliter febricitāti periculū mortꝭ īducat. id eſt occaſionaliter te faciat ſubire. Ideo pleno corde dū ſumus in hic valle miſerie ꝯſtituti. debemꝰ magis appetere cū xp̄o crucifixo affligi. qͣꝫ periculoſis delicijs afflui. Et ſicut cōtidie peccamꝰ. īmo qͣſi ꝯtinue. ſic debemꝰ ꝓ eiſdē pctīs velle pe na ꝯtinuā ſuſtinere. Et ſicut ſumꝰ viliſſimi ſerui dei. ſic debet nobis placere. īmo debemus appetere. ab oībꝰ viliſſimi reputari. Et ſicut adhonorē dei facti ſumꝰ: ſic illud ſolū deberet in me ⁊ in alijs placere michi qd̓ ad ſuū tendit honore ⁊ illud ſolū diſplicere qd̓ in ꝯtrariū vergit. Deīdifferētibꝰ aūt nullomodo debemꝰ curare. niſi qꝛ oīa debemus ad laudē dei referre. Qd̓ nobis ꝯcedat. ⁊cͣ. ¶ Qd̓ ꝯtēplatiuus debet gaudere de bonis proximi quod ſi nofecerit tria mala ꝯmittet ¶ Capitulū. vij. Toniniā etiam apꝑetere debēs o ꝯtēplatiue cuilibet homini et debes ꝓ qͦlibet hoīe ſollicite orare. Et quādo vides aliqd̓ bonū in proximo mirabiliter gaudere debes. etiā ſi illud nō videas in te. Qd̓ ſi nō feceris. ſed potiꝰ dolueris. tria maxima mala in hoc pctō ꝯmittꝭ. Primū eſt ꝙ honorē dei: qͥ in bonis illiꝰ reſultat odire videris. ¶ Scd̓m eſt ꝙ paſſionē xp̄i qͥ ad hoc eſt paſſus vt vnuſquiſqꝫ habūdet virtutibꝰ ꝯtōnis. ¶ Tertiū eſt ꝙ caritatē qua ꝓximū ſicut teipſū diligere debes. et eiꝰ bonū affectare ſicut tuū. laceras ⁊ diuidis. Multū gͦ bonū proximi diligas ⁊ ꝓcures. ⁊ maxime ſpūale. et etiā cū neceſſitas ſe obtulerit tēporale. ⁊ ſc̄ꝑ ſpiritualia ti bi dn̄s exhibebit. et tandē ad celeſtia te vocabit. Ad q̄ nos ꝑducat. qui ꝓ nobis voluit crucis obprobria ſuſtinere. Amen. ¶ Qd̓ ꝯtēplatiuus nō iudicet alios ꝓpt̓ defectꝰ in ipſis apparētes. ¶ Capitulū. viij. Iabolus in ma licia anriquatꝰ viros contēplationis cernēs in celeſtibꝰ ꝯuerſari. vnde ꝓpter ſuꝑ biā eſt eiectꝰ. nitit̉ modo aliquo eos ad ſe attrahere. Et qꝛ videt eos nō peſſe vincere in aperto: conat̉ ſaliē decipere eōs in occulto. ilpit Sed qͣꝫuis diuerſa mala diuerſis tēporibꝰ ſuggerat. tamē ad hoc nitit̉. vt ꝯtēplatiuꝰ de ſe p̄ſumat. et alios iudicet vicioſos. apoſtolice inheres ſentēcie. oīa iudicat ſpūalis: ⁊ ipſe a nemine iudicat̉. Sꝫ o peſtis atqꝫ mors grauiſſima et occulta. Hec deū fugat. p̄ſūꝑtionē peſſimā inducit et abhorrendā. hec ve ſcente in croceis facit ſtercora aplexari: hec ſpūali plenū leticia ad accidiā ducit. hec oīa ad honorē dei referenda facit diabolice fraudari. Sed o homo nūquid in altū cōtēplationis aſcendiſti. vt ſic faciens alioſqꝫ iudicans debeas magis precipiciū ſuſtinere? Pone ergo te nouiſſimo loco in conſideratione tui ipſius/ et cadere non valebis. et dei cōmendans opera omnia cōmendabis. Attende ergo o homo in contēplatione cōſtitutus et cognoſce qualiter deus propter ſuū honorem faciens creaturā. diuerſis diuerſa voluit munerae largiri. vt non vno modo ſed multi formiter honoretur. atqꝫ ſui thezauri manifeſtari ſic queant. et commendandi ſuam magnificentiam materiam mul tipliciter habeamus. De bes ergo cogitare primo ꝙ deꝰ ſicut bonꝰ pater familias ordinans domum ſuam pen ſat filiorum ſapien tiā potētiā ⁊ bonitatē. ⁊ ſcd̓m qd̓ viderit diuerſa cōmittit officia ⁊ tribuit dignitates. Cogita gͦ pͥmo tu qͥ ꝯtēplacioni vacas. ꝙ deꝰ pater tuus benigniſſimꝰ. ſciēs te ad oīa ī becilē. noluit te in periculoſis et difficilibꝰ ac īplicatꝭ operibꝰ mī niſtrare. ſed ſua clemētia tanqͣꝫ īfirmū per ꝯtēplatiōis qui etē te voluit ꝯſolari. Alios autē cernēs in caritate feruē tes ⁊ fortiter radicatos voluit ſuꝑ periculo ſa ⁊ difficilia ordinare. ſibi nichilominꝰ qͥetē tribuēs poſt laborē. ⁊ ꝯſolationē nō modicā in labore. Si gͦ videris te ſpūalibꝰ inherere cęteros autē circa alia laborare. nō eos iudi ces: ſed ſapiētiā ⁊ bonitate dei in eis īſpice. Te autē īfirmū agnoſce: alioſqꝫ ꝯſidera eſſe fortes. Quomodo enī fortē te reputare potes. qͥ ꝓpter nimiā tui īfirmitatē. lecti molli ciē. id eſt ꝯtēplationis dulcedinē ſuſtinere no vales. ſꝫ ad modū arūdīs oī vēto moueris? Quid gͦ faceres. ſi te oporteret vna ma nū edificare. et alia hoſtes gͦladio effugare? Nēpe ſolo pauore deficeres. Lauda gͦ dn̄m deū tuū qui potētes in arduis poſuit ⁊ aduerſis prudetes cautos fecit ſtudijs. clemē tes bonoꝝ tēporaliū fecit diſtributores. Te autēne deficeres voluit qͥeſcere per ꝯtēpla tionis quietē ne errares. noluit te ſubtilia ⁊ curioſa īueſtigare. vt ſimplicitatē haberes. ne malus diſpenſator eſſes. voluit te oīa ab negare vt pauꝑ eſſes. Nō gͦ te de iſtis exaltes. ⁊ alios iudices. ſed exaltes. nec ab eis excludas eos qͦs videris ocioſos. Debes enī cogitare ꝙ tanqͣꝫ ſapiētes ⁊ ꝓbi thezauꝝ acquiſitū abſcōdūt: laborātes in occulto et ī publico quieſcētes. Aut certe cogita ꝙ ille qͥ dedit vētis pōdus ꝑmittit eos in iſtis minimis ⁊ manifeſtis deficere. ne de maximis q̄ ſibi cōcedit in ſuꝑbiā eleuent̉. Et qͣꝫuis ſic facere debeas de oībꝰ ſupradictꝭ. tamē qꝛ vides eos in periculo eſſe. debes tu qͥ in qͥete es pro eis orare. vt ſic poſſis eos allicere ad quietē. Debes ſcd̓o oīa ad laudē creatoris reducere. Qd̓ facere poteris per hūc modū et etiā meliꝰ ſi dn̄s dignabit̉ tibi iudicare. Cū etiā videris aliquos in p̄latiōe tēporali vel ſpūali. ſiue in dignitate aliqua ꝯſtitutos hͦ eſſe factū ad ꝯmēdandū magnificētiā ⁊ po tētiā dei cogitabis. ⁊ eū laudabis. Cū autē aliqͦs īſiſtētes ſciētie videris et nō ſolū etiā creatoris. ſꝫ etiā creaturaꝝ occultiſſima inqͥrētes ⁊ quēlibet ꝟſiculū curioſiſſime obſer uates te ordinātes hͦ eſſe ad manifeſtādū dei N.1. ſaꝑientiā non ignores ⁊ in eis diuinā ſapientiā ꝯmendabis. Cū autē videris aliquos tēpora libus negocijs inſiſtētes. in ipſis lau dabis dei prouidētiā. per tales quieſcētibꝰ prouidentē. Si videris aliquos inſiſtere operibus pietatis. in ipſis laudabis diuinā bonitatē. ſe ad oīa diffundentē. Si videas aliquos ceteros iudicare. dn̄i iudiciū time. Si videas penā inferētes. diuinā recogita iuſticiā. Si rigidos diuine iuſticie expaueſce rigorē. Si reprehēſores cauſaꝝ diſcuſſi onis futuri iudicij recordare. Si calorē ha bueris. recogita dei patris erga nos nimi ā caritatē qua ſuū filiū voluit incarnari. ⁊ pro nobis oībus crucifigi. Si videris prelatos circa punitionē remiſſos. in eis diuinā mi ſe ri cordiā cōmendabis. Si frigus habueris ab omni eſtu miſerie ad refrigeriū āhelabis Et ſic oīa potes reducere ad laudē conditoris. Non enī debet eſſe creatura. in qua tuū V honori fices creatorē. Hocipſo enim omnis creatura digna eſt omni laude. ꝙ a deo condita eſt. ⁊ ab eo cōſeruatur in eſſe et hocipſo ꝙ datur eſſe ſcilicet dei eius. et ſuū mirabiliter ꝯmendat auctorē. Hec pauca exempla poſui. vt habeas mentē ⁊ viā ad maiora. Et reatur iſtud eſt diuinū iudiciū ad quod te voluit apoſtolus inuitare in auctoritate predicta quā tu peſſime aſſumebas. Non enim vult apoſtolus īnuere ꝙ ſpiritualis homo ceteroſ debeat contēnere vel iudicare. cū alibi ipſe dicat. Nolite ante tēpus iudicare. Et alibi Sed Tu qui es qui alienū ſeruū iudicas: tu dices ꝙ hec ſecreta diuine ſapientie non percipit homo carnalis ſed ſpirituali mēte preditus vt dixi ꝙ melius in creatura qualibet iudicabit. id eſt diſcernet. Iudicagͦ et tu omnia id ē diuina ſapiētiā et bonitate in omni creatura diſcerne. vt veꝝ oīm honori fi ces ꝯditorē. Si autē alique certitudinalit̓ et ꝓbabil̓r nouerꝭ pctōrē caue diligenter ne ꝓpt̓ hͦ ip̄m ꝯdānes nec etiā ipſū ꝯmēdes: ſꝫ viciū tibi diſpliceat ⁊ ꝯpatiaris in qͣꝫtū po teris ꝑſone. Laudabis etiā dn̄m deū tuuſ nō ꝑmiſit īpiū grauiꝰ cadere. nec te illud viciū perpetrare. Nullomodo enī dubites ꝙ ſi te non cuſtodiret a malo. grauiſſima ⁊ tur piſſima deduceres ad effectū. Deum etiam ſuppliciter exorabis. vt ipſum et quemlibet peccatorem releuet a peccato. et te cuſtodiat ab omni malo. Niſi enim noueris cōꝑati peccatis proximorū ad bonum indurābitur cor tuū. et forte in malū corrues ſine freno. Qui enī fideliter oratione vl̓ exhortatiōe bonū ꝓximi nō ꝓcurat cū facere poteſt. nō dubito ꝙ ab ipſo dn̄o elōgat̉. Sed qͣꝫtomagis credis ab his dn̄m elōgari. qui arridēdo detractoribꝰ ac ceteris pctōribꝰ applaudendo eos in ſua malicia fauent et audaciā tribuūt iteꝝ ſimilia faciēdi. Si gͦ oportunitas ſe ob tulerit malū argue aut ſi nō expedierit ſaltē triſticiā p̄tēde faciei. vt aliqualiter ꝯfundat̉ peccator. Nec attēdas magnitudinē alicuiꝰ qꝛ illū reputa eſſe magnū. qͥ approxi mat deo et tanto meliorē vl̓ maiorē. quāto apliꝰ appro ximabit. Que enī ꝑuerſitas. facit ſeruū dia boli timere et magnū reputare. et filiū dei adoptiuū ꝯtēnere iā arra patrie poſſidentē Ue ſania eſt nimis magna. a qua nos cuſtodi at xp̄s. qui eſt benedictꝰ deus in ſecula ſecū d̓ ꝯtēplatiuus nō reputet loꝝ. Amen. ¶ ¶ Capitulū nonū. alios īpares ſibi. Nºceſſans an eti quus hoſtis cū nō poteſt virū ꝯtēplatiuū in hoc decipere. vt velit alios iudica re. ſaltē nitit̉ eos ad hoc deducere vt qꝛ vident ſe in multis operibꝰ que ipſi faciūt ꝓilni ficere alios imꝑfectos eſſe iudicēt. qꝛ ei ſdem nō vacāt laboribꝰ aut certe qꝛ eadē qua ipſi ſollicitudine ⁊ qͥete ſiue vigilia ⁊ abſtinētia nō vtunt̉ ſed potiꝰ eos vidēt ſcd̓m ſuū iudi ciū ocioſos vl̓ cernūt eos circa tēporalia implicatos. in quibꝰ ipſi qui ſic mūdo ꝓficiunt aliquādo offendūt. Sed o error peſſime et occulte. qui ſcd̓m exteriore ꝯuerſatione vult de īteriori hoīe iudicare. Nō enī reqͥrit tm̄ laborē corporis: quantū laborē cordis edificiū ſpūale. īmo apud deū prīmū ſine ſcd̓o nō valeat ſcd̓m autē ſic fine primo. ⁊ qd̓ vni eſt nociuū. alij quādoqꝫ ꝑutile erit. Et ſic ut facies hoīm ſunt diuerſe: ſic ⁊ modi viuēdiꝰ et in bono ꝓficiēdi. Et ideo quādo te vides laudabilibꝰ operibꝰ fulgere. et alios vides circa alia intētos ⁊ negligētes. cogitare debes ꝙ licet iſta ſint in aꝑto. in occulto tamē vel ſaltē in cordis cubiculo laborant opera delicata. Et qꝛ deꝰ illos ꝑ cordis ſanctitatē diligit ſpecialiter forte nō curat eos exterio ribꝰ laboribꝰ aggrauare. vt ne tā interiusqꝫ exteriꝰ laborātes ſuſtinere nō poſſēt. ¶ Debes ergo ad iſtā tēptationē expellendaprimo in corde tuo cogitare ꝙ non eſt conſuetu do ꝙ filij regum cōtidie ad lucrandū panē ſuū manualibꝰ operibꝰ ſe affligāt: ſed vt delicate ⁊ ſine labore magno de regalibꝰ delicijs nutriant̉. Nā ſic eſt ad litterā. ꝙ opportebit multotiēs vnū fratrē ad habenda vnā deuotionē aūt aliquā īteriorē ordinationē multū laborare. ⁊ illud idē vel meliꝰ habebit aliꝰ in ſola mētis ꝯuerſione ad deū. Scd̓o cogitare debes. ꝙ illud qd̓ habere ¶ laboras. ⁊ modo de nouo īcipis deguſtare. ſit iā in alijs īueteratū. ⁊ firmiter radicatū. Et fortaſſis iſta eſt ratio vna. quare affici ſicut tu exteriꝰ circa bona ſpūalia nō vident̉. qꝛ dulcedo ſpūalis de nouo veniēs. mutationē īducit. ſed nō ſic vt credo. illū qui iā diu eſt mutatꝰ īmutat. ſed ꝑficit ⁊ ꝯſeruat. Et quādo vides te quodāmodo liqͥfieri pre amore. alioſ vero minime. cogitare debes. ꝙ ad calorē ſo lis iuſticie ad ſimilitudinē ſolis materialis aliqui liq̄fiūt pre amoris feruore a deo vt ſua mēbra valeāt ſuſtinere. Alij ꝟo deſiccant̉ nō ſolū ab aquoſitate peccati ſed etiā ab humiditate reliquiaꝝ peccati ⁊ in bono ita ꝯſolidant̉ ꝯtra malū. vt nichil a caritate dei valeat eos ſeparare. Aliqui vero matureſcunt ita quod ſibi tam interius qͣꝫ exterius dulciſſimi videantur et abolita iam omni mennulita tis acerbitate iampotius in patris qͣꝫ in via habitare cernātur. Aliqui vero creſcēdo ad modū arboꝝ. qͣꝫuis tales dulcedines nō deguſtēt. creſcētes tamē de die in diē fiūt apd̓ deū maiores. Alij autē putreſcunt vt mali Cū ergo aliquos iſtoꝝ effectuū recipis debes credere ꝙ ille idē affectꝰ vel maior ſit in fra tre tuo. Et qͣꝫuis nō ſic cito liq̄fiat pre amore ſicut tu. fortaſſis conſolidatur vel matureſcit vel creſcit in bono. ⁊ huiuſmodi ſunt forſan meliores effectus. Et certe cū credis te lique fieri tu marceſcis ⁊ ideo alios nō mi nus te propter talia perfectos. iudices: ſed potius time ne ſibi tu valeas cōparari. Nā ſi cera cū līqueſcit ad ſolē. ceteris creaturis diceret: nullum beneficium ſolis aut nō ita magnum percipitis ſicut ego, ſtultum eſſet quia et ſi non liquefiantad ſolem ſicut ipſa. tamen arbores potiora fructus percipiunt beneficia. Potes et a te adhuc tota liter predictam temptationem effugare. De bes naqꝫ cogitare ꝙ ſicut qͣꝫtum ad bona temporalia bonitatem dei percipiamus omnes ita tamen ꝙ ſecundum aliam rationem iſte et ille et quot homines immo quot creature ſunt tot participandi dei bonitatem FR differētes rationes recipiūt: ita ſimi limedo credendū eſt quantū ad ſpūalia in rationabilibꝰ creaturis. Nā gratia natura perficit Et hanc diuerſitatē in ſpiritualibꝰ īnuit̉ apo ſtolus ad corīth. Cū dixiſſet. Uolo autē oēs hoīes eſſe ſicut meipſū: cū ſtatim ſubdit. ſed vnuſquiſqꝫ ꝓpriū donū ex deo habet. alius quidē ſic. alius vero ſic. Et ex alijs diuerſis locis hanc veritatē habere potes. Si gͦ ita eſt. qͦmodo nō aliter ſpiritualiter viuet ⁊ ſer uiet iſte qͣꝫ tus Aliqͥ enī tendūt ad deū per qui etē: aliqͥꝑ laborē. alij ſic alij vero ſic. Et multotiēs eſt melior: qui vilior reputat̉. Nō ergo aliquē imꝑfectiorē te iudices ſi nō facit oīa q̄ tu facis. ¶ Cū etiā vides fratrē tuū cū aliqͦ vl̓ cū aliquibꝰ ꝯmorari ⁊ tu ſolitariꝰ es tūc cogitare debes ꝙ iſte ꝑfectꝰ eſt in caritate ⁊ ꝓpt̓ magnā dei dilectionē vbiqꝫ ſit cū eo ſiue cū fratribꝰ ſit ſiue ſolus. Et qꝛ tu in dilectiōe dei es īꝑfectꝰ vix te potes ad pro ximū ꝯuertere qui offendas. vix autē aut nū qꝫ ad deū potes bene te ꝯuertere. quī oporteat te aꝓximo ſeq̄ſtrari ſꝫ hͦ certe īꝑfectiōis eſt. Nā āgeli qͥ ſūt in caritate ꝑfecti. ita bene mouent̉ in deū cū ſunt nobiſcū. aut cū nobis miniſtrant. ſicut cū ſunt in celo ēpireo. Hoc tamē nō dico qꝛ credā ſic totaliter poſſe in via fieri. ſiue duviatores ſumꝰ ſed aliqͣliter Adhuc etiā potes co poſſumꝰ eos ſequi. T gitare ꝙ ſūt ab iſtis exterioribꝰ retracti. et ſoli deo vacāt. et ita feruēter mouent̉ in ipſū y ꝓpt̓ nimiā intētione mentis corpꝰ diſſolui videat̉ ⁊ ad nimiā redigat̉ debilitatē. Et ideo vt vires reſumāt. ne penitꝰ deficiāt. ⁊ ne etiā ſua ſanctitas ab alijs aduertat̉. ſe offerūt vt ẜuos ſolatio ꝓximoꝝ. ſꝑ tamē oīa ad honorē dei faciētes. Et ideo ſtultū eſt fratre ſuū iu dicare ꝓ qͣlibet trufa. vl̓ imꝑfectū reputare. Sūt enī hodie multi honeſtiſſimi exteriꝰ. qͥ parū ꝓficiūt iteriꝰ. Et multi ſūt diſſoluti ī geſtibꝰ. qͥ ſunt in corde ſanctiſſimi aut amiciſſimi dei. Aut qd̓ peiꝰ eſt aliqͥ ſuntodori fe ri hoībꝰ ⁊ corā deo ſunt fetidiſſimi. ⁊ ſue exterioris ſanctitatꝭ iā ſuā receperūt mercedē Et aliqͥ apparēt hoībꝰ peccatores et eoꝝ cōuerſatio iterior eſt in celis. Nō dico tamen quī multotiēs ꝯuerſatio exterior correſpōdeat īteriori. Et qꝛ hͦ vl̓ etiā ꝯtrariū diſcernere nō valemꝰ oēs eſſe dei filios iudicemꝰ ⁊ nos īferiores oībꝰ niſi tamē manifeſte cōtrariū videamꝰ. Nāde bonis ⁊ de ſua eminētia ſanctitatꝭ īcerti ſumꝰ. ſed de nr̄a multi plici malicia ſumꝰ certi. Magna eſt enī preſuptio velle circa ꝓximū meū limitare īfluentiā diuine bonitatis qꝛ michi oēs mores ſui nō placēt. Et qͥd in ſaniꝰ qͣꝫ diuinā influētiā vel ꝯplacētiā velle ſcd̓m meā ꝯplacentiā regulare? Hoc aūt tūc facio. cū illud qd̓ non michi placet ſuſpicor nō placere deo. Cum etiā vides aliquos circa exteriora īplicari. tūc cogitare debes ꝙ illa ad laudē ſui creatoris referant. ⁊ magis in illis circa deum afficiant̉ qͣꝫtu. cū te recte ꝯuertis ad deum. Fortaſſe enī qꝛ ſic deū diligūt vehementer ſtudēt ipſū q̄rere in oībꝰ creaturis. qꝛ ipſū in omībꝰ nimis laudabilē ⁊ deſiderabilē eſſe credūt et cognoſcūt. Et hoc eſt magnū gaudiū ⁊ leticia eoꝝ. cū vidēt etiā in rebus viliſſimis ſummā dei potētiā bonitatē ⁊ ſapientiā mirabiliter ꝯmēdandā. Et ideo illa vi lia forte ſic libēter ꝑtractant ne aſſimilētur nobis. quibꝰ oīa ſunt nociua. Sed forte qn̄ credis eos ocioſos eſſe īenarrabili tūc leticia ſpirituali ꝑfundūtur interiꝰ qͣꝫuis hoc diſſimilēt vt ſapiētes. Aut forte qꝛ ſe repu tant ita viles nopſumūt ſe diuine faciei ꝯti nue p̄ſentare. ſed ſe vilibꝰ adiūgētes nitunt̉ reuerti ipſi in corde ita tamē ꝙ ipſū in verivilpi tate aliquando ꝯtēplant̉. Et hec poteſt eſſe ratio quare ſic ſemꝑ cū alijs iocundant̉. quia orit̉ eis leticia ꝙ ſic viles hoīes ſicut ſe eſſe exiſtimāt poſſint cū eis quos filios dei repu tant ꝯſolari. Et ſi dicis ꝓpter aliqͦs. gͦ debe rēt cū melioribꝰ ꝯuerſari Dico ꝙ forte illos meliores reputant̉. qui minorē ſimulāt ſanctitatē. Aut forte eſſe cū illis nō reputāt ſe dignos. qꝛ nimis ꝯuerſationi illoꝝ eſt diſſi milis vita ſua. Et ideo ſufficere eis videt̉. ſi valēt eſſe cū illis dei filijs quos poſſunt aliqualiter imitari. Sciūt enī. ꝙ in habētibꝰ ſymbolū facilior eſt trāſitꝰ Aut forte nolūt ēe cū magnis vl̓ nimis ꝑfectis ne ſua bona ī tētio cogͦſcat̉. Potes etiā cogitare ꝙ forte hͦ ꝯceſſit eis dn̄s vt circa iſta extrīſeca īplicēt̉ ⁊ cū fratribꝰ ꝯuerſant̉ qꝛ ſic eſt deū difficili poſſidere qͣꝫ ſi ſolitarij ꝑmaneret ⁊ qͣꝫto cū ma iori pugna ⁊ labore deū obtinēt. tantōe ſt eis laudabiliꝰ. Quis dubitat ꝙ ſi homo īplicitus vite actiue negocijs adeo ꝑfecte poſſide ret deū. ſicut ille qͥ morat̉ ſolitarie. qui ei lau dabiliꝰ eſſet? Et certe vbi eſt maior reſiſtētia ibi aliquādo ītēdit̉ vis amoris ⁊ ꝑ multiplicē intēſionē actꝰ ſiue feruoris auget̉ ſubſtātia caritacꝭ. ⁊ inde maius p̄miū aſſequūtur. Cum ergo eos credis ꝑdere ipſi lucrant̉. et cū eos exiſtimabis īfirmos īuenire patria ſuper te īuenies exaltatos ſi tamē ibi fueris Multū enī timendū. ne ſicut humilitas ipſos exaltat. ita noſtra ſuꝑbiaqui oēs alios volumus iudicare. nos deijciat in īfernū. Aut cogita de eis ꝙ ipſi approbāt poſſe ſe deo ẜuire per fecte in his ad q̄ ſe īueniunt paratos. magis qͣꝫ accedere ad ardua. ⁊ deficere ſicut facis. Multū enī reputat vel reputare debēt incōgruū aliqͥd tanto dn̄o agere īꝑfecte. Aut forte tā ma gna in occultoqꝫ parua in publico tā terrena qͣꝫ celeſtia attēptant facere vt in oībꝰ his inimicꝰ humani generis īpugnetur ⁊ ip̄i in oībꝰ mereant̉. Et qͣꝫuis ſic īꝑfecti tibi videant̉ forte plus in vno interiori motu mouent̉ qͣꝫ tu in multꝭ. Immo forte pluſqͣꝫ tu in oībꝰ ⁊ hoc ignorās mīores te nō iudices alios. ſed lauda dn̄m qͥ dignatꝰ eſt te eis ſociare. quoꝝ forte meritis ſpūaliter viuis et ſi nō viuis ꝑ eos forſitā viues. Hec aūt dixi ad reprimendū diabolicā tēptationē. Et ꝙ uis ſit ſic aliquādo: aut ſic eſſe poſſit ⁊ ſic de proximo ſit credendū tamē ſimpliciter michi magis placet. et credo ꝙ magis placeat deo vita contemplatiua qͣꝫ actiua et vita ſo litaria qͣꝫ domeſtica. et michi magis placet honeſtas qͣꝫ diſſolutio et hec credo magis eſſe eligenda qͣꝫ illa quia et ſi illa poſſet ordinari in deum et in ſapientibus ordinetur: tamē ſemper quod eſt propinquius fini magis eſt eligendum. et magis ipſe finis qͣꝫ qd̓ eſt ad finem. Et ideo licetita ſe habeant iſta tamen non eſt dubium ꝙ perſone iſta haben tes ſe habent vt excedentia et exceſſa. Nā aliqui actiui maiori ſunt caritatis et meriti qͣꝫ aliqui contemplatiui et econuerſo et aliqui domeſtici qͣꝫ aliqui ſolitarij et econuerſo Quicquid tamen habeamus dummodo deo placeamus magnum erit. quia in tanta multitudine hominum pauci ſunt deo grati. Cuius rei cauſa et pro nobis et pro ipſis debemus cōtidie lacrimari non modicum et deprecari vt dignetur nos facere ſibi gratos aut ſi ſumus. vſqꝫ in finem in gratia nos conſeruet. Quod ipſe nobis concedat: qui propter hoc voluit incarnari et letaliter vul ne rari. Amen. ¶Contra ſuperbos et de ſe preſumentes. ¶ Capitulum. x. Iuperbe. O lu ciferi imitator īmunde: nunquid te cogitas dn̄m eſſe: an oīa eſſe a deo ignoras? Si ergo te aliquid proteſtaris: certe deum te eſſe fateris. Sed aplius vide vt tua inſa nia repͥmat̉ Nōne de alienis ſtultū eſt gl̓iari Cū ergo cūcta ſint a deo ſi de aliqͦ gloriarꝭ te cōprobas eſſe ſtultū. Si autē hec ignoras: te cōprobas eſſe cecū. Audi ergo īſane. Si gloriari vis ⁊ ſtultꝰ apparere nō vis. exclude que non ſunt tua ⁊ dereliquis glorieris. Sed certe ſi oīa non tua excluſeris in nichilū redigeris. Ergo de nichilo gloriare. ſi nō vis īcurrere vanitatē. Sed ſpecialius ad dona gratū faciētia deſcēdamꝰ. De illis gloriari nō potes. qꝛ hec te habere ignoras īmo ſi gloriaris nō habes. Sed eti ā ꝙ habe as ſupponamꝰ. qualiter ea poſſideas videamus. Tibi proditori ⁊ infideli ſeruo dn̄i tui iuſticiā quahabes noſter benigniſſimus dn̄s tanqͣꝫ pannū albiſſimū dedit. ⁊ tu eāſtillare nō ceſſas ſanguine mēſtruato. Sed o veſania plene. vtinā ſaltē frontē mulieris meretricis haberes. Que ſo q̄ ſit meretrix ſic corrupta q̄ demēſtruo gloriet̉. īmo quaſi nullam īuenies meretricē q̄ de hoc nō intime ꝯfundatur. nec etiam audet hoc ipſa amantiſſimo ſpōſo reuelare Quid ergo o ſtulte in malicia gloriaris? Si tm̄ in mēſe ſemelad modum mulieris deficeres. haberes forte cauſā gloriandi. Sed erubeſce ⁊ dole. qꝛ ꝯtinuus vel quaſi ꝯtinuus eſt fluxus tuus. Si gͦ a te ſolueſtmalū. ⁊ a deo tantū eſt bonū: nō in te ſed in dn̄o glorieris. et de tua turpitudi ne cora oculis diuine maieſtatis cōtinue erubeſcas ſicut deficere nō deſiſtis. Sed dicis. in me nolo decetero gloriari: ſed tamen cupio ab oībꝰ ꝯmēdari. Sed o īpie latro audi Nōne ſtultū eſt largiſſimo dn̄o qui oīa tribuit habūdāter furari qd̓ ſibi cariſſimū eſt. maxime vt videat ⁊ ſibi diſpliceat ⁊ ſuſtinere nō valeat. Sic ē ſtultꝰ qui ab hoībꝰ laudē querit Ideoqꝫ cū vniuerſa ꝓpter ſemetipſū operatus ſit deꝰ. oēs laudes omīaqꝫ laude digna ad honorē referas dei tui ⁊ in teipſo cogita diligenter ꝙ ad hoc creatus es ⁊ redēptus vt non tu. ſed deus in tuis operibꝰ cōmendetur. Tu ergo domini voluntatē fide liter exequaris vt laudari adhorreas. deum autem gaudeas ad omībus exaltari. Et quāto magis ab aliquo ꝯmendatur tanto in maius gaudiū eleueris ⁊ ſtudeas quantum potes mente lingua et opere deū tuū omni tēpore adorare ſemꝑqꝫ actu ſolā ſuā laudē intedas Si enī bene diligeres dn̄m deū tuū, eiuſqꝫ honorē appeteres vt deberes. malles amariſſimis qͥbuſcūqꝫ ſēꝑ paſci et ab oībꝰ ſtultꝰ reputari. īmo tanqꝫ ſtercꝰ abhorreri qͣꝫ qͥbuſ cūqꝫ delicijs habudare et qͣꝫtūcūqꝫ ab oībꝰ eleuari. aut quātacūqꝫ corporali ꝑfrui ſoſpi tate. ſi deꝰ tuꝰ in te apliꝰ nō laudaret̉. Et etiā poſito ꝙ par eſſet pͥmiū vt robiqꝫ. hoc de beret grati ſſimū eſſe nob̓ ꝙ altiſſimꝰ deꝰ noſter a nobis ⁊ de nob̓ aliquod laudis munuſculū recipere dignaret̉. Sed ꝓpter noſtras miſerias in ꝯtrariū nitimur tota die. O mira ineffabilis amabiliſqꝫ clemētia ſaluatoris. qͥ ta benigniſſime noſtris ꝯdeſcēdit miſerijs. Quis illā poterit nūciare? O homo totaliter te īuolue in ſua mīa et mirare. ⁊ tā dulci dn̄o gratias agere nō deſiſtas. Omi dn̄e qͥd tibi cōtuli ꝙ tā dulciter me ſuꝑbū atqꝫ arrogantē per tractas ⁊ foues? Que eſt iſta gra tia qua iueni? Qd̓ āte te me ſuſtines ad momentūꝰ Terte hoc nō merui. ſed potiꝰ cū feris habitare. īmo bone ieſu nec etiā creatura tua mereor noīari. qͥd tibi ꝓhis faciam? O īmenſitas bonitatꝭ qͥd ꝓhis tātis beneficijs potero tibi exhibereꝰ ego neſcio tibi ſatiſfacere ꝓ delictꝭ nec etiā ꝓ beneficijs laborare: nec tibi valeo aliqͥd dare niſi tuum. Scio qͥd faciā. Me tibi totaliter exhibebo ⁊ me ipſū in te totū proijciā ⁊ ſꝑ timore ⁊ verecūdia plenꝰ tibi quantū potero. reuerētiā exhibebo. ⁊ ſi dignaberis tibi fideliter ꝯtinue miniſtrabo. ⁊ ſi hͦ paꝝ ſit qꝛ qd̓ potui feci nō dubito ꝯprobabis. Sꝫ hoc maximū michi eſt. ſi dignaberis me tecū in area cōmorari. O qͣꝫ dulcꝭ tūc michi eſſet tua p̄ſentia ſūme bona. Accedā cū ſilētio ⁊ diſcooperiā pedes tuos. vt me digneris aduenā in matrimonio copulare. Nō qͥeſcā certe donec tuis aplexibꝰ gaudeā. ⁊ īenarrabili dulcedine ꝯſopitus in tuis brachijs ꝯqͥeſcā. Tūc delicijs affluā ⁊ mirabit̉ ⁊ dilatabit̉ cor meū: ⁊ mira ſuauitate potiꝰ nichi lniſi te potero cogitare Attamē obſecro amabilis dn̄e vt meo regimini nullo tēpore me dimittas. quia ſum anime mee lacerator et lapidator impius. Omnia que michi volueris elargiri ſicut illa tribuis tu conſerua et tibi ſoli ſit honor ⁊ gloria. ⁊cͣ. ¶ De paucitate bene obedi¶ Capitulū. xi entium. Q.i. 47 O is dabit capi ti meo aquā. ⁊ oculis meis ymbrem lacrimaꝝ. vt plorare valeāꝑfectoꝝ ſtatū. qͣſi ad nichilū iā redactu? Nā terra culta diuīs ꝯſilijs xp̄i exēplis, ſpinas ⁊ tribulos germi nāt pro frumēto. Certe quanto res ꝑdita eſt nobilior. tāto de beteſſe intēſior dolor. Sꝫ vt de multis aliqͣ videamꝰ de obediēta tāqͣꝫ de religiōis fundamēto ꝑtractemꝰ. ¶ Heu curre ⁊ diſcurre vtrū poſſis in ſua ꝑfectiōe in aliquibꝰ eā īuenire. ⁊ credo ꝙ vix aūt nūqꝫ īuenies eā latitantē. Sꝫ mirari potes. ꝙ cu religiones et religioſi multiplicent̉. qͦmodo obediētie ꝑfectio ſic in paucis īmo quaſi in nullis valeat reperiri. Certe ſi multiplicata eſt gēs nō eſt tamr magnificata leticia ſpūalis intēſiue. Queſo vt michi dicas. qͥs eſt ille qͥ velit habere p̄latū ad p̄cipiendū. nōne potiꝰ ad ſeruiendu? Iā volumꝰ p̄latoꝝ volū/ tatibꝰ aſſentire. Certe non. Sed volumꝰ vt volūtates noſtras debeāt in oībꝰ adīplere. Et ſi aliqͥd deeſt. iā plus deipſis qͣꝫ de ſcutiferis ſuis murmuramꝰ. ipſis gladio lingue no parcimꝰ. et qd̓ peiꝰ eſt qd̓ nobis ab alio eſſet gratū: hocipſo ꝙ fit a p̄latꝭ eſt nobis odioſū Iā nō cogitamꝰ qͦmodo poſſimꝰ eoꝝ volūtatē pleniꝰ adīplere. ac noſtrā volūtatē ꝑfectius abnegare ſed qͦmodo poſſimꝰ eis in oībꝰ reſiſtere. et ad faciendū qd̓ cupimꝰ eos coartare aut ad renuēdū qd̓ nobis iniūgunt excuſare. et aliqͣ palliare aut diligēter īueſtigamꝰ qͦmodo nō teneamur ſibi in hoc vel in illo aliqͣtenꝰ obedire. Sꝫ heu luciferi imitator. qͥ peſſe voluit potiꝰ qͣꝫ ſubeſſe. Timeo ne ſecū habitaculū habeamꝰ et ad ꝯfuſionē noſtrā appare at xp̄s paſſus qͥ ꝓ nobis patri vſqꝫ ad mortē voluit obedire nichil ſibi retines q̄ ꝓpria volūtas ī oībꝰ appetere ꝯſueuit Se enī exinaniuit ad plenū. Hunc imitati ſūt patres noſtri. qͥ cū plati eſſent. ſe ſubditos ſubditis faciebat. Hoc ſibi dulce. hoc de lectabile. hͦ ſibi erat ꝑamabile. in his q̄ magis ſue volūtati ꝯtraria exiſtebāt. in his q̄ ad exterioris hoīs ꝯfuſionē. afflictionē ⁊ exi nanitionē ſpectabat: ſibi īfimis obedire. Nō enī curioſe librabāt. an hͦ meliꝰ illo hoc ſecu rius hͦ laudabiliꝰ eſſet ſicut qͥdē faciūt cauſa fuge: ſed cuncta que non eſſent contra deum quantūcūqꝫ ardua et vilia. dū cernerēt eſſe ſecundū beneplacitum prelatorū. adimplebant auiditate maxima. Tanta enim in eis X erat obediētie dilectio vt ad implendā nō ti merēt diſcurrere ſuꝑ aquas. nec ire ad capiendas leenas. cū iniūgeretur eis ⁊ multa alia q̄ nō ſufficio enarrare faciebat. Nec em̄ iudicauit eſſe īfructuoſū. qͥ abbati obediēs qͣſi īportabiliter voluit ꝑ annū lignū aridū adaqͣre. Ibi apperuit obediētie celſitudo. qꝛ qd̓ mortuū ⁊ aridū fuerat per obediētie me ritū fructū fecit. ¶ Quid gͦ de obediētia glo riamur. cur nō potiꝰ de nr̄a ſuꝑbia ꝯfūdimur Nunqͥd viri ꝯtēplatiui poſſumꝰ noīari; Timeo ꝙ nec etiā cpriſtiani. Sꝫ potiꝰ imitato res luciferi. poſſumꝰ ⁊ demoniaci appellari. Quomodo enī xp̄ianꝰ dici poteſt. qui xp̄o cō traria nitit̉ adīplere. Nunqͥd xp̄s ꝯſiderauit ꝙ ipſe erat deꝰ ⁊ ſcd̓m humanitatē omni gratia ⁊ ſciētia plenꝰ īmo quantū ad aīam iā beatꝰ, qͥ beate virgini ⁊ ioſeph erat ſubditꝰ In ſoluēdo etiā didragma ẜuis demonū vo luit obedire. Nos vero ſumꝰ ſepulcra dealbata ypocriſi. plena oſſibꝰ mortuoꝝ. hoībus exteriꝰ mortui apparentes. et interiꝰ tu more ſuꝑbie vegetamur. Ia obedire renuētes. di cimꝰ ꝙ nō ſumꝰ vocati in ſeruitutē ſed potiꝰ in libertatē. Ignoramꝰ enī ꝙ obedire vl̓ ſeruire deo in hac obediētie ẜuitute regnare eſt. υ6υνι FIcH V MηυFη Quāto enī magis noſmetipſos ſubijcimus tāto maiori honore efficimur digniores Nō ſolū enī ipſa obediētia reges ꝯſtituet in futuro. ſed et nūc ſi inſua ꝑfectōe exiſtat facit creaturis oībꝰ dn̄ari. Ad ſtatu reducit priſtinū. ⁊ nichil ꝯtrariū. niſi ad ꝓfectu aīe fue rit. moleſtare ꝑmittit. Aduerſa facit ꝓſpera et hoīem adhuc īmortali corpore facit agelice ſe habere. Necnō et ſui dn̄i honorē appetere cū feruore ⁊ oībꝰ poſt poſitꝭ laudē dei facit q̄rere cū magna auiditate in qͣlibet cre atura. nec momentū ꝑmittit ꝑtrāſire a ſerui cio dei. O virtꝰ mirabilis. q̄ ſui facit hoīem obliuiſci. et in ſuū ſemꝑ tēdere redēptore. ⁊ in terris ābulantē facit in celeſtibꝰ habitar̄ Quid gͦ murmuras de obediētia o ſuꝑbe Cū enī dicit apoſtolus ꝙ in ſeruitutē nō ſumus vocati. īnuit ꝙ nō debemꝰ nec deo nec p̄latis obedire timore ſeruili ad modū ſeruoꝝ ſed timore filiali et liberali. ad modū filioꝝ ac ſi voluerit dicere. ꝙ de cetero volūtate noſtrā ꝓpriā nō faciamꝰ. Cū em̄ dn̄s ieſus xp̄s dicit q̄ vult venire poſt me nō adiūxit beneplacitū ſuū ſequat̉: ſꝫ ab neget inqͥt ſemetipſum. et tollat cruce ſua et ſequat̉ me. Et tota ſacra ſcriptura tā vetꝰ qͣꝫ noua obedētiā lau dat. Si enī bonā ſuꝑbi ā haberes nō rēnueres deo tā in ſe qͣꝫ in alio qͦcūqꝫ ꝑlato viliſſimo obedire. ſed potiꝰ dedignareris aīam tuā tā nobilē ſubicere alicui alij creature viliſſi me. Miꝝ ē aūt ꝙ dedignat̉ hō deo ẜui re in p̄lato. ⁊ nō dedignat̉ ẜuire vni libero aut alicui alij creature viliſſime. ſed totū tp̄s ſuū nitit̉ expēdere circa nichil. Ideoqꝫ panꝑ ſolitariꝰ ſi cerneret ꝙ plus qͣꝫ aliꝰ offenderit. ⁊ cōtra dn̄m ſuꝑbe egerit. ſuā volūtatē in vindictā dei ⁊ ſui niteret̉ in oībꝰ abnegare et ſeipſum abhorrēs vellet ab oībꝰ ꝯculcari. ſemꝑ tamē ad honorē dei ſui oīa referēs. Qd̓ facere ip̄e ꝯcedat nobis qui volēs patri obedire crucifixus eſt pro nobis redimendis. Amen. ¶ Qd̓ tēptatōes ſūt vtiles ẜuiſ d̓i ¶ Ca. xij ire benignita tis altiſſime qͥ nos tēptari ꝑmittis nō vt capiamur. ſꝫ vt timētes ad te portū tutiſſi mū fugiamus. More bone matris facis o dn̄e q̄ filiū ſuū a ſe elōgatū videre deſiderās ⁊ āplexari ꝑ terribile aliqd̓ timorē īducit ⁊ expandēs brachia filiū recipit fugientē cū gaudio, ſibi arridet ⁊ oſcula dulcia elargit̉ ⁊ ne alias a ſe recedat hortat̉. vt nō accidat uin ilul. ſendi ſibi malū ꝯſolat̉ ad ſe ſtringēs: ⁊ demū vbera ſubminiſtrat. O felix tēptatio q̄ ad diuinos aplexus fugere nos ꝯpellit. O dulcis dn̄e. qui nos permittis vndiqꝫ effugari. ⁊ te ſemꝑ tribuis refugiū ſalutare. vt tecū omni tēpore ꝯmoremur. Nō ergo te tēptationes habere mireris o homo. ſed ad deū fugias expaueſcēs. ibiqꝫ ſi tēptari nolueris. reſidebis: ſinautē capi poteris ⁊ dānari. Si autē deo tuo nimiū te elongatu repereris. nec po tes ad eū recurrere pleno corde. ad xp̄m tibi preximū ac celerabis. et in ſui lateris puteo pāno ſuperpoſito abſconderis. Et ne timeas ꝙ te īueniat inimicꝰ. ¶ Hoc ſemper pro regula generali habeas ꝙ quādocūqꝫ deum volueris ad te profunde inclinare: in corde tuo vulnera chriſti porta. et eius conſperſus ſanguine te patri quaſi vnigenitū preſentabit. et ipſe tanqͣꝫ pater dulciſſimus tibi plenarie prouidebit. Accede ergo ad chriſtum et eum ſupliciter depreceris vt ex quo non decet ipſum denuo vulnerari. dignetur in tuo corpore ſua vulnera renouare. teqꝫ totaliter rubricare. Et ſic inclutus purpura poteris regis palacium introire. O temptate vulnera hec meditare. et hec ſemper tibi erūt refrigeriū ⁊ ſolamē. Ne dubites ꝙ ſi ea in corde tuo īpreſſeris. nulli additꝰ teptationi patebit. Quis vidēs dn̄m glorie noſtris ſceleribꝰ ſic grauiter vulteratū auderet iteꝝ ſcelera ꝑpetrare? Et ſic ꝓ ipſoꝝ vulneꝝ reuerētia atqꝫ cōpaſſione nō deſiſteret a pct̄ō. ſaltē qꝛ videret ꝙ ſine ꝯparatiōe grauior pena deberet̉ pctōri in oībꝰ qͣꝫ īnocentia pctō deberet timere ⁊ etiā abſtinere Si autē cōtrate etiā ꝓpt̉ tuas neqͣcias ipſū videris īdignatū. ad ſpe pctōꝝ cōfugias ma trē ſua. ⁊ ipſi tanqͣꝫ matri dei reuerētiā exhi bebis ac fuſis lacrimis eiꝰ auxiliū poſtulab̓. Et ſi ꝑſeueraueris nō quieſces. nō dubites ꝙ ab ea qd̓ volueris īpetrabis. Secū enim creuit miſeratio ⁊ ſibi ꝓ miſerijs ſatiſfacere exofficio eſt ꝯmiſſū. Et cū magna diligētia hoc exerceas qꝛ qd̓ cōmuniter exercet erga oēs. tibi nō poterit denegare. Qd̓ ⁊ ſi nullo modo te videris cōſolari. noſcas deū te diligere. ⁊ hͦ facit vt pctōꝝ tuoꝝ ꝓfunditates agnoſcas. et tuā mi ſeriā nō ignores. Et hoc maximū dei donū eſt. Nō enim ſibi placet p̄ſumptio aliquoꝝ qͥ ſe iuſtos reputāt. et ad ipſū altiſſimū tanqͣꝫ ad familiare amicū acce dūt. Uult enī vt quantūcunqꝫ quis ſit ma gnus ſe miſeꝝ et qͣſi nichil reputās ad ipſū veniat cū pctōꝝ ſuoꝝ ꝯfuſione et magna reuerētia et timore. et magnū īmomaximū reputet quantūcūqꝫ magnꝰ. ſi ipſū īmēſus deꝰ noſter dignat̉ ſaltē a lōge ītueri. Ideoqꝫ plenō corde dei magnitudinē et ſuā paruitatē ꝯfiteat̉. ⁊ dicat. On nō ſolū nō ſum dignꝰ vt intres ſub tectū meū. ſꝫ nec vt tibi appro pinquare valeā vllo modo. Sufficit enī michi vt tue pietatis oculis me digneris reſpicere a remotis dico ꝙ ſi in hoc ꝑſeueraue ris nō quieſcēs. nō ſolū te videbit ſꝫ ad ſua ſecretiſſima te introducet. Qd̓ ipſe facere dignet̉. qͥ eſt bn̄dictꝰ in ſecula ſeculoꝝ. Amē ¶ Quod temptatio de predeſtinatione re¶ Capitulū. xiij. primi debet. de predeſtinā tiōe aut p̄ſciētia dei aliqͣ cogitatio tibi ſurrepat. ſic reſpōde diabolo talia ꝓpinanti. Quicqͥd enī ſit de me te certū eſt eſſe dānatu. ſꝫ ſi ego p̄ſcitꝰ ſū et deū nō debeā habere poſt hāc vitā. totis tamē viribꝰ laborabo vt ipſū ſaltē habeā in p̄ſenti et ipſu poſſideam quantū poſſū. ne in vtroqꝫ ſtatu carea tanto bono. Momentū gͦ tēporis de cetero nō di mittā quin ſcd̓m meū poſſe fruar ipſo ⁊ ſemꝑ in ipſo ſūma iocūditate delecter. ex qua eter nā miſeriā aſſeqͥ debeo in futuro. Nōne michi ſūma veſania eſſet ſi certū eſtme eternalibꝰ ignibꝰ cruciandū me inimico meo trade re inp̄ſenti ⁊ ex nūc īcipere cū diabolo ꝯuer ſari? Nō ſufficit illa miſeria niſi me nūc miſerū faciā āte tēpus Iomiio certe plꝰ p̄deſtinati me deo meo ꝓut potero taliter exhibebo vt nichil ſit in me nec cor nec lingua nec cetera mēbra quin ꝯtinue ſint in ſeruitio dei mei. vt ſaltē dū poſſū et quantū poſſū habeā ſummū bonū. Sicut enī ſeculares. qui in q̄drageſimano debet comedere carnes volunt in carni ſpriuio carnibꝰ habundare. ſic de deo facere deberet qͥ de ſua p̄ſcientia eſſet certꝰ. Et hͦ p̄cipue faceret qui quā ſuauis eſt dn̄s degnſtaret. cetera vero delicata abſintiū reputaret. Sed quantūcūqꝫ me deꝰ p̄ſciuerit ſciētia. ꝯſtat michi ⁊ ſcio ꝙ ſeipſū negare nō poteſt. Cū ergo totis viſceribꝰ aplexabor ⁊ ipſū ſtringēs fortiter etiā ſi aurora apparuerit nō michi benedixerit nō ipſū dimittā ꝙ ſi benedixerit michi nec etiātūc dimitta. ⁊ ſi ne me recedere nō valebit. Licitū eſt enī michi īferre ſibi violētiā in hac parte cū ipſe ederta auida ꝯmēdet illos qͥ regnū celoꝝ rapiūt violēter Aut certe ſcio qͥd faciā. In cauernis vl̓neꝝ ſuoꝝ me abſcondāibiqꝫ quietꝰ latitabo. nec extra ſe me īuenire poterit et etiā expellere nō decebit qͥ dicit Eū q̄ venit ad me noē ijciā foras. Et ſic me danare nopoterit. niſi ſeip̄ꝫ iudicare voluerit. Aut ad matris ſue pedes puolutꝰ ſtabo et ꝙ ꝓpter pctōres mater dei facta ſit allegabo. ⁊ vt michi veniā impetret īplorabo. Nec repulſā ab eapati potero qꝛ fons pietatis ab oībꝰ p̄dicat̉. Ipſa enī nō mi ſeri ignorat ⁊ miſeris non ſatiſfacere nunqͣꝫ ſciuit. Nō credo ꝙ ꝓpter me noua velit addiſcere lectionē. Ideoqꝫ ex cōpaſſione maxīa ate filiū ſuū mecu(ſi dici poteſt) miſera apparebit et michi ad īdulgentiā ſuū vnicum filiū īclinabit. Et ſic triplex refugiū habeo qd̓ qͣſi triplex fluiculꝰ diſficile cōfringetur. Q ſi pœſtinatꝰ ſū ⁊ eternā patria debea cum āgelis poſſidere. certe debeo ex nūc vitā āgelica ducere nō humana. Totū me illi debeo qͥ ſe michi in p̄miū p̄parauit ⁊ hac portione ꝯtētꝰ nichil aliud amodo debeo affectare. Iuſtus eſt enī et ſi aliud qͣꝫ ipſum querere cōtra me poſſet rationabiliter indignari et quem viſurus ſum beniuolū. viderē ſtatim iratum cōtra me ſentētiā inferentē. Igit̉ in fine dia bolo ſic ꝯclude. Quicquid de me futuꝝ ſit. a ſeruicio dei nō deſiſtā. etve tibi qͥ non potes tāto dn̄o miniſtrare. ⁊ eiꝰ dulcia p̄ſentia iocūdari. ⁊cͣ. ¶ Queſtio carnis ad deū patrē Capitulū. xiiij. de xp̄o. Arnem contra ſpiritū per ꝯtēplationē eleuatū. īmo cōtra xp̄m aīam eleuante auſculta. Inqͥt caro Tibi deo patri iuſto ac mīe īfinite de tuo filio cōqueror vt tua iuſticia cōſideret violentiā michi factā ⁊ mīa tua mee miſerie ꝯdeſcēdat. Ille tuus filiꝰ plenꝰ ſciētia ⁊ virtute. me ſua ſapiētia circūuenit ⁊ ſua virtute violentiā michi fecit. Ille tuus filiꝰ ſua ſapiētia ſe ſb̓ carne michi ſimili occultauit ⁊ ad me huīlitate nimia ⁊ benignitate īenarrabili calide ſb̓ intrauit. Oībꝰ fuit humilior oībꝰ deſpecti or oīm neceſſitates aſſūpſit oīm īfirmitates portauit ꝓ oībꝰ crudeliſſime voluit crucifigi tā ꝯpaſſione qͣꝫ grauiſſima paſſiōe voluit affligi. cordis amorē per apertionē lateris ſui voluit demōſtrare. indeqꝫ voluit in remediū Suā car emanare ſacramēta. Quid plura? nē cōſtituit in cibū ſuū ſanguinē in potū et ſeipſum ꝓmiſſit in p̄miū. tua p̄cepta facientes. matre fratreſqꝫ vocabat. Demū nō ſolū in via. ſed etiā in patria ꝓmittebat ꝙ ſe/ ſuc cingeret. et eis ad mēſam tua comedētibus trāſiens miniſtraret. His oībꝰ et alijs q̄ nec ſcio nec valeo enarrare aīam michi deputata allexit nimis. ſed etiāintꝰ intras ſua attraxit ꝟtute. in tm̄ ⁊ ſic ſibi ipſā ſuis blādicijs ꝯiūxerit vt iā de me nō curet. ſed potiꝰ affligat deijciat et cōculcet. et ad nichilū redi gat. et qd̓ grauiꝰ videt̉ hͦ michi īferētes di ligat et ꝓ eo vl̓ eis orationē ſpecialē faciat ⁊ ſi nō inferant̉ īferri appetat. Sicqꝫ mortificor ⁊ nō curat. in limo iaceor ⁊ exultat. Sꝫ qͥd? Dolore dolori addit: ⁊ vt intēſe doleam cupit. Hec ſua gl̓ia videt̉ eſſe michi inferre īiuria. ꝯtumelia. ⁊ qͥcqͥd viliſſimū credi poteſt. Sicqꝫ me deſolata afflictaqꝫ relinquit ⁊ ipſa ſemꝑ vult tuo filio cōmorari. ſemꝑ ſua carne cibari. ſuo ſāguine iebriari. ⁊ vbicūqꝫ fuerit vult ſemꝑ ſecū comorari. Nunc autē ſecū apparet in p̄ſepio parua. nūc ſecū brachijs ꝟginis aplexat̉ ꝟginis brachijs depor tat̉: lacte virginis fouet̉. Nūc ſecū fameſcit nūc ſecū ſitit. nūc ſecū ꝯſpuit̉. nūc ſecū vl̓ne rat̉. nūc ſecū ī cruce triſtat̉. nūc ſecū in celis apud te letat̉ ꝯſolat̉ qͦcūqꝫ ꝑrexerit. ſecū va dit. ſine ipſo eſſe nō reqͥrit. Ad nichil poteſt ſe vertere ſine ipſo. Quid tibi dica pater de filio tuo. qͥ aīam michi deditā ſic ſuo īebriauit amore ſic aut alienauit a me ꝰ Si rapinam ꝯmiſit iubeas reſtitui. Nec enī michi parū videt̉. ſic raꝑe vnā mentē. Cur enī michi aīa deputata ſolū filiū tuū diligit. cui me ſic odit. cur cetera derelinqͥt tui filij amore abſorta. Gradit̉ ſine ſenſu. Iānichil alid̓ audit nichil aliud cogitat vel guſtat. nichil aliud odorat. et ſēꝑ vult īter ſua brachia cōmorari. Ibi iocūdat̉ ibi letat̉ ibi de licijs ha būdat. ibi nimīo amore īebriata cubat Nec mirū. ſi hec aīa mea tantū cū filio tuo adheſit. Qꝛ niſi eſſet lapide durior et ferro inſen ſibilior ex qͦ ſibi tāta filiꝰ tuꝰ fecit. aliter facere nō deberet. īmo aliter ſtultiſſima appare ret. Et vbi eſt iſte durꝰ lapis. qui tāti amoris ardore nō ſcinderet̉. īmoliq̄fieret ſicut cera. ſi ſibi fierēt oīa ſupradicta. Et ideo nō cōquero de ea tibi benigniſſime pater. quia fecit qd̓ debuit. ſed de tuo filio qui eā nimis allexit beneficijs. ac me in tanta miſeria derelinquit. ¶ Reſponſio patris ad carnem. ¶ Capitulū. xv. Ttende et audi quid reſpondeat pater clemētiſſimnꝰ carni. Quia creatura mea es tibi iuſticiā cū mīa exhibebo. Nā cū āc illa aīe eſſes, ſemꝑ tamē dn̄ari voluiſti. ac ſēꝑ īordinate egiſti. tibi nōmichi ea ſeruire feciſti ipſā ad omīa mala ꝓnā reddidiſti: ⁊ qd̓ peiꝰ eſt ea ad ymaginē mea factā diabolice ẜuituti ſubdidiſti Eā beſtijs peiorē feciſti. eā fetida ⁊ abhoīabilē exhibuiſti. eā ſuꝑ oēm caliginē deni graſti. ⁊ in tm̄ eā alteraſti. vt creatura tā nobilē cognoſcere non valerē. Oportuit ergo(quia ea que in carne erat nimis diligebā) meū fi liū īcarnari. vt ea alliceret ad ſuū meūqꝫ amore̓. ⁊ qꝛ tibi carni aīa adherendo mortua erat. vt viuificaret̉ meū volui filiū īcarnatū pro ea occidi. Nec fuit filij mei hic aliqͣ cir cuuētio vl̓ deceptio. ſꝫ mea ſuaqꝫ ineffabilis dignatio. Et qꝛ tu caro a tue infuſionis prī cipio ſꝑmale egiſti. meꝰ vero filiꝰ erga ea nimio exarſit amore. ⁊ ſe totū ſibi exhibuit. iō iuſticia mea ml̓ta exigit. vt ea tota et totalit̉ ſibi dimitta. ⁊ ip̄a te pluſqͣꝫ ſtercꝰ abhorre at ⁊ ab oībꝰ abhorreri cupiat. Sed qꝛ nō ſolū iuſtici ā ſed ⁊ mīam īploraſti. volo vt aliquā do etiā in p̄ſenti. dulcedine qͣꝫ in meo ſentit filio ꝑfundaris. ⁊ inſuꝑ in futuro nobiliſſime ac ꝑfectiſſime te dotabo. ⁊ ſi bene aīe obedieris. ex nūc nō ſolū a pena eterna. ſed ⁊ a purgatorio te abſoluo qui viuo ineternum. ¶ Meditaº ſuꝑ. Aue maria. ¶ Cal̓m. xvi. Ie Maria gra tia plena. dn̄s tecū. Tibi dn̄e deus gratias ago. qͣs poſſū ex ītimis p̄cordijs me is. qͥꝑ nobis īdignis dignatꝰ es noſtra aſſumere natura ⁊ virginali vtero baiulari. ⁊ ex ea virgine naſcēs. lacte nutriri. eius foueri gremio. ⁊ eiꝰ ſubijci īperio. qͥ oīa ꝯſeruas et regis ⁊ me fetidiſſima ſaniē et turpitudinē deteſtabilē ⁊ a bhoīatione plenū. ⁊ omni vita īmo eſſentia indignū dignatꝰ es tantū illuſtrare: vt ſciā te matrē habere. ⁊ hoc michi in digniſſimo ꝯceſiſti. vt ipſā poſſim ⁊ audeā ſalutare. Nō enī feciſti taliter omni nacioni. ⁊ hoc ſummū beneficiū nō manifeſtaſti eis. Ubi eſt dn̄e peculiaris ille populꝰ quē in ma nū potēti ⁊ brachio extēſo de terra egyptideſertū in terrā ꝓmiſſiōis eduxiſti tot ſignis ⁊ ꝓdigijs magnificētie tue? Nōne dn̄e iſte eſt populꝰ cui hͦ beneficiū ꝓmiſiſti? Cur igit̉ nō ſibi tui cultoribꝰ ſed nobis ydolatris et infidelibꝰ. hoc tuū ſummū et maximū bene ficiū reſeruaſti. Quare nob̓ paucis cū multi et qͣſi īfiniti populi hoc ignorēt. Nōne dn̄e vniuerſoꝝ es creator ⁊ oēs ad ymaginē tuā feciſtiꝰ Nōne dn̄e ſecreta ꝯſueuerūt pandi amicis Cur nūc dn̄e inimicis ⁊ maxime mi chi: qui a vertice capitꝭ vſqꝫ ad planta pedis infectꝰ ſū. ⁊ totꝰ tendo ad ea. q̄ tue ſunt contraria volūtati? Cur dn̄e tā nobile donū. tā excellentē thezauꝝ tuo infideliſſimo et nequiſſimo ẜuo dediſtiꝰ Nōne dn̄e tibi videt̉ ꝙ nō honorē ſed derideā matrē tua. qn̄ ſuꝑbꝰ humilē. īmo humilimā ſuꝑbiſſimꝰ caſtiſſima īmūdiſſimꝰ. celeſtiſſimā īmo diuiniſſimā vaniſſimꝰ et terreniſſimꝰ. ſanctiſſimā īpijſſimꝰ matrē dei. filiꝰ diaboli ſalutare p̄ſumo. Ubi eſt bone dn̄e nūc reuerētia matris tue? Cur rales eā ſalutare ꝑmittis? Sed o pijſſime ieſu propter tua erga nos nimiā caritatē nō ſuffecit te omni deriſui ⁊ ꝯtēptui ꝓpter nos ſubiacere. ſed matrē tuā iā ad dexterā tuam ſedentē ꝑmittis pollutis labijs tractari. vt poſſis corda noſtra tuo ⁊ eiꝰ amore īflāmare Nec dubiū eſt ꝙ in digniſſimi ſumꝰ ⁊ credo firmiter ꝙ nullꝰ ſit celeſtis angelꝰ qͥ ea vt diP. i. gna eſt. valeat ſalutare. qͣꝫtomagis ego īmūdiſſima creatura? Miꝝ videt̉. qͦmodo miſer homo nō tremit ⁊ expaueſcit tanta dominā ſalutare. Sed illud deteſtabile nimiū eſt. ipſā noīare ore ⁊ corde vana ⁊ īutilia. īmo ne phāda tractare. ipſāqꝫ alloqͥ tergo ꝟſo. Cū oī enī reuerētia honore ⁊ deuotione eſt ꝟgo beatiſſima ſalutāda. ⁊ ipſa tales q̄rit qͥ ad ea deuote ⁊ reuerēter accedāt. Hos enim diligit hos nutrit. hos in filios ſuos ſuſcipit. O be atꝰ qui de tā nobili matre letat̉. ipſam corde āplectit̉. opere imitat̉. O felix qui matri dei ſcd̓m poſſe ſuū nitit̉ ꝯformari. Hic eſt certe qui omni creatura ꝯtēpta. ſoli deo ſingulari amore inheret. ⁊ crucifixꝰ cū xp̄o ſalutē aīaꝝ ſitit. O miꝝ vere. qͦmodo nō capit̉ exultatione cor talē virginē ſalutātis. Matrē dei alloquit̉ deū ex ipſa factū hoīem ꝯtēplatur Hic videt yma ſumis. ⁊ ſūma ymis ꝓ ſe vanitate ꝯiūgi. Quomodo q̄ſo nō liq̄ſcit ī hac ſalutatione mēs noſtra. vbi deū nos tantum dilexiſſe videmꝰ vt exꝟginali vtero dignatꝰ ſit fieri frater noſter. Os enī noſtrū et caro noſtra eſt. O mira ⁊ īeffabilis diffuſio bonitatis diuine. Quāta q̄ſo erga talē virginem deberet cor noſtrū deuotione diffundi ꝑ quā talē ad nos meruimꝰ diffuſione diuinā ꝑ quā certe meruimꝰ deo eſſe fratres et coheredes in regno. Mira deberet dulcedine os noſtrū habūdare. cū tā dulcē dn̄am ⁊ benigna ſalutamꝰ ⁊ eiꝰ benediximꝰ fructū. Suauiſſimus enī ⁊ dulciſſimꝰ eſt fructꝰ eius. ⁊ in ore et in corde ſapiētis dulceſcit. O qͣꝫ mira eſt huiꝰ virginis fecūditas. que dū ſalutat̉ deuote ad cor ſalutātis ſuauiſſimū fructū ema nat. Quāto autē in eiꝰ fructu qͥs āpliꝰ iocūdatur. tanto ab ea apliꝰ īpetrat et niſi dicat ſufficit nūqͣꝫ ceſſabit. O mīra dn̄a miꝝ videt̉ qͦmodo nō tm̄ delectamur in te ſalutādo q vel ꝓpter te et fructū tuū cetera ignoremus Quomodo q̄ſo nō eſt ad te tm̄ intentꝰ homo ꝓpter tuā ſuauitatē nimiā. vt etiā ſemetipſū a ſe abſtractus ignorēt: O raptrix cordiu: o abſorptrix mentiū. Cur nos dn̄a ī grauidas tuo affectu? Cur nos deo noſtro impregnas Cur luto imples celos et vaniſſimos facis diuinos? Cur nos obſecro filij tui inebrias amore cum nec ſibi aliquid impendere valeamus: Quid tibi prodeſt animarum amatrix. ꝙ te et filium tuū nimio diligamus amore. Nonne tibi celeſtia ſufficiunt? Cur terrena corda requiris. cū tamen ſint feti diſſima et terrena? accipe aīaꝝ venatrix et refoue in ſinu gratie tue. Quis enim poteſt aīaꝝ venatrix effugere claritatis tue rulgorē. ⁊ tue radios pietatis? Nec enī eſt qͥ a calore abſcondere ſe poſſit. qꝛ beneficijs tuis pleni ſunt celi ⁊ terra. Quocūqꝫ enī ꝑ gamꝰ occurrit nob̓ diffuſio vteri virginalis. Ecce gͦ vndiqꝫ nos tuis beneficijs irretiſti. ⁊ ſēꝑ et vbiqꝫ tue benignitatis laq̄os extēdiſti vt a te matre dulciſſima fugere rationabiliter nequeamꝰ ſed ſēꝑ in tue dulcedinis gremio qͥeſcamꝰ. Currite ergo cariſſimi vndiqꝫ. ⁊ tā nobilē ⁊ ſuauē virginē ſalutemꝰ Aue. ¶ Pͣa tientiā habe dn̄a ꝙ āgelicā ſalutationē. ꝓmo ⁊ āgelice nō viuo. ſed potiꝰ diabolice. Horrēdus ſū ⁊ te ſalutare p̄ſumo. Cōfido certe dulciſſima de nimia bonitate tua ⁊ tuo īflāmatꝰ amore te qͣꝫuis īdignꝰ nimiū nō vereor ſalutare Aue. Quid michi dn̄a dulciꝰ tuo aue? O miꝝ aue qd̓ quadā celeſti dulcedine inebriat cor deuotū. Certe iā dicere poteſt deuote ſalutās. Liq̄facta eſt aīa mea vt ſalutaui dn̄am meā. Deficit cor meū ⁊ caro mea dū alloquor dn̄am meā? Quis in te nō deficiet virgo ſacra dum cernit hac ſalutatione pͣuia. te filio dei īpregnatā? Quis homo nō deficit. dū cernit dei filiū tuo vtero baiulari tuo lacte nutriri Quid gͦ libētiꝰ audis o dn̄a qͣꝫ ſalutationē qua recognoſceris mater dei? Sic in te vis hoīes iocūdari vt ſēꝑ in eum cuiꝰ mater es refūdat̉ affectꝰ. Nō enī puto vt velis aliter niſi vt mater dei ſalutari. nec etiā cognoſci. Porta es criſtallina. ⁊ ꝑ te vis tuo filio nos ꝯiungi. Sed aue et vere aue. Nā cor noſtrū aperuit tuū aue. O mirabile ⁊ ſuꝑadmirabi le aue. ad qd̓ demones effugant̉. pct̄ōres liberant̉. filij de lectant̉. āgelus gratulat̉. verbū īcarnat̉. virgo grauidat̉ Certe aue. cuiꝰ fructu creature renouant̉. ho mines redimūtur. āgeli reꝑarant̉. Ergo tibi aue vniuerſa creatura ſine fine ꝓmat. O dul ciſſimū ⁊ ſuauiſſimū aue. quo terreſtria letāt̉ celeſtia iocūdant̉. O aue qd̓ ītellectu irradi at. affectū ſatiat: mentē ad celeſtia leuat quo animꝰ illuſtrat̉. pectꝰ dulcorat̉. caro macerat̉ Igit̉ aue. O cathenale aue. qd̓ cor ꝯſtringis cū virgine et ſeparas aterrenis. cū miſericordiſſima miſeꝝ cū dn̄a ſeruū. cū matre filiū firmiſſime ligas: O amabile aue. Accedat vt ſalutet qͥ vult cathenari amore. ⁊ cum ſalutauerit ex corde. āpliꝰ fortiuſqꝫ ꝯſtrīget̉. Et qͣꝫto ꝯſtringet̉ fortiꝰ. libētius ſalutabit. Sicqꝫ amor ⁊ aue mutuo ſe augebūt. donec cor ſalutātis deficiat p̄ dulcore. o ꝟginis amor. diuinū reddis amantē ꝟgineū facis ia ml̓ta ſorde pollutū. Ergo aue dn̄a mea. mater mea īmo cor meū ⁊ aīa mea virgo maria ⁊ maria mea aue. O nomē ſuauiſſimū. nomen iocūdiſſimū. nomē dulciſſimū. nomen marie Quid feci. qͥd p̄ſūpſi. qͦ modo exceſſi ꝙ noīa/ re te audeo/ Quis vnqꝫ talia audiuit. vt ꝑdi tionis filiꝰ pctōꝝ ſacculꝰ: demonū famulꝰ te noīare p̄ſumat? O amor mei nomen matris dei: reuereri neſcit amor. michi parce dn̄a. ꝙ me amare dicāte. Etenī ſi no ſū dignus. nō es indigna amari. Quis o dn̄a te amare deſiſtet. cuiꝰ brneficijs gratiā ⁊ gloriā īpetramus. Per te dn̄a frangunt̉ vicula. ſoluūtur debi ta. vīcunt̉ vicia. ſolidant̉ ꝯfracta. reꝑarant̉ ꝑdita. renouatur vetera. roborant̉ infir ma. magnificant̉ minima. exaltant̉ īfima. incepta ꝓmouent̉. īꝑfecta ꝑficiunt̉. ꝑfecta con ſūmant̉. cor purgat̉. refulget mēs. animꝰ īflā matur. liq̄ſcit pectꝰ: dulceſcit guſtꝰ decorat̉ aſpectꝰ. deſpōſat̉ peregrina. traducit̉ ſpōſa. ⁊ reſoluit̉ aīa. Oīa hec ꝑ te virgo maria. gͦ aue maria. Uere maria. ſtella maris. amaꝝ mare ⁊ dn̄a. Stella maris. mūdo totaliter in ama ritudine poſito. lucis eterne radiū emirtēdo Amaꝝ mare. cor tuū in paſſione filij tui in cruce ꝓ nobis pēdētis totaliter trāſformado. dn̄a. ſuꝑ oēs āgeloꝝ choros ad filij dexte rā aſcendēdo. Et ſtella maris es nos dirigē do amaꝝ mare cōpatiēdo. et dn̄a protegēdo. Stella maris es honeſtate. amaꝝ mare pietate. ſꝫ dn̄a poteſtate. O dn̄e deꝰ. qͥd tibi re tribuemꝰ ꝓ oībꝰ q̄ dediſti nobis Quid tibi faciemꝰ aut facere poſſumꝰ ꝙ nobis in amaricatiōe amaritudinis poſitis. tenebris vndiqꝫ circūſeptis. aportū ſalutꝭ nimiū e lōgatis. turbinibꝰ ⁊ ꝓcellis ad naufragiū agītatis īmo tēpeſtate nimia. pene ſb̓merſis. tā nobi le ſolatiū. tā dulce ꝯſortiū. tā efficax auxiliū. tā piū ſubſidiū. virginē mariā irradiātē ſtellā dediſti. O certe beata nox. ⁊ felix tenebra ⁊ glorioſa caligo: q̄ tali ſtellameruit irra diari. Certe hec nox illuminatio mea in deli cijs meis. O glorioſa ꝟgo ſi eſt ſtella maris. ſēꝑ volo ī hac vita eſſe ī mari: vt ſis ſc̄ꝑ mea ſtella. ſēꝑ in mari ſimꝑfecte amaritudinis de pctīs meis gemēdo xp̄o crucifixo ītime ꝯꝑa tiēdo ꝓximoꝝ miſerijs ⁊ vicijs ꝯdolēdo Sep volo ī hͦ triplici pelago nauigare. vt habeā hu ius ſtelle ducat. Ue ill̓ qͥ ſūtī delicijs ⁊ no lūt in hoc mare ītrare. qꝛ hac dulciſſimaſtel la carebūt. Currat vndiqꝫ tribulationes et ſepiāt amaritudinibꝰ in auditis: nō time bo. qm̄ tu mecū es. īmo tūc vere michi refulges cū vallatꝰ āguſtijs. cū omni humano auxilio deſtitutꝰ. cū ītrauerit aqͣ vſqꝫ ad aīam meā cū abiectꝰ fuero ⁊ reprobatꝰ ab oībꝰ creatu ris. Me pctōrē neqͥſſimū et omni malo digniſſimū īpugnet ⁊ ſtimulet obſecro totamū di machina. vt mecū ſit hec ſtella maris maria. O felix cū fuero ab oībꝰ exprobratus ⁊ ꝯculcatꝰ ⁊ ab hac ſtella ſuſceptꝰ. Stella eſt maris. ⁊ in amaritudine poſitis ipſa relucet O qꝫ dulce et delectabile ocl̓is videre hanc luce. O qͣꝫ bona et amabilis ꝯmutatio oēm mūdi ꝯſolationē abhorrere. et lōge a ſe irrecuperabiliter eijcere ꝓ refulgētia ſtella maris. Plus enī valet vna ſola illuſtratio illiꝰ ſtelle. qͣꝫ oīm mūdanoꝝ. Quis gͦ oīs amaritu dinis ⁊ ꝯpaſſiōis ⁊ paſſiōis mare nō gaudēter ītret. vbi refulget hec ſtella. Nec paueat cor ꝑfectu. qꝛ īpoſſibl̓e ē naufragiū fieri. hac ſtella radiāte. nec poteſt nubes aliqͣ īterponi niſi volēti. O dn̄a mea. tu in hoc mari es nobis nauis ſuſtētans et portās āchora ſtabiliēs ⁊ firmās. gubernaculū dirigēs ⁊ re ctificās. velū deducēs et obūbrās ſtella refulgēs. et ſalutis portu demōſtrans. immoīpetrās ⁊ ꝯſeruās. Quis gͦ nō libenter hoc mare ꝯpūctionis cōpaſſionis ⁊ paſſionis in trabit. vbi tu nobis in oībꝰ ſubuenis ⁊ miniſtras. Immo vt plus audeā dicere. tu es maria. amaꝝ mare facta. ꝓpt̉ filij tui paſſio nē. et iniqͥtatū noſtraꝝ cōpaſſionē. Nō ꝙ mo do aliqͥd triſtabile patiaris: ſꝫ ꝯſideromētē tua. ſcd̓m ꝙ in hac vita iuxta crucē viuebas Hoc gͦ duplex intremꝰ mare ſcꝫ tuo filio cru cifixo: et tuo cordi ſibi īfixo ꝯpatiendo. ⁊ de noſtris iniqͥtatibꝰ q̄ tante fuerūt necis occa ſio ītime ꝯtriſtādo ſi volumꝰ cor tuū intrare. qd̓ factū eſt mare magnū et ſpacioſū nimis. Quis gͦ nō libēter ītrabit hoc mare vt poſſit cor virgnis ītroire? Certe hij bene intrant cor tuū. ⁊ ſūt ꝯtinue ī corde tuo. qͥ filij tui cō tinue ruminat paſſionē. Impoſſibi le eſt enī mater pijſſima filij tui intrare vulnera ⁊ nō intrare cor tuū. qꝛ illa vulnera ſūt in corde tuo ꝑpetuo collocata. Sicut enī illa ſtigma ta ſemꝑ erūt in filij tui corpore ſic ſemꝑ in matris mēte. Quis gͦ āpliꝰ tardabit ⁊ pigri tabit hͦ nauigiū ītroire. Dulce eſt de te audi re. ſed dulcius de te cogitare. ⁊ dulciſſimū et ſuauiſſimū per xp̄i vulnera cor tuū intrare Nō ergo recedat homo a xp̄i paſſione cōtumelia ⁊ vulnere. ſi nō vult in corde tuo exire Ibi fit homo totꝰ virgineꝰ. totꝰ ſanctiſſimꝰ totꝰ diuinꝰ. Ibi obliuiſcit̉ homo ſui. recogitans que ſunt matris ⁊ filij. Qd̓ nobis con cedat ille qͥ benedictꝰ viuit ⁊ regnat in ſecu la ſeculoꝝ. Amē. A Peditatio humilis ac expoſitio ſuꝑ orationā dn̄ica. ¶ Capl̓ꝫ. xvij. P7 ANoſter qui I es in celis. ⁊cͣ. O īmēſa clemētia. O īeffabilis benignitas. O mira dignatio. C lōgitudo latitudo ſublimitas. ⁊ ꝓfundū caritatis diuine. Uiliſſimū lutū deteſtabilis ſanięs. neqͥſſima creatura. ſe dei filiū nūcupat. ⁊ dn̄s dn̄oꝝ. rex regū ⁊ dn̄s dominātiū: ſe meū patrē dicit. Cū oratis inqͥt dicite. pa ter noſter qͥ es. ⁊cͣ. Et ꝙ hͦ dicit veritas. veriſſimū eſt. Et ſcio ꝙ plus ſine cōparatione me diligit. qͣꝫ pater carnalis vel mater īmo qͣꝫ me egoipſe. De rāto gͦ patre eleuabit̉ cor meū vt aqͥla. ⁊ iā heres celi oīa īferiora ꝯtēnā. Quid michi vltra de terrenis honoribꝰ qͥ ſū filiꝰ dei? Maiꝰ dedecꝰ eſſet michi appetere quantūcūqꝫ honorē terrenū qͣꝫ filio īperato ris latrine officiū. Qmid vltra michi de terrenis diuitijs qͥ regni eterni ſū heres Igno minioſus eſſet michi de quantūcūqꝫ magnis diuicijs terrenis curare qꝫ primogenitū īpe ratoris de fimo equoꝝ. Quid vltra de delicijs carnalibus ⁊ eternis quantūcūqꝫ magnis? Deteſtabiliꝰ michi eſſet filio īperatoris ſūmi. affici in quantūcūqꝫ allectiua creatura. qͣꝫ filiū regis in ſanie fetidiſſima. Quid bonūqͥd pulcrū. qͥd vtile. qͥd deſiderabile me allicere poteſt. q̄ heres ſū oīs boni. fontꝭ oīs pulcri ⁊ boni. Oīa enī reſpectu illiꝰ nō ſunt niſi quedā ſimilitudo ⁊ vmbra. Accedā gͦ ad patrē meū qꝛ nichil aliud vult niſi vt habe ā ipſū. Nūqͥd gͦ negligēs ero. Nūqͥd gͦ pauſabo? Nūqͥd alijs intētꝰ ero? Certe cū īpetu oībꝰ poſtpoſitꝭ: currā ad eū. Sufficit michi ſi habeā patre meū. Et ideo toto corde tēdā ad eū. Nō alid̓ aſpiciā nec alid̓ videbo niſi dn̄m deū meū qꝛ ocl̓is mētꝭ totꝰ tēdo ad eū. qꝛ nimis allexit animū meū. Pr̄ nr̄. ⁊cͣ. Mel ⁊ fa uū ī ore meo cū te deū meū. pr̄eꝫ īuoco meū O dl̓cedo īdicibil̓. O iocūditas īeſtīabil̓. O iu bi laº īeffabil̓ cū audeā te pr̄eꝫ meū vocare. exl̓taº. O admiraꝰ. Omedularꝭ modulaº qꝛ pr̄ meꝰ es tu Quid vltra ꝓcedā. qͥd vltra dicā quid vltra petāe ¶ Pater meꝰ es tu. Sed vbi es tu patermi vbi es? Si vbiqꝫ es īmo qꝛ vbiqꝫ es. qͦmodo ſedes eſt tibi celū. Sꝫ ideo benigniſſime vis vt dicamꝰ pater nr̄ qͥ es in celis. vt nos aterrenis ad celeſtia eleues. vbi maxime tua potētia. tua ſapiētia et bonitas eluceſſit. vt ībimi pater ſit ſēꝑ tecū ꝯuerſatio nr̄a: vt a te celeſtia nō terreſtria vl̓ terrena q̄ramꝰ ⁊ petamꝰ. aut certe vt nos ſpi ri tuales celi facti in nob̓ ſit habitatio tua. Quid gͦ nos retardabit. qͥd nos retrahet. qͥd īpedimēta p̄ſtabit. qui celeſtē vitā nō terreā ducamꝰ vt ī nob̓ ſit habitatio tua: O digna ad miratio mira dignatio ⁊ digͣtiua xp̄i habitatio in nob̓. Ego fetidiſſimꝰ fimꝰ ⁊ abhominabilis pctōꝝ latrina valeo eſſe ex īmēſa clemētia dei mei taber naculū eius. ⁊ qui ſum plenus ſanie et fetore. ero ſanctum dei templum. ſapientie ſedes et habitaculum ſpiritus ſancti. O felix dies. o beata hora: cum talem hoſpitem poſſidebo. Tenebo eum nec dimittam donec introducam eum. īmo ipſe introducat me in domum illius que ſurſum eſt hieruſalem matris mee et in cubiculum geni tricis mee ſcilicet in intima contempla tionis quiete: vbi cubant vbi quie ſcunt aniiulum me delicate. ¶ Pater noſter qui es in celis ſanctificetur nomen tuum. O qͣꝫ bene ſequitur qͣꝫ bene ꝯtinuatur. preelegantiſſime ordinatur petitio ad predicta ſcilicet ſanctificetur nomen tuum ad pater noſter qui es in celis. quia filialis deuotio. celeſtis contemplatio. totum animum reuerentis filij conuertit in patrem celeſtem vt clamet et dicat ſanctificetur nomen tuum. Quaſi dicat. Non terrenas diuitias. delitias et honares peto. ſed vt ſim in te totus conuerſus et totus diuinus. Sanctificetur ergo nomeni tuum. vt ſcilicet mea vis rationalis tua ſapientia illuſtrata et omni errore ambi guitate et tenebroſitate propulſa purgatam habeam conſcientiam: id eſt puriſſimam noticiam tui. ¶ Adueniat regnum tuum. vt mea vis iraſcibilis. tua potentia roborataꝫ ad arduitatem regni tui conſcendat. ¶ Fiat voluntas tua vt mea vis concupiſcibilis. tua bonitate dulcorata. immo tua caritate ꝑfecta. pleniſſime tuo hr̄placito acquieſcat vt ex vera dilectionis amicicia ſit idē velle idē nolle. ¶ Uel ſanctificetur nomē tuum. quantum ad puram noticiam intellectus. ¶ Adueniat regnum tuum quantum ad feruens deſiderium affectus. Fiat volūtas tua ſicut in celo et interra. quantum ad per fectum obſequium effectus. Sāctificetur ergo nomen tuum in nobis domine quod ab eterno ſanctiſſimum eſt in ſe: vt quicquid vi demus quicquid audimus quicquid intelligimus et ſentimus totum ad ſanctiſſimi no minis tui noticiam ordinemus. vt ſit in nobis nomen tuū ſanctum. id eſt fine terra. et purum. vt exciſi ab omni curioſitate et vanitate ⁊ omni īutili fantaſia. te ſolum in omnibus cognoſcamus ſemper pijſſime et ſanctiſſime pater. mentis noſtre oculus ad te lu men eternum inceſſabiliter dirigatur. ſemꝑ te qui in omnibus es et a quo omnia ſunt. in omnibus te intuear in omībus te cognoſcā. O qꝫ dulce lumen et de lectabile oculis. a te ſole iuſticie nunqͣꝫ mentis intuitum amouere O qꝫ dulcis et amabilis. qͣꝫ admirabilis oculis noſtris. tuorum claritas radioꝝ. Sactificetur ergo nomen tuū. ¶ Adueniat regnum tuū. ¶ Nunc regnum huius mundi occupauit totam anima me am. immo totam diſſipauit anima meā. totam lacerauit. tota fedauit. totā deni grauit ſponſam tuā dilectā animā meā. Totū cor meū. totū animū meū vanitas. īmo feditas huius mundi allexit. Ideo non que mundi ſunt ſentio. que carnis ſunt appeto. que terrena ſunt cogito ⁊ affecto factus ſū ciuis huius mundi. ⁊ ſub huiꝰ mū di principe ſollicite ſtudeo militare. Sed tu dn̄e nonne creatura tua ſūꝰ Ergo adueniat regnū tuum. vt princeps huius mundi eijciatur foras. Tu ſolus in me regnes tu ſo lus in habites mentē meā totū me occupet regnū tuū. totū ſibi vendicet deſideriū meū ſolus reficias affectū meū. Quid quero. qͥd deſidero. quid volo. quo vagor. quo diſcurro. quo diſtrahor Sufficit michi dn̄e regnū tuū. ſit tibi habitatio mea. ſit tibi reſectio mea. ſit tibi tota conſeruatio mea. Tu ſolus bonus. tu ſolus pulcher. tu ſolus ama bilis. tu ſolus deſiderabilis animaꝝ amator Tu ſolus me regas. tu ſolus me dirigas. tu ſolus me allitias. tu ſolus cor meū tecū habeas aīaꝝ zelator. In te ſolū qͥeſcat cor meū ⁊ pectus meū. In te ſolū dulcoretur cor meū tu ſolus repleas animū meū. Cū īpetu aſcēdam ad te centrum meum et regnum meum animarum redemptor. ¶ Ergo adueniat re gnum tuum. ¶ Fiat voluntas tua ſicut in celo et in terra. ¶ Hoc volo: hoc deſidero. hoc totis animi viſceribꝰ ꝯcupiſco. vt in me ⁊ de me ac ꝑme. nō mea. ſed tua fiat volūtas Totus ſim. Totꝰ in tuū ſolū plaudā honorē ad hoc factꝰ ſū. ad hoc natꝰ ſū. vt tuū ſolū ho norē requirā. Iā nō flectar ad meū appetitū iā nō requira propriū cōmodū. Iā nō deſiderē amicoꝝ affectu ſed ſolū nitar tuū ſolū in oībꝰ beneplacitū adīplere. Nō cogitā quid amaꝝ. qͥd dulce. qͥd oneroſū vel leue. qͥd aſpe rū vel ſuaue. ſed cū īpetu ⁊ deſiderio ferueti et cū anxietate curē ꝑficere q̄ tue ſunt beneplacita volūtati. Hoc ſolū michi ſit iocūdū hoc michi ſit ſuaue. hoc ſolū michi ſit leue. hoc delectabile ⁊ amabile in quantūcūqꝫ aſperis vilibꝰ difficilibꝰ effuſis ⁊ amaris tuā reqͥrere ꝑficereqꝫ volūtatē. O gaudiū ⁊ iocūditas. ⁊ exultatio medullaris. totū ⁊ totaliter ſemꝑ ⁊ vbiqꝫ exponere me ad oēm tui honorē. que poſſē modo aliqͦ effectui mācipare. O vtina ſolus poſſem oīa tua miſteria mi dn̄e adīplere. Magis gaudio magis appro bo. āplius totis artubꝰ ⁊ viſceribꝰ ꝯcupiſco me totū exponere ⁊ īpēdere tuo honori. me de me tue ſatiſfacere volūtati pro te. qͣꝫ etiam qͣꝫrūcūqꝫ celeſtibꝰ et diuinis delicijs iocūdari. Si enim propter te mi dn̄e lacerarer et paſſiones et mortes quaſcunqꝫ ad tui honorē reciperē. eas magis approbarē. magis diligerē ⁊ de his magis gauderē. qͣꝫ de quacunqꝫ delectatione. quā etiā in patria poſſem habere. niſi forte illa delectatio tantum aut plus cederet ad tui honorē. ⁊ hoc etiā ratiōe delectationis ſed ratiōe tui honoris optarē. Nō enī factꝰ ſū ad meā vanitatē ꝯſolandā: ſed ad tuam magnificentiam honorandam. ¶ Quid michi maiꝰ. qͥd michi dulciꝰ. qͥd mi chi amabiliꝰ qͣꝫ me totū in tuū honorē reſolui ¶ O gaudiū dn̄i. o tripudiū o michi omne iubi lare ſolatiū. ꝙ poſſim aliqͥd quacūqꝫ diffi cultate facere ad tuū honore: Hoc āgelorū eſt gaudiū. celeſte deſideriū poſſe te totaliter obſeqͥ. total̓r te frui. tue voluntati plenarie ꝯformari. ⁊ tuū honorē ⁊ magnificētiā admirari. Nō dubito. īmo certꝰ ſū. ꝙ plus gau dēt āgeli et aīe ſancte de magnificētia hono ris tui qͣꝫ de magnificētia glorie ſue. Et ideo fiat volūtas tua ſicut in celo. id ē in celeſtibꝰ ſpiritibꝰ. et in terra id eſt in nobis hoībus Et tue volūtati adeo libēter ⁊ feruēter ac vo lūtarie obſeqͣmur et ipſi ſcd̓m poſſibilitatē noſtre virtutis totaliter ꝯformemur. ¶ Pa nē noſtrū cotidianū da nobis hodie. ¶ O Q i. qͣꝫ bene ordinat qͣꝫ elegāter ꝯiūgit hec ꝟba p̄miſſis. Et qͣꝫuis de pane materiali et etiā ſpūali poſſit exponi: de ſacramētali tamē pane maxime exponamꝰ ad p̄ſens. Et vt dixi: in verbis dn̄i eſt egregius ordo. Quis enī adeo dignꝰ. Quis adeo eſt habilis ad ſuſceptionē huiꝰ ſacramēti ad offerendū filiū deo patri. vt ille qui vt ſupradictū eſt ſe totaliter in deū ordinauit et quantū ad intellectū affectū ⁊ effectū. qui ſe totū deo obtulit. totū ſe ſacrificio ꝯſeruauit. qͥ in ſe ānullatus eſt et in deū totꝰ illatus eſt qui nō que ſua ſunt q̄rit ſed q̄ ieſu xp̄i? Ille enī in hoc ſacrificio poteſt ieſū xp̄m recipere. ieſū xp̄m deo patri pro ſe ⁊ alijs offerre. et ideo petitioni iſti magiſter verꝰ prepoſuit. Sanctificetur nomē tuū. et optime cōiungit ad illud verbū. Panē noſtrū cōtidianū da nobis ho die. Qui enī egyptū pctōꝝ exiuit. In ſanctificet̉ nomē tuū. et mare rubrū tēptationū inūdātiū ſubmerſis egyptijs ſiccō pede trā ſiuit. In adueniat regnū tuū. ⁊ in deſerto cō tēplatiōis ſoli deo ītedit. ⁊ ſe te totū deo dedi cauit. In fiat volūtas tua. Iā in hͦ deẜto eſuriēs. māna id eſt panē celeſtē a celeſti patre reqͥrit. In panē noſtrū cōtidianū da nob̓ ho die. Qui enī ī egypto aliquādo ſuꝑ ollas car niū ſedit. nūc illis ſpretꝭ. ſolū panē vinū qui de celo deſcēdit: exqͥrit poſtulat ⁊ acqͥrit. C admirāda xp̄i dignatio. mira iubi latiomet deꝰ meꝰ ſpōſus meꝰ amor meꝰ. factꝰ eſt cibus meꝰ. Sctōꝝ p̄miū. gaudiū āgeloꝝ. dei pr̄is ꝟbū ē nutrimētū meū. Lux mūdi ſol celi. ſa piētia dei. eſt refectio animi mei. Proles vir ginea. redēptio humana. celiqꝫ gl̓ia. facta eſt cibatio mea. Quid vltra affecto. qͥd vltra me pōt allicere? Abſit a me dn̄e vt ex qͦ cor meū hꝫ tā nobilē cibū ꝙ circa aliqͥd qd̓ eſt in toto mūdo afficiat̉. Quomō obſecro poſt tā nobi liſimū cibū ſufficiētiſſimū ſuauiſſimū. ⁊ dl̓ciſſi mū. poteſt cor meū circa vana turpia ⁊ īmūda delectari? Et ſi ſꝑ nō poſſit ipſū ſacramētalit̓ ſumere. ſaltē cor meū ipſū ſpūalit̉ nō deſinat ruminare. In veritate miꝝ ⁊ plꝰ qͣꝫ miꝝ videt̉ qͦmodo pre dulcore ⁊ nimio amoris feruore cor nō deficit in hͦ cibo. Tu ſolꝰ bone ieſu ſis cibꝰ meꝰ ⁊ refectiomea. te ſolū eſuriā. te ſolū auido ⁊ ī ſatiabili appetitū comedā ⁊ ſꝑ ſim fame licꝰ tui. Quid te dulciꝰ. qͥd ſuauiꝰ ꝗd amabiliꝰ bōe ieſu. Te ſolū volo comedere. te ſolū cupio maſticare. Tu michi ſꝑ dl̓ceſcis in corde. Si ſolꝰ odor tuꝰ deberet ſufficere toti mūdo qͣꝫtomagis cibatio tua. Si in vbo qd̓ de ore tuo ꝓcedit reficimur ⁊ viuimꝰ. qͥd eſt te verbū eternū ore recipere. et cordis dentibꝰ maſticare? Quomodo in te cordis penetralia nō liq̄ſcunt. Quomodo nō ſic cor meū delectat̉ in te vt obliuiſcat̉ oīa p̄ter te? Si aliqͥd terrenū. īmo aliquaſimi litudo terreni tantū cor meū occupat aliquādo vt obliuiſcatur tui: qͦmodo tua veriſſima p̄ſentia non me tantū reficit ⁊ īebriat vt oīs mūdi obliuiſcar et etiā mei Hūc gͦ pater celeſtis panē noſtrū cōtidianū da nobis hodie. Da no bis hūc panē. vt ſemꝑ in p̄ſenti et ſemꝑ pre ſentialiter eū habeamꝰ. Sit ſemꝑ p̄ſens ſpi ri tualiter hic cibꝰ ⁊ nūqͣꝫ ſciat p̄teritū vl̓ futuꝝ. ſed hodie doces bone ieſu vt dicamus. Cur q̄ſo tantū feſtinas eſſe nobiſcū? Quare nō differs vſqꝫ crasꝰ Quid enī in nobis vides? Quid in nobis ſentis? Quid in nobis agnoſcis. ꝙ in tantū noſtro es īebriatꝰ amore. Quid nobiſcū lucraris. qͥd in nobis reperis. quē fructū de nobis habebis. ꝙ ne ſcis tardare? Sed ſic amor noſtri te vrget. vt differre neq̄as. quī ſtatī velis eſſe nobiſcū cū qͥbꝰ nullū habes lucrū? Nos aūt qͥ ſumꝰ fetidiſſima ſanies. ⁊ īdigni etiā tua creatura quantūcūqꝫ viliſſima noīari. qͦmodo differimus ex quo tantū deſideras nos eſſe tecum quin te ſummū bonū. ſpeculum ſine macula impetremꝰ Tu gͦ bone dn̄e differre nō vis vt oſtēdis nec nos differre volumꝰ āpliꝰ. ho die gͦ te repetimꝰ vt habeamꝰ Nō enī tarda ē īſtituº. qd̓ eēt ſi peteremꝰ. ⁊ n̄ īpetrarēꝰ. Qꝛ lę te ſtatī petimꝰ ⁊ deſideramꝰ ⁊ hͦ ipſū tu cupis. accede ad cor noſtrū. qꝛ ad te aſcēdit cor noſtrū. En inebriatꝰ es noſtri. et nos tui amore Te gͦ ad nos et nos ad te. cū impetu iungit pondus amoris ⁊ iā omni mora ſublata mu tuus fit āplexus et inter brachia tua deficit aīa mea abſorpta amoris feruore. Cum enī ſenſi āplexū tuū. excitaſti animū meum. poſt cibaſti. deinde īe briaſti tandē tuis āple xibꝰ et oſculis ſeparaſti aīam meā et in tuis brachijs qͥeſcit. nō eā qͣꝫuis indigna abicis. nō eā refugis ſed ad te ſtringēs clamas ⁊ di cis. Adiuro vos filie hieruſalē. ne euigiletꝭ neqꝫ ſuſcitare faciatis dilecta. donec ipſa ve lit. Sꝫ adiuro clementiā tuā bone ieſu. qͣre dixiſti cōtidianū? Nōne ꝯtinue vis eſſe cibus noſter. Nōne ſufficit ſi ꝑ vna diē in nob̓ habitas et moraris nobiſcū? Quid fecimꝰ tibi. Quid gͦ dicā de beniuolētia tua. Neſcio qꝛ in illis thezauris clemētie tue deficit ani mus meꝰ: ita vt nō poſſit paruā ꝯſiderare ſcī tillā. tanta eſtabiſſus eiꝰ. Et ideo aliud neſcio dicere. niſi ex quo vis ſemꝑ eſſe nobiſcū nō omni tēpore ſimꝰ tecū. ⁊ nunqͣꝫ a te ſpōſo beni gniſſimo ſpecioſo. cibo ſuauiſſimo rece damus. Ita enī dn̄e tuo amore et deuotiōe nos ꝯglutines tecū: vt nō poſſimꝰ a te recedere nec velimꝰ. Si gͦ panē noſtrū condianū da nobis hodie. ¶ Et dimitte nobis de bita noſtra: ſicut et nos dimittimꝰ debitori bus noſtris. ¶ Hoc ſic ordina et ꝯiūge pre dictis. O bone ieſu. nobiliſſimū celū. nobis īdignis ẜuulis tuis benigniſſime ⁊ īſtātiſſime obtuliſti. Sed qͥdꝰ Timeo ad ꝯuiuium heſter vt amomīuitari. Et ſi illa bone:tieſu nō ſit intētio tua. tamē timeo de īiuſticia mea qꝛ agnoſco pctamea. Quid gͦ? Cōuiuiū opu lētiſſimū paratū eſt. nūcij id eſt ageli ſancti miniſtrāt. eſuries me excitat ⁊ ꝯpellit. tamē accedere nō p̄ſumo. qꝛ peccaui. Quid gͦ faciā Anguſtie ſūt michi vndiqꝫ. Sed certe qͥd eliga ſcio. Ibo enī ad patre meū celeſtē de qͦ ſupradictū eſt: Pater noſter. ⁊cͣ. ⁊ dicam ei Pater peccaui in celū et corā te. Iā no ſum dignꝰ vocari filiꝰ tuꝰ fac̄ me ſicut vnū de mer cenarijs tuis id eſt dimitte nobis debita nr̄a. Sed o felix recognitio culpe: q̄ ꝓmere tur patris āplexꝰ. Forte amoris feruore īter āplexus eiꝰ reſoluar. et mutabor in viꝝ alte rū ⁊ aliquātulū audebo comedere de vitulo ſaginato. Dimitte gͦ nobis debita nr̄a. mira dei nr̄i dignatio erga nos. ipſū ꝯtēpſimus ⁊ ꝓ viliſſima ſanie ꝯmutauimꝰ ⁊ tamen nobis ſuadet vt veniā petamꝰ. qͦmodo vult nob̓ veniā dimittere cū offeſis. hͦ aūt nō vult āgelis elargiri. Quomō q̄ſo bone dn̄e potes nos āpliꝰ aſpicere. qͥ ita turpiter a nob̓ abij cimꝰ te? Ergo ex quo tu ipſe ſuades. Dimitte nobis debita nr̄a dimitte nob̓. quia iam pro nobis ipſe debitū ſoluiſti. iā teipſū pro nobis in ſacrificio obtuliſti. Tu es quos do ces vt dicamꝰ. dimitte nob̓. ⁊cͣ. Hoc facere potes. Nōne pax iāfcta eſt? Nōne iā pacio ꝯuiuiū celebratū eſt aut cotidie celebratur. Dimitte ergo nob̓ debita noſtra ſicut ⁊ nos dimittimus debitoribus noſtris. O beatū proximi debitū. O felix offenſa quā allegare cora deo poſſumus in remiſſione debiti nr̄i Non ergo cariſſimi fratres contriſtemur ſi nos offendūt homīes: ſi nobis īiuriantur. ſi nos affligunt. rapiunt et accipiūt noſtra ſod in his quantū eſt ꝓ nobis exultemꝰ ⁊ gaudea mus. īmo affectemꝰ ⁊ cupiamꝰ. qꝛ dimittēdo ea ꝓximis. allegare poterimꝰ. dimiſſionē debiti noſtri. Nō ē dubiū ꝙ magne v̓tutꝭ magneqꝫ efficacie eſt allegatio iſta quā ſūmꝰ aduocatꝰ et iudex noſter nos docet. Ergo dimittite et dimietet̉ vobis. Dimitte gͦ nobis debita nr̄a. ſicut et nos dimittimꝰ debitoribꝰ noſtris. Et ne nos inducas in tēptationē. ¶ Quid enī dn̄e ꝓdeſt baptiſari vl̓ lauari a mortuo. ſi iteꝝ tango mortuū? Non ſufficit michi dn̄e. vt pctā ꝯmiſſa dimittas. niſi etiā me dn̄e a culpis et a pctīs īminētibꝰ cuſtodias. Nā proptiſſimꝰ ſū ad peccatū. et niſi me cuſtodias. ſine freno irrua in pctō Quid dn̄e ꝓfuit aman. ꝙ a rege aſſuero ſuꝑ oēs prī cipes fuit elatꝰ cū poſt ea in flatꝰ ſuꝑbia fuit ſuſpēſus in ligno? Quid enī michi prodeſt qͥcꝗͥd in p̄miſſis petit̉ ꝟbis niſi me cōtra tēptationes ꝯſerues in bono? Ergo ⁊ ne nos inducas in tēptationē. Uis bone ieſu vt ſic petamꝰ. qꝛ ml̓tociēs ꝑmittis nos tēptationibꝰ ſtimulari. vt ad te recurramꝰ. Oēmmodū et viā qua poſſis nos ad te trahere exerces. qꝛ tecū nos cupis habere. Tēptatus gͦ ad āplexus paternos fugiam. vt recipiat me fugientē ⁊ timidū. ⁊ dicam ei. Et ne nos in ducas in tēptationē: Hoc vult. hoc deſiderat. hoc expectat meus pater. vt ad refugiū currā et auxiliū et ſinū eiꝰ. vt tota liter de me diffidēs ſolū de ipſo ꝯfidā. Ergo. et ne nos īducas in tēptationē. ¶ Sed libera nos a malo Amen. ¶ Uerū eſt dn̄e. qꝛ ſumꝰ digni oī malo. qꝛ ꝯtēpſimꝰ omne bonū. ſed vide cle mētiſſime pater infinitāmīaꝫ tuā. ⁊ oīno deteſtabilē nequiciā noſtrā. ⁊ releua a nob̓ par uulis. nobis īfimis īportabile onus ⁊ a malo opprimēte deſtruēte. ⁊ retardante a bono libera famulos tuos. vt libere poſſimꝰ dn̄atui tuo ẜuire et vacare. et maxime ab illo ter ribili ⁊ horribili malo eterno nos libera. ne tua deſiderabili viſione priuemur. qd̓ horrent oīa oſſa noſtra. Quid enī michi ꝓdeſſet tuā creatura fuiſſe. niſi te habeā. et totus in I te ferar et totaliter in vita eterna. Quā nob̓ ꝯcedat ille qͥ eſt benedictꝰ in ſcl̓a ſcl̓oꝝ amē. ¶ Sequunt̉ alie due breues expoſitiones ſuꝑ orationē dn̄icā. ¶ Capitulū. xviij. ſunt autem ſupradicta aliter explicari ſic. vt pa ter noſter ꝑ̄mittat̉. vt ꝯfidēter ad xp̄m acce damus. Qui es in celis vt q̄ ſurſū ſunt qͣramꝰ. nō que ſuꝑ terrā. Sctīficet̉ nome tuū. quantū ad fidei illuſtrationē. Adueniat regnū tuū: quantū ad ſpei firmitatē. Fiat volūtas tua. quantū ad caritatis cōformitatē et ꝑfectionē. Panē noſtrū cōtidianū. quātū ad nutrimentū ⁊ fulcimentū tēperantie. qd̓ maxime exhibet̉ in pane euchariſtie. Et dimitte nobis debita noſtra. ⁊cͣ. quātū ad correſpōdentiā ⁊ meritū iuſticie. ꝑ hoc qd̓ ſubditur. ſicut ⁊ nos dimitttimꝰ. ⁊cͣ. Et ne nos īducas. ⁊cͣ. quantū ad actū prudētie. que eſt in p̄cauēdis inſidijs. Sed libera nos a ma lo. quantū ad actū fortitudinis. q̄ eſt intolleradis aduerſis. Amē. ¶ Alia expoſitio. ¶ Poſſumꝰ autē ſupradictas petitiones ex ponere ꝓ his q̄ habituri ſumus in patria. vt ſanctificet̉ nomē tuū. referat̉ ad apertā viſinē. qͣſi diceret̉ qd̓ nūc ꝑ ſpeculū ⁊ ī enigmate videmꝰ tūc. pure ⁊ ſine terra ⁊ ſine aliqͦ medio videamꝰ. Adueniat regnū tuū. quantū ad firmā tētionē vt ineternū regnemꝰ. Fiat volūtas tua. quantū ad ꝯſūmata dilectionē q̄ plene amantē in amatu trāſformat. Et tūc exponendū eſt. Sicut in celo et in terra. id eſt ſicut in āgelis et hoībꝰ fiat. Panē noſtrū cotidianū da. ⁊cͣ. quantū ad ſuauiſſimā frui tionē. Et exponendū eſt cōtidianū. id eſt cō tinuū. quia ſemꝑ ibi eſt dies Et exponendū eſt hodie prop̄ſentia q̄ nō habet p̄teritū ⁊ fu turū. ſed eſt tota ſimul. qd̓ melius per p̄ſens notat̉. Et dimitte nobis. ⁊cͣ. In quo petitur aduentꝰ āni iubilei in quo oīa debita dimittūtur veris iudeis id eſt penitētibꝰ et ꝯfeſſis ⁊ homo homini et deꝰ hoībꝰ talibꝰ vniuerſa delicta dimittet. Et ne nos inducas. ⁊cͣ. In qua petit̉ illa pacis pulcritudo de qua dicit̉. Sedebit populꝰ meꝰ in pulcritudine pacis vbi nō eſt aplius ſathā nec malus occurſus Sed libera nos a malo. quaſi diceret. Duc nos ad illū ſtatū. qui eſt oīm bonoꝝ aggregatione ꝑfectꝰ. ⁊ īpriuatione oīm maloꝝ iocundus. Ubi vere liberati erimus a malo. Hec autem expoſito vltima multam admira tionem et miram vel nimiam deuotionem. medularem exultationem. p̄lenam laudis per ſolutionem requirit. et in ea ſatis ſunt miri et inenarrabiles contemplationis thezauri ſed non ſufficio. nec ſum dignus eos diſpenſare: nec ponere in os meuꝫ inmundum maxime cum regis aſſueriᵇ aulam ingredi non valeam non vocatus. et ideo ſim plicitati noſtre ſufficiāt q̄ ſupra diximꝰ foris inatrio exiſtētes. Ipſe autē xp̄s ad nos in clernentie ſignū virgā aureā extendat. vt poſſimꝰ ſecure ad ipſū ītroire ſecū ineternū regnare: qͥ eſt benedictꝰ in ſcl̓a ſcl̓oꝝ. Amē. Meditatio ſuꝑ ſalue regīa. ¶ Caplꝫ. xix D ſalutandum beata virginē mariā. Primo debes eiꝰ magnitudinē ꝯſiderare. Nec enī circa filiū eiꝰ potuit āpliꝰ eleuari. qͣꝫ vt mater dei voca ret̉. Exultas gͦ ⁊ admiras magnitudinē ma tris noſtre deuote ⁊ reuerēter ad ipſū accedēs dicito ſalue. Hoc dicto ſtatī in tuā reſilias paruitatē ⁊ magnificētiā matris dei: et dic. Paciēt iā habe in me dn̄a. ꝙ ego viliſſi mus hoīm audeo aſſiſtere tāte dn̄e. ⁊ ſalutare p̄ſumo reginā celoꝝ. dn̄am āgl̓oꝝ ⁊ matrē dei mei. ¶ Sed de tua benignitate humili ⁊ humilitate benigna ꝯfido ꝙ me īdigniſſi mū ſuſtinebis. Et qͣꝫuis ſis archa veteris te ſtamēti. ⁊ ego multo ignobilior tamē cū te te tigero corde. ⁊ ſalutauero ore nō credo ꝑcuti ſꝫ tuo amore potius inflāmari. ⁊ tua pietate largiſſima in omībꝰ exaudiri. ¶ Ergo ſalue regina. Sub tuo regimine dn̄a volo de cexixi tero militare et me totaliter tue dn̄ationi cō mitto. vt me plenarie regas ⁊ gubernes. Nō michi me relinquas: qꝛ ſū michijpſi ꝯtrari nimis. Quicqͥd gͦ michi dimiſeris. noueris miſerrime deẜuiendū. Sed cū plenꝰ ſim mi ſeria ⁊ a plāta pedis vſqꝫ ad verticē putrefa ctus. gerē horrorē fetoris. qͦmodo me regere dignaberis tā nobiliſſima creatura? Certe: qꝛ tu es regina mīe. Et qui mīe ſubditi ſunt niſi miſeri? Sed regina mīe es et ego miſerrimꝰ pctōꝝ ſubditoꝝ maximꝰ. Quomō gͦ dn̄a nō exercebis in memetipſū tue miſe rationis effectū. Uere dn̄a regina es mīe. qꝛ nō eſt in hac vita ſic deſperatꝰ ſic miſer cui nō īpetres mīaꝫ ſalutare. ſi ad tuū declinauerit regimē. Certe dn̄a cū te aſpicio. nichil̓ niſi mīaꝫ cerno. Nā pro miſeris mater dei facta es. mīaꝫ inſuꝑ genuiſti. ⁊ demū tibi miſerēdi eſt officiū ꝯmiſſū. Undiqꝫ ſolicita de miſeris vndiqꝫ mīa vallaris: ſolū miſereri tu videris appetere. Ml̓tū ſollicita es miſe ris. hos ī tuos filios adoptaſti. hos regere dn̄a voluiſti. ⁊ ideo regina mīe tu vocaris. Quid gͦ de cetero formi damꝰ. qͥd timemꝰ Et qͥs a te qd̓ petierit nō habebit? certe nullꝰ niſi qͥ ſe miſeꝝ nō recognoſcit. qꝛ non ſubeſt tuo regimini niſi miſer. Aut qͥs etiā ſi ſe cognoſcit miſeꝝ. de tua mīa nō ꝯfidit. Illi gͦ pa ueāt ſoli. qͥ ſe exiſtimāt eſſe iuſtos et ſuperbi pſūptuoſi. qͥ tuo regimini nō ſubſiſtūt. et illi miſeri qͥ tua mīaꝫ nō requirūt. Nos gͦ miſeri tecū de cetero ꝯſololemur tecum āmodo dn̄a habitemꝰ: demū totis viſceribꝰ āplectamur qꝛ tu es vita. Uita vere q̄ mortē ſuꝑbie viciſti. q̄ nobis vitā gratie īpetraſti. vitā glorie genuiſti. Et nō eſt dubiū: ꝙ vitā nature ml̓tꝭ reddidiſti. In oībꝰ enī te vitā morti oppōis O vita mirabilis q̄ mortuos viuificare cona ris. Per te o dn̄a a priuatione eſt homo regreſſus ad habitū. O vita mortē nō timens mortē expellēs. mortales īmortales ꝯſtituens. O certe vita amabilis vita deſiderabl̓is vita delectabilis. O vita nō ſeneſcēs. ſꝫ potius ſenes adiuuētutē reducēs. o. vita. carnales vitas ad nichilū redigēs ⁊ abhorrēs o vita. q̄ nutris celeſtibꝰ allimētis: o vita. cer te ꝯtraria vite mūdi. Qui enī vult te habere ſe affligat. delicias reſpūat. delicata queqꝫ cō tēnat. et qͥ āplius mortificatꝰ fuerit: āpliꝰ te poſſidebit. O vita diuina fortificās poteſtate ſcꝫ īperatione diuina. diuina ſapientia regulās ⁊ diuina vegetās bonitate. Si vite Iiucur. mea es cur nō ſēꝑ in me es. cur nō ſemꝑ vegetas aīam meā? Quis michi tribuat. vt ſēꝑ gaudeā beneficio huiꝰ vite? Dulcedo. Uera dulcedo. que amaritudinē peccati veniā īpe trādo expellis. q̄ nobis dulcedinē gratie et vite acqͥris. q̄ ad ſuaues celeſtꝭ patrie ꝯtēpla tiones introducis. O dulcis dn̄a. cuiꝰ ſola memoria affectū dulcorat: cuius meditatio magnificētie mentē eleuat. cuiꝰ pulcritudo oculū interiorē exhylarat. cuiꝰ amenitatis īmenſitas cor meditatis inebriat. O dn̄a q̄ rapis corda dulcedine Nōne cor meū dn̄a rapuiſti. ⁊ vbi q̄ſo poſuiſti illud. vt ipſū valea īuenire? Nūquid in ſinu tuo ne inueniā collocaſti? Nūquid inter vbera tua poſuiſti illudꝰ fortaſſe ibi poſuiſti illud cor meū: vt qd̓ friguerat ibi calefiat. O raptrix cordiū quando michi reſtitues cor meū? Quare ſic corda ſimpliciū rapis? Quare violētiā facis tuis amicis? Nūquid ſemꝑvis ipſū tenere Cū id a te poſtulo michi arrides. ⁊ ſtatī tua dulcedine ꝯſopitꝰ quieſco. ⁊ in me reuerſus cū iteꝝ poſtulo. me aplexaris dulciſſima. et ſtatī inebrior tui amore. ⁊ tūc cor meū nō diſcerno. nec aliquid ſcio petere niſi tuum. Sed ex quo ſic eſt cor meū tuo dulcore in cbriatū. guberna illud cū tuo. et in ſanguine agni ꝯſerna. et in latere filij colloca. Tunc aſſequar qd̓ intēdo tūc poſſidebo qd̓ ſpero: qꝛ tu es ſpes noſtra. Nōne dn̄a tu es regina. nōne tu es noſtri mater p̄mij ſcꝫ xp̄i qui eſt p̄miū bonoꝝ ⁊ beatoꝝ. Nōne tu es q̄ tm̄ nos exaltare deſideras. Nōne plus ſine cōparatione nos diligis ac bonū noſtrū ꝓcuras āplius qͣꝫ mater carnalis. Si gͦ nos vis facere glorioſos. īmo qꝛ vix qͥs poterit te ꝓhibere? Sperēt in te qui nouerūt nomē tuū qm̄ nō derelinqͥs querētes te dn̄am. Certe qui ſperāt in te: mutabunt fortitudinē aſſumēt pēnas. vt aquile volabūt. ⁊ nō deficiēt. curret nō ⁊ laborabūt. Quis enī nō ſperabit in te: que etiā adiuuas deſperātes? Et quis nō ſperabit in te. per quā exaudite ſūt patrū p̄ces et eoꝝ adīpleta ſūt ꝓmiſſa? Quid potuerūt patriarche et ꝓphete deſiderare. qd̓ ꝑ te dn̄a nō fuerint aſſecuti? Si ātiqui hec oīa habuerūt per te: qͦmodo nos. qui ſumus vnici filij tui ſanguine redēpti. nō habebimus qd̓ voluerimꝰ poſtulare? Nō dubito ꝙ ſi ad te venerimꝰ habebimꝰ qd̓ voluerimus. In te gͦ ſperet. qͥ deſperat. qͥ deficit ad te recurrat ꝯfidēter. ad te ꝑueniat. qͥ vult aliqͥd īpetrare dicēdo: Salue. Quid gͦ de cetero a tui ſalutatione poterit nos ꝓhibere. ex quo es vita dulcedo ⁊ ſpes noſtra? Quid gͦ a tua reuerētia ex quo es regina. nos poterit īpedire? Et qͥd eſt ſalutationē replicare: niſi ti bi ſine fine reuerētiā exhibere. Quid eſt ſa lutare ⁊ iteꝝ ſalutare. niſi ſalutē ⁊ ſalutis ꝓ fectū ad te dn̄a poſtulare? Quid ſalutamꝰ et iteꝝ ſalutamꝰ niſi vt tā interiꝰ qͣꝫ exteriꝰ per te dn̄a ſalubriter cuſtodiamur? Quid ſaluto niſi qꝛ vtrūqꝫ hoīem tue reuerētie expono Quare te ſalutaui. niſi vt te haberē? Quare iterū te ſalutaui. niſi vt ꝑte filiū tuū poſſiderē? Quare te ſalutaui. niſi vt reddere te attentā ad vota mea? Et iterū quare te ſoluto. niſi vt bene ſuſcipias et perficias ipſa vota mea? Aut certe prionite volumꝰ ſalutare. vt te cōmedemꝰ. ſcd̓o vt poſt hāc miſeriā filij tui gloria gaudeamꝰ. Primo es dn̄a ſalutatavt ꝑ te gratia īpetret̉. Scd̓o. vt ꝑ te ad glo riā ꝑueniat̉. Ad te. Ad te vere: qꝛ tu ſola do minū genuiſti. tu ſola interemiſti vniuerſam hereticā prauitatē. Tu ſola es dn̄a regni. tu ſola es gubernatio pͥmij. Ad te matrē mīe: matrē certe. q̄ lauas nos afecibꝰ pctōꝝ. que nos ꝯſolaris ī cunabulis vagiētes. paruulos R. 1. cſuriētes lactas. cuiꝰ brachijs ſuſtētamur de ficiētes. Tu vere ꝯſolidas vulneratos. ad ſalutē ꝑducis egrotos. Et nō ſolū mater. ſꝫ etiā medicina facta es miſeroꝝ. que es dn̄a āgeloꝝ. Ad te certe. que nō derelinquis de linquētes. que nō reſpūis fugiētes. que blā dimētis nos allicis. delicijs nos foues et nutris. Ad te clamamꝰ qͦmodo nō clamare/ mus qui vulnera ſuſtinemꝰ plagas ſentimꝰ. qꝛ inimicis vndiqꝫ circūdamur⁊ Clamamꝰ āguſtiati. miſerijs infinitis oppreſſi. clamamus cordis axietate. ſtomachi vacuitate. do loris acerbitatē. Aut forte ergate amoris īmēſitate clamamꝰ: ne ſomnolētia tibi erga nos inducat̉. Quare enim obdormis dn̄a: Surge et adiuua nos. Clamamꝰ etiā vt noſtra tibi manifeſtemꝰ miſeriā qꝛ clamare neceſſitas nos ꝯpellit. Et etiā ad te clamamꝰ. vt te ad ꝯpaſſionē āpliꝰ moueamꝰ. Propter hūc clamorem: rauce facte ſunt fauces mee. Quid gͦ āpliꝰ moraris. Quid affligi nos ꝑmittis? Si gͦ ml̓tū tardaueris ⁊ vocē clama do amiſero. ad te āpliꝰ clamare neqͥbo Et heu michi. qͥd tūc facia. cū nec exaudi re me pote ris nec audire? Quid faciā dn̄a: cū a te fue ro penitꝰ deſtitutꝰ cū tua vbera nō poteris mi niſtrare? Cito dn̄a ſubuenias clamāti: ne in manibꝰ ſb̓ijciar īimici. Curre feſtina dn̄a et tuū neqͥſſimū ẜuū ac īfideliſſimū ad te clamātē ꝑccdo adiuua ⁊ eripe demanibꝰ inimici ⁊ pericl̓is tui hoſtis. Si aliud o dn̄a te alicere nō deberet̉. niſi qꝛ tuꝰ hoſtis audet tuos ẜuos fraudulent̉ īuadere. deberes ad nos qͣꝫto ciꝰ feſtinare. Curre ⁊ libera nos dn̄a: ꝓpter ſuā ſuꝑbi ā ꝯprimendā. Curre ne inimici tui dominent̉ in nob̓ cliētulis. curre neʳ dicant. vbi eſt deꝰ eoꝝ. de cuiꝰ clemētia ꝯfidebāt Nec mireris dn̄a ſi clamamꝰ qꝛ ſumus a te nimiū elōgati in regionē lōginquā: diſſipauimꝰ par tē noſtrā qͣſi diceret̉. Si ꝓpe eſſemꝰ planius poſſemꝰ loqui. ⁊ ideo qꝛ lōge ſumꝰ. clamamꝰ exules. Exules a pr̄ia. exules a viſiōe diuīa Et vtina nō exules a gr̄a. exules a ꝯſolatiōe materna. O aīa cur nō ēs potius ſeparata a corpore. qͣꝫ a tua dn̄a exulata es axpocapite Et qͦmodopotes miſer ſine capite abulare? Nōne ābl̓are ſine capite mōſtruoſū ēᵍ Heu michi cur in tā lōgū exiliū relegatꝰ ſū? Quo modo vl̓ quādo videbo deū ſaluatorē meū. aut quādo potero ſaltē dn̄am meā ītueri. Nō du bito dn̄a. ꝙ ſi ad te tanqͣꝫ exules clamauerimus corde te ⁊ tuū filiū plene poſſidebimus Cur ergo volumꝰ hic qͥe ſcere. Cur ad patriā nō āhelamꝰ; Cur nō affectamꝰ matrē dulciſſi ma aplexari? Quare nō deſideramꝰ ſecū cum filio ſuo cōmorari? O dn̄a dū hic ſumꝰ exules cōſtituas nos: ne etiā tanqͣꝫ in patria cōfidentes. querere te ⁊ filiū tuū deſiſtamus. Sic tamē ꝯſtituas exules in corpore. vt hic tecuſimꝰ ciues in mēte. filij eue. Uere filij eue. qꝛ ſaꝑbi ⁊ p̄ſumptuoſi. vere filij eue: qꝛ ābitioſi et auari. ſalte ſciētia. ⁊ vtina non re aliena. guloſi carnales ⁊ inobediētes. ⁊ breuiter in oībꝰ ipſā eua ſequētes: et prōptiſimi ad malū difficilesqꝫ ad bonū. Et ſi cōtingat aliquē filiū bonoꝝ opeꝝ generare. cum quadā cordis triſticia ⁊ dolore parturimus ſed malū cū gaudio perpetramꝰ. Nec nob̓ ſufficiūt mala noſtra. ſed ſicut eua/ adam. ita nos alios maculamꝰ ad malū. Et etiā ſicut ipſa excuſabat ſe. ita et nos indefectibꝰ no ſtris excuſamꝰ. aut ſaltē ſi poſſumꝰ. in alios retorquemꝰ. Tedet nos veſci ligno vite: et in cruce dn̄m ꝯtēplari ⁊ manꝰ ad lignū prohibitū applicamꝰ. Nō curamꝰ ꝑ ꝯtēꝑlatione paradiſi delicijs ꝯſolari: ſed potiꝰ volumꝰ in pctōꝝ fecibꝰ habitare. Plus enim placet nobis in multo labore et ſudore. vilia agere ⁊ acquirere: qͣꝫ dn̄m glorie deguſtare. Niſi enī dn̄a nos adiuuiſſes: fortaſſe iā ad inferni ꝓfundiſſima veniſſemꝰ. Nec enī eſt qd̓ nos poſſit excuſare. qꝛ nō te ſed euā in oībꝰ imitamur: ac ꝓpter hoc dn̄a. Ad te ſuſpiramus Suſpiramꝰ autē de tā bone matris abſētia venire ad te dn̄a cupiētes. ſuſpiramꝰ ad te. tuū filiū affectātes. Suſpiramꝰ ad te tanꝙͣꝫ paruuli. ad tua vbera anhelātes. ſuſpiramus ad te deſiderio. ſuſpiramus et amore noſtro. Nullus enī niſi tuus amor quo ergate ſumꝰ dn̄a inebriati ītrinſecꝰ cogit nos ad te dn̄a ſuſpirare. Quis enī nō te diligit reparatricē oīm amoris caminū pulcriorē ſole. dulcio rē melle. bonitatis thezauꝝ. honeſtatis ſpeculū. oīs ſanctitatis exēplū. Oībꝰ es amabi lis. oībꝰ ineffabilis. oībꝰ delectabilis. Sedes es ſapiētie. fluuiꝰ clemētie. radiꝰ deitatꝭ nec eſt qui ſe abſcōdat a calore tuo. Quis gͦ ad te nō ſuſpirabit? Amore etiā ſuſpiramꝰ⁊ dolore. vndiqꝫ nāqꝫ nos aguſtie p̄mūt. Quo modo gͦ nūc nō ſuſpiramus ad te que ſolatiū es miſeroꝝ. refugiū expulſoꝝ. liberatio captiuoꝝ. medicina infirmoꝝ. mater paruuloꝝ. ſponſa adultoꝝ. regina bellatorū. dn̄a vniuerſoꝝ ⁊ etiā inimi coꝝ nec eſt qui tue vo luntati valeat obuiare?Sic afflicti. ſic miſeri ad te talē dominā ſuſpiramꝰ. gemētes et flentes in hac lacrimaꝝ valle. Tu dn̄a nō ne vides quomodo ⁊ qualiter ſumꝰ amaritu dine pleni. Intus ſumꝰ gemētes et exterius flentes: in loco lacrimoſo iacentes. Onerati peccatis gemimꝰ. aggrauati moleſtis flemꝰ: habūdātes miſerijs in valle lacrimaꝝ ſumꝰ Gemimꝰ ſaucitati: flemꝰ ſpoliati in valle lacrimaꝝ ſumus deſtituti. Gemimus ſolē iuſticie nō videntes. flemus inimicis noſtris ſeruientes in valle lacrimaꝝ ſumus tuū auxiliū implorantes. Hec eſt certe vallis lacri maꝝ ad quā omnia lacrimabilia fluut. geme bunda decurrunt. flebilia ruunt. Ad hanc vallē fluxerunt demones infernoꝝ. peccatū prothoplauſtoꝝ. miſerie antiquoꝝ. Quid au tem aplius dica? Non ſufficio nec ſcio huiꝰ vallis deteſtabilia enarrare. Eya ergo aduocata noſtra. illos tuos miſericordes oculos ad nos cōuerte. O laudabilis clementia creatoris. qui ſic afflictis. tā nobile ⁊ lau dabile ſb̓ſidiū dignatus elargiri. O certe dei noſtri mira benignitas. qui ſuis reis te dominā tribuit aduocata. vt a filio tuo inter nos ⁊ ipſū iudicē conſtituta. quod volueris pro nobis valeas īpetrare. Nec enī dubiū eſt ꝙ noſtra culpa iuſte dānabat quos cōſeruat tue aduocatio ꝑietatis. Omirabilis er ga nos miſericordia dei noſtri. qui ne alias fugeremꝰ pro ſententia. non ſolū dignatus eſt ꝯmunicare ſe nobis in iudice. vt eſſet deꝰ ⁊ homo ieſus xp̄s a quo debet ſentētia promulgari. ſed voluit ipſe ſua viſcera mīe matrē ſuā dominā gratie noſtra inſtituere aduo cata. Et ideo nō timēdū eſt quinmi ſe rearis miſeris ⁊ ad illā partē inclines ſentētiā quā defendis ⁊ nobis exhibeas gloriā quā cauſaris. Scio bene ꝙ poſt ſentētiā nō eſt appel latioad maiorē. qꝛ ⁊ ſi iudex ſit homo tuꝰ filiꝰ eſt tn̄ ⁊ deꝰ filiꝰ dei patris. Nō enī video dn̄a qͦmodo aliqͥd tibi valeat denegare. ⁊ quī ꝑ te celeſtē patriā habeamꝰ. Hoc eſt enī qd̓ cupit deꝰ nr̄ hͦ eſt qd̓ deſiderat hoc eſt ꝓ quo te matre ꝯſtituit aduocatā Non ergo reſtat dn̄a. niſi vt illos tuos miſericordes ocl̓os ad nos cōuertas. Eya gͦ aduocata nr̄a illos tuos miſericordes oculos ad nos ꝯuerte. Nō enim dubito ꝙ ſi nr̄as aſpexeris miſerias nō pote rit tua miſeratio ſuū retardare officiū. Mirabiles nec nō ⁊ amabiles tuoꝝ radij ocl̓oꝝ. qͥbꝰ nos allicis ad amore ⁊ ad plena domina ſalutē venenatos occulos erunt baſilici. C eue oculi venenati. cur nō offertis vos oculis virginis. ſi vultis ꝑfectā recipere medicinā? Nā ſuoꝝ claritas oculoꝝ vmbras expellit: effugat cateruas demonū. purgat vitia mentiū. corda cōgelata ſuccēdit. demum ad celeſtia trahit. O dn̄a qͣꝫ beati ſunt quos viderint oculi tui. hos ergo oculos ad nos ꝯuerte. ⁊ ieſū benedictū fructū ventris tui nobis poſt hoc exiliū oſtende. O venter mirabilis qui potuit capere creatorē. O vēter laudabilis: qui meruit recipere redēptorem O vēter deſiderabilis qui emanauit deſide riū mentiū. gratiaꝝ fluuiū. glorie premiū. C venter non vēter ſed celū empireū. In hoc vētre fuit p̄ciū perditoꝝ: felicitas beatorū. deꝰ angeloꝝ. O beatꝰ venter. o beata viſce ra. oībeata vbera. O dn̄a noſtra. o fons pietatis locꝰ ſanctitatis. flumē bonitatis. vēter tuus dn̄a. O felix venter. qui ſolē genuiſti. mundū reparaſti. patriā recuperaſti. O qͣꝫ p̄cioſus veter. qui portauit medicinā infirmis. vitam mortuis et paradiſum iuſtis. C ventere burneus et ſedes ſapiētie. O vēter tornatilis. et celſitudo glorie. O vēter amabilis. et dulcedo aīe. O eleuatio mētiū. ine briatio cordiū. ſuauitas pctōꝝ. fructꝰ tuus dn̄a. O hic eſt vere fructus beatus a principio ſui ortꝰ. hic eſt ieſus filius dei viui. hic ē ſaluator nr̄ dn̄s deꝰ nr̄. Hūc ieſū bn̄dictū fructū vētris tui nob̓ poſt hoc exiliū oſtēde be nignū. vt ipſum videndo ipſū habeamꝰ. ipſū habendo ipſo perfruamur. O clemens indigentibus. O pia exorantibus. O dulcis diligentibus. O clemens penitentibus. C pia proficientibus. O dulcis contēplantibus. O clemens laborando. Opia largien do. O dulcis te donando. O clemens conſolando. Opia blandiēdo. O dulcis oſculando o clemens in effectu opia in affectu o dulcis in affatu. O clemens in cōceptu. pia in aſpectu. dulcis in aplexu. dulcis in amore rectis clemens in ſubiectis. pia in correptꝭ ⁊ dulcis in dilectis. O clemens. Opia. O dulcis maria. Amen. ¶ Capitulū finale de ſtatu beatoꝝ in celeſti hieruſalem. ¶ Capitulū. xx. Contempian dū vel ad quietē oīm de celeſti hieruſalē aliquid balbutiendo prorumpa. Nā locus eſt altiſſimꝰ ſplendidiſſimus latiſſimꝰ ⁊ firmiſſimꝰ. Societas ē nobiliſſima ſpecio ſiſſima benigniſſima puriſſima īceſſabiliſſīa id eſt nūqͣꝫ ceſſabit nec remittet̉. Ibi habebi mus dn̄m potētiſſimū. excellētiſſimū. iuſtiſſi mū ⁊ liberaliſſimū. patre nobiliſſimū. ditifſi mū. ꝓuidētiſſimū ⁊ pijſſimū. fratrē ſimi limū curialiſſimū ſapientiſſimū ⁊ optimū. Spōſum pulcherrimū. ſingularit̓ ſummū. ſuauiſſi mū ⁊ amore fruētiſſimū. Quātū ad nos erit ibi aꝑta viſio. firma tētio. ꝯſūmata dilectio. ꝯtinuā laudatio. reuerētia ꝓfundiſſima. ad mi ratio altiſſima. exl̓tatio ſctīſſima ⁊ deuotio ītima. Et in corpore erit agilitas. claritas ſubtilitas ⁊ īpaſſibilitas. Exp̄dictis oībus ꝯſurget fruitio ꝑfectiſſima. ſacietas ſufficiē tiſſi ma. ſobrietas ſobrijſſima. voluptas pudiciſſima. cordialis diffuſio. iocudiſſima āplexio ſeu ꝯplexio. medullaris trāſformatio cētralis qͥetatio. oīs amenitas. oīs ſuauitas oīs ſecuritas ⁊ oīs libertas: qꝛ liberi erimꝰ ab oī īiuria. violentia culpa ⁊ miſeria. Et ſic abſterget deꝰ oēm lacrima ab ocl̓is ſctōꝝ ſuo rū ⁊ mors vltra nō erit. neqꝫ luctꝰ neqꝫ clamor neqꝫ dolor erit vltra. qꝛ prima trāſierūt. vt veritas in apocalipſi teſtat̉. Felices lacri me. quas manꝰ ꝯditoris abſterget. Et ideo veritas ꝑ yſayā dicit. Ad vbera portabi mī ⁊ ſuꝑ genua blandient̉ vob̓. Quomo ſi mater blandiat̉ filio. ego ꝯſolabor vos. ⁊ in ihrl̓m ꝯſolabimini. Et qm̄ tm̄ gaudebimꝰ de bono alteriꝰ. quātū diligimꝰ eū ⁊ ibi vere diligemus oēs alios ſicut ⁊ nos. ⁊ deū ꝑfectiſſime. pluſqͣꝫ noſmetipſos. Ideo ml̓tiplicabit̉ gaudiū noſtrū ſcd̓m īeſtimabilē numeꝝ āgeloꝝ ⁊ ſctōꝝ. de quoꝝ gaudio gaudebimꝰ. ſicut de nr̄o. Et plꝰ ſine ꝯparatiōe gaudebimꝰ de ī mēſi tate diuine potētia ſapiētie ⁊ bonitatꝭ qͣꝫ de felicitate nr̄a. Et qꝛ iſtud eſt exceſſiuū. ſic ab ſorbebimur gaudio de felicitate diuina ⁊ intrabimꝰ in gaudiū dn̄i ītꝰ ⁊ foris. vndiqꝫ ab ſorpti ⁊ circūdati gaudio exceſſiuo. Nec mi rū. qꝛ plꝰ ſine ꝯparatione nos diligit deꝰ ꝙ̄ noſipſi nos. ⁊ ideo ſine ꝯparatiōe plus dabit nob̓ gaudij ⁊ letitie. qͣꝫ ſciremꝰ aūt poſſemus petere vl̓ appetere. Sic̄ gͦ habūdabimꝰ ⁊ ſuꝑ abūdabimꝰ gaudio. qꝛ dili gētes ⁊ qꝛ dilecti qꝛ nec oculꝰ vidit nec auris audiuit. nec in cor hoīs aſcēdit. qͥ p̄paraſti te diligētibꝰ. im mo nō ſolū cor hoīs viatoris. ſed nec etiā cō prehēſoris. aut alicuiꝰ āgeli poteſt aut poterit illud bonum infinitum et gaudium nobis paratum et oblatum comprehendere. 73 5 Sic ergo intrabimus in gaudiū dn̄i noſtri Giuidens ergo gaudebo in dn̄o ſemper ⁊ ei de tātis beneficijs gratias exhibebo. Gau debunt labia mea cū cantauero ſibi ⁊ anima mea quā ſic nobiliter ſeipſo redemit. Lauda ergo hieruſalē dn̄m lauda deū tuum ſyon. īmo laudent eū celi et terra mare et omnia que in eis ſunt. Iā ſuper omnes vicos hieruſalē alleluya dicamus. Lauda ergo anima mea dominū laudabo deū meū in vita mea et illū mecū laudet omnis creatura. Amen. xplicit feliciter liber qui dicitur Stimulus diuini amoris domini Bonauenture. Cardinalis deuoti. ⁊ ſeraphici ſacre theologie profeſſoris eximij laudabiliter correctus. Et pariſius impreſſus Impenſisqꝫ Georgij Mittelhus Anno dominice incarnationis Milleſimo CCCC. xciij. Menſis Aprilis. Die. iiij. LANDESLND STAI BIBL. IOTHEI DCSSELDCXI 485 186