dantia lacrimaꝝ vadat ad ꝯfeſſorē ſuū ⁊ extra euomat oīa venenata et īmediate ꝑactapenitētia ſi tūc facere poterit recolligat ſe-mētipſū. ad diuina maieſtatē eleuet mentēſuā. diuinā ꝯſideret magnificētiā et ad ꝓ-priāmiſeriā ſe ꝯuertat. vt ſic videat qͣꝫ ma-gnus eſt dn̄s ⁊ qͣꝫ paruus ſeruꝰ. īmo qͣꝫ vanꝰet īutilis ẜuus. Intret qͣꝫtū poteſt in deū. etin ſeipſo quantū poteſt ad nichilū redigat̉.Et cū fuerit alteratꝰ ⁊ diuinꝰ effectꝰ vt quaſinichil audiat. nichil videat. nichilqꝫ ſentiataliud niſi deū ⁊ p̄ter deū oīa reputet vani-tatē. Tunc cogitet qͣlis fuit erga nos dile-ctio dei nr̄i. qͥ ſic ꝓ vili re īmo ꝓ tā deteſtabilivoluit vilis ⁊ vermis reputari et ſic vilē ſibivnire natura et in ea viliſſimis et abhoīabiliſſimis tā ſeua et tͣpia voluit ſuſtinere. Tūcruminet illā magnificētiā caritatꝭ ⁊ illo īeſtimabili ardore qͣꝫtū valet īflāmet̉. Et cū igni-tus fuerit caritate circa dilectū adaperiatviſcerapietatꝭ et ſic ꝓ ſe vilificato afflicto ⁊letaliter vulnerato cōpatiat̉ intra ſe oīa illavulnera in ſe trāſformet ac ſi ipſemet iā eſſetletaliter vulneratꝰ. Et vt magis vl̓ nera xp̄ieiꝰ aīo īprimant̉ diſcurrat ꝑ ſingula vulneraet nūc qͣꝫtū. in illo vulnere paſſus ſit meditet̉

vano