ſtrū timebimꝰ. qꝛ nobiſcū et in nobis eſt etoīa intuet̉. de bemꝰ ſemꝑ moueri timore reuerentia deuotione amore ⁊ erubeſcētia pctōꝝMirū eſt certe quomodo tā modica ſcīt illaſicut eſt cormeum non abſorbet̉ totuliter ab-īmenſā bonitate diuina ⁊ qͦmodo ẜuus deiamore dn̄i ſui nō ſꝑ īebriatꝰ īcedit. Hoc credo fieri ſi illi bonitati īmenſe vellet appli-caret cor ſuū. Unde de hoc nō dubitet aliqͥsy qͣꝫtomagis illi bonitati diuine vellet ap-plicare cor ſuū. tantomelior ⁊ ꝑfectior eſſet⁊ qͥ in ſūmo bono cor applicare poſſet. ut pe-nitꝰ oblitꝰ oīm p̄ter ipſu toto animi conamine in ipſū intēderet ibiqꝫ qͥe ſceret nō ſtatima tanto bono reſiliēs. tūc credo ꝙ abſorptꝰdulcedine ꝯſūmaret̉ in ſtatu. Tuc enī interꝯſolationes ⁊ tribulationes vituperia ⁊ honores. blādimēta ⁊ opprobria īſeparabilisꝑtrāſiret nichil ſitiēs niſi deū ſuū ⁊ ſolū eiꝰaffectās honorē. Tūc ꝯprehēſor dici poſſetpotius qͣꝫ viator. beatꝰ nō miſer. āgelus nonhomo. nō pctōr ſed ſāctꝰ. ¶ Et ſi ad hoc ꝑ-tingere cupis o homo hāc breuē regulā te-ne. Quicūqꝫ vult eſſe ꝯſūmatꝰ in ſtatu. debetde ſua virtute totaliter deſperare ⁊ plenarieſe ꝯuertēs et cōmittens in manibꝰ pietatis
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten