A ωMhmhin ad VLA1A De⁊vere deū diligꝭ. debes te honorari et diligiab oībꝰ abhorrere. Quoº nō abhorrebo mihiattribui qd̓ eſt dei. Immo oppoſitū potiꝰ affectabo: ne ſi mediū tenere vellē īcurrerē in extremū. Oqͣꝫ vtiles ſūt iſte afflictiōes extrī-ſece. Certe per ipſas ad cognitionē miſerienr̄e deuenimꝰ ⁊ ꝑ hāc cognitionē nr̄i. ꝑueni-mus ad cognitionē dei. Nā qͣꝫto qͥs magiseſt ſue vilitatꝭ cognitor. tāto magꝭ eſt diuinemai eſtatis īſpector. Quid gͦ vtiliꝰ. qͣꝫ ꝑ hochumiliari. ⁊ ad celeſtia. exaltari? Quis ergorenuet ſe odire: ⁊ ab oībꝰ ꝯculcari? Certe neſcio niſi ſtultꝰ. Si gͦ times o hō q̄ ab hoībꝰīferūtur. qͣꝫto magis timere deberes q̄ a deoīfligunt̉ Sꝫ ſi illa times certe iſta diliges⁊ amabis. Nā iſte afflictiōes ſūt vie ad pa-triā ⁊ materia magni boni. Cōſolatiōes ve-ro ſūt vie ad penas et materia magni caſusIſte ſcꝫ ꝯſolatiōes aīam īterficiūt ⁊ detur-pāt. Hec aūt aīam lauāt a macul̓. et purganta ſcoria pctōꝝ vt ſic dealbata ⁊ mūdata vi-deat deū ſuū. ¶ O deꝰ qͥs nō appetit hͦ ha-bere. niſi qͥ nō appetit te videre aut qui nō aappetit euolare. Et qͦmodo ꝓbabit̉ aliqͥs eſſetuꝰ verꝰ amicꝰ. niſi qͥ ꝓ te aduerſa volueritſuſti nere? Nūqͥd vera amicitia ꝓbat̉ in ꝯſo-
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten