Proſa ſexta

Siue igit̉ famulātibꝰ qͥbuſdā ꝓuidētie diuinis ſpiritibus fatū exercet̉. ſeu aīa. ſeu tota inſeruiēte natura.ſeu celeſtibꝰ ſiderū motibus. ſeu āgelica ꝟtute. ſeu demonū varia ſolertia. ſeu aliqͥbus hoꝝ. ſeu oībus fatalſeries texit̉. illd̓ certe māifeſtū ē. immobilē ſimplicē qͥgerēdaꝝ formā reꝝ eē prouidētiā. Fatum vero eorūque diuina ſimplicitas gerēda diſpoſuit mobilem nexum atqꝫ ordinem temporalem.

Quo fit vt oīa que fato ſubſunt: ꝓuidētie quoqꝫ ſubiecta ſint. cui ip̄m etiam ſubiacet fatū. Quedā ꝟo queſub ꝓuidētia locata ſunt fati ſeriē ſuperēt. Ea veroſunt que pͥme ꝓpinqua diuinitati ſtabiliter fixa/ fatalis ordinem mobilitatis excedunt

Nā vt orbiū circa eundeꝫ cardinē ſeſe ꝟtentiū. qͥ eſtintimus ad ſimplicitatē medietatis accedit. ceteroꝝqꝫextra locatoꝝ veluti cardo qͥdam circa quem verſent̉exiſtit. Extimꝰ ꝟo maiori ambitu rotatus: qͣnto a pū2cti media indiuiduate diſcedit: tāto amplioribus ſpacijs explicat̉. Siqͥd ꝟo illi ſe medio ꝯnecͣtat et ſociet.in ſimplicitatē cogit̉. diffundiqꝫ ac diffluere ceſſat. Simili rōne qd̓ longius: a pͥma mēte diſcedit: maioribusfati: nexibus implicat̉. Ac tanto aliqͥd fato liberū eſtquanto illū reꝝ cardinē vicinius petit. Quod ſi ſuꝑ-

l ij