Proſa terria
Que cū ita ſint: de maloꝝ quoqꝫ īfeꝑabili pena dubitare ſapiēs neq̄at Nā cū bonū malūqꝫ. itē pene atqꝫp̄miū aduerſa frōte diſſideāt: q̄ in boni p̄mio videmaccidē. eadē neceſſe ē/ ī mali pena ꝯtraria ꝑte reſpōdeant. Sic̄ igit̉ probis: ꝓbitas ip̄a ſit p̄miuꝫ: ita improbis nequicia ipſa ſupplicium eſt.
Iā ꝟo quiſqͥs afficit̉ pena: malo ſe affectū eē nō dubitat. Si igit̉ ſeſe ipſi eſtimare velīt/ pn̄t ne ſibi ſupplicijexpertes videri. quos oīm malorū extrema neqͥcia nōfficit modo. verūetiā vehement̓ inficitꝰ
Uide āt ex aduerſa ꝑte bonoꝝ. q̄ improbos pena comitet̉. Omē nāqꝫ qd̓ ſit: vnū eē. ip̄mqꝫ vnū/ bonū eē:pauloāte didiciſti. Cui ꝯſequēs eſt: vt omē qd̓ ſit. idetiā bonū eſſe videat̉. Hoc igit̉ modo quicqͥd a bonodeficit: eē deſiſtit. Quo fit vt mali deſinant eē qd̓ fuerāt. Sꝫ fuiſſe hoīes. adhuc ip̄a hūani corꝑis reliqͣ ſpecies oſtētat. Quae̓ verſi in maliciā: hūanā qͦꝫ amiſerenaturā. Sꝫ cū vltra hoīes quēqꝫ ꝓuehē ſola ꝓbitaspoſſit: neceſſe ē vt quos ab hūana ꝯditiōe deiecit infra hōis meritū detrudat improbitas Euenit igit̉ vi
k .i.