¶ Proſa duodecima
eas. nūc vero quo introieris egrediare. an mirabilemquendā diuine ſimplicitatis orbē ꝯplicas? Etenī paulo ante a btītudine incipiens/ eā ſūmū bonū eſſe dicebas. quaꝫ in ſūmo deo/ ſitam loquebare. Ip̄m quoqꝫdeū/ ſūmū eſſe bonū plenāqꝫ beatitudineꝫ diſſerebasEx quo neminē beatū fore/ niſi qͥ parit̓ deus eſſet: qͣimunuſculū dabas Rurſus ip̄aꝫ boni formā dei ac beatitudinis loq̄baris eſſe ſubſtātiā. ip̄mqꝫ vnū. id ipſuꝫeſſe bonū docebas. qd̓ ab oī reꝝ natura peteret̉ Deūquoqꝫ bonitatis gubernaculis vniuerſitatē regē diſputabas. volentiaqꝫ cūcta parere. nec vllam mali eſſenaturā. atqꝫ hec nullis extrinſecus ſumptis: ſꝫ alteroex altero fidem trahente/ inſitis domeſticisqꝫ probationibus explicabas
P. Tum illa. Mīme inqͥt ludimꝰ. remqꝫ oīm maxīaꝫdei munē quē dudū dep̄cabamur exegimus Ea ē enīdiuine forma ſubſtātie vt neqꝫ in externa dilabat̉. necin ſe externū aliqd̓ ip̄a ſuſcipiat. Sed ſic̄ de ea Permenides ait oēm tu circulo adducis ſponte multitudinē. Reꝝ orbem mobilē rotat. dū ſe immobileꝫ ipſaꝯſeruat. A ſi rōnes qͦqꝫ non extra petitas ſꝫ intra reiquā tractabamꝰ ambitū collocatas agitauimꝰ/ nihil ēqd̓ admirere cū Platōne ſanciente didiceris cogna-