Libri tertij de conſolatione philoſophie

P. Ꝙ ſi conet̉ ait. Num tandē ꝓficiet quicqͣꝫ aduerſus euꝫ quē iure btītudīs potētiſſimū eē ꝯceſſimꝰ? BProrſus inquā nihil valeret. P. Nō ē igit̉ aliqͥd qd̓ſūmo huic bono vl̓ velit vl̓ poſſit obſiſtē. B. Nō inqͣꝫarbitror P. Eſt igit̉ ſūmū inquit bonū qd̓ regit cūctafortiter ſuauit̉qꝫ diſpoſuit B. Tum ego qͣꝫ inquā menō mō ea que ꝯcluſa eſt ſūma rationū. veꝝ multo magis hec ipſa qͥbus vteris ꝟba delectāt vt tandē aliqn̄ſtulticiaꝫ magna lacerātem ſui pudeat. P. Accepiſtiinqͥt in fabulis laceſſētes celuꝫ gigātes. ſꝫ illos quoqꝫvti condignum fuitlfortitudo diſpoſuit

Sꝫ vis ne rōnes ipſas īuicem collidamꝰ forſitan exhmōi ꝯflictatiōe pulcra q̄dā ꝟitatis ſcintilla diſſiliatꝰG. Tuo inquā arbitratu. P. Deū inqͥt eſſe oīm potētē nemo dubitauēit. B. Qui qͥdeꝫ inquā mēte ꝯſiſtatnullꝰ prorſus ābigat. P. Qui ꝟo eſt inqͥt oīm potēsnihil eſt qd̓ ille nō poſſit. B. Nihil inquā. P. Numigit̉ deꝰ face̓ malū poteſt? B. Minime inquā. P. Malum igitur nihil ē inquit cum id facere ille non poſſitqui nihil non poteſt.

B. Ludis ne inquā me. inextricabilem laborintū rationibꝰ texens? Que nūc qͥdem qua egrediaris intro-