Proſa vndecima
P. Noſti ne igit̉ inqͥt. om̄e qd̓ ē. tādiu manē atqꝫ ſb̓ſiſtere qͣꝫdiu ſit vnū. ſꝫ interire atqꝫ diſſolui ꝑiter atqꝫvnū eē deſtiterit? B: Quonā mō? P. Ut ī aīalibꝰ inquit: cū in vnū coeūt ac ꝑmanēt aīa corpuſqꝫ: id animal vocat̉. Cū ꝟo hec vnitas vtriuſqꝫ ſeꝑatiōe diſſoluit̉: īterire nec iā eē aīal liquet Ip̄m quoqꝫ corcū ī vna forma mēbroꝝ ꝯiunctiōe ꝑmanet: hūana vtſit̉ ſpecies. At ſi diſtribute ſegregateqꝫ ꝑtes corꝑisdiſtraxerīt vnitatē. deſinit ec̄ qd̓ fuerat. Eoqꝫ mō percurrēti cetēa. ꝓculdubio patebit ſb̓ſiſtē vnūqd̓qꝫ dūvnū ē. Cū ꝟo vnū eſſe deſinit: interire. B. Conſideranti inquā mihi plura mīme aliud videtur
P. Eſt ne igit̉ inqͥt qd̓ in quantū naturalit̓ agat: relicta ſubſiſtendi appetentia: venire ad interituꝫ corruptionēqꝫ deſideret. G. Si aīalia inquā ꝯſiderē q̄ hn̄taliquā volendi nolēdiqꝫ naturā: nihil inuenio qd̓ nullis extra cogentibus abijciant manendi intentionem:et ad interitū ſpōte feſtinēt Omne nāqꝫ aīal tueri ſalutē laborat. mortē ꝟo ꝑniciēqꝫ deuitat. Sꝫ quid deherbis. arboribꝰqꝫ. qͥd de inaīatis oīo ꝯſentiā rebus:¶ prorſus dubito?
h iiij