Libri tertii de ꝯſolatione philoſophie
titudinē neceſſe eſt ꝯfiteri. B. Nec ꝓpoſitis inquā proribus refragari queo. et illis hoc illatū conſequenseſſe perſpicio.
P. Reſpice inquit/ an hinc quoqꝫ idem firmius approbet̉ ꝙ duo ſūma bona que a ſe diuerſa ſint eſſe nōpn̄t. Etenī que diſcrepant bona nō eſſe alterū qd̓ ſitalteꝝ liquet. Quare neutrū poterit eſſe ꝑfectū/ cū alterutri alterū deeſt. Sed qd̓ ꝑfectū nō ſit id ſūmū noneſſe manifeſtū eſt. Nullo mō igit̉ que ſūma ſunt bonaea poſſunt eſſe diuerſa. Atqͥ et beatitudineꝫ et deum:ſummū bonuꝫ eſſe collegimꝰ Quare ip̄am neceſſe eſtſummā eſſe btītudinē: que ſit ſūma diuinitas. B. Nihil inquā nec re ipſa verius. nec ratiocinatione firmi
P. Suꝑ hec inqͥt igit̉ veluti geometre ſolēt. demonſtratis ꝓpoſitis/ aliqͥd inferre q̄ poriſmata ip̄i vocāt:ita ego quoqꝫ tibi veluti corollariū dabo. Nā qm̄ beatitudīs adeptiōe fiūt hoīes beati. btītudo ꝟo ē ipſadiuītas: diuītatis adeptiōe beatos fieri manifeſtuꝫ ē.Sꝫ vti iuſticie adeptiōe iuſti: ſapīe ſapiētes fiunt. itaduūītatē adeptos. deos fiēi ſil̓i rōne neceſſe eſt. Oīsigit̉ beatus: deꝰ. ſꝫ natura qͥdē vnꝰ. participatiōe ꝟonihil ꝓhibet eē qͣꝫplurimos B. Et pulcrū inquā hͦatꝫ p̄cioſū ſiue poriſma ſiue corollariū vocari mauis