Druckschrift 
De consolatione philosophiae : Mit Kommentar des Pseudo-Thomas de Aquino
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Proſa decima

P. Sed queſo inqͥt te. vide qͣꝫ id ſancte atqꝫ inuiolabiliter ꝓbes ꝙ boni ſūmi ſūmū deū diximus eſſe pleniſſimū. B. Quonā inquā mō? P. Ne hūc reꝝ omnium pr̄em/ illud ſūmū bonū quo plenꝰ eſſe ꝑhibet̉. velextrinſecus accepiſſe/ vel ita naturalit̓ habe̓ p̄ſumasquaſi habentis dei habiteqꝫ beatitudīs diuerſam cogites eſſe ſubſtātiā? Nā ſi extrinſecus acceptū putespreſtantius id qd̓ dederit ab eo qd̓ acceperit exiſtimare poſſis. Sed hūc eſſe reꝝ oīm p̄cellentiſſimū digniſime ꝯfitemur. Ꝙ ſi natura qͥdem ineſt: ſꝫ eſt rōne diuerſū. cū de reꝝ pͥncipe loquamur deo. fingat qui p̄t.quis hec diuerſa coniūxerit.

Poſtremo qd̓ a qualibꝫ re diuerſū eſt. id nō eſt illuda quo intelligit̉ eē diuerſuꝫ. Quare qd̓ a ſūmo bonodiuerſuꝫ eſt. ſui natura id ſūmū bonū non eſt. Qd̓ nefas ē de eo cogitae̓. quo nihil ꝯſtat eſſe preſtantius

Omnino enī nulliꝰ rei natura ſuo pͥncipio melior potēit exiſtē. Quare qd̓ oīm pͥncipiū ſit: id etiā ſui ſb̓ſtantia ſūmū eē bonū/ veriſſima rōne cōcluſerim. G. Rectiſſime inquaꝫ P. Sꝫ ſūmū bonū btītudinē eē conceſſum ē. B. Ita ē inquā. P. Igit̉ inqͥt deuꝫ eē ip̄a

h i