¶ Proſa tertia.
Nōne apud veteres quoqꝫ ante nr̄i Platōnis etatomagnū ſepe certamē cū ſtulticie temēitate certauimꝰ;Eodēqꝫ ſuꝑſtite p̄ceptor eius Socrates īiuſte victoriā mortis me aſtante promeruit. Cuius hereditatemcū deinceps epicureū vulgus ac ſtoicū ceteriqꝫ ꝓ ſuaquiſqꝫ parte. raptū ire molirent̉. meqꝫ reclamātē renitentēqꝫ velut in partē prede traherēt. veſtē quā meis texuerā manibus diſciderūt: arreptisqꝫ particulisab ea totam me ſibi ceſſiſſe credentes abiere In quibus quoniaꝫ quedā noſtri habitus veſtigia videbantur meos eē familiares imprudētia rata: nōnullos eorū ꝓphanē multitudinis errore peruertit.
Ꝙ ſi nec Anaxagore fugaꝫ. nec Socratis venenumnec Zenonis tormēta quoniaꝫ ſūt peregrina nouiſti
b i.