ridebo puerilem eius ſententiam/ contemplans lon-gum & inſeneſcibile ſęculum; qͦd quidē tale eſt ut quēadmodū immortalis animę ita diam illius ſęculi nullum finem mens poſſit conciꝑe. Ad quod ut uiaticūparemus/ omnis lapis (ut dicunt) mouendus eſt undealiqua utilitas ad eam ren ſit nobis futura. Non igi-quia ardua ſunt hęc & laborioſa idcirco torpeſcam;ſed memores illiꝰ ſententię: oportere uidelic& unumquenqꝫ/ uitam ꝓbatiſſimā eligere; expectare autem utconſuetudo faciat illam iocundam atqꝫ dulcem uide-ri: ea ſequi aggrediamur; Turpe eſt enim cum temp-ꝑ ſocordiam abierit/ tunc demum illud reuocare cumpręter dolorem nihil ſit ampliuſ uocanti rediturum.Ego igit̉ quę optima eſſe rebar/ partim nunc uos ad-monui: partim omni uitę temꝑe admonebo; Vos autem: cum tria ſint morborum genera; utinam ne uoſei ſimiles pręſtētis qͦd inſanabile eſt; neu ita mente ę-grotetis ut pleriqꝫ ſolent corꝑe ęgrotar̄e. Namii quiarua ualitudine angūtur/ ipſi ꝓficiſcuntur ad medicos. Qui uero grauiori morbo premunt̉/ ad ſe curā-tes accerſunt. Atii ꝗ in atram bilem inſanabilit̓ trāſ-uecti ſunt/ ne uenientes quidem medicos recipiunt.Quod uoſ nō patiamini nūc recta cōſilia aſpernātes.FINIS