AlphabetumLLL

exhibere chriſto. ab hac ergo vxore ꝓducit̉proles. id ē opus bonum ⁊ meritoriū. ſednon ſine cohītatōe viri. per quē non ſolumopus ꝓductum dr ſanctum. ſed etiaꝫ totushomo. Un̄ ait pͣs. Tu aūt in ſancto hītas.⁊cͣ. Ex qͦ ergo xp̄us non ſolum nobis cohabitat ſed etiam nos inhītat. miꝝ non eſt ꝙde malis multis nos liberat ⁊ conẜuat. Sienim fuiſſet cū Lazaro ip̄e mortuus n̄ fuiſſꝫ¶Tercio chriſtus hūit poteſtatiuā liberationem et ꝯẜuatōnem. Cxo. xv. Quis ſil̓istui in forubꝰ domine. magnificus in ſanctitate. et faciens mirabilia ẜm philoſophumiij. ethi. Maxima foruitudo ꝯſiſtit in volūtaria perpeſſione mortis ꝓ maximo bono cōſequendo. Mors autē victorioſa xp̄i que ēliberatio noſtra. fuit ſumme voluntaria probono maxīo ꝯſeq̄ndo. ⁊ ꝓ totius humāi generis redemptōe cōplēda. ergo fuit maxīafortitudo. Unde in pſal. ſcribitur. Quis ēiſte rex gl̓e. dn̄s vir. ⁊cͣ. ¶ Pro hac fortitudine ⁊ grata fortitudine. ei r̄gratiari ſumme tenemur. Uidet̉ enim de xp̄o ⁊ de hoīeſicut de duobus germanis. d̓ quibus intergratas fabulas reperit̉ .ſ. caſtore et polluceDe quibus fingitur ꝙ fuerūt germani. qͦꝝcaſtor qui fuit filius Iouis immortalitateꝫa patre recepit. id ē poſſe nō mori. Polluxautē in neceſſitate moriendi ꝑmanſit. cui fr̄ſuus grate ꝯpatiens cogitauit qualiter etiāſibi immortalitatē cōmunicare poſſet. ip̄amquoqꝫ mortē ſponte ſubijt. et ad tempꝰ mortuus ꝑmanſit ꝓ germano ſuo. vt eius diuinitauis iaꝫ paraceps immortalitatē reciꝑetIpſeqꝫ factus eſt vnus occaſus ortuſqꝫ ꝑpetuus vtriqꝫ ꝓpter qd̓ ad celum tranſlatiſunt. et in ſignum poſiti qd̓ gemini vocaturMoraliter. per iſtos duos germāos xp̄mintellige ex vna ꝑte. hominē autē puruꝫ exalia ꝑte. Ip̄s aūt qui fuit filiꝰ iouis .i. dei patris oīpotentis. huit natural̓r nō poſſe moriſi ſue beniuolentie placuiſſꝫ. hō aūt ꝑ pctm̄incurrerat mortalitatē nature ⁊ culpe. Xp̄sergo homī ꝯpatiens volens immortalitatiſpriuilegiū germano ꝯmunicare. ſubijt mortem nature paſſus in cruce. ſuaqꝫ morte ſimpla noſtraꝫ q̄ duplex erat curauit. ſicut pulcre deducit btūs Auguſt. in quibuſdam dictis ſuis. et ſic maximā ſuam fortitudinem

in noſtra liberatōne demonſtrauit. ¶ Sedquerit quod eſt maius miraculū. reſuſcitatio a morte corꝑali. an iuſtificatō impij. quedicitur ſuſcitatio a morte ſpirituali. Reſpōdet magiſter Richardus in. iiij. ſuo ſuꝑ ſententias diſt. xvij. ar. iiij. q. ix. Ꝙ ad hoc ꝙaliquid dicat̉ miraculoſe factū tria reqͥrunt̉Primo ꝙ fiat non oꝑatione naturali. ſedoperatōe ſuꝑnaturali. Qd̓ eniꝫ ex naturalioꝑatione fit ignorata cauſa. licet quandoqꝫmirabile videatur. non tn̄ eſt miraculū ſcd̓ꝫAuguſt. de ciuitate dei. Secundo ꝙ in materia non ſit aliqua diſpoſitō niſi ſolū purapotentia obedientie. ad hͦ ꝙ in ipſa fiat illd̓opus quod eſt miraculū. Tercio ꝙ ſit preter modū conſuetum. Und̓ dicit Auguſt.in libro retractationū. ca. xiij. ꝙ ſi ſolita eſſent. mira non eſſent. qͣꝫuis autē non omnemirum vel mirabile ſit miraculū. tamē om̄emiracl̓m eſt mirabile. et eſt mirum. inqͣꝫtuꝫſit a potentia diuina. et quātum ad hoc. etpropter illa tria dicitur ꝙ miraculū eſt opꝰarduum preter ſpēm nature et inſolitum.Unde in autentica de conſulibꝰ. §. vltimocoll̓. iiij. ꝙ raro accidit miraculū ē. Cum ergo iuſtificatio impij. non ſit inſolita. et delege communi requiratur aliqua dſipoſitōin adulto qui iuſtificatur. Iuſtificatō impijque ſic fit de lege cōmuni. non eſt miracl̓oſa. qͣꝫuis effectue fiat per potentiam ſuꝑnaturalis agentis. Iuſtificatō autem impij p̄ter legem ꝯmunem que fit ſi deus iuſtificatadultū aliquē qui pͥus ſe nō diſpoſuit miraculoſa eſt. quia in tali iuſtificatiōe ſunt omnia illa tria que ad miraculum requirunturUodo ad ꝓpoſitum ⁊ ad queſituꝫ reſpondenduꝫ eſt. ꝙ qͣꝫuis vterqꝫ effectus reſuſcitationis fiat a potentia diuina. ⁊ quantumad hoc neutꝝ ſit miraculoſius altero. tamēduo alia que requirūtur ad miraculum etiāinueniunt in reſuſcitatōe corporaliter mortui que non inueniūtur in reſuſcitatōe mortui ſpūaliter. loquendo de illa que ſit de lege communi.¶ Sabbato poſt Letare.Gō ſuzlux mūdi. Io. viij. Scd̓m naturam