poſt Letareferia quinta

Unde narrat̉ in libro de naturis lapidum.de quodā lapide qui vocat̉ epiſtites. qui illas duas ꝟtutes dicitur habere. vicꝫ ꝙ diſcordiam ſedat. ſimil̓r ⁊ tutum ꝯẜuat geſtātem. in quacūqꝫ ſorte etiam dubius qͥs fuerit. Hoc tn̄ ꝯſiderandū eſt ꝙ ſi p̄dictos effectus efficere debꝫ. requirit ꝙ portetur exea ꝑte homīs ī qua iacet cor. Moral̓r. lapisille xp̄s eſt. qui eſt lapis angularis qͥ diſcordiam inter deū et hoīem. ſimil̓e et ſeditiōesinter hominē ⁊ hoīeꝫ ꝓpria morte mitigauitquia ẜm apl̓m. Ipſe eſt pax noſtra qui fecitvtraqꝫ vnum et mediū parietē macerie ſoluens inimicicias in carne ſua. Ad eph̓. ij.Iſte enī lapis in quacūqꝫ ſorte dubia ſecurum ꝯẜuat geſtantē. Nō vita tota in pn̄tieſt ſemꝑ in quadā dubia ꝯtingentia per ſortes. Modo vt aliqͥd finaliter eueniat ignoratur ꝑ ſortes Sicut etiā videmus aliquociens ꝙ de manu fiunt ſortes. tenet eniꝫ inmanu vnus feſtucas vl̓ paleas. ⁊ om̄s alijtrahunt quilibet ſortem ſuā. Iſti aūt ſic trahentes vident principia. non autem finemUnde interdū qui ſe putat trahere feſtucaꝫlongiorē trahit breuiorem. Iſto mō imaginandū eſt. ꝙ vita cuiuſlibet quaſi lineal̓r eſtin manu dei. et de manu dei iteꝝ trahitur. ⁊qui ſe credit trahere longā lineam. qua ſperat forſan diu victuꝝ anteqͣꝫ cogitet morit̉et trahere cogitur lineā breuiorem. ⁊ ſic eximprouiſo linea ml̓tociēs terminat̉ ad pūctum. Iuxta illud Iob. xxi. I puncto adinferna deſcendunt. Illaꝝ enī lineaꝝ vidēꝰprīcipia. fines aūt ignoramus. Et hͦ eſt qd̓eccleſiaſtes. ix. dicit̉. Neſcit hō finem ſuumEt ibid̓ Sunt iuſti atqꝫ ſapientes et operaeoꝝ in mann dei. ⁊ tamē neſcit hō vtꝝ amore an odio dignus ſit. ſed om̄ia in futuꝝ ſeruant̉ incerta. Ex hoc habet ꝙ tota vita nr̄aconſiſtit in quadā dubietate ⁊ cōtingentiaꝑ ſortes trahendas d̓ manu dn̄i termīandaet ideo qͦ vult in illa ꝯtingentia maximamſecuritatē hr̄e. portet ſecum lapidem iſtumvidelicꝫ xp̄m dicens ei deuote illd̓ pſalmi.Ego aūt in te ſperaui dn̄e dixi deus meꝰ estu. in manibꝰ tuis ſortes mee. Sed aduertant ꝙ eum portent ex ea parte qua cor iacet et nō ſint de numero eoꝝ de quibꝰ conqͣritur ꝓpheta Hieremias. xij. Prope es tu

ori eoꝝ et longe a renibꝰ eoꝝ. Sed debētmemores eſſe ⁊ ex corde tractare quod dominus maximꝰ celi ⁊ terre indignis ẜuulisfecerit. qm̄ ex miſericordia eos om̄s qͣꝫtumad ſufficientiaꝫ redemit. et de penis inferniſua amariſſima morte liberauit. de quibꝰ recolendis beneficijs loquitur Dern̄. ad frēsde monte dicens ſic. Quicūqꝫ habꝫ ſenſuꝫxp̄i quātum xp̄iane pietati expediat. qͣꝫtumſeruū dei ẜuum redemptoris chriſti deceatet vtile ſit ei ſaltem hora diei. hora paſſionis ip̄ius et redemptōnis attentiꝰ recolligat beneficia ad fruenduꝫ ſuauiter in ꝯſcīaet recolendū fideliter in memoria bn̄ficioꝝactoꝝ. ¶ Secundo ꝯmunicatiua habitatōxp̄i fidelibꝰ amicis multū ꝯfert. Id̓o Martha dixit ad dn̄m. ſi fuiſſes hͦ frater meusnō fuiſſꝫ mortuus. Dicit em̄ ph̓s. iiij. ethi.Ꝙ nihil eſt ita proprie amicicie ſicut commorari et cohabitare. Unde communitervidemus ꝙ illi qui ſimul cohītant more etveſtitu ex hoc de ſe plus confidūt et maiorēad inuicē hn̄t confidētiam. Refert Iuſtinꝰde abremotōne torgi pompei. libro. xij. Ꝙcum Alexander magnꝰ obunuiſſet regnuꝫperſaꝝ. cogitauit quō poſſet ip̄os ꝑſas ſibifamiliariꝰ copulare. et quid fecit. Certe illequi moribꝰ ⁊ natōne macedo fuit in ꝑſaꝝ leges tranſiuit. ſpecial̓r quo ad mores et habitum. et more et hītu macedonico relictoSic xp̄s dei filius volens nos om̄s facerefamiliares nobis dignatus eſt ſua gratia ⁊habitu ꝯformari. ex eo ꝙ ſemetip̄m exīaniuit formā ẜui accipiens. et hītū inuētus eſtvt homo. Phil̓. ij. Et n̄ ſolū vt hō ſed etiāquaſi legibꝰ hūanis ſe ſubijciēs cuiꝰ ꝓpriūeſt eſſe vbiqꝫ. nobiſcū ⁊ in habitu noſtro voluit habitare De qͦ Iohānis. i. Uerbumcaro factum eſt ⁊ ha. in no. Scitis ẜm iuraꝙ vir et ml̓r ꝓpter bonum ꝯiugij. niſi ſpeciale fortaſſe occurrat obſtaculum cohabitaretenentur ſiml̓. ⁊ ſi vxor ſponte et ſine cauſaa viro ſe ſeꝑauerit. ſe ipſā merito facit ſuſpectam. Spualiter ad ꝓpoſitū. Quelibet aīafidelis xp̄o deſponſata eſt et cū eo debet cōmorari ꝓ multiplicatōe filioꝝ. ſcꝫ opeꝝ meritorioꝝ. De qua deſponſatōe loquit̉ apl̓sſcd̓a corinth̓. xi. dicens cuilibet aīme. De-