ſed magis appetitu ꝯfuſo ⁊ imꝑfecto qui nō eſt ordi-natus debito mō. ¶ Pro tertio vtꝝ homo poſſit mādata dei implere. Notandum eſt ꝙ cōiter diſtinguit̉quia ꝯtingit mādata impleri dupliciter. Uno modoꝙͣtū ad genus oꝑis: vel ẜm alios ꝙͣtū ad ſubſtātiaꝫmandatoꝝ. Alio mō ꝙͣtum ad intētiōem p̄cipiētis ⁊mādantis. Fi loquamur primo mō pōt homo abſqꝫgratia gratum faciēte illa implere: vt ptꝫ de mādatoadorationis ⁊ venerationis ſabbatoꝝ. Sed ſcd̓o mōnon poteſt homo implere mādata abſqꝫ gr̄a gratuꝫfaciente. Et hoc ꝯfirmat̉ per ap. dicētem ad Ro. xiii.Qui diligit ꝓxīꝫ legem impleuit. Et iteꝝ: plenitudolegis/ dilectio. Itē pͥme ad thimo. i. Finis p̄cepti eſtcaritas de corde puro. ¶ Sed orit̉ q̄ſtio: cū ita ſit ꝙͥquis poteſt facere qd̓ in ſe eſt ad impletionem mādatorum: quare ille non abſoluatur ꝙͣuis ſit in peccatoAd hoc rn̄det̉ ꝙ facere qd̓ in ſe eſt: poteſt dupliciterintelligi. Uno mō poſitiue vel ꝓprie: qꝛ ſcꝫ talis facitaliquid ordinatum adfinem mandatoꝝ ẜm debitascircūſtantias ⁊ tm̄ facit ꝙͣtū poteſt. et iſto mō nulluspoteſt facere qd̓ in ſe eſt abſqꝫ gr̄a gratum faciente.Alio mō poteſt intelligi priuatiue vel improprie fa-cere qd̓ in ſe eſt: hoc eſt facit qd̓ poteſt ſed non ꝙͣtumpoteſt nec aliquid ordinatum ad impletionem mandatorum. et iſto mō per liberum arbitriū quis poteſtfacere quod in ſe eſt: ſed non abſoluit̉ ab obſeruatōemandatoꝝ. Et ſic patet reſpōſio ad queſtionem.