De litterarum obli.LXX
ac ſi dixerit actā. ¶ In ſtipulationibusª fideiuſſoꝝ ſciēdūeſt hoc generaliter accipi. vtqd̓cūqꝫ ſcriptū ſit quaſi actū.videat̉ etiā actuꝫ. Iōqꝫ ꝯſtatſi quis ſcripſerit ſe fideiuſſiſſevideri oīa ſolēniterᵇ actaDe litterarū obliione.Lim qͥdē litteraꝝoſcriptura fiebat obligatio. que noībꝰfieri dicebat̉. q̄ no-
mina hodie non ſunt in vſu.¶ Planeᵉ ſiʳ quis debereᵍ ſeſcripſeritꝰ qd̓ ſibi numeratumnō eſt de pecunia minime numerata poſt multūᵏ tꝑis exceptionem opponere nō poteſthoc enim ſepiſſime cōſtitutūeſt ⁊ ſic ſit vt ⁊ hodieᵏ dū queri nōº poteſt ſcriptura obligeturº ſed ex ea naſcitur conditio ceſſante verborum obligatōeª. ¶ Ml̓tuꝫ aūt tempus
vt. ff. mā. qui fide. ⁊. l. ex mādato.q ¶ Grece. facit. ff. e. grece. j. rn̄. ⁊. jͣ. quibꝰ mo. tol. obli. §. ſed⁊ grece. ⁊ sͣ. de ꝟ. ob. ſed vtrū. Accur.¶ In ſtipulatōibꝰ. actū. q. d. ita dic̄ ſcriptura ac ſi vere itafuiſſet factū qd̓ forte fuit vl̓ nō fuit actū. certe p̄ſumit̉ ꝓ ſcriptura vt ſic videat̉actū. ⁊ ē hec ſcriptura pͥuata dic̄ em̄ ſiqͥſſe ⁊cͣ. ⁊ ex cā. vn̄ īcōtinēti p̄iudicat niſiꝓbet̉ vt. C. d̓ nō nu.pe. generaliter. ⁊ fac̄ad hūc. §. ff. de ver.ob. l. ſciendū. ⁊. C. d̓ꝯͣ. ſti. l. ij. ⁊ sͣ. ti. j. §. ſiſcpͥtū in ſcpͥtura aūtpublica ꝯſtat ei ſtandū ml̓tomagꝭ niſi ꝯͣꝓbet̉. vt. C. de ꝓba.cū p̄cibꝰ. ⁊ in aucͣ. d̓fide inſtru. §. ſi veromō. in pͥn. §. coll̓. vj.Itē no. h̓ p̄ſumi oīaſolenniter acta qd̓ ꝓbant ſupradicte. l. Accur.b ¶ Solēniter .i. interrogatōeꝫ factā fuiſſe quā neceſſe ē p̄cedere. vt. sͣ. de ꝟ. ob. in pͥn. ⁊. C. de ꝯͣ. ⁊ cō. ſti. l. j.c ¶ Acta. ſꝫ ꝯͣ. ff. de publi. quecūqꝫ. §. fi. So. ibi ſūt extrinſece ſolēnitates de tutore ⁊ iudice. qui dn̄t eſſe cū pupillꝰ vendit. ⁊ h̓ actꝰ ꝓmiſſionis nullꝰ eſt ſine actu interrogatōis. vn̄ex quo dixit fideiubeo vl̓ ꝓmitto. intelligit̉ interrogatō facta eſſe quaſi ꝑs ꝓmiſſiōis. ⁊ ſic nō eſt extrinſeca ſolennitascū ſit ꝑs ſtipulatōis.De lr̄aꝝ obligatōe. q̄ fit ſcpͥtura.Lim ſcpͥtura .i. ſolēnitate quadā ſcpͥta. que ꝑ quedam noīa ſpecialia fiebat vt ſubijcit.o e ¶ Plane. licet dicta verba in vſu eſſe deſierint.plane ⁊cͣ.¶ Si quis. homo priuatus idem eſt ⁊ ſi fiat ꝑ aliū dūmō ꝑpublicā ꝑſonā. aliud ſi priuatā. vt. C. de ꝓba inſtr̄a. Ar. tn̄ ꝯͣff. de pig. l. ſi fideiuſſor. §. j. ſed ibi in ſcribentis p̄iudiciū creditur.g ¶ Debere .ſ. ex cā mutui ⁊ ſine ſtipulatiōe. hec em̄ ꝟba nōſunt apta ad ſtipulatōeꝫ. vt. sͣ. de ꝟ. obli. §. j. Si aūt ſine cānō p̄iudicat. vt. ff. de ꝓba. cū de indebito in fi. Quid ſi ſtipulatio interuenit. Rn̄. ⁊ tūc hꝫ locū effectꝰ hꝰ ti. nā excep. infactū pōt opponere. vt. C. e. l. cū vltra. ⁊ hͦ ſi ſpe future nūerationis. al̓s ſi tanqͣꝫ iā eſſet debitū cū nō eſſet ſciēter ꝯfiteīvidet̉ donare. al̓s .i. ſi nō vult donare. ſꝫ qꝛ credit ſe ei debere nō valet ſtipulatio. qꝛ obijcit̉ exceptio. vt. ff. de re. iur̄. l.cuiꝰ. ⁊. ff. de excep. do. l. ij. §. ij. Et no. caute hͦ. ꝙ ꝑ ꝟba pn̄tꝭtꝑis fit obligatio. vt ꝑ hec ſcribo me debere vel ꝯfiteor medebere. vt h̓ d̓r. ⁊ ſic eſt ꝯͣ opinionē nr̄am quā dicimꝰ obligationē lr̄is debere fieri ꝑ ꝟba futuri tꝑis tm̄. vt. C. de poſtu.l. ſub ſpē. vt ſcribo me datuꝝ tibi. x. ex cā mutui adinſtar ſtipulatōis q̄ ꝑ ꝟba futuri tꝑis tm̄ fit. vt. ff. de ꝟ. obli. ſtipulationū. §. ſtipulatio. Sꝫ certe nec hͦ dico ꝙ ꝑ hec ꝟba naſcat̉nūc ⁊ vt nūc. ſed qͣſi etiā priꝰ nata ſit ſi cōfiteor ꝑ ꝟba pn̄tisvel p̄teriti tꝑis. ⁊ facit. C. de ep̄i. audi. l. ſi pn̄s. ⁊. C. e. in contractibꝰ in pͥn. Uel aꝑtius. nō faciūt hec ꝟba vt obliger. ſedvt obligatꝰ p̄ſumar. lꝫ habeā exceptōem. vel veriꝰ lꝫ apponam ꝟba pn̄tis vel p̄teriti tꝑis. tn̄ ſemꝑ intelligunt̉ futura.qͥd em̄ ꝓdeſſet dicere. ꝯfiteor me. x. accepiſſe. vel debere. x.ex cā mutui. ⁊ hͦ ſcribā niſi intelligat̉. ⁊ iō reddā. Itē qͥd ſi dicam accepi ab illo. x. ex cā mutui. ⁊ h̓ ſcribā Rn̄. quidā nonreneri ꝓpter ſupradictā rōem. qꝛ ꝑ verba ſuturi tꝑis debetfieri. Sꝫ certe ſatꝭ puto ꝙ p̄ſumar obligatꝰ. ſic̄ cū ſcribo medebere. vt h̓. nec em̄ verbis īmo rebꝰ legē imponimꝰ. vt. C.
XXcōi. de le. l. ij. Uel dic ꝙ ibi intelligit̉ futuꝝ vt ibi p̄dixi. Ih ¶ Scripſerit .i. ſcriptura confeſſus fuerit.i ¶ Numeratū al̓s em̄ ſi numeratū eſſꝫ nō litteris ſꝫ re obligatus eſſet. vt. sͣ. qui. mo. re ꝯtra. obl. j. rn̄.k ¶ Multum. hoc exponit̉. jͣ. ꝓxi.l. Exceptiōeꝫ .ſ. nōnu. pecunie q̄ pōt ꝓpōi ſiue petat actorſiue nō vt. ar. C. e. l.ſi quaſi ⁊ in ſcriptisẜm quoſdā. vt in aucͣ. de tꝑibꝰ nō ſo. pe. ſuꝑ do. §. j. vel forteillud ſpāle in dote. pͥmū tn̄ ẜm Io. veriꝰ eſt.m ¶ Cōſtitutū .ſ. a ml̓tꝭ īꝑatoribꝰ qͣ fecer̄t leges taleſ. C. e. ꝑtotū vſqꝫ ad. l. general̓r. nā poſtea iuſtiniani ſūt.n ¶ Hodie. ſic loqͣt̉ quaſi ſupͣdicta loquāt̉ an tꝑa iuſtiniani⁊ tūc ſubūjcit ꝙ hodie fit idē. Uel dic hodie .i. poſtqͣꝫ cucurrit hͦ tp̄s .ſ. qͥnquēniū olim. hodie bienniū. vt. jͣ. ꝓx. ⁊ ẜm hocnō debet eſſe. ⁊ in textu.o ¶ Nō pōt .i. dū q̄rimoniā ꝓponere nō pōt d̓ excep. nō nu.pe. qꝛ currit tp̄s .i. obligabit̉ ꝑ ſcripturā ad dandā pe. nō numeratam.p ¶ Scriptura .i. ꝑ ſcpͥturā. ſꝫ certe videt̉ neminē ſcripturavel lr̄is obligari. ſꝫ intellectu qͦ ex lr̄is ꝑcipit̉ ⁊ ꝟbis. vt. ff. d̓act. ⁊ obli. l. nō figura. qd̓ quidā ꝯcedūt. ſꝫ certe vtrūqꝫ facitad obligatōeꝫ. ⁊ ip̄a figura lr̄aꝝ ⁊ ꝯſenſus quē exprimunt. ⁊qd̓ dicta. l. d̓r nō figura .ſ. ſola. Itē nunqͥd ⁊ ꝑ ꝯͣriā ſcripturāobligatio ciuil̓ nata poterit tolli vt ſi creditor ſic ſcribit. cōfiteor me non nūeraſſe. vel te ꝯfeſſuꝫ nō fuiſſe. Rn̄. ſic. vt. ff.de re. iu. l. nihil tā naturale eſt.q ¶ Obliget̉ .ſ. ciuiliter ⁊ natural̓r pꝰ bienniū qͣſi bienniumpariat naturalē obligatōeꝫ. nā an̄ erat ciuil̓ tm̄ nō naturaliscū nihil nūcratū fuerat Itē ſi ciuil̓ nō eēt fruſtra diceret̉ hr̄elocū exceptō. Dicimꝰ gͦ. ꝙ ſola ciuil̓ ſit an̄ bienniū. ſed poſtbienniū natural̓ adijcit̉ vel qd̓ eſt veriꝰ nō adijcit̉. ſed primaciuilis incipit hr̄e vim natural̓ ⁊ ciuil̓. nā ⁊ ſtipulatio eſt deiure ciuili. hꝫ tn̄ effectū natural̓ obligatōis ⁊ ciuil̓. naꝫ ciuileꝑ ſe nō valet ad exigēdū. vt diximꝰ. sͣ. d̓ ob. §. j. Itē ſic ē ī reiudicata. adhuc tn̄ dicūt qͥdam vt Ia. ⁊ Hu. ꝙ ſi vult pꝰ bienniū excep. opponere ⁊ ꝓbare ſibi nō nu. pe. ꝙ admittiturſed ante bienniū ꝓbat creditor. vt. C. e. l. ſi ex caut̓. qd̓ certeeſt equum. ⁊ ita biēniū hͦ ſolū oꝑet̉ ꝙ ꝓbatiōis ꝯuertat̉ onꝰ⁊ etiā ꝓ his facit qd̓ al̓s d̓r ꝙ nō fiāt illicite exactiōes. vt. ff.de offi. p̄. l. illicitas. Sed certe aliter de iure videt̉ .ſ. vt nll̓omō admittat̉ etiā ꝓbans. nā ſacramētū nō pōt deferre qd̓ ēſpēs ꝓbatōis. vt. C. e. l. in ꝯͣctibꝰ. §. illo. ⁊. C. de iure deli. l.fi. §. licētia. Sꝫ certe ſatis credo pͥmū veꝝ ⁊ equū. nec obſtatqd̓ de iuramēto dixi. qꝛ ex ꝑte illiꝰ legis in ꝯtractibꝰ non hꝫiuramentū vim ꝓbatōis. ſi nō vult aduerſariꝰ. vt. C. de iur̄iur. l. generaliter. §. ſinaūt.r ¶ Cōditio .ſ. ex illa. l. C. de nō nu. pe. l. in ꝯtractibus.g ¶ Obligatōe .i. ſtipulatōe q̄ ꝟb̓ fit. nā tūc ti. iſte ceſſat ⁊ hꝫlocū. sͣ. d̓ ꝟ. ob. qn̄ accepit vl̓ hꝫ locū exceptō ī factū. vt. C.s Ml̓tū. qꝛ pꝰ ml̓tū tp̄s exceptōeꝫ ꝓponere ⁊c. ti. cū vltͣ.nō pōt. vt. sͣ. modo dixi. Quid ſi multuꝫ exponit hic. ⁊ nota