pͥmi iudicꝭᵍ ex nouisᵏ aut d̓ nouo ꝓbādis. iuſtificari p̄t vl̓ etiam impugnariᵇ. ſed tm̄ ex illiſque acta fuerunt vel exhibitacoram ipſo. ¶ Idem.I appellationēᶜ ꝑ negligentiā appellantiſdeſertā? appellans ipſe cum appellatoᶠ aūt appella-
tusᵍ etiam per ſe ⁊ principalit̓proſequat̉ ideo minuſ in remꝰiudicatam cenſebit̉ tranſiuiſſeſententiaⁱ a qua fuerat appellatum.¶ Idem.Umᵏ a repulſione exc Iceptionis peremptorieᵐ ſecundoⁿᵏ appellāſſuccumbitᵈ nō eſt cauſa appel-
namen non iuſtificat appellationē. niſi fuerit expreſſum ī illaſi ergo iniquitas iudicis p̄cedens appellationē illam non iuſtificat. ergo nec ſubſequens. duo ergo requirunt̉ ꝯiunctim.ꝙ grauamen p̄ceſſerit appellationē vt hic. ⁊ ꝙ fuerit exp̄ſſuꝫin illa. vt. sͣ. proxi. rn̄ſo.a ¶ Probandis. nōintelligas ꝙ veritasgrauaminis ꝓbandam non ſit coraꝫ iudice ad quem etiamad iuſtificādā appellationem. licet ꝓbata non fuerit coramiudice a quo. qd̓ dicvt. sͣ. e. t. interpoſitai. rn̄. ſed hic intenditgrauamē iudicis. vl̓iniuſticia proceſſus.oportet ꝙ pateat exactis coram iudice.vnde ſi ꝓpoſui excepᵘˡº nem. ꝓbationem obtuli ⁊ admiſſusnon fui. hoc probato apparet grauamē. ſed ſi exceptionē legitimam probaui ⁊ iudex illam repulit. hoc ꝓbato grauamenapparet ſed ſi excipiebā actoreꝫ excōmunicatū minori iudexillam repulit non iuſtificat̉ appellatio nec impugnat̉ ꝓceſſusꝓbando illum excōmunicatū maiori. de quo ī primo iudicionon fuerat obiectum. Item ſi appellaui ꝓpter exceptionē d̓loco non tuto non admiſſam. non iuſtificat̉ ꝓceſſus. licet nūcꝓb etur me poſtea rgconciliatum.b ¶ Impugnari. impugnatio reſpicit appellantē. iuſtificatioreſpicit appellatū. neuter auteꝫ ipſoꝝ vti poterit his que coiram ipſo acta vel exhibita non fuerunt.appellationē. reprobat quod no. Inno. e. ti. ex ratione. approbans ⁊ fortificās qd̓ ibi no. Hoſti.d ¶ Regligentiā. vt quia neglexit apoſtolos petere. vt in. c.qͣꝫuis. sͣ. e. vel neglexit ꝓſeqͥ infra tꝑs iuris vel hoīs. vt in dee ¶ Deſertam. idem̄ verbū in p̄. decre. ſicut. cre ſicut. sͣ. e.et no. qꝛ ſi in appellatione qͥ a pͥn. tenuit ⁊ poſtea tenere deſijtꝓcedit hoc dictū. fortius puto ꝓcedere in appellatiōe q̄ diceretur a pͥn. nō tenuiſſe. vt qꝛ dicit̉ interpoſita tertio vel pdecem dies. Item ſi ꝓcedit in tacite deſerta ꝑ negͥligentiamfortiꝰ in exp̄ſſe deſerta ꝑ renūciationē. fa. c. ti. romnana. §. ſi vef Cū appellato. licet ergo dilatiōes ro. ⁊. §. ſi aūt. li. vi.quas petit appellatus ꝑ quas ꝓtelat̉ appellatiōis ꝓſecutioꝓſint appellanti. ſicut etiam reſtitutionē petenti ꝓſunt quaspetit reus ꝯͣ quē petitur. C. de reſti. in inte. l. pe. ipſa tn̄ ꝓſecutio quā facit etiā appellatꝰ ſibi nō ꝓdeſt. vt hic ꝑ appellatio¶ Appellatꝰ. hic fortificat dictū Hoſt. nem quā. jͣ. dicamquerebat enī Inno. qͥd ſi poſt lapſum tꝑs ꝓſecutiōis fert̉ ſententia infirmās primā ſnīam. poſtca petit appellatꝰ ipſam pͥmam executiōi mādari. tenebat ꝙ ipſi appellato obſtabit exceptio rei iudicate ex ſecūda ſnīa infirmationis. nec valebit ſidicat ꝑ lapſum tꝑis ante ſnīam infirmatiōis pͥmā ſnīam ratificatam qꝛ ẜm eum p̄textu huius noue defenſiōis nō debet ſecunda infirmatiōis ſnīa retractari. de re iudi. inter moͣſteriū.C. de tranſac. ſub p̄textu. nec valet etiā dicere ꝙ non valet ſecunda ſnīa lata ꝯͣ primā. qꝛ vt dicit ẜm id nunqͣꝫ valet ſnīa appellatiōis pͥmā infirmās. nec eſt etiā ſuꝑ eodē pͥma lata ī cauſa pͥncipali ⁊ ſecūda lata in cauſa appellatiōis. ⁊ hͦ reprobatHoſti. dicēs. ꝙ lapſus tꝑis ratificat ſnīam. ⁊ facit haberi perinde ac ſi nō fuiſſet appellatū. ſnīa gͦ infirmatiōis poſtea lataa nō ſuo iudice lata fuit. Itē non valet ſnīa ꝯͣ rem iudicatam.de hoc in p̄. decre. inter. nec ob. pͥma ratio Inno. q̄ ꝓcederetin ſnīa lata a ſuo iudice. Nec ob. ſecūda ratio. qꝛ vbi ꝑ appellationē ſuſpēſa manet pͥma ſnīa bene tenet ſecūda ꝯͣ pͥmā. ſedexqͦ ceſſat p̄dicta ſuſpenſio appellatiōe deſerta nō valet ſecūda. ſi nō valeret ſi appellatū nō fuiſſet. hͦ h̓ approbatur ⁊ fortificat̉ in tāto. qꝛ p̄dicta ꝓcedūt n̄ ſolū cū ſolū appellā
quit̉. ſed etiā cū vt̓qꝫ. ⁊ qd̓ plꝰ ē etiā ſi ſoluſ appellatꝰ. qd̓ forſan nō cogitauerat Hoſti. ſit huiꝰ rō. qꝛ petēdo ꝓnūciari male appellatū nō ē ſibi ꝯͣriꝰ ī eo ꝙ dicit ſnīam trāſiſſe ī rē iudicatam. lꝫ enī de appellāte dubitet̉ ꝓpt̓ ꝯͣrietatē q̄ videt̉ ineē anpoſſit ſimul ꝓſeq̄ appellationē ⁊ nullitatē ſnīe. de qͦ ſatis ſcripſi. e. ti. dilecto. ī vl.gl. pꝰ Inno. ⁊ Hoſt.et vide ī ſpe. d̓ ſen. ꝓla. §. iuxͣ. ad fi. in appellato tn̄ dicēte male appellatū ⁊ ſnīamtrāſiſſe ī rē iudicataꝫnulla ē ꝯͣrietas. Seddices īmo ē ꝯͣrietasinqͣntū dicit appellationē deſertā. ⁊ ꝓpt̓hͦ ſnīam trāſiſſe in rēiudicatā ⁊ n̄ deſertāinqͣntū ſuꝑ eiꝰ iniuſticia ꝓnūciari petit ꝑappellatiōis iudicē. ⁊ ſic negat ⁊ aſſeᶠᵘ illū iudicem. So. ⁊ ſivis ꝙ fatear h̓ aliquā ꝯͣrietatē ineē tn̄ appellatꝰ qͥ reꝰ ē p̄t vtiꝯͣrijs. maxīe qͦrū finis nō ē ꝯͣriꝰ. ⁊ actor p̄t ī diuerſis inſtantijsqd̓ dic vt no. de re iu. nullus pluribꝰ. li. vi. nec h̓ d̓r ꝙ ī eadeꝫh ¶ Rem iudicatā. inſtātia hec duo ꝓponat appellatꝰ.hͦ ē gͦ qd̓ dicūt iura. ꝙ rata manet ſnīa ⁊ ꝙ appellāſ cadit a cāi ¶ Snīa. q̄ tn̄ erat aliqͣ vt qꝛ ꝯͣ ius liti e. ti. cū ſit. ⁊. c. ſepe.gatoris lata. ſi enī a pͥncipio fuiſſet nulla. ſicut ꝓpt̓ appellationē omiſſam n̄ trāſiret in rē iudicatā. ita nec ꝓpt̓ interpoſitāet deſertam. de ſen. ex. licet. li. vi. ⁊ qd̓ ibi no.c Um a repulſiōe. Det̓mīat caſum dubiū circa decrevl. e. ti. li. vi. qͥ talis ē. Titiꝰ ꝯͣ me oppoſuit exceptio-nē ꝑemptoriā q̄ ꝑ interlocutoriā eſt repulſa. appellauit ⁊ cōfirmata ē pͥma interlocutoria. iterū appellauit ⁊ ite ꝝ ꝯfirmata ē pͥma ⁊ ſecūda. qꝛ n̄ potuit plus appellare ꝓceſſit in pͥncipali. ⁊ lata ꝯͣ ipſum diffinitiua appellauit ab illa. ⁊ in cā huiꝰappellatiōis vult repetere ꝯͣ illā interlocutoriā. ⁊ videbat̉ ꝙpoſſet ꝑ p̄. decre. ꝯͣriū h̓ rn̄det̉ vnꝰ tn̄ caſus excipit̉.l ¶ Repulſiōe verbali ꝑ interlocutoriā vt predixi. nō eſt tamen neceſſe in ꝑemptorijs interloqͥ. de hͦ ſatis de ordi. cog. c.i. Idē tn̄ in repulſione facti cū illam nō recipit vel ad vlteriora litis ꝓcedit. e. ti. ex parte. ij. caute tn̄ facit excipiēs ſi ꝓcurat interloqͥ. vt no. in ſpe. de ap. §. qͣliter. ꝟ. Item ꝙ faciat. etdixi. e. ti. dilecto. ⁊ ꝑ hāc decre. ⁊ illā patet. ꝙ ſnīa lata ſuꝑ ꝑemptoria interlocutoria eſt nō diffinitiua. ⁊ hͦ tenebat gar. indecre. cupiētes. de ele. ꝟ. inſuꝑ. vbi etiā allegabat ad hͦ dec.cum dilecti. de elec. ⁊ decre. ſua hoc. e. ti. Ad idem de offi. deleg. ſignificantibus. ⁊ quia vt hic patet hec repulſio peremptorie non eſt diffinitiua. ergo nec ꝓnunciatio pro ipſa eritdiffinitiua. vbi enī interlocutoria diffinit ⁊ ꝯdemnatoria etecontra. C. de ſen. ⁊ interlo. preſes. ff. de re iudi. l. i. vt contrariorum ſit eadem diſciplina. xxxij. di. hoſpitiolum. ff. d̓ hisqui ſui vel ali. iuris ſunt. l. i. ff. de accu. qͥ accuſare. Pretereanatura diffinitiue eſt ꝙ ex ea oriat̉ actio in factum. licet a ſententia lata ſuper peremptoria non oritur actio ſed exceptio.ar. in pre. decre. cum dilecti. in fi. C. de re. credi. l. actori. Itēſi ſententia ſuper peremptoria ⁊ pro ea lata eſſet diffinitiua.non eſſet alia diffinitiua ferenda cum tamen de neceſſitate ſuper principali voluntate ſuper peremptoria pronūcietur. dehoc in predi. decre .i. de ordi. cogni. Dicebat ergo Gar. ꝙ ſiue ſuper dilatoria ſiue ſuꝑ ꝑemptoria ſiue ſuper eo qd̓ perimit appellationē .i. ꝙ appellans non potuerit appellare. feratur ſnīa. interlocutoria ē. ſecus cū iudex cognoſcēs de appellatiōe interpoſita diffinitiua ꝓnūciat bn̄ iudicatū ⁊ male appellatum vel ecōuerſo. tunc enī diffinitiua eſt. C. de ap. eos.ff. de his qui no. infa. l. furti. In effectu tamen fatetur. ꝙ ſnīalata ſuper peremptoria quod obſtet habet vim diffinitiue.