De appellatio. LXX.

Eguīa. ſuſpitōis cā cō1tra iudicēᵇ aſſignata ⁊ſarbitris a partibus ſecundū formaꝫᵉ iuris electis. q̄de ipſa cognoſcantᵇ. ſepe contingit quod ipſis in idē ꝯuenire nolentibꝰ: nec tertiū aduocantibus. cum quo ambo velalter eorū ꝓcedat ad d̓riſiōeꝫipſius negocij vt tenentur. iudex ꝓferat̉ excōicationis ſententiam ꝯtra ip̄os quā ip̄i tuꝫꝓpter odiūᵗ tū ꝓpter fauoreꝫpartiuꝫ diutius philipendūtquare cā ipſaʰ plus d̓bito prorogata nō ꝓceditur ad cognitioneꝫ negocij principalis.Uolentes igitur morbo huiꝰmodi neceſſariā adhibere medelam ſtatuimus vt ip̄is arbitris per iudicemᵏ ꝯpetensˡ terminus prefigatur. infra quemin idem ꝯueniant. vel tertiumꝯcorditer aduocent. cum quo

ambo vel alter eorum eiuſdeꝫſuſpitionis negotiuꝫ terminare ꝓcurent. Alioquinᵐ iudexextunc in prīcipali negocio ꝓcedere non omittatꝰ.¶ Idem.Omanaᶻ eccleſia. et īrAfra. cuꝫ ſuffraganeorūIremē. eccleſie ſuorūqꝫofficialium qui generaliterᵇ d̓cāis ad ipſorū forū pertinentibus eorum vices ſupplendocognoſcunt. vnum et idemeſiſtorium ſiue aditorium ſit cēſendum. ab ipſis officialibusnon ad dictos ſuffraganēosᵈ.ne ab eiſdem ad ſe ipſos: interponi appellatio videatur ſedde iureᶠ ad remē. eſt curiāᵍ apellandum. ¶ Ab archidyac̨ono vero alijſqꝫ inferioribusp̄latꝭʰ ſuffraganeis ſubiectꝭ eiſdem et eorū officialibꝰ ad ſuffraganeos ip̄os debet. et n̄ ad

5Egltima. iudex qui recuſat̉ ſtatuit competēs tempͥus arbitris ad finiēdā cauſam quo elapſo ſi finita nō fuerit in principali ꝓcedit. emanauit ad ſuꝑpletionē. decr. sͣ. de of. dele. ſuſpitionis.a ¶ Legitima. de ꝟitate cāe nō dubitat̉ qͥn habeat arbit̉ cognoſcere. Sed qͥs cognoſcet an cā ſit legitīa. dic ꝙ idem arbit̓vt noͣ. sͣ. e. cū ſpāli iniij. glo.b ¶ Iudicē̓. vl̓ ordinarium l̓ delegatū apapa. sͣ. e. cū ſpāli d̓of. dele. ſuſpitionis.Si aūt eſſet d̓legatꝰep̄i l̓ eiꝰ officialis vl̓eſſent pl̓es delegaticū cl̓a ꝙ ſi nō omēs.⁊ vnꝰ ex his recuſet̉tūc non itur ad arbitros. qd̓ dic vt noͣ. sͣe. li. de of. dele. ſi ꝯtͣvnū. ⁊ coram ip̄o iudice qͥ recuſat̉ dādꝰeſt libellꝰ recuſatorius. sͣ. e. ſcd̓o reqͥrisC. d̓ iudi. aꝑtiſſimi.c ¶ Formā iuris. sͣ.ē. cū ſpāli. ⁊ non dn̄teſſe laici talesᶻ arbitri. qꝛ cū hēant teſteſꝯpellet̉ ⁊ alia facer̄q̄ ꝑtinent ad hūc articulū. talis ſpūalisiuriſdictō nō caderꝫī eos ẜm ber. ad hocxcvi. di. bn̄ qͥdeꝫ deiud. decernimꝰ. Itēnō debent eſſe ſuſpecti. al̓s poſſent ſic̄ iudices recuſari. Itemnec dn̄t eē multum remoti .s. e. ſcd̓o reqͥris. ⁊. c. cum ſpecialiItem dn̄t eē in locis competentibus vbi poſſit hr̄i copia peritoꝝ. sͣ. e. li. de reſcrip. ſtatutum.d ¶ Cognoſcant et ꝓnuncient. ff. de iudi. de qua re. sͣ. de cāpoſ. cum ſuper. ⁊. jͣ. patet.e ¶ Proferat. qd̓ pꝫ. sͣ. de of. deleg. ſuſpitionis.f ¶ Adium. caueant tl̓es arbitri iuris a pēa. sͣ. ti. ꝓxi. c. i. lic.arbitri cōpromiſſarij illā retinere nō habeāt. vt ibi dixi.g ¶ Uilipēdunt. ⁊ ex eo magis ligāt̉. sͣ. de ſen. exc. per tuas.h ¶ Ipſa .ſ. recuſationis.i ¶ Morbo. sͣ. e. li. de excep. pta.k ¶ Per iudicem. ip̄m recuſatum ordinariū vel delegatū. ꝯͣsͣ. de of. dele. ſuſpitiōis. So. iſta corrigit illā ẜm ber. ⁊ ſic. o.reuoluit ad. a. i. hoc extremū ius ad illud qd̓ olim erat antedec. ſuſpitionis. Sed dic ꝙ decr. iſta non corrigit illam. Illan. decre. loquitur in termino partibus aſſignando ad ꝓbādum .i. ꝑti que ſuſpitionem vult ꝓbare quē non qui recuſat̉ſed arbitri aſſignari debēt. vt ibi. Iſta loquit̉ in termīo aſſignato arbitris ad cauſam finiendam. quem non arbiter. ſꝫ iudex recuſatus debet ſtatuere. io. an.l¶ Lōpetens. ꝙ ſi minus competentem terminum aſſignarꝫlocus eſſet appellationi. sͣ. de dila. c. i.m ¶ Alioqͥn .i. ſi elapſo termino nondum ſit per ipſos negocium terminatum.n ¶ Omittat. videt̉ ꝙ conſtō iſta ſit iniqͣ. ſic ꝓbo. Pone ꝙ iudex in veritate ſit ſuſpectus ſuſpitiōe q̄ ꝓponunt̉ ꝯͣ ipſum arbitri fauore partium vel ꝑtis nō finiūt negotiū ī termino. iudex ꝓcedit in principali ⁊ ſic inutilit̓ ꝓponit̉ recuſatio. Quōergo fiet cū hic cōpellat̉ coram iudice ſuſpecto reus litigare

Dicunt qͥdā ꝙ ꝑs petet a iudice ut ẜm acta corā arbitris negociū finiat. ad hoc. sͣ. de teſti. pn̄tata. et ſi male pronunciauerit appellet. vel dic ꝙ ſi arbitri nolūt ꝓnunciare vl̓ maleꝓnunciāt appellandum eſt ad papam. sͣ. e. li. de of. de eg. dearbitris.Omana. Hꝰdec̄. xi. ſuntꝑtes ſic̄ ⁊ ſūtxi. eiꝰ dicta. Primūꝙ de officiali ep̄i nōad ep̄m: ſꝫ ad archiep̄m appellat̉ Scd̓ꝫꝙ de ſubdito ep̄i adip̄m n̄ ad archiep̄mappellat̉. niſi aliudeēt de cōſuetudine.Tertium ꝙ archiepiſcopꝰ cām appellatiōis ad ep̄m interpoſite nō dēt cōmitter̄vel ꝑtes citare niſiī appellatiōibꝰ ꝓbabilis cā ſit expreſſā.Quartum yſi neget̉ꝑ ap. negotiū deuolutū nō inhibebit archiep̄s iudicē principalis cāe procedereniſi priꝰ de deuolūtiōe cōſtiterit. Quintū ꝙ ſi d̓r ex iniuſtacā appellatū inhibere n̄ pōt niſi priꝰ r̄cecepta ap. vt. ꝓbabili incipiat cognoſcerde cāe ꝟitatē. Sextum ꝙ lꝫ dicatur appellatū a diffinitiuain caſu ꝓhibito a iure. ex quo de hoc cognoſcere ceꝑit p̄t inhibere ne ſnīa executōi mādet̉. Septimū ꝙ archiep̄s ī t̓tiamꝑſonā pꝰ īhibitōꝫ ſuā in cā ꝑ ap. delata ad ip̄m aliqͥd innouātē iuriſdictōꝫ exercere n̄ p̄t. Octauū ꝙ archiep̄s appellātemī alijs cāis a iuriſdictōe ep̄i n̄ p̄t exprimere. Nono d̓r ꝙ abep̄is ī qͥbus cāis iuriſdictionē tꝑalē hn̄t de iure dꝫ ad archiep̄m appellari niſi ſpāle ius alid̓ inducat. Dccīo ꝙ cēſurā eccl̓aſticā ī appellāte ꝓlatam ꝑ ep̄m: arep̄s reuocar̄ n̄ p̄t. niſiꝑtibꝰ vocatis ⁊ de cā legitīe cognito. Undecīo ⁊ vltīo d̓r ꝙexquo ar̄ep̄s ꝓnūciauerit male appellatū an̄ ſnīaꝫ ſtatī dētb ¶ Seneralit̓. Nō ꝑ hāc cāꝫ ad ſuffraganeū r̄mitter̄lr̄aꝫ ꝙ official̓ eſt ordinariꝰ n̄ delegatꝰ. ⁊ ſic ē r̄probata opi.gof. qͥ noͣ. ī ſū. de of. vi. §. itē dubitari. ꝙ official̓ ep̄i delegatꝰeſt nō ordīarius. ⁊ ob hoc dicebat de ip̄o ad ep̄m eē appellādū. ⁊ hoc idem videbat̉ tenere ber. sͣ. ne p̄la. vi. ſu. c. ij. in gl.ij. vbi dicit. ꝙ ep̄s non pōt de iure ordīariū dare ſꝫ ſolū princeps vel lex. Sꝫ dici poſſet ꝙ ꝑ hoc non negat officialem eēordinariū. qꝛ dici poſſet ꝙ hꝫ a lege. Un̄ ipſe bern. hic ⁊ In.⁊ Hoſ. ⁊ om̄es noͣ. officialē ordīariū eſſe qd̓ ex hoc dicto neceſſario cōcludit̉ hic. ⁊ ꝓbat̉ hoc vt dixi. sͣ. de of. vica. lꝫ adhoc. sͣ. de of. vica. ſua. in aucͣ. de iudi. circa prī. col. vi. ⁊cͣ.c ¶ Idem. nō tamē ꝑ oīa. vt. sͣ. de of. dele. ſi ꝯͣ vnū. §. vl.d ¶ Suffraganeos. etiā ſi cōſuetudo eſſet ꝙ appellari poſſad eos. vt. sͣ. de cōſue. c. ij. e. li. ⁊ vide qd̓ ibi dixi.e ¶ Ad ſeipſos. qd̓ eē nō pōt. Appellatio enī eſt de mīore admaiorem ⁊cͣ. Si aūt appellat̉ de officiali ad ep̄m nō appellatur de mīori ad maiorē. immo de eodē ad eundem. ⁊ ſic nonpoteſt dici appellatio.f ¶ DSe iur̄. q. d. d̓ ꝯſuetudīe poſſꝫ ſecꝰ induci. alhoc. jͣ. c. ꝓx.