qui contrahit cū excōicato obligat̉ ei qͦ ad naturalē obligatōꝫ ex qͣ ſi ſolutū ſit nō pōt repeti ſed nō qͦ ad ciuilē obligatōꝫ ex qͣ actō naſcitur ⁊ pōt peti. et iō nō debet ei reddere niſi pꝰabſolutōꝫ. hic tn̄ caſus de pēdet ab immediate p̄cedenti. ¶ Utꝝ excōicatis poſſit aliquiddari. Rn̄. ẜm. ꝟ pōt cā hūanitatis ⁊ in ſuſtentatōꝫ .ſ. qn̄ indigeret nec expectanda ē vltima neceſſitas. Et ec̄ ſi excōicatus petit hoſpitiū n̄ tenet̉ qͥs expectare donec ab alijs omnibꝰ ſit repulſus. Et hͦ intelligo ſolū q̄ ad neceſſaria vite. vt alimenta. veſtes ⁊ hoſpitiumSecus ſi petat alia vtenſilia vt ſecurim foſſoriū ⁊ hmōi. Tn̄ tm̄ poſſet indigere ſecuri ⁊ huiuſmodi. ꝙ poſſēt ei dari. qd̓ arbitrio boni viri limitandū eſt. tho. ec̄ d̓t. ꝙ in illo cāu in qͣhō e xp̄cepto caritatꝭ cōicare tenet̉ cōio nō ꝓhibet. ¶ Quid de illo qͥ aīco ſuo excōicato venienti comedere ad domū ſuā dīttit ei domuꝫ⁊ claues vel ꝑmittit eū comedere ſeꝑati. nunquid intelligit̉ ꝑticipare excōicato. rn̄. ẜꝫ. ꝟꝟSi hͦ faciat in fraudē vt ſic eū nō offendat ſedfauorē eiꝰ acqͥrat incurrit minorē excōicatiōꝫSi aūt faciat qꝛ timet ne forte ille vim īferatnō incurrit. Si vero fac̄. qꝛ putat eū indigerehoſpitio vel alimentꝭ pōt eū cā hūanitatis reciꝑe facta de hͦ ꝓteſtatōe ne vel receptus credat hoc fieri ꝓpter aliud. ⁊ alij qͥ hoc viderentſcandalizarent̉. ¶ Sed nūqͥd ab vxore vel familia excōicati pōt aliqͥd accipi. Rn̄. ẜm. vb xde bonis ꝓprijs vxoris vel familiaris ſi nomine ſuo dederit reciꝑe poſſumus nō aūt de bonꝭcōibꝰ aut de his q̄ dant noīe mariti aut dn̄i ⁊ſuo ſimul. niſi forte a marito ꝯceſſum eſſet vxori ꝙ ſuo ꝓprio noīe poſſet dare niſi hoc fierꝫin fraudē canonis ¶ Quid ſi hoſpitatus ſumin aliqͣ domo ad menſa ⁊ ſuꝑueniat ⁊ ingeratſe excōicatus. nunqͥd teneor ſurgere. rn̄. ẜmꝟꝟ. Si eſt publice excōicatus. ſurgere teneornō obſtante qͦcūqꝫ ſcandalo. Si vero eſt occultus ⁊ nō poſſum ſine eius nota. teneor nō ſurgere. ¶ Sed an ſuꝑueniente publice excōicato tenear exire de domo. rn̄. ẜm. ꝟ ꝟ. nō ymoetiā lꝫ ſcīa aliquē publice excōicatū receptumeſſe in aliqͣ domo. poſſum ibi hoſpitari. ſi tantecapacitatis ſit. ꝙ poſſim eiꝰ cōioneꝫ vitare dehoc vide ſupra in hoc. c. ꝙ ſi veniaꝫ inuitatᵈ adaliquod feſtū vl̓ ꝯuiuiū ⁊ inuenio ibi aliqueꝫexcōicatuⁱ publice teneor recedere. nec debeoibi epulari lꝫ ſedeat ad aliā menſam qꝛ oēs tāliter venientes ad feſtū vel ꝯuiuiū ſil̓ inuiceꝫcōicare dn̄di ſunt. ¶ Nūqͥd poſſuꝫ reciꝑe literas excōicati vl̓ ei mittere ſeu nuncios vl̓ encenia. rn̄. ẜm. ꝟ ꝟ. nullū eoꝝ lꝫ. niſi in cāu in qͣlꝫ ei loqͥ. Cū tn̄ ſcribit̉ nō eſt ſalutandꝰ. ſed loco ſalutatōis ſolet dici. Sp̄ꝫ ꝯſilij ſanioris vn̄et qͥ verbo ſalutat̉ ab excōicato non dꝫ eū reſalutare ſed pōt dicere deus emendet vos ⁊ huiuſmodi. Qui aut munus ab eo recipit qͣꝫuisnō liceat. tn̄ nō tenet̉ reddere ſed inducendeſt. ꝙ vel ī pros vſus ꝯuertat vel etiaꝫ bn̄faceret ſi ad ruborē inducendū excōicato remitteret. ¶ Quid ſi aliquis aſſurgat vl̓ reuerentiāexhibeat excōicato aut inclinet ei ſalutanti ſe.aut moueat labia qͣſi reſalutans euꝫ. tn̄ nihildicat. Rn̄. ꝟꝟ. dicit ꝙ nō incurrit excōicatōꝫSed dir. li. iij. dicit ꝙ hō loqͥt̉ nō ſolū ꝟbo. ſꝫet nutu ⁊ ſignis. ⁊ ſic p̄dc̄a nō vn̄r licere excepto vltīo ¶ Utꝝ familiaritas aut pudor excuſet ꝑticipātes excōicato. Rn̄. ẜm. ꝟ ꝟ. Si ē familiaritas q̄ exprimit̉ in. d. c. qm̄. excuſat ꝑticipantes. Al̓r non. ¶ Utꝝ ignorantia excuſetRn̄. ẜm doc. ꝙ ignorantia ꝓbabilis facti excuſat. exͣ. de cle. ex. mi. apl̓ice. ſed ignorantia iur̄nō niſi illos qͥbꝰ lꝫ ius ignorare. vt pueros nōdum doli capaces ⁊ hmōi ¶ Qui ſi ſciam aliquē hītu eē excōicatu ſed actu nō aduerto etcōico ei. Rn̄. ẜꝫ ꝟ ꝟ. ſi hͦ facio ſubito ⁊ n̄ aduerto nō pecco nec in excōicatōꝫ incido. ¶ Quovitādi ſunt illi de qͦꝝ excōicatōe dubitat̉. Rn̄.ẜm tho. in quolꝫ. dubitatio de excōicatōe alirum. Aut p̄cedit ſnīaꝫ iudicū aūt ſequit̉ Si p̄cedit. puta qꝛ nōdū eſt declaratū ꝑ iudicū conſenſum nō ſunt vitandi quouſqꝫ certo iuditioterminetur Sed ſi poſta cordē iudicū determinatōꝫ adhuc ambiguū ſit magꝭ eſt ſtandū ſnīeiudicū ⁊ illi vitandi ſunt ¶ Quid ſi audiui abaliqͣ dicenteⁱ de ſe ip̄o ꝙ ſit excōicatus nūquidteneor eū vitare. rn̄. ẜm. ꝟ ꝟ. ſi audiui ab eo īꝯfōe ſacr̄ali nō teneor vitare. qꝛ neſcio ſic̄ homo ſed ſic̄ deus. Si aūt exͣ. ꝯfōem qͥs ſe d̓tercōicatū ẜm oēs. cuꝫ vitare teneor. ſolū in occuſto niſi eſſet excōicatus publice. ¶ Quid ſi audiui ab ep̄o. ſeu eius ꝑochiali ſacerdote. ꝙ talis ſit excōicatꝰ. rn̄. ẜm. ꝟꝟ. Si aliqͥs p̄dictoium dicat mihi denunciādo ſnīaꝫ ⁊ talis eſt caſus de quo fieri ſolet excōicatio de beo ei credere ⁊ illū vitare. Secus ſi dicat mihi cōi locution qꝛ teneor credere. nec eū vitare. ¶ Quidſi prelatus vel ſacerdos ꝑochialis dicat mihiꝙ vidit ꝑochianum ſuum aliquid facientemꝓpter quod incidit in excōicationem nō autēeſt publicum. Nunquid teneor eū vitare. reſpon. ẜm. ꝟꝟ. Siue credā. ſiue nō. nō teneoreum vitare. nec in publico nec in oculto qͣꝫtuad vitanduꝫ ꝑiculū minoris excōicatōis. Etmulto minus ſi dicat mihi alius. ¶ Tamen ſicredaꝫ. non debeo me ingerere cōioni illius ſipoſſum ſine ſcandalo. Et hoc ne dem illi materiam peccandi dum mihi ſe cōicant.p iij