emphitheoſim. ⁊ ip̄e adminiſtrauit rem pupilli ꝑ. v. annos. nnqͣꝫ ſoluendo penſionē. ancadat in ꝯmiſſum. Dico ꝙ res cadit in ꝯmiſſum. qꝛ iſte tutor debuit exigere a ſe ip̄o. ff. dene. ge. l. ſi pupilli. hec pe.¶ Undecimo pone ꝙ emphiteota vendit reꝫdeinde re integra diſceſſum eſt a contractuvenditionis ꝑ ꝯſenſum. qd̓ pōt. Nūqͥd debet̉laudemium. Dico ꝙ ſic. qꝛ illa venditio eſtinter ꝯͣhentes ꝑfecta cuꝫ ſolo ꝯſenſu ꝯtrahat̉obligatio. fac̄ de ac. ⁊ ob. l. ꝯſenſu. Cū gͦ venditio ſit ꝑfecta. ⁊ ius q̄ſitū dn̄o ſine facto ſuo perꝯſenſum ꝑtiū ſibi aufferri nō pōt. non ob. qꝛdn̄s debet hr̄e laudemiū. qꝛ mittit nouum em̄phitheotam in poſſeſſionē. C. e. l. fi. Dico ꝙnon ſtetit ꝑ eū qminus mitteret. ideo ꝑ indehr̄i dꝫ ac ſi eū miſſiſſet. ideꝫ. pe.¶ Duodecimo. pone ꝙ res ēphitheoticariafuit vendita ⁊ tradita ⁊ debet̉ laudemiū deindefuit retrādita. Nunqͥd debeat̉ aliud laudemium. Dic ꝙ aut fuit tradita ex noua cā. ⁊ tuncaliud debetur laudemiū. qꝛ iſta. ſcd̓o traditioeſt ſimilis priori. ſed ex prima debet̉ laudemium gͦ ⁊ ex. ij. Et eſt ratio. qꝛ ad multitudineꝫtraditionū ſequit̉ multitudo laudemioꝝ. C.de ſer. fu. l. quicunqꝫ. Aut fuit tradita ex antiqͣcā. ⁊ tunc nō debet̉ laudemiū idem pe.¶ Terciodecimo. quid ſi plures hn̄tes fundūemphiteoticū cōmunē. diuidunt inter ſe. vtꝝdebeatur laudemiū. Rn̄dit. qui ſupͣ. ꝙ ſic. quiadiuiſio eſt alteriꝰ ꝑtis abinuicē alienatio. qd̓pꝫ. qꝛ in re cōi. an̄ diuiſionē nō lꝫ dare ꝑtē qͥnquilꝫ hēat ꝑtē ſuā. lꝫ poſt diuiſionē qui lꝫ efficiatur dn̄s ꝑtis ſue diuiſe. ff. de le. ij. l. meuius§. duobus. Itē qꝛ in diuiſiōe requiritur cautio de enictione. gͦ eſt alienatio. ſed ex alienatōe debet̉ laudemin. gͦ. ⁊cͣ Itē qꝛ in oī diuiſione eſt ꝑmutatio. ſed ꝑmutatio eſt de qͣ debeturlaudemiū. gͦ ⁊cͣ. Itē diuiſio vicē venditionishꝫ ⁊ obtinet. ſed bar. in. l. ⁊ iō. ff. de cond. fur.dicit. ꝙ hanc. q. p̄cedit alia. vtrū p̄dicti poſſintdiuidere dn̄o irrequiſito. Et ꝯcludit ꝙ ſic perl. volūtas. C. de fidicomiſſ. qd̓ vr̄ veꝝ. qꝛ ratioꝓpter quā ꝓbibetur alienari in extraneū eſt.qꝛ ille exͣneus nō hꝫ neceſſe recognoſcere dn̄ilim. vt no. doc in. l. fi. C. eo. Que ratio ceſſatquādo ille vendit alteri emphit eote ſocio ſuoNunc aūt ad queſtionē ꝓpoſitam. An domīdebeat hr̄e portionē ſtatutā. v. d. l. fi. guiſ. ⁊ indiſtīcte videtur dicere. ꝙ dn̄s nihil debeat habere optime facit. l. ꝑ diuerſas. C. mandati hͦidem tenet bar. qꝛ iſta alienatio eſt nececeſſaria.¶ Quartodecimo q̄ro. nuuqͥd ex aditōe hereditatis debeatur laudemium. vt qꝛ emphiheota eſt mortuus. ⁊ eius heres adit hereditatēvr̄ ꝙ ſic. qꝛ ex alienatōe debetur laudemium.ſed additio hereditatis eſt alienatio pꝫ. qꝛ oīsactus ꝑ quē trāſfertur dn̄iū. eſt alienatio. ſꝫ ꝑadditionē tranſfertur dn̄ iuꝫ gͦ ⁊cͣ. ſcd̓o vbi qͥsde nouo adipiſcitur poſſeſſionē rei emphiteotice debetur laudemiū. vt. l. fi. C. e. Sed ꝑ additionē hereditatꝭ adipiſcitur de nouo poſſeſſio hereditatis. vt. ff. de acqͥ. poſ. l. cū hr̄des inprin. Dic ꝯͣ. qꝛ dn̄s ꝑꝑ laborē hꝫ audemiumqꝛ laborat mittendo nouum emphitheotamin peſſeſſionē ſed in additione non requiriturtalis labor. cū heres poſſit adire ꝓpria auctoritate. vi in auten. de hr̄. ⁊ fal. §. in oībꝰ. hec pe.¶ Quītodecimo quero. pr̄ hꝫ in rebꝰ filij vſufruct. C. de bo. mater. l. i. Pōe. ꝙ in rebꝰ filiſunt aliq̄ res quas pr̄ dedit in emphih̓im. nuquid talis datio valeat. vr̄ ꝙ ſic. qꝛ pr̄ in talibus bonis hꝫ liberā ad miniſtrationem. ita ꝙfilius nō pōt eum ꝓhibere ab ad miniſtratione. nec ab eo exigere rōꝫ. de bo. q̄ li. l. cum oportet. §. non aūt. Et ideo ꝑꝑ liberam eiª ad miniſtrationem talia ꝑmittuntur ſibi. Itē quiadacio in emphitheoſiꝫ nihil aliud eſt qͣꝫ melioratio. l. fi. Ce. Sed pr̄ pōt bona filij meliorare. vt de bo. q̄ li. le. fi. §. hoc ꝓculdubio. gͦ iēphitheoſim dar̄. Doc. dicunt indiſtincte ꝙ n̄valet datio talis. ymo filij mortuo pr̄e p̄n̄t totum reuocare. qꝛ certi ſunt caſus. in quibꝰ patri ꝑ mittitur de bonis filij alienare. d. l. fi. ſediſte non eſt de illis ergo ⁊cͣ. itē qꝛ pr̄i in talibꝰbonis ꝓhibetur alienatio tꝑalis .ſ. pignorisobligatio. vt. d. l. fi. g. multo fortius ꝓhibeturperpetua. hec Pe.Decimaſexta. Pone ꝙ aliquis emphiteota filiuſſ. in cº bonis pr̄ hꝫ vſumfructu. rem em̄phiteōticā rendit. qͥs debet laudare. An filiusvel pater. ⁊ vr̄ ꝙ pr̄. qꝛ dn̄s hꝫ laudare. vt in. lfi. C. e. Sed hn̄s vſuiructū reputatur dn̄s cūvſufructus. ſit ꝑs dn̄ij. ergo. ⁊cͣ. dic ꝯͣ. qꝛ īmoip̄e filius hꝫ laudare. qꝛ dn̄s hꝫ laudare. gͦ intelligemus de vero dn̄o. ff. ſi ager. vec. l. i. ſedꝓprietarius eſt verus dn̄s. vt. ff. ad. ſil̓. l. i. ergo ip̄e filius ꝓpriētarius dꝫ laudare. dico tamen ꝙ laudandū. qd̓ filius hꝫ debebit reſtituere patri hec Petrus¶ Decimoſeptimo. Quid ſi emphitcota donauit rem emphit eoticariā. Nunquid dominus hr̄e dꝫ laudemiū. Rn̄. pe. d̓t. ꝙ ſic. qꝛ magis fauendū eſt illi. qͥ hꝫ rem ex titulo oneroſo. qͣꝫ illi qui hꝫ ex titulo lucratiuo. Sed ille qͥhabet rem ex titulo oneroſo .ſ. ex emptione del iij