lutionis nō ē tota cōmiſſa minori. tenet̉ totūconfiteri ei. ⁊ ip̄e debet abſoluere ab his a qͥbꝰpōt. derade tenet̉ remittere eū ad ſuꝑiorē dereſiduo abſoluendū. ⁊ talis ſuꝑior abſoluēsꝑficit ⁊ cōfirmat qd̓ ceptū erat. Et ſic dr̄ eadēcōfeſſio nec dimidiata. ¶ Utrū ſacerdos abſoluens aliquē de facto a peccatis a qͥbꝰ nō p̄teuꝫ abſoluere de iure. peccet mortaliter. Rn̄.ẜm Ri. ī. iiij. di. xviij. ꝙ abſoluēs. aut hoc facit. ex ignorātia iuris aut ſciens ius quo hicfacere ſibi nō licet. Si ſecūdo mō ⁊ ex de iberatōne hoc faciat peccat mortaliter. Si aūt hͦfacit ex ignorātia iuris. et ſi ē affectata adhucpeccat mortaliter. ſi aūt eſt ignorātia craſſa.adhuc mortaliter peccat. Sacerdotibꝰ em̄ officiū ſuā ignorare nō licet. De ſic autē abſoluente ⁊ abſoluto tali abſolutioni initenti niſiꝑ ignorātiā inuincibilē ſeu ꝓbabilē excuſentur dici p̄t. ſi cecus ceco ⁊cͣ. nec ille ꝑ ignorantiā excuſat̉. qͥ magis ſolicitus ē q̄rere cōſiliūꝓ emptione vnius eqͥ vl̓ vnius bone robe qͣꝫꝑ ſaluteⁱ aīe ſue. Quid aūt de cōfeſſore qui exverecūdia vel feſtinatione vel ex ignorantiaabſoluit vbi nō poruit. Et cōfeſſor poſtea experit̉ ſe erraſſe. nūqͥd tenet̉ hoc penitenti dicere. Rn̄. ar. f. in ſum. ꝙ ſecularis excuſatus ē⁊ corā deo abſolutus interim ꝙ neſcit. ſed cōfeſſor nō. Quid ergo faciet. Collatio fuit facta de hoc cū multis notabilibꝰ doct. theologiein cōcilio baſiliēſi. Quidā dixerūt ꝙ debet auctoritatē a ſuꝑiori impetrare ⁊ ſi ſine magnoſcandalo fieri pōt vocare nō abſolutū ⁊ ſibi dicere. ac eū abſoluere poſt auditū in cōfeſſionevel ſi magnū ſcandalū timeret̉. abſentē abſoluat. ſi ab vltima ꝯfeſſione ſperat̉ eē adhucin gr̄a. aut ⁊ alijs placuit ſi magnū timeretur⁊ notabile ſcandalum. ſummo ſacerdoti deocōmittat pnīam ſolā cōdignā ſacerdos ꝓ negligentia agēs p̄ſertim qn̄ multitudo ſic ē neglecta. vel multi eoꝝ multū diſtāt a loco vbireſidet cōfeſſor. ¶ Quid ē ſentiendū de illo qͥcōfitet̉ ⁊ cōfeſſor eum nō intelligit aūt ex dormitione vel imꝑitia lingue. aut ex diſtractōenimia vl̓ hmōi. Rn̄. ar. f. ẜm Io. de catabrig.antiquū doc. ꝙ ſacr̄alis abſolutio p̄exigit cōfeſſionē. Cōfeſſio ꝟo importat oris reuelatōnem. qꝛ nō pōt eē ſine relatōne vnius ⁊ ꝑceptionē alterius. Cū ergo alteꝝ iſtoꝝ .ſ. ꝑceptōſacerdotis deficiat in caſu p̄dicto. creuo de illo peccato nō eē cōfeſſionē ⁊ ꝑ cōſequens necimpendi abſolutōem. ¶ Utrū ſacerdos ꝑrochialis teneat̉ audire cōfeſſiones ſuoꝝ parochianoꝝ quotienſcūqꝫ voluetit eodē anno cōfiteri. Rn̄. ẜm Ri. in. iiij. di. xviij. ꝙ de neceſ-ſitate nō tenet̉ ordinarie ſacerdos audire cōfeſſiones ſuorū ꝑtochianoꝝ. niſi qn̄ illi de neceſſitate tenētur cōfiteri. qd̓ eſt ſemel in āno.⁊ qn̄ ſunt in infirmitate graui cōſtituti vl̓ imminet eis ꝑiculū mortis. Si tn̄ pluriēs voluerint cōfiteri. ⁊ ſacerdos curatus eos abſoluere noluerit. tūc libere pn̄t ſubditi aliū ſacerdotem adire ⁊ eidē cōfiteri. ⁊ ille pōt eos abſoluere. niſi prius eoꝝ ſacerdos qui eos audirenoluit ad aliquē determinatū ſacerdotē illosmiſerit. qꝛ ſi audire non vult eos. nec ad aliquē ſacerdotē mittere. implicite lnīauit. vt illa vice cōfiteātur cuicūqꝫ ſacerdoti voluerint¶ Quid ſi cōfitēs ſit excōicatus et non poſſitabſolui a ſuo cōfeſſore. nūquid abſoluet eū apeccatis. Rn̄. qͥdam dicūt. vt refert Ri. āglicus in ſuo quoli. ꝙ ſi nō ſtat ꝑ ip̄m penitentēqͥn abſoluat̉. nec ē in mora petēde abſol̓ois.nec timet̉ ꝙ negligētior fiat ad peiendū abſolutōem. poterit eū cōfeſſor abſoluere a peccatis. Sed ꝯͣ hoc arguit idē Ri. qꝛ cū ꝑ excōicationē p̄ſertim maiorē qͥs ſit priuatus ꝑticipatione ſacr̄orū. nō video qͣliter excōicato poſſitabſol̓onis bn̄ficiū imꝑtiri. Licꝫ .n. ī cōtritōeoīs culpa dimittat̉. nō tn̄ oīs pena. Quia igitur excōicatio ſeꝑat a ꝑticiptōne ſacr̄oꝝ. nōvideo qͣliter ercōicatus poſſit eē capax ꝟtutisalicuiꝰ ſacr̄i. ſicut etiā de bapmo qͥ ē ianua ſacr̄oꝝ. qꝛ igr̄ ꝟtute abſol̓onis ſacr̄alis aliqͦti depena tꝑali dimittit̉. in quā ꝟtute cōtritōniscōmutata ē eterna. nō video qual̓r penal̓r ſeꝑatus ab efficatia oīs ſacr̄i poſſit illud beneficiū reciꝑe. idē tenet Ri. in. iiij. vbi tenet indubitāter ꝙ excōicatus ſiue iuſte ſiue īiuſte ſiueſtet ꝑ eū ꝙ nō ē ab excōicatōe abſolutus. ſiuenō. nō p̄t abſolui a pctīs. excōicatōe manēte.Idē tꝫ Ogo de caſtronouo in. iiij. Ideꝫ Io.de noto in. iiij. Idē Uonal. ī ſum. dicēs ꝙ licet alia opi. ſit benignior. tn̄ iſta eſt ſecurior. ⁊ꝙ hͦ hꝫ generalis cōſuetudo. idē dir. ide tenꝫar .f. nec cōtritio. nec bona diſpō cōfitētis aliqͥd facit ad hͦ. qͥnīmo etiā ſi eēt optime ⁊ ſumme cōtritus adhuc excōicatōe manēte. nō poſſet abſolui a pctīs vt dcm̄ eſt. Et hͦ ꝓuenit exnatura ip̄iꝰ excōicatōis q̄ ē tāte malignitatisꝙ nō niſi ea remota. quo ad eccl̓iam remittinō pn̄t pctā. ⁊ de hͦ vr̄ caſus in. c. a nobis el. ij.de ſen. ex. vbi hr̄ ꝙ lꝫ qͥs ſit deo recōciliatus ꝑcōtritōem. neceſſe ē tn̄ vt poſtmodū recōcilletur eccl̓ie. q̄ reconciliatio nullo mō fieri p̄t regulariter niſi ꝑ cōfeſſionē ⁊ abſolutōem priꝰ acēſura ſi qͣ erat. Nec ob. ꝙ dr̄ ꝙ excōicatꝰ pluribꝰ excōicatōibꝰ p̄t abſolui ab vna altera manente exͣ de ſent. ex. cū ꝓ cā. ergo eſt partice p̄s