fiteret̉ peccatū ſuū de pe. di. v. c. i. ¶ Sed nunquid plures ſimul poſſint ſacerdoti confiteri.Rn̄. ẜm Ri. in. iiij. di. xvij. ar. iij. ꝙ in caſu neceſſitatis plures pn̄t vni cōfiteri .ſ. qn̄ moreita īmineret de propinquo ꝙ vnus poſt aliūconfiteri nō poſſet. tūc .n. lꝫ nec euacuat ſacr̄ivirtutem. Similiter pōt dici ꝙ in caſu in quovideret̉ penitentē ex magno feruore. ⁊ vt magis trāquillaret̉ cōſcientia ſua ꝓpter collationem duoꝝ in cōſulendo. licitū eēt eis penitētem audire et abſoluere. et talis abſolutus apluribus ſacerdotibus recipit ſacr̄m venitentie. Modus .n. exprimendi ꝑſonā abſoluentem vel abſolutōnis actū in ſingulari vl̓ plurali de neceſſitate nō requirit̉ ad eſſentiā ſacramenti. hec Ri. ¶ Utrū quis poſſit cōfiteripublice peccata ſua. Rn̄. ẜm Io. an̄. ꝙ ſi vultpuolice cōfiteri ex magna cōtritione vel huiuſmōi ꝙ p̄t nec ob. verbū ſolus. qꝛ illud fuitappoſitū. vt liberius qͦs ad cōfeſſionē accedat¶ Utrū cum quis dubitat de aliquo peccatoan ſii mortale teneat̉ illud cōfiteri. Rn̄. ẜmtho. tenet̉. alias ꝑiculo ſe cōmittit ⁊ mortaliter peccat. Sicut etiā qui aliquid cōmittit velomittit in quo dubitat eſſe mortale. Notandū tn̄ ẜm logicos ꝙ differētia eff inter ſcīamopinionē ⁊ dubitatōnem. Scire .n. ē aliqͥd firmiter credere ſine aliqua heſitatōne alteriusꝑtis. Opinari ꝟo ē aſſenſus ad aliquā rē. tn̄cū aliquali formidine alterius ꝑtis. Dubitare ꝟo proprie dicit̉ qn̄ quis ad aliquā remoad aſſenſuꝫ ē indr̄ens ⁊ inequilibri. ita ꝙ nōmagis moueat̉ ad vnā ꝑtem qͣꝫ ad aliam. Etin caſu noſtro quādo quis ē in dubio de mortali tenet̉ cōfiteri. Secus aūt ſi eēt in opiniōeꝙ nō eſſet mortale. licet cū aliquali formidine ⁊ ſcrupulo. ¶ Utrū ꝑ cōfeſſionē generalēdeleant̉ venialia. Rn̄. ẜm Ri. ꝙ ꝑ cōfeſſionēgeneralē ſacramentalē factā ſacerdoti de peccatis venialibꝰ etiaꝫ de generibus ſinguloruꝫnō de ſingulis geneꝝ remittūtur venialia permodū meriti. inquātū excitat motu voluntatis ⁊ feruorē caritatis ꝑ q̄ fit veīaliū remiſſioEx vi ſacr̄i .ſ. ꝑ abſolutōnem ſacerdotis. Peraliā ꝟo cōfeſſionē .ſ. nō ſacr̄alem nō ſit venialiū remiſſio ex vi ſacramēti. ſed tm̄mō ꝑ modū meriti qd̓ principaliter cōſiſtit in cōtritōead quā hn̄dam iuuat̉ homo ꝑ cōfeſſionē generalem ⁊ or̄onem ſacerdotale. Ratio aūt quare ad remiſſionē venialiū nō eſt neceſſaria cōtritio ſpālis nec confeſſio eſt. qꝛ nō auertūt adeo ⁊ ſimul ſtant cū caritate. ¶ Utrū ꝑ generale cōfeſſionē deleātur mortalia oblita. Rn̄.ẜm Ric. ꝙ ꝑ cōfeſſionē generalē cū generalcōtritōe remittūt̉: nortalia oblita. Deijs .n.ab hoīe nō reqͥrit vltra id qd̓ pōt. De oblitisaūt qͣꝫdiu oblita ſunt. hō in ſpāli nō p̄t cōterinec cōfiteri tenet̉ tn̄ hō facere qd̓ in ſe eſt veoīa ſua pct̄ā mortalia ad memoriā in ſpāli reuocet. ⁊ ſi de oblitis poſtea mēor fuerit. tenet̉poſtea de illis in ſpāli cōteri ⁊ ꝯfiteri. ¶ Utꝝreqͥrat̉ cōfeſſio vl̓ pnīa de pctīs ante bap̄m.Rn̄. ẜm Ri. di. xvi. ī. iiij. ꝙ pnīa p̄t accipi velinquātū ē ꝟtus vl̓ inquātū ē ſacr̄m. Secūdomō nō ē neceſſaria pnīa de mortalibus precedentibus bap̄m. Primo mō pōt conſiderariinquātū formata. ⁊ ſic etiā nō ē neceſſaria dep̄cedētibus bap̄m. vel p̄t cōſiderari inquātuꝫinformis .i. q̄daꝫ peccati deteſtatio cū ꝓpoſitoemēdādi quāuis nō oīno ſufficiēs ad expulſionem peccati. et hec ad minus ē neceſſaria deoībus pctīs actualibus mortalibus p̄cedentibus bap̄m tanqͣꝫ cā remouēs ꝓhibens ſuſceptōem diuine gr̄e q̄ in bap̄mo dat̉ illis in qͦbus remota ſunt impedimenta prohibentia.ſuſceptōem diuine gratie.Onfeſſio. ſecūdo qͣliter teneamur adeā. Utruꝫ ſit de neceſſitate ſalutis. ⁊an ſit de iure dīo vl̓ poſitiuo. Canoniſte ī. c. oīs de pe. et re. Vident̉ tenere ꝙ ſit deiute poſitiuo. Et ad hoc eſt glo. de pe. di. v. inſum. q̄ vult ꝙ confeſſio ſit inſtituta a qͣdā vniuerſali traditōe eccl̓ie. ⁊ iō infert ꝙ infidelesnō tenent̉ ad hāc cōfeſſioneꝫ. Secūdo infertꝙ greci nō tenētur ad cōfeſſionem ex quo nōacceptauerūt hmōi cōſtōnem ſicut nec votūcaſtitatis. Sed theo. tenēt e xp̄ſſe ꝙ ē de iurediuino. vt patꝫ ꝑ. S. Gon̄. Ric. ⁊ Sco. in. iiij.di. xvij. Et ꝙ xp̄s precepit implicite Math.viij. in figura cū dixit leproſo vade on̄de te ſacerdoti. Et ꝯcludit Sco. ꝙ tenendū ē vel ꝙcōfeſſio ſit de iure diuino promulgato ꝑ euāgeliū. vl̓ ſi hͦ nō ſufficit. neceſſe ē dicere ꝙ eſtde iure diuino promulgato ꝑ xp̄m apl̓is ⁊ perapl̓os eccl̓ie abſqꝫ omni ſcriptura ſicut ml̓taalia tenet eccl̓ia oretenus ſibi per apl̓os promulgata ſine ſcriptura cuius fundamentū eſtIo. xx. Multaqͥdem ⁊cͣ. ⁊ hr̄ exͣ de cele. miſ. c.cū. marte. Et ẜm hāc oꝑi. q̄ vt̄ ſecurior infideles ⁊ greci tenētur ad cōfeſſionē. ¶ An aūt homines exn̄tes in lege̓ nature aut in lege moſayca tenerēt ad confeſſionē. Rn̄. ẜm Ri. iniiij. di. xvij. ar. ij. ꝙ duplex ē cōfeſſio .ſ. mentalis q̄ fit ſoli deo. ⁊ hec ē de iure nature. ⁊ ad hācoēs tenebāt̉ obnoxij pctō mortali. Alia ꝟo ēcōfeſſio ſacr̄alis q̄ fit ſacerdoti. Et ad hāc nontenebāt̉ hoīes ī lege veteri .ſ. in ſpāli ⁊ diſtinctę cōfiteri. ſꝫ in generali ⁊ indiſtincte ad quā
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten