MeLAante
AanteL
Allicio eis allexi allectū: ex ad ⁊ licio licis: ⁊ mutat̉ d in l. vide in licio eis: ⁊ cor. li.Allido dis alliſi ſum .i. ledere ad aliqͥd ex ad ⁊ ledo dis ⁊ ꝓdu. li. ⁊ mutat̉ d in l ⁊ ae diphthongus in i. Pſal. Btūsqui tenebit ⁊ allidet paruulos ſuos ad petram.Alligo gas ex ad ⁊ ligo gas cōponit̉: ⁊ mutat̉ d in l: ⁊ cor. livn̄ Birria: Quēlibet īmodicꝰ alligat erit amor. proph̓aQui ſonat ꝯrtitos corde ⁊ alligat contritiōes eoꝝ.Alliſus ſa ſum: ab alltdo: ⁊ ꝓducit li. Oſee. x. Matre ſuꝑfilijs alliſa i. leſa.Alliū lij dictū ẜm Pap. eo ꝙ oleat cuiꝰ odorē venenata fera nō ſuſtinet. leo ⁊ pardꝰ fugiūt. vn̄ allia qͣſi olida ab olēdo. Perſiꝰ: Guſtaueris alli ꝓ allij. Nume. xi. In mētemnobis veniūt cūcumeres: ⁊ pepones porriqꝫ ⁊ cepe ⁊ aliaAllodiū dij dicit̉ hereditas quā vēdere vel donare poſſuꝫita vt mea ꝓpria ẜm Pu. Greſciſmus ſic dicit: Dicit̉ allodium fundus: fundum maris vnum.Allophilus: allon interpretat̉ alienū: ⁊ cōponit̉ cū philos⁊ dicit̉ hic allophilus .i. alienigena ſicut philiſteus paleſtinus: vide in paleſtim: ⁊ cor. penul. vn̄ in Aurora dicit̉:Cerne ꝙ allophilus hoſtibus ille datur.Allon interpretatur allienum.Allopatia: ab allō alienū ⁊ pate paſſio dicit̉ hec allopatiatie: vl̓ grece hͦ allopate pates allopatē .i. aliena paſſio queab alio infertur ẜm Hug. Pap. v̓o ita dic̄: Allopatia tiepaſſio ſub alio in alium tranſiens.Alloquor ris ex ad ⁊ loquor q̄ris mutata d ī l. Et eſt alloqͥloqͥ ad aliū. vn̄ ex vi p̄pōnis ꝯſtruit̉ cū actō rei rōnalis:vt alloquor ad te. i. loquor ad te ⁊ cor. lo vide in loquor.Allotheca ce dicit̉ ab alon ⁊ theſis poſitio .i. diuerſa poſitōaccidentis vel accidentiū vt qū caſus vel ꝑſona ponit̉ ꝓcaſu vel ꝑſona: vel qū diuerſi caſus vel diuerſe ꝑſone coſtruūt̉ ītrāſitiue: ⁊ ꝯl̓ia ẜm Hu. Greciſ. āt dic̄ Allothecagenꝰ neſcit nūeros neqꝫ caſus De hͦ ēt reqͥre ſupra ī qͣrtaꝑte vbi egi de allotheca ẜm Priſ.Allubeſcentia vel allubentia tie fe. ge i. obedientia vel conſenſus. vide in allibeſco ſcis.Allubeſco ſcis .i. obedire vel conſentire. vide in allibeſcoAllucino nas a luce dicit̉ lucino nas .i. ſuadere vel lucinareqͣſi luci vicinare: ⁊ cōponit̉ cū ad ⁊ mutata d ī l ⁊ or̄ allucino nas: iuxta lucinare: inde hec lucinatio qͣſi iuxta lucēappropinquatio: ⁊ cor. ci allucino.Alludo dis ex ad ⁊ ludo mutato d in l: ⁊ eſt alludere illudere vel cōſonare cōgruere cōcordare: vt Hic alludit adhiſtoriam. ⁊ ꝓdu. lu. vide in ludo dis ſi.Alluo luis lui lutū ex ad ⁊ luo luis mutata d in l: ⁊ ē allude̓abluere delauare: vl̓ potiꝰ plautī aliuēdo augmētae̓. Inuenit̉ etiā qn̄qꝫ allue̓ ꝓ ꝯſūptiōe aqͣrū: vide in luo luis.Allutes ab alluo luis he allutes allutiū ⁊ hͨ allutia oꝝ locacenoſa .i. ceno plena vbi flunius alluendo dimittit cenū:⁊ putredinem.A lluuio: ab alluo luis dicit̉ hec alluuio onis: ⁊ hͨ alluuīesuiei .i. alluuiū vel aquoſitas aquarū inūdātia. Iob. xiiij.Alluuione paulatim terra conſumitur.A lluuiū luuij ge. neu. dr̄ ab alluo luis. Et eſt alluuiū latensincremētū qd̓ fit qū fluuiꝰ ex vna ꝑte addit riꝑe vn̄ h̓ alluuius uij dr̄ ager quē plautim fluuiꝰ alluēdo ī agrū reditInuenit̉ tn̄ qn̄qꝫ alluere ꝓ ꝯſūptione aquarū ⁊ alluuiūꝓ ꝯſūptione riparū ex aquis. Et hoc iō qꝛ quantū fluuiꝰex vna parte addit: tm̄ ex alia demit ⁊ corrodit.Allux ci ꝓdu. penl̓. ſicut pollux cis. vn̄ qͥdā. Allux ⁊ polluxbene declinant̉ in ucis: ⁊ rō eſt: dr̄ habetu naturalit̓ longam antex in recto vt ſupra oſtēdi in ſcd̓a parte vbi egide accentu nominū deſinentiū in x. ⁊ vt dicit Greciſ. Eſtmanuū pollex ſed dicat̉ pedis allux.A linus: ab alo alis dicit̉ almꝰ mamū i. ſanctus pulcer nutries ẜm Raba. Pap. etiā ſic dicit: Almus mamū: i. ſanctus pulcer excelſus ab alendo etiam deriuat̉.Alnia mons eſt apud ſmirniam.
Alnus: ab alo alis deriuat̉ hec alnus ni quedā arbor eo ꝙamne alatur. vnde hoc alnetū ti: locus vbi creſcunt alniA lo alis alui altū vel alitū. vn̄ duplicia v̓balia h̓ altor ⁊ alitor: hͨ altrix ⁊ alitrix: ⁊ hͨ alitio ⁊ altio. ⁊ h̓ altꝰ tus tui: etalitus tus tui idē eſt qd̓ alitio. Alo cōponit̉: vt coalo lis:qd̓ eſt ſcd̓e ꝯiugatiōis. inuenit̉ ⁊ coaleo. Inde coaleſco.ſcis inchoatiuū: ⁊ cor. pͥmā alo. ſed halo las eam ꝓducitvn̄ v̓ſus. Nutrio curtat alo ꝓducit ſpūs halo. Itē ī Aurora dr̄: Claudos mendicos victi pietatis alebat.A loe fe. ge. arbor ſuauiſſimi odoris cuius lignū vice timīamatū in altaribus adolet̉: ⁊ inde hec aloēs alois ꝓ quodam vnguenco amariſſimo inde facto vel ſpecie.A lopicia cie ē fluor capilloꝝ circūſcpͥtis pilis fuluis erꝭ qͣlitatē hn̄tibꝰ: ſic dicta a ſil̓itudīe aīalis vulpecule quā greci alopiciā vocāt. vn̄ alopicioſus ſa ſuꝫ .i. caluus: ⁊ acuitpenl̓. vn̄ qͥdā: Maſculis in tibia ſemꝑ manet alopicia.Alpha pͥma littera apud grecos: ⁊ deriuat̉ ab alephhebrealittera: ⁊ ponit̉ pro principio Apoca. j. ca. Ego ſuꝫ alpha⁊ o principium ⁊ finis.A lphabetū: alpha componit̉ cum beta ſecūda littera: ⁊ dicitur hoc alphabetum ti .i. abedarium.A lpinꝰ naͣ nū penl̓. ꝓdu. in alpibꝰ exn̄s: ⁊ dr̄ ab alpis pis.A lpis ab alpus: ⁊ dicit̉ hic alpis huiꝰ alpis: ſed raro inuenit̉ in ſingulari numero: ⁊ dicunt̉ alapes quaſi alta petētes .i. montes vel qͣſi altipedes: ⁊ nō eſt cōpoſitio. Et eſttractū a lingua gallorū qui alpes altos montes vocantA lſi alſiſti .i. frīgui preteritum eſt de algeo ges.Alſor ab algeo ges alſi qd̓ ē frigere. vn̄ deſcēdūt v̓balia: ſꝫnō ſūt in vſu hic alſor ſoris ⁊ alſio onis que eſt res verbiAltare. altus componit̉ cum ara: ⁊ dicitur hoc altare huiꝰaltaris quaſi alta vel altorum ara. Et hoc alteriuꝫ rij proeodem ⁊ hoc altar altaris .i. altare.A ltariolum li dimi. paruū altarium vel altare. ⁊ cor. penul.Alter rarū nomen indiuiduū: ⁊ facit gtm̄ alterius penulti.cor. quia ſuperat ntm̄ duabus ſyllabis: vn̄ quod creuitin ſyllabis minuit in temporibus ſicut ſupra probaui inalijs. Inuenitur etiam apud antiquos alteri altare alteriin genitiuo: ⁊ in otō altero altere altero: ſicut alio in datiuo. Ioelis. j. Super hoc filijs veſtris narrate: ⁊ filij veſtrij filijs ſuis: ⁊ filij eorum generationi altere.Alterco cas caui vl̓ altercoraris .i. certare litigare: ⁊ diciturab alter: ⁊ componitur vtrūqꝫ vt coalterco cās: ⁊ coaltercor coaltercaris.Alteritas: ab alter alterius alteri addita tas: ſit alteritas tatis .i. viciſſitudo.Alternus: ab alter dicit̉ alternus na nū .i. vīciſſitudinariusvnde alterne ⁊ alternatim aduerbia .i. viciſſitudinarie: ⁊alterno nas verbū actiuū .i. mutare vl̓ alternatim aliquiddicere vel facere ⁊ etiam pro diſſociare inuenitur.Altero ras raui verbum actiuū dicitur ab alter: ⁊ eſt alterare variare facere alterum. vnde alteratus tā tum .i. variatus: ⁊ poteſt eſſe nomen ſimpliciter deriuatum ab alterAlterūter. alter cōponit̉ cūvter ⁊ fit alteruter tra trum: gtōalterutrius .i. iſte vel ille vterqꝫ ambo: inde alterutrū aduerbiū .i. mutuū. vn̄ in epl̓a ſancti Iacobi dicit̉. Confitemini alterutrū peccata vr̄a. Inuenit̉ etiā alterutrim aduerbiū in eodem ſenſu. Quare aūt alteruter nō declinat̉ex vtraqꝫ parte: ſed tm̄ in fine quꝫ cōpouat̉ ex duobꝰ rectis integris: dixi ſupra in tertia parte in tractatu de cōpoſita figura noīs: vbi egi de compoſitiōe integrorum.A ltigradus da dum penl̓. cor. i. alte gradiens vel qui eſt inalto gradu: ab altus componitur ⁊ gradus vel gradior.ltilis ab alo alis dicitur hic ⁊ altilis: ⁊ hoc le. i. res que adhoc alitur vt pinguior fiat: ⁊ vt occidatur vt porci ⁊ volucres domeſtice. ⁊ dicit̉ qn̄qꝫ ſubſtātiue hec altilis qn̄qꝫhoc altile. vnde in Math̓. Tauri mei ⁊ altilia mea occiſa ſunt ẜm Hug. Pap. aūt dicit: Altilia volatilia ſaginata ſtudio. ⁊ Priſ. dicit: Altilia ſaginata dicimꝰ ab eo qd̓eſt alere: altilia quaſi alitilia vocamus ⁊ cor. penl̓. altilis
A l