Druckschrift 
Catholicon
Einzelbild herunterladen
 

qnteLDeA

Alioquin .i. aliter aduerbiū qualitatiuū ⁊ cōponit̉ ab aliꝰ⁊ quin ẜm Hu. Pap. v̓o dicit: Alioquin ꝙ ſi nimus: ꝙ ſinō. vel aliter ſi alio mō feceris ꝯiunctio rōnalis vel collectiua: ita dicit Pap. ⁊ Bn̄. Hora. in. v̓. ſermonū: Qd̓ mechus feret aut ſiccarius: aut alioquin.Aliorſum aduer. loci ſignat ad locū. i. verſus ad aliā partē⁊ componit̉ ab alio aduerbio ⁊ verſus vel orſum.A lipes pedis penl̓. cor. tā ī ntō qͣꝫ ī obliqͥs .i. velox qͣſi hn̄salas in pede ⁊ eſt cōis ge. ⁊ cōponit̉ ab ala ⁊ pes.Aliptes: ab alo alis dr̄ hic aliptes tis: plagaruꝫ curator: qꝛeas fomentis alit .i. curat. vn̄ Iuuenalis: Grāmaticꝰ rhetor: geometer: pictor aliptes.A liqͣꝫdiu cōponit̉ ab aliquātū. ⁊ diu ẜm Hu i. aliquāti ſꝑAliquādo. alius componit̉ cū quando ⁊ fit aliquando aduerbiū tꝑis: ⁊ acuit li: lꝫ penul. ſit longa.Aliquātiſper: aliquantis ablatiuꝰ de aliquantꝰ componit̉cū ꝑ ⁊ dicit̉ aliquātiſper .i. aliquantulū ẜm Pu. Pap. v̓odicit: Aliquāti ſper .i. aliquādiu: ꝑ aliquātulū tꝑis.Aliquātulus lalū dimi. de aliquātus. vide in aliquantus.A liquātus: alius cōponit̉ cū quātus ⁊ fit aliquātus ta tū:vn̄ aliquātulus lalū dimi. ⁊ aliquātulū aduerbiū.Aliqͥd: aliꝰ cōpouit̉ cū qͥs ⁊ fit aliqͥs aliqͣ aliqd̓ vl̓ aliqͥd: etſcribit̉ ꝑ d aliqͥd: cuius abltūs ſcꝫ aliquo ponit̉ aduerbialiter: ⁊ ſignificat ad locū ẜm Hug. vel ẜm antiquos aliquo eſt aduerbiū loci: ⁊ accentuat̉ in fine.Aliquorſum. aliquo aduerbiū cōponit̉ cū verſus vel orſū⁊ fit aliquorſum .i. verſus aliquā partem.Aliquod eſt oīs ge. indeclinabile: ⁊ tm̄ pluraliter declinat̉⁊ componitur ex alius ⁊ quod.Aliquotiens aduerbiū numeri in aliquo dicit̉.Aliquotus tā tū cor. penl̓. qꝛ quotus a quo componit̉ cor.primā. vn̄ in Greciſ. dicit̉: Si queras quotꝰ iſte venit numerū tibi ſignat. Quot. i. cū quotꝰ ſocijs. Si quotꝰ iſte ſedet a me tūc ordo notat̉ .i. primꝰ vel ſecūdus. Et ſcias ꝙpars aliquota alicuiꝰ totius dicit̉ eius pars integra: vn̄pars aliquote de ſex ſunt: vnū duo tria: ⁊ eſt numerus ꝑfectus qꝛ partes eius aliquote ſunt equales toti.Alitus ab alo alis dicit̉ alitus tus tui .i. alitio ſiue nutrimētū. Et alitus qn̄qꝫ ponit̉ ꝓ ſpū vel ſpiratiōe vt dicit Hu.vn̄ quidā: Halitus eſt flatus: alitꝰ nutritus habet̉. Et ſichalitus ꝓ flatu ꝓdu. pͥmā ſicut halo halas: ſed alitus .i.nutritus corripit primā ſicut ⁊ alo is it.Aliunde cōponit̉ ab alius ⁊ vnde ⁊ qn̄qꝫ interponit̉ c ⁊ fitalicūde ꝓ eodē ⁊ ſignat aliunde ⁊ alicūde de loco: vt alicunde .i. de aliqua parte.Alius alia aliud nomē ad aliqd̓ ⁊ abnegatiuū ⁊ pōt dici d̓pluribꝰ qͣꝫ de duobꝰ: qū alter nō dicat̉ niſi de duobꝰ ẜmHu. vn̄ in Greciſ. dr̄: De ml̓tis ꝓpͥe pͥmus dices aliuſqꝫ.Sꝫ pͥor ac alter dic ꝯcordare duobꝰ. Et differt aliꝰ a ceteris Nā alij dicūt̉ ex alio nūero ſꝫ ceteri ex eodē. Et ſciasꝙ aliꝰ in ntō cor. penl̓. ſꝫ in gtō eā ꝓdu. Deberet eī gͣtūsſuꝑare ntm̄ in vna ſyllaba. vn̄ qd̓ amiſit in ſyllabis recuꝑauit in tꝑibꝰ. ſic̄ alteriꝰ qd̓ duabꝰ ſyllabis ſuꝑatntm̄: ⁊cor. penl̓. ⁊ ſic qd̓ abūdauit in ſyllabis amiſit in tꝑibꝰ. vn̄dic̄ Priſ. in. xiij. li. Aliꝰ aliꝰ alij: cuiꝰ gtūs qꝛ par in ſyllabis ē ntō ꝓdu. ſꝑ penl̓. qū alteriꝰ ecōtra: qꝛ duabꝰ vincitſyllabis ſuū ntm̄: ſꝑ cor. penl̓. alteriꝰ alteri. Et in. vj. li. dic̄Sciendū ꝙ in us terminātiū gtūs ꝓdu. penul. niſi licentia poetica eā corripiat excepto alter alteriꝰ: qd̓ iō magiscorreptā habuit penl̓. qꝛ duabꝰ ſyllabis vincit gtūs ntm̄qd̓ igit̉ creuit ſyllabis hͦ etiā minuit tꝑibus. Itē vt dicitPriſ. in. xiij. li. Inuenit̉ alte̓ ꝓ alteri: ⁊ ſole ꝓ ſoli. Inuenit̉ etiā ẜm ſcd̓e declinatiōs regulā gtō alij alie otō alioalie ſil̓r altere: vn̄ in euāge. Math̓. ca. vij. Dico alio veni⁊ venit. Et ſcias ꝙ aliud ſcribit̉ ꝑ d: ſicut ⁊ qd̓: qꝛ in diſta duo inueniunt̉ neutri. ge. aliud ⁊ qd̓ Itē dicit Priſin. vij. li. Cui ꝓ monaſyllaba accipiūt metrici ⁊ huic. Oīsenī gtūs in ius deſinēs vna ſyllaba vult ſuꝑare ſuū dtm̄vt alterius alteri: illius illi. Alius quoqꝫ ꝑ duas ī debuit

eſſe gtūs cā otī qͥ eſt alij: ſꝫ vel hīatꝰ cā vel qꝛ inter duasvocales ī vocal̓ eē nō poterat. Otūs āt loco ꝯſonātis eāaccipi ꝓhibebat quā ip̄e duplicat vocalē: ⁊ credo differentie cā ne ali verbū infinitiuū eſſe putaret̉. Iōqꝫ pleriqꝫ recuſauerūt cū frequēti vſu ꝓferre: ⁊ cor. primā aliusEt ſcias ꝙ vt dicit Priſ. in. xv. li. Aliter: ab eo qd̓ eſt hicalis huiꝰ alis huic ali ꝓ alius aliꝰ alij addita ter ẜm analogiā ꝓfert̉. Hic nota ꝙ in diuinis aliud in neu. ge. dicit eſſentiā ſꝫ alius in maſ. reſpicit ꝑſonā. vn̄ pr̄ eſt aliusa filio ſed nō aliud. Nā ſicut dic̄ Aug. Una eſt pr̄is ⁊ filij ⁊ ſpūſſctī eſſentia quā greci omouſion vocant: in qͣ nōeſt aliud pr̄: aliud filius: aliud ſpūſfactꝰ. Quāuis ꝑſonaliter alius ſit pr̄: alius filius: alius ſpūſſanctus. Itē Aug.Arrius dixit: Aliud eſt pr̄ aliud filiꝰ: recte diceret ſi diceret alius eſt non aliud. Qn̄ enī dicit aliud: ꝯtradicit ei aquo audit. Ego ⁊ pater vnum ſumus.Allatū eſt ſupinū de affero affers: ſed ablatū eſt ſupinū deaufero aufers.Allec piſciculus ad liquorē ſalſamentoꝝ idoneus.Allecto ctas .i. frequenter allicere frequē. eſt de allicio.Allego gas gaui cōponit̉ ex ad ⁊ lego legas: ⁊ mutat̉ di l.Et inde allegans gantis oīs ge. partīcipiū ⁊ ꝓdu. penul.Sap̄. xviij. Et ꝑ incenſū deprecationē allegās reſtitit ire.⁊ eſt allegare remittere vl̓ affirmare: vel rōes ad fulcimētū ſue ꝑtis inducere vn̄ allegatiōes dicunt̉ affirmatiōes⁊ rōnes ad ꝯfirmandum aliqd̓ iuducte.Allegoria rie pͥmā hꝫ poſitione ꝓductā. vn̄ quidā: Allegoria canit ſecreta: ꝑabolā celat: Tn̄ aliqn̄ ſubtrahit̉ vnū l⁊ cor. primā. vn̄ phiſiologus. Eſt aūt xp̄s panther allegorice dictus. Et ſcias ꝙ ſacra ſcriptura quattuor modispōt exponi ſcꝫ hiſtorice: anagogice: allegorice tropologice. Hiſtoria docet factū: Tropologia faciēda. Allegoriacredēdū: Anagogia appetēdū. vn̄ v̓ſus: Lr̄a geſta docetqͥd credas allegoria: Moral̓ qͥd agas: quo tēdas anagogia. Hec patēt in hac dictiōe hieruſalē. Hiſtorice enī eſtnomē ciuitatis cuiuſdā. Tropologice ē tipus aīe fidelisAllegorice figura eccleſie militantis. Anagogice tipū gerit eccleſie triuphātis. De allegoria etiā ſupra dixi in qͣrta ꝑte in tractatu de tropis. Pap. ſic dicit. Allegoria myſteriū ſil̓itudo: vt templū dn̄i qd̓ fecit ſalomon: iuxta hiſtoriā Iuxta tropologiā: eccl̓iā: Inxta allegoriā vl̓ tipicūſēſuꝫ corpꝰ dn̄i: Iuxta anagogiā ſuꝑnā pr̄iā Sil̓r hirl̓mip̄aꝫ ciuitatē: ⁊ hoīes: eccl̓iam aīam ⁊ pr̄iam celeſtē ſigͣtIlleluia dr̄ ab allelū qd̓ eſt laus: ⁊ ia qd̓ eſt nomen dei: ẜmqd̓ ē īuiſibilis. vn̄ all̓a .i. laus dei ẜm Hu. Pap. v̓o ſic dic̄All̓a hebraice latine laudate dn̄m. Ite dic̄ Pap. Ia apd̓hebreos nomē dn̄i tm̄ ponit̉ qd̓ etiaꝫ nouiſſima ſyllabaſonat de all̓a. vn̄ pꝫ ꝙ tam Hug. qͣꝫ Pap. vult ꝙ ī ſit ꝯſonans in hac ſyllaba ia: ⁊ ſic all̓a eſt qͣttuor ſyllabarū. Eſtaūt indeclinabile all̓a: ⁊ dꝫ acui in fine ſic̄ oſanna. ꝙ autdr̄ al i. altiſſimꝰ: le. i. leuat̉ in cruce: lu. i. lugebāt apl̓i. ia. i.iā ſurrexit dn̄s etymologia q̄dā eſt. Nota h̓ ꝙ ſic̄ dicit̉Aug. in. ij. li. de doctrina xp̄ana: Hebrea v̓ba nō interptata ſepe inuenimus in ſacris libris ſic̄ amē all̓a: ⁊ racha: ⁊oſanna: ⁊ ſiqua ſunt alia quoꝝ partim ꝓpter ſctōꝝ auctoritatē qͣuis interpretari poſſent ẜuata eſt antiquitas neſunt amen: alleluia. Partim enī in aliā linguā tranſferrinō potuiſſe dicuntur: ſicut alia que poſuimus. ſunt eniquedā verba ceterarū linguarū: q̄ invſum alerius lingueꝑ interpretationē trāſire nō poſſunt ⁊ hͦ maxime interiectionibꝰ accidit q̄ v̓ba motū animi ſignāt potius qͣꝫ ſnīeꝯcepte vllā ꝑticulā. Nā ⁊ hͨ duo talia ēe ꝑhibent̉. Dicuienī racha indignantis eſſe vocem: oſanna letantis.lleuio as aui: ex ad ⁊ leuio as: ⁊ mutat̉ d ī l. vid̓ ī leuio asllibeſco ſcis: Nota ꝙ antiqͥ dicebāt lubꝫ ⁊ lubeſco ꝓ libꝫ⁊ libeſco. vn̄ ⁊ nos vtimur cōpoſito allubeo: ⁊ allubeſcoi. obedire vl̓ ꝯſentire: Et inde hͦ allubeſcentia tie veſ allubentia tie .i. obediētia vl̓ ꝯſenſus: ⁊ in eodē ſenſu īuenieallibeo bes vel allibet: ⁊ allibeſco: ⁊ cor. li ſicut libet.

A lA l