Liber. v.Titꝭ xlij.
ſcripta in ſcriptura ſacra. Dicunt tamē aliquiꝙſi ſint alique ecc̄ie vtentes forma indicatiuapie credendū eſt ꝙ modus expͥmendi ꝑ modūiiuꝑatm̄ determinate vel indicatm̉ non ſit dencc̄itate huiꝰ ſacr̄i. hec rich̓. ¶ Sꝫ quare formahuiꝰ ſacr̄i expͥmit̉ pociꝰ ꝑ modū or̄onis qͣꝫ forme alioꝝ ſacr̄oꝝ. ℟º pnͥcipalis racō iſtiꝰ eſt inſtitucō. Inſtitucōis vero rō poteſt dici fuiſſe cōgruitas ex ꝑte modi curandi qui eſt ꝑ deuocōnē⁊ eleuacōeꝫ aīe ad ſpiritualia ad quā precipuey or̄onem excitat̉.Equit̉ vide̓ de qͦ .ſ. de efficacia ⁊ neceſſitate huiꝰ ſacr̄i. Et circa hoc querūtur pluraſcꝫ ad quid ē hͦ ſacr̄m pnͥʳ ordīatū. ℟º ꝙ ē ordinatū pnͥˣ ꝯͣ morbū pct̄i. ⁊ hoc patet ex eo qd̓dicit̉ in inſtitucōe eius. jac̓. q. ſi in peccatis ſitdimittent̉ ei. ⁊ hͦ etiam tangit̉ ī glo Et cū nōſit contra originale nec mortale reſtat ꝙ ſit ꝯͣpct̄m veniale ⁊ hͦ tenet cōis opi. ⁊ ē opi. bon̄.⁊ rich̓. Sed nota ꝙ de pct̄o veniali contingit loqui dupliciter. aut ꝓut qͥs eſt in ſtatu vie. autput eſt in egreſſu. primo modo morbꝰ venial̓eſt quaſi inſeꝑabilis ⁊ quadam neceſſitate iterabilis. ac per hoc qd̓īmō incurabilis. Et iō nōdebuit contra ipſum aliqua medicina ſpecialit̓⁊ pnͥcipaliter ordinari. imo qd̓āmō omīa ſacramenta valent ad eius curacōnem ſcd̓m plꝰ etinꝰ. Scd̓o mō poteſt curari ſine iteracōne. Etſic cū aīe poſſint trahere ſecū talia cremabiliaque retraherēt a gl̓ia. jnſtituit d̓in a miſericordia remediū quo aīa curari poſſet qͣntū ad remiſſionem culpe ⁊ etiam partis pene ⁊ hͦ eſtſacr̄m vnctionis extreme. Modus aūt curādiveniale pct̄m in ſacr̄o corrn̄det modo infirmitatis. veniale aūt pct̄m grauat aīam deprimēdo deorſum vt nō tendat in deū ꝑ deuocōnem⁊ amoreꝫ ꝓ eo ꝙ eſt ibi ꝯuerſio mordinata adbonū ꝯmutabile ⁊ ꝓ eo ꝙ eſt mīor amor dei ſic̄dicit augꝰ. li. ꝯfeſ. Et ideo cū curacō directe fiat ꝑ ꝯtrariū ꝑ id curat̉ qd̓ animā aggrauatamſurſum ꝑ deuocōeꝫ eleuat. Et qm̄ corpꝰ qd̓ corrumpit̉ aggrauat aīam cū illud ſacͣmentumſit ad eleuādū aīaꝫ ꝑ deuocōnem in qua recipᵗvigorem quendā a quo ſemꝑ eſt delecio venialiū ſi ſint in aīa ⁊ ꝑ ꝯſequēs rep̄ſſio moleſtiaꝝorporaliū ſi expedit ip̄i aīe. hinc ē ꝙ illud ſacram̉tū pnͥʳ eſt ad curacōnē ⁊ alleuiacōeꝫ infirmitatis ſpūalis .ſ. pct̄i venialis. Et ꝑ accidēseſt ad curacōeꝫ ⁊ alleuiacōeꝫ infirmitatis corporalis qd̓āmō roborando aīam que regit corpushec bon̄. Hūc aūt effectū ſecūdariū cauſat ſemꝑet reſpectu cuiꝰ libet infirmitatis illud ſacͣmentum ſi digne ſuſcipiat̉ qn̄ expedit effectui pnͥopali ẜm rich̓. Sed obicit̉ quia ad remiſſioneꝫvenialiū ſufficit ſola pn̄ia interior quā haberepn̄t infirmi. ergo ſuꝑfluit remedīū huiꝰ ſacramenti. ℟º ſicut ꝑ ſacr̄m pn̄ie ex vi ſacramētiformat̉ attricō pͥus informis. ſic ex vi huiꝰ ſacramiti ꝯfortat̉ mens ad habendā pn̄iam ſufficientem delendi venialia que qn̄qꝫ an̄ huiꝰ ſacr̄iſuſcepcōem eſt tam debilis vt non ſufficiat pleſe remitte̓ ea. ꝑ huiꝰ etiaꝫ ſacr̄i ſuſcepcōneꝫ ꝑs
pene ꝓ venialibꝰ debite remittit̉ ſi digne ſuſcipiat̉. hec rich̓ ¶ Per quā virtuteꝫ habet hoc ſacramentū ſanare corꝑalē infirmitatē. ℟º vbiſciendū ꝙ ſcd̓ariꝰ effectꝰ huiꝰ ſacr̄i non ē cuiꝰlibet infirmitatis corꝑalis amocō. etiam ſi hoc expediret effectui pnͥcipali. ſed alleuiacō quā dupliciter cauſat. vno mō ſuꝑnaturalit̓. alio mōmediante oꝑe nature inqͣtū .ſ. alacritas mētisinterior nat̉aliter ꝑquandā redūdanciam operat̉ ad corꝑis meliorem diſpoſicōnem vel male diſpoſicōnis eius mitigacōnem. h̓ rich̓. ¶ Sꝫcū ibi fiant pl̓es vnctiones in qͣ vnctōe ꝯſiſtiteffectꝰ eius. ℟º ꝙ qn̄ ſūt actōnes ml̓te ad vnūeffectū ordinate vltima eſt formalis reſpectuoīm p̄cedenciū ⁊ agit in v̓tute eaꝝ. ⁊ ideo in vltima vnctōe infundit̉ gͣcia q̄ p̄bet effectum ſacramēti. hec tho. Vtꝝ hoc ſacr̄m ſit neceſſarium ad ſalutem. ℟º cū non detur vt dictū eſtꝯtra d̓fectus quibꝰ ſpūalis vita tollit̉ .ſ. ꝯtra originale ⁊ mortale. ſed contra defectus quibꝰhomo infirmat̉. puta contra veniale vel cōtrareliquias pn̄ie. Sicut tn̄ dicit̉ .2. ſen. di. 23. ſiſacͣmentū illud ex ꝯtemptu l̓ negligētia omittat̉ ꝑicl̓oſū eſt. hͦ tn̄ expone copulatiue n̄ diſiūctiue. non em̄ quelibet negligentia damnabilis eſt. ſed illa que ex ꝯtemptū ꝓcedit vel cōtemptū inducit. vn̄ idē ē de hoc ſacͣmento ⁊ eukariſti a. hec bon̄lytitꝭ vj.Equit̉ videre de 6º .ſ. de mīſtro hꝰ ſacͣm̄tiCirca qd̓ ſciendū ꝙ ꝯferre hoc ſacramentūꝯuenit ſolis p̄ſb̓ris. ꝟnde dicit̉ jac̓. q. inducatp̄ſb̓ros ⁊ orent ſuꝑ eum. ⁊ di. 95. p̄ſb̓ros illd̓.Racio huiꝰ eſt. quia cū huiꝰ ſacram̄ti materiaſit oleū ꝯſecratū non debet admīſtrari nec contingi niſi ab eo qui manꝰ habet ꝯſecratas ⁊ talis eſt p̄ſb̓r. et ideo nō extendit ſe ad om̄s. necetiā ad ſolos ep̄os. quia cū hoc ſit ſacramentūꝑiclitanciū qui non pn̄t adire prelatos ſꝫ magis ecōuerſo oporteret ml̓tos decede̓ ſuie hͦ ſacramento ſi a ſolis ep̄is dari deberet. ideo diſpōſuit ſpūſſanctus ꝙ daret̉ a p̄ſb̓ris etiam inferioribꝰ. pt̄ aūt infirmus inungi a p̄ſb̓ro p̄ſentevno clerico vel etiā a p̄ſb̓ro ſolo. exͣ de v̓. ſigͦ. q̄ſiuit. qd̓ intelligit bnͥ. ibidē in neceſſitate.Equit̉ videre de 4º .ſ. cui ꝯferri debet hocſacramentū ⁊ in qua ꝑte. ℟º ꝙ effectꝰ pnͥcipalis huiꝰ ſacramenti eſt venialiū remiſſio n̄quecūqꝫ ſed plena ⁊ ꝑfecta de ꝓximo introducens ad īcorruptibilē ſanitatē vite eterne q̄ remiſſio de lege cōi ſanis nō poteſt ꝯuenire. Eci deo hoc ſacramentū nulli dari debet ſano necetiā infirmo niſi ſic grauato ꝙ ꝓbabile ſit ſibimortē īminere de ꝓximo. quia tamē defectꝰ nature ex ſenio qͣi quedā infirmitas eſt. ideo etiāſenibus ex ſolo defectu nature ꝯſtitutis in periculo mortis hoc ſacramentū ꝯferri dꝫ. h̓ rich̓.¶ Vtꝝ hoc ſacramentū ꝯferri debeat furioẜ etamentibꝰ. ℟º ad effectū huiꝰ ſacramenti recipiēdū pl̓imū valet deuocō ſuſcipientis ⁊ ꝑſonalemeritū ꝯferentiū ⁊ gn̓ale meritū tociꝰ eccleſiequod patet ex hoc ꝙ forma huiꝰ ſacramēti habetur ꝑ modū dep̄cacōis. ⁊ ideo dari non debet