Tit xx.
mulier filiū ſuū ſpuriū diligent̓ induce̓ ex alijſhoneſtis cauſis vt he̓ditatē vero heredi dimittat. puta ꝙ fiat religioſꝰ vel clericꝰ. Et ſi ipſūan hoc inducere non potuerit laborare dꝫ qͣntūpoteſt ad reſtituendū vero heredi. hec ſcō. Nōramen tenet̉ reſtituere equalens toti hereditatiqꝛ ml̓tū diſtat inter habere ⁊ ꝓpe eē. Ille āt nūquā habuit hereditateꝫ licec fuerit ꝓpe hr̄e ẜmiuſticiā. ⁊ ideo minꝰ qͣm equalens ſufficit reſtituere. Illud aūt minus determinet̉ ad arbitriūboni viri ẜm ſco. ⁊ rich̓. ¶ Sꝫ nūqͥd tenet̉ tl̓is ꝓles de ꝯſumptis bona fide. ℟º puto ꝙ non ar.c. de rei ven. certū eſt. mulier tn̄ tenetur ſcd̓mbij. ⁊ hoſ ¶ Pone ꝙ vir non habeat aliquos ꝯeos qui ſibi ſuccedere debeāt ab inteſtato. ℟ nichilominꝰ peccat .ſ. impediendo ne libere faciat teſtamentū. C. ſiquis aliquem teſtarohibuerit. l. i. ⁊. 2. ẜmbij. Debet etiam deſuo ſi poteſt vſqꝫ ad ꝯpenſacōnem ſufficientemerogare pauꝑibus ꝓ anima viri de ꝯſilio ꝯfeſſoris ẜm hoſt̓. Item dicit jnnoc̓. exͣ de pe. ⁊ re. officii. ꝙ talis mulier ſatiſfaciet illis quibꝰ veriſiniliter credit̉ ꝙ ſua reliquiſſet. vl̓ ſi neſcit̉ hociupibꝰ eroget. dicit etiā ideꝫ ibidē ꝙͣſi mulierilla nō haberet vnde recōpenſaret ⁊ haberet ꝓbationes per quas ſucceſſores a dāno releuarepoſſet. eas adducere deberet. niſi ex hoc gͣue malū īmineret. jntellige tamen ꝙ talis mulier qͣndiu eſt in mortali nec deponit animū peccandinon valet talis pn̄ia ſibi. ad pn̄iaꝫ tn̄ debet admitti. ſꝫ eſt dicendū ei ꝙ nō eſt fructuoſa ſibiquo ad vitam eternā. hͨ ī glo. ſuꝑ d. c. officijDe indulgencijs. ti. 40ꝰ.Onſequēter ꝯſiderandū eſt de indulgencijs. Et pͥmo vtꝝ valeāt. 2º qͣntū valea̓t. 3º a qͦ fieri debea̓t. 4º quāde cauſa fieri debeant. qͦ quibꝰ valeāt. Primoigit̉ qͥrit̉. Vtꝝ īdulgentie valeā̓t aliquid. ℟ºꝙ ſic alias eccl̓ia vl̓is erraret qd̓ impiū eſſꝫ dicere. valēt āt ad remiſſionē pene reſidue pꝰ cōtritionē ꝯfeſſiōeꝫ ⁊ abſolutionē ſū ſit īiūcta ſūnon. Fit aūt hec remiſſio n̄ ſimplicit̓ ꝯdonandoſed aliūde ſoluendo ⁊ qͣi ꝯpenſando .ſ. de theſauro eccl̓ie qui ſicut dictum eſt ſupͣ ītegratur extribꝰ .ſ. ex merito fidei caritatis tociꝰ eccl̓ie ⁊ exmerito ſuꝑerogacōnis viroꝝ ꝑfectoꝝ ⁊ ex abūdanti merito paſſionis xp̄i quia etſi in ſacram̄tis oꝑetur non tam̄ eius efficacia in eis includitur. ſed ſua infinitate efficaciā ſacr̄oꝝ exceditPredicta eīꝫ merita non ſūt alicuiꝰ vel aliqͦrūdetermīate ſꝫ ſt̄ ꝯīa toti eccl̓ie. Opera enim meritoria que ſancti fecerūt ad honorē dei ⁊ vtilitatem eccl̓ie in cōi cōia ſt̄. Ea aūt que ſt̄ cōia niltitudini diſtribuūtur ſingul̓ de ml̓titudine ſecūdū arbitriū eius qui multitudini p̄eſt ⁊ ideopͥlatus eccl̓ie qui habet claues theſauri p̄dictip̄t̄ ꝓ dei honorē ⁊ eccl̓ie vtilitate de ipſo theſauro tribuere qn̄ videt expedire. vn̄ ſic̄ aliqͥs conſequeret̉ remiſſionē pene ſi aliꝰ ꝓ eo ſatiſfeciſſet. ita etiā ꝯſequit̉ ſi ei ſatiſfactō alteriꝰ per eūqui pot̄ diſtribuat̉. Quatuor tn̄ requirunt̉ adhoc vt indulgentie valeant duo ex ꝑte dantis
ſcꝫ autoritas ⁊ cauſa rōnabilis .ſ. eccl̓ie vtilitas. Et duo ex ꝑte recipientis. vnū ꝑtinet ad r̓mocōeꝫ cauſe ꝓhibentis .ſ. cū ꝯfeſſione ꝯtritio.alteꝝ ad collacōeꝫ cauſe diſponentis .ſ. fidei deuocō cum effectu in forma indulgentie determinato ¶ Ad hoc nota ꝙ bonū vniꝰ cōicaturalteri dupl̓r. vno mō ꝑ caritatē ⁊ ſic etiā ſine īdulgentia ē aliquis ꝑticeps bonoꝝ oīm que fiūtſi ſit in caritate. Alio mō ꝑ intencōnē faciētis⁊ ſic ꝑ indulgentias ſi aſſit legitum a cā pt̄ eiusintencō qui oꝑatus eſt ꝓ vtilitate eccl̓ie ad iſtūcontinuari ⁊ ꝑ ꝯſequēs eius oꝑacō ſatiſ factoria ad eū applicari. hec tho.rti ijEquit̉ videre de 2º .ſ. qͣntū valeāt indulgentie. Et circa hoc querunt̉ pl̓a .ſ. Vtrūvaleant qͣntū ſonant. ℟º circa hoc diuerſi diu̓ſa dixerūt. Nam circa indulgentias eſt qͣtuorꝯſiderare .ſ. internā ſuſcipientis deuocōem. datiexterioris qͣntitatē. cauſam que mouet dantē⁊ indulgentie certā̓ qͣntitatē. Quidā ergo dic̄tꝙ indulgentie valent ſcd̓m menſurā deuocōisſuſcipiētis ⁊ ſcd̓m ꝙ ineruit eas ſibi valere ⁊ n̄qͣntū ſonant. Alij dicūt ꝙ valent ſcd̓m menſuram acceſſus ad cauſam. vn̄ qn̄ dant̉ pro fabrica eccl̓ie qui magis ſubuenit ẜm ſuā facl̓tatem plus habet. Alij dicunt indiſtincte ꝙ valent tātum qͣntum ſonāt ⁊ tātum valēt ml̓tūdanti qͣntū paꝝ danti. ⁊ tm̄ de ꝓpe veniēti qͣntum de longe. ⁊ videt̉ pͥma opi. eſſe ray. ſecūdabon̄. tercia tho. Sed alijs nō placet nec prima.quia tūc etiā ſine dato exteriori valerent īdulgētie. Nec ſcd̓a qꝛ tūc eſſet pociꝰ quedaꝫ ꝯmutacō qͣm īdulgētia. Nec t̓cia qꝛ iᵈ hoībus nonp̄dicat̉. vnde eccl̓ia eos deciꝑe videret̉. qͣrta etiāvidet̉ irrōnabilis. ideo alij dicūt ꝙ valent tm̄qͣntū ſonant non tn̄ equaliter ſed plus ul̓ minus ſcd̓m ꝙ hō ſe diſponit ad eas maiori velminori feruore. labore. dati qͣntitate. vnde qn̄ꝫduoꝝ equaliter diuītū quoꝝ vnꝰ dat̓ vnū denariū ⁊ aliꝰ. 10. ille qui minꝰ dat obtinet r̓miſſioneꝫ pene vniꝰ anni ſicut ille qui plus dat. necꝓpter hoc oportet ꝙ tm̄ remittat̉ vni de pena adeo taxata qͣꝫtū alij quia pn̄ia vniꝰ anni ī hacvita non tantum valet illi qui eaꝫ facit ex minori caritatis feruore ⁊ remiſſam ſicut illi quieam facit ex maiori ⁊ aſꝑam. Cum aūt diciturin forma īdulgentie quēlibꝫ dantem el̓iam ſuāꝓ tali facto remiſſionē habere pene vniꝰ anni.ſic intelligendū eſt ꝙ habeat remiſſionē tantēpene a deo taxate qͣnta remitteret̉ ei ꝓ penitētia vniꝰ āni quaꝫ face̓t in hac vita. Cum gͦilli qui plꝰ dat ex maiori feruore rn̄deat ānusefficacōris pn̄ie qͣm illi qui minꝰ. plus ſibi remittit̉ de pena a deo taxata qͣm alij. ⁊ tn̄ cuilibet valet vnū annū pn̄ie in hac vita. Alijs videtur dicendū ꝙ quo ad remiſſionē extenſiōispene pares ſunt ille qui minus dat ⁊ qui plusoat ſcd̓m ꝙ ꝯtinet̉ in forma indulgentie. Sedquo ad remiſſionē intencōis pene ⁊ qūo ad diſpoſicōeꝫ ſui ad recipiendū augmentū gr̄e inipares ſūt quia de iſtis duobꝰ plus conſequiturille qui plus dat. niſi in caſu in quo datū vniꝰ