Lib Qutus.Titꝭ. iiijv
actus qui ſufficit ad meritū de ꝯgruo. ſꝫ ſufficitvolūtaria recepcō ſacr̄i pn̄ie ſine fictōe .i. cū intentōe ſuſcipiēdi qd̓ cōfert ecc̄ia ⁊ ſine obice peccati moͣrlis. tūc em̄ recipit effectū ſacr̄i pn̄ie etgr̄aꝫ pn̄iale̓ ⁊ hoc nō ex merito ſic̄ ī pͥma via ſꝫex ꝑacto dei aſſiſtentis ſuo ſacr̄o ad illū effectūad quē inſtituit ip̄m ⁊ hoc ī vltimo inſtanti ꝓlacōnis verboꝝ abſolucōis. Alias nō appareretquō ſacr̄m pn̄ie eſt ſcd̓a tabula. ſi nūqͣm ꝑ ill̉vt eſt ſacr̄m recuꝑari poſſit gr̄a. ſed tātū ꝑ attricōnē tanqͣm ꝑ diſpoſicōneꝫ p̄uiā ⁊ ꝑ cōtricōꝫtanqͣm ꝑ diſpoſicōne cōpletiuā. Ad hͦ eſt etiaꝫqd̓ dicit̉. qᵗ. 26. ⁊ Ioh̓. 20. qͦꝝ remiſeritis pct̄a.⁊cͣ. ¶ Sꝫ obicit̉ illud qd̓ dicit augꝰ ſuꝑ illꝰ psͣ. dixi ꝯfitebor adu̓ſum me iniuſticia meā dn̄o. ⁊cͣ.Nō inqͥt ꝓnūciat ſed ꝓmittit ſe ꝓnūciatuꝝ etdeꝰ dimittit. ℟º ꝙ ex hoc nō ſequit̉ ꝙ ꝑ ſacr̄mpn̄ie nō dimittat̉ pct̄m. qꝛ ſi illa alia dimiſſioqn̄qꝫ nō aſſit. non tn̄ deficit hec q̄ minꝰ reqͥritſcꝫ intencōnē recipiendi ſacr̄m ſine obice cōtraeiꝰ effectū. hec ſcotus. ¶ Vtꝝ pn̄ia reqͥrat̉ neceſſario ad delecōeꝫ pct̄i mortalis. ℟º hic ſcd̓mſcotū. Ad maiorem tn̄ intelligentiā videndū ēvtꝝ ī pct̄ore ceſſante oī actu pct̄i mortal̓ maneat aliqͥd a qͦ dicat̉ pct̄or. qꝛ ſi nichil maneatvidet̉ ꝙ ꝑ pn̄iaꝫ nichil deleri poſſit ¶ Circa hocergo ſciēdū ẜm eūdeꝫ ꝙ nō manet in eo aliquidreale abſolutū vel reſpectm̄ poſitm̄ l̓ pͥuatiuūa qͦ dicat̉ pct̄or. quia ſi dicat̉ mane̓ aliquid derelictū ab actu pct̄i illud non eſt formaliter pct̄ꝫquia pt̄ eſſe in iuſtificato. ſicut hītꝰ vicōſus vl̓diſpoſicō ad illū manet ī iuſtificato ſubito. qd̓patet. quia in priº eſt ꝓnus ad exequēdū inclinacōnē illiꝰ hītus vicōſi. ſed pugnādo contraeū meret̉ ⁊ acquirit habitū ꝯtrariū. Manet aūttm̄ quedā relacō rōnis inqͣntū eſt obiectū ītellectus vel volūtatis dei. qꝛ poſtqͣm qͥs pct̄m cōmiſit intellectꝰ dei p̄uidet ⁊ volūtas eiꝰ ordīateū ad penā correſpōdentē pct̄o ꝓ omī tꝑe donecpena debita ſit ſoluta. Predicta aūt relacō racionis .ſ. ordinacō ad penā ꝓut eſt diſcōueniens aīe dicit̉ macula eiꝰ. ſcd̓m vero ꝙ eſt formalit̓ obligacō ad illā penam dicit̉ reatꝰ. ẜmaūt ꝙ ē actꝰ volūtatis diuine dicit̉ offenſa. Indeo em̄ iraſci vel offendi nichil aliud ē qͣꝫ vellevīdicare pena tali. His viſis dicendū eſt ad q̄ſtionē pnͥcipalem. ꝙ illud qd̓ dictū eſt remane̓in pct̄ore poſt actū peccati deleri pt̄. Et qn̄qꝫ deletur ẜm illud ſimboli remiſſionem pct̄oꝝ .i.deꝰ eſt remiſſiuꝰ pct̄oꝝ et qn̄qꝫ remittens pct̄aNō remittit aūt deꝰ ſine pena vel aliquo equiualente in acceptatōe ſua. qꝛ ꝑ qd̓cūqꝫ pct̄m offendit̉ deꝰ. offenſa aūt eiꝰ vel ira vt dictū eſt.eſt eiꝰ velle vīdicare vel aliquid ſufficiēs ad placandū exigere. ergo q̄cūqꝫ pct̄o poſito deꝰ vultvindicare ſe de peccāte hͦ aūt ē velle punire ergo ad delecōnē pct̄i requirit̉ aliqͣ punicō vl̓ aliquid equalēs in acceptacōe d̓ina. Non tamenꝑ qͣmcūqꝫ punicōnem delet̉ pct̄m. ſed ꝑ aliqͣmdelet̉ ꝑ aliquam nō. vt patet de pena damnatoꝝet de illa pena que ſtatim ſequit̉ culpam ſcd̓millud augͥ. liº confeſſionum. Iuſſiſti dn̄e ⁊ ita
eſt vt pena ſit ſibi quiſqꝫ pct̄or. Int̓ punicōneꝫaūt q̄ pct̄m delet ⁊ punicōnē quā nō delet̉ noneſt aliqͣ dr̄a ita ꝓbabilis ſic̄ dr̄a volūtarij ⁊ inuolūtarij. tū quia punicō damnatoꝝ per quapct̄m nō delet̉ longe maior eſt punicōe viatoris ꝑ quā peccatū delet̉. ꝑ qd̓ patet ꝙ magis etminꝰ non facit differentiā int̓ punicōnē delentem pct̄m ⁊ nō delentem. tū quia videmꝰ in offenſis ꝙ pena vel diſplicentia volūtaria placatoffenſū. nō aūt oīno inuolūtaria ⁊ cū murmure accepta. Igit̉ rōnabile eſt ſi ꝑ aliquā penā deleri hēat offenſa ⁊ ꝑ aliquā non. ꝙ pena volūtaria regularit̓ requirat̉ ad delecōeꝫ pct̄i. Ex pͥdictis igit̉ patet ꝙ ad delecōneꝫ pct̄i mortal̓ pꝰbapti ſmū cōmiſſi requiritur punitō volūtariavel volūtas punicōnis. et pꝯn̄s penitentia ſn̄qua neutꝝ illoꝝ eſſe pt̄ pn̄ia actualis .i. actuspenitendi indiſtincte accipiendo actū penitēdiad quēlibet actum ſupͣdictoꝝ. Intellige tn̄ ꝙ addelecōnem peccati non requirit̉ ſimplicit̓ neceſſario actꝰ penitendi quia deꝰ poſſet ſi vellet remitte̓ pct̄m ſine oī actu eiꝰ cui remittit. poſſetetiā remitte̓ ꝑ aliquē motū feruentē dilectōnisī deū ſine qͦcūqꝫ p̄dictoꝝ quatuor actuū ſb̓ ꝓp̓arōe puta in actu feruoris ad martiriū ſtatī ſuſtinendū vbi forte non eſſet cogitacō d̓ quolibꝫpct̄o pͥus ꝯmiſſo. nec ꝑꝯn̄s aliquis illoꝝ actuūet hͦ formaliʳ̓ licet v̓tualiter in illo motū eſſꝫactꝰ penitendi 2º mō. Et ideo ſupͣdictum eſt ꝙactꝰ penitēdi regl̓arit̓ requirit̉ ad hoc vt pct̄mmortale deleat̉. qꝛ regl̓ariter dicit̉ fieri iᵈ qd̓ fitẜm regl̓as det̓minatas a ſapīa d̓ina. quaꝝ vnaeſt ꝙ pct̄m ꝯmiſſū non deleat̉ ſine diſplicentiaeiꝰ ad quā reduci pn̄t alij tres actus penitēdi.¶ Vtꝝ ꝑ pn̄iami poſſit vnū pct̄m mortale r̓mitti ſine alio. ℟º ꝙ non qꝛ eſſet ꝯͣ ꝑfectōnemmīe dei cuiꝰ ꝑfecta ſūt oꝑa vt dicit̉ deutro. ꝝVn̄ cuiꝰ miẜet̉ totalit̓ miſeret̉. et hoc eſt qd̓ dic̓augꝰ in liº de pn̓ia. ⁊ habet̉ de pe. di. 3. §. jtemvbi dicit̉ ꝙ quedā impietas infidelitatis eſt abillo qui iuſtꝰ eſt dimidiā ſꝑare veniā ¶ Vtrūremiſſa culpa ꝑ pn̄iam remaneat reatꝰ. ℟º ꝙpt̄ remane̓. ſic̄ em̄ qui homīeꝫ ita ⁊ qui deū offedit dū plicit̓ peccat. quia ꝯͣ equalitatē amicicieinqͣntū affeccū debitū nō impendit. ⁊ ꝯͣ equalitatem iuſticie inqͣntū illi rē vel honorē vl̓ obſeqͥum ſb̓trahit. oportet ergo vtꝝqꝫ reſtitue̓.Et qꝛ reſtituta amicicia non ſtatim reſtituiturres ablata. ideo pꝰ remiſſionē culpe remanetreatꝰ pene ſatiſfactorie. h̓ tho. ¶ Vtꝝ remiſſaculpa mortali tollant̉ onīs reliquie pct̄i. ℟ºꝙ n̄ oportet. Nam pct̄m mortale ex ꝑte ꝯu̓ſionis inordinate ad bonū ꝯmutabile qͣndam diſpōſicōeꝫ cauſat in aīa vel etiā hītū ſi actus frequēter iteret̉. ſicut aūt dictū eſt culpa mortal̓pct̄i remittit̉ inqͣntū tollit̉ ꝑ gr̄am auerſio metis a deo. ſublato aūt eo qd̓ eſt ex ꝑte auerſionisnichiloīnꝰ remane̓ pt̄ illud qd̓ eſt ex ꝑte ꝯu̓ſionis īordinate. cū hanc ꝯtingat eſſe ſine illa vtpͥus dictū eſt. Et ideo nichil ꝓhibet qṅ remiſſa culpa remaneāt diſpoſicōes ex p̄cedētibꝰ actibus cauſate que dn̄r reliqͥe pct̄i. remanent en