Liber SetundusUiti. lv.

Si autē ſit mulier virgo nubilis aliquatenuſplꝰ hr̄e debet de ornatu. qui tn̄ nō ꝓuocꝫ ad libidīeꝫ ſꝫ hēat ī ſe decentiā muliebrē. vn̄ auꝰ. adpoſſidoniū. nolo vt de ornamētis ꝓpͥaꝫ hēas ī ꝓhibendo ſmīaꝫ. nͥ in eas q̄ neqꝫ ꝯiugate ſūt neqꝫꝯiugij capaces q̄ cogitare debēt qūo placea̓t deoQd̓ aūt dic̄ ciprianꝰ li. de hītu v̓ginū. manꝰ domini īfirmāt. qui illd̓ qd̓ ip̄e formauit reformare ꝯtēdūt .ſ. adhibēdo aliqͥd qͦ pulcriores videant̉. loqͥt̉ ī caū quo fit h̓ ꝓpt̓ laſciuiā l̓ ī dei cōtēptum. tunc em̄ eſt peccatū mortale. ⁊ eod̓ mōdebent intelligi ſimiles autoritates. Nota tn̄ ꝙaliud eſt fingere non habitam pulcritudinemaliud eſt tegere turpitudinem ex aliqua cā prouenientē. hoc enim licet. hec tho. et alex. an.Vtꝝ femīs liceat vti veſte virili vel viris veſte muliebri. ℟º hoc eſt de ſe vicioſum quia vtdictum eſt ſupra. cultus exterior competere debꝫꝯditioni ꝑſone ẜm ꝯmunem ꝯſuetudinē. ⁊ p̄cipue qꝛ h̓ poteſt eſſe cā laſciuie et ſpecialiter ꝓhibetur deutrononiij. 22. quia gentiles vtebanturtali habitus mutatione ad ſuꝑſtitionem ydolatrie. poteſt tn̄ hoc quandoqꝫ licite fieri ꝓpter aliquam neceſſitatem. Qd̓ aūt dicit rabanꝰ ꝙ cōtra naturā eſt viꝝ muliebria facere. Exponeẜm alex. contra naturā .i. contra nature decentiā ¶ Quid de artificibꝰ huiōi ornamentoꝝ ℟ºmuliereſ vt viſū eſt ſupͣ licite ſe poſſunt ornarevel vt ꝯſeruēt decentiā ſui ſtatꝰ vel etiam aliqͥdſuꝑaddere vt placeāt viris ſuis. Et ideo artifices talium non peccant in vſu talis artis niſiforte inueniendo aliqua ſuperflua et curioſa.De fide et articulis eius titu¶lus. qxjꝰ.¶ Itheologicis et vicijs eiꝰ oppoītis. dircaOnſequenter ꝯſiderandū eſt d̓ v̓tutibꝰqd̓ ſciendū ꝙ virtutes theologice ſunttres ẜm illd̓. i. coꝝ. 13. Nūc aūt manent fidesſpes caritas tria hec. cꝰ rō eſt qꝛ deus eſt obiectūcꝰ libet v̓tutis theologice. Deꝰ at̄ n̄ poteſt eſſe obiectū virtutis niſi ſub ratione ſūmi veri vl̓ ſūmi ardui. vel ſūmi boī. pͥmo modo eſt obiectuꝫfidei. ſcd̓o ſpei. tercio caritatis. ꝑ fidem em̄ vnit̉rationalis cum deo. ꝑ ſpem iraſcibilis. ꝑ caritatem cōcupiſcibilis. ꝑ quas tres potentias ſumꝰvnibiles cū deo Dicunt̉ aūt he tres v̓tutes theologice. tum quia deū hn̄t ꝓ obiecto īquātum ꝑeas recte ordīamur in deū. tū qꝛ ſola dei reuelatione in ſacra ſcriptura tradunt̉ Haꝝ autē triūvirtutum prima eſt fides vt patꝫ in premiſſaautoritate. ⁊ ideo pͥmo dicendum eſt de ea ⁊ d̓vicijs ſibi oppoſitis. De fide aūt pͥmo dicenduꝫeſt quid ſit. 2º de eius obiecto qd̓ eſt credibile. t̓cio de eius actu. 4º de eius (b̓iecto Circa pͥmūſciendū ꝙ fides ẜm apl̓m ad heb̓. 11. eſt ſubſtantia reꝝ ſperandaꝝ argumentū non apparentiū.Dicit̉ aūt fides ſb̓a reꝝ ſperandaꝝ methaforice. quia ſicut ſubſtātia eſt ſubiectū oīm accidētium ⁊ cā exiſtentie eoꝝ ſic fides eſt totiꝰ ſpūal̓ edificij fundamentū et diſpoſitio qua res ſperandeiam aliquo modo exiſtūt in nobis ⁊ exiſtēt infuturo realiter. Et qꝛ hoc eſſe non poſſet niſi ꝑ

habitū bonum ideo in hoc implicite continet̉ ꝙfides eſt habitꝰ bonus. quia etiā argumētumemaīfeſtatm̄. intellectuſ at̄ eſt maīfeſtatōis ſb̓iectū. Ideo cū dr̄ fides eſt argumētū implicaturꝙ fides eſt manifeſtatiua ⁊ ꝙ intellectus eſt eiꝰſubiectū. Res aūt non apparentes ſciliꝫ ꝑ aliqͥdexiſtens infra facultatem rationis naturalis ſtfidei obiectum. res autem ſperande ſūt eius finis. cum ergo dicit̉ fides eſt ſubſtantia ⁊cͣ. ſēſeſt. fides eſt habitus bonus totiꝰ edificij ſpiritualis fundamentum exiſtens ad res ſperandasordinatus. manifeſtatuꝰ veritatis tranſcendētis facultateꝫ noſtre ꝯgnitionis naturalis. Eſtergo fides habitus virtuoſus. ⁊ quideꝫ ſi ſit fixmata eſt ſimpliciter virtus. quia oīa ꝯueniurſibi que reqͥrunt̉ adplenū eſſe virtutis qꝛ ⁊ habentem et actū credendi ꝑficit et ꝑ eā ip̄e actꝰ refert̉ debito modo in finem vltimū. fides auinformis h̓ non facit ⁊ ideo non eſt ꝓprie v̓tuspoteſt tn̄ large dici v̓tꝰ ꝓut virtꝰ dicit̉ qͥcūqꝫhabitꝰ determinans potentiam ad aliquē actureſpectu obiecti debiti ẜm rich̓. Om̄es alie diffinitiones a p̄dicta ſūt explicationes diffinitinis p̄dicte. Qd̓ em̄ dicit auꝰ. ꝙ fides eſt virtusqūa credunt̉ que non vident̉ eſt idem cum eoqd̓ ibi dicit̉ argumentum non apparentiū ⁊ id̓eſſet facile videre de diffinitionibus alijs. Diſtinguit̉ autem fides ꝑ hoc ꝙ dicit̉ argumentab opīone ſuſpitione et dubitatione. ꝑ que intellectꝰ non adheret firmiter ad aliqͥd. Per h̓ v̓oꝙ dicit̉ non apparentiū diſtinguit̉ a ſcīa ⁊ ītellectu ꝑ que fit aliquid apparēs. ꝑ hoc ꝙ diciturſubſtantia ſperandaꝝ reꝝ diſtinguit̉ virtꝰ fidesa fide ꝯmuniter ſūpta que non ordinat̉ ad beatitudinem ſperatam. et ſic fides ꝑ ea que ponūtin diffinitione apl̓i diſtinguit̉ ab oībꝰ alijs q̄ ꝑcinent ad intellectum. ¶ Nota inſuꝑ ꝙ argimentum ꝓprie dicit̉ mediū in cuiꝰ virtute cōtinet̉ totus ꝓceſſus argumentatioīs. vnde dicitboedius. 2. topi. ꝙ argumentatio eſt argumerꝑ orationem explicatio. Et inde trāſlatū eſt nōmen argumenti ad omnē breuē p̄libatiōꝫ narradoꝝ. ⁊ ſic breues ꝓlogi in epl̓as pauli dicuntiargumenta. Et inde vlteriꝰ trāſlatū eſt adoēlumen intellectus manifeſtatm̄ veritatis pͥuscognite. ⁊ hoc tercio modo fides dicit̉ argumētū ẜm rich̓. vel poteſt dici ꝙ argumentū ibi ſumit̉ ꝓ effectu argumenti ẜm tho. ꝑ argumēem̄ inducit̉ intellectꝰ hoīſ ad inherend̓ alicui vero. vnde ip̄a firma adheſio intellectus ad fideveritatē non apparentem dicit̉ h̓ argumentvnde alia litera hꝫ ꝯuictio. qꝛ ſcilicꝫ ꝑ d̓ina autoritatē ītellectꝰ credētis ꝯuincit̉ ad aſſētiēdū hūq̄ non videt.Artitꝭ nEquit̉ videre de ſcd̓o .ſ. de obiecto fidei duD ca qpͥ ſciēd iī ꝙ duplcx eſt qhi errij hri ſiiet cuiꝰ libet alteriꝰ habitꝰ cognitiui ſcilicet folmale ⁊ materiale. obiectum fidei formale eſtma veritas. nō em̄ fides de qua loqͥmur hic alſentit alicui vero. niſi inquātū eſt reuelatumdeo. vnde innitit̉ veritati pͥme ſiue d̓ine taqumedio. vnde dicit dyoniſuis. A. c. dedi. nō ij.