Liber ſeciuidus.Titꝭ xxix

ꝓphetaꝝ. Nec ſal̓on ꝓuer. 30. vbi a deo ꝯfortatus cōfitet̉ ſe eſſe ſtultiliſſimū hoc em̄ dicit ẜmhumanam reputationem quia ſcilicet mundana que hoīm ſapiētia querit ꝯtemnit Vtrūyronia ſit minꝰ peccatū qͣmiactantia. ℟º vtͣqꝛ mentit̉ vel verbis vel quibuſcūqꝫ exterioribꝰ ſignis circa id̓ .ſ. circa ꝯditionē ꝑſone. vnderatione materie ſue obiecti circa qd̓ ſūt. ſt̄ eqͣliapeccata ſꝫ vt pl̓imū iactantia ꝓcedit ex turpiori motiuo .ſ. ex appetitu lucri vel honoris. yroīavero ex hoc ꝙ fugit licet inordīate ꝑ elationē etquo ad illd̓ eſt grauius. Et ẜm hoc dr̓. .4. ethi.ꝙ iactantia eſt grauiꝰ peccatū yronia. Contingit tn̄ quandoqꝫ ꝙ hec mīora de ſe fingit ex aliomotiuo puta vt doloſe decipiat. et tūc yroniaeſt grauior. Et ſic dr̓̄ ecc̄. 14. eſt qui nequiter ſehumiliat. interiora autem eius plena ſunt do¶ De amicicia ⁊ adulatiōe ⁊ litigio titulus. 29ꝰ.Oſtea conſiderandū eſt de amicicia ⁊ d̓vicijs ſibi oppoſitis. Et primo de ipſaamicicia. 2º de adulatione. 3º d̓ litigio. hec eī duoopponunt̉ v̓tuti amicicie ¶ Circa pͥmū ſciendūꝙ ꝑ v̓tutē amicicie ordinat̉ hō ad alios hoīes incōi ꝯuerſatione tam in factis qͣm in dictis .ſ.vt ad quēlibet ſe habeat ẜm qd̓ decet. Dicituretiam hec virtus affabilitas cuiꝰ etiam actꝰ p̄cipit̉ ecc̓. 4. ꝯgregationi pauperum affabilem tefac. loquitur aūt ph̓us. 6. ethi. de duplici amicicia quaꝝ quelibet conſiſtit principaliter in affectu quo vnus diligit aliū. Et hec ꝯſequi pt̄ qͣꝫcūqꝫ virtutem quia quelibet v̓tus eſt cā aīcicie.quia bonum oībus eſt amabile. vt dicit dyoꝰ.e. c. de di. noībus Et ẜm h̓ dicit ph̓us. s. ethi.ꝙ amicicia ꝑfecta ē que eſt ꝓpter virtuteꝫ. queautem ꝑtineant ad hanc amiciciā infra dicet̉cum de caritate agetur. Alia vero ꝯſiſtit ī ſolisexterioribꝰ verbis vel factis Et h̓ non habet ꝑfectam amicicie rationē. ſꝫ quandā eius ſimilitudinem inquantū .ſ. quis decenter et delectabiliter ſe habet ad eos cum quibus conuerſat̉Non quidem ꝯuerſationem laſciuam quamvirtus cauet ſꝫ honeſtā ẜm iᵈ psͣ. ecce qͣꝫ boᵐ ⁊qͣꝫ io. habi. fra. in vnū. Qn̄qꝫ tn̄ ꝓpter aliqd̓ bonū ꝯſequens vel aliquod malū excludens nonrefugiet virtuoſus eos quibus conuiuit cont̓ſtare vt dicit̉. 4. ethi. ne .ſ. videat̉ eoꝝ peccatoꝯſētire ⁊ peccādi audaciā mīſtrare. n̄ ecc̄. A. filie tibi ſūt ẜua corpꝰ illaꝝ ⁊ nō on̄das faciemtuā hilarem ad illas.Alr. ij.Equit̉ videre de 2º .ſ. de adulatiōe. Circaquā querunt̉ pl̓a .ſ. quid eſt adulatio ℟ºẜm alex. an. adulatio eſt peccatū ex ẜmone vane laudis alicui exhibite intentiōe placendi St̄aūt qͣtuor differentie eiꝰ. vna eſt que boᵐ n̄ hītūattribuit. Scd̓a eſt que bonū habitū extollit plqmͣ ſit. Tercia eſt que malū nutrit laudandoet dicendo malū bonum. Quarta eſt que mannutrit diminuendo ip̄m. hec alex. angli.tꝝ adulatio ſit peccatū. ℟º ꝙ ſic aīciciaem̄ vbi oportet ꝓpter aliquod bonū ꝯſequendū

vel malū vitandū non veret̉ contriſtare vt ſupra dictū eſt ſi ergo aliquis in oībus velit ad d̓lectationē alteri loqui excedit modū in delectādo. et ideo peccat ꝑ exceſſum. Etſi facit hoc ex ītentione tantum delectandi dicit̉ placidus ẜmph̓m. ſi autem intentione alicꝰ lucri dicit̉ blanditor ſiue adulator. Cōmuniter tn̄ nomē adiilationis attribui ſolet oībus qui ſupͣ modū v̓tutis volūt alios verbi (vel factis delectari ī cōmuni conuerſatione ¶ Ad h̓ nota ꝙ contingit aliquem laudare et bene ⁊ male ſcꝫ ꝓut d̓bite circumſtantie vel ſeruant̉ vel p̄termittunt̉.ſi em̄ aliquis velit aliquem delectare laudandovt ex hoc eum conſolet̉ ne in tribulatione d̓ficiat vel etiam vt in bono ꝓficere ſtudeat alijs debitis circumſtantijs ſeruatis hoc pertinebit advirtutem amicicie. pertinebit autem ad adu̓lationem ſi velit aliquem laudare in quibꝰ noneſt laudandꝰ quia forte ſūt mala ẜm illd̓ psͣ.laudatur peccator in deſi. ani. ſ. ⁊cͣ. vel quia nōſūt certa ẜm illd̓. ecc̄. 27. ante ſermonē ne laudes virū. vel etiam ſi timeri poſſit ne humanalaus ad vanam gl̓am eum ꝓuocet ẜᵐ illd̓ ecc̄.11. ante mortem ne laudes hoīem. Similit̓ velle p lacere hoībus ꝓpter caritatē nutriendamet vt in eis ſpūaliter ꝓficere poſſit eſt laudabileꝙ aūt aliquis hoībus velit placere ꝓpter vanāgloriā vel ꝓpter lucꝝ vel etiā in malis h̓ eſſetpeccatū ẜᵐ iᵈ psͣ. dn̄s diſſipauit oſſa eoꝝ qͥ ho.placēt. hec tho. Vtꝝ adulatio ſit peccatummortale ℟º ẜm alex. an. multiplex eſt adulationis genꝰ. vnū eſt qd̓ dicit malū bonū fouendoſcꝫ peccatorem in peccato. ⁊ hoc eſt peccatū motale. Alias vero aliquis adulat̉ aut intendensalicui ꝓdeſſe ⁊ nulli obeſſe. ⁊ tunc eſt veniale.Aut alicui obeſſe licet alteri ꝓſit. ⁊ tunc ē mortale. videtur aūt hoc fieri ex libidine mortali.Si autem non obeſt nec ꝓdeſt ſed dei generat ꝯtemptum ꝓpter aſſiduitatem tunc eſt mortaleSi vero fiat ex libidine veīali vt cum quis laudat exſurreptione aliquem in bono aūt queꝫ d̓bet nec intentione placēdi ꝓpter ſe. tūc eſt veīale. Et de tali adulatione loquit̉ auꝰ. in can̄. numerans eaꝫ inter peccata minuta ¶ Eſto ꝙ aliquis ꝑ adulationē impetrauerit beneficiū nunquid reſignare tenet̉ ip̄m. ℟º ſuꝑh̓ diuerſi diuerſimode rn̄dent. videt̉ tn̄ ẜᵐ alex. an. ꝙ adulatio debeat ad munꝰ ab obſequio reduci. vndeſi ei in alio non ẜuiret indigne reciꝑet et reſignare deberet ſicut ille qui ſeruit de officio turpi. Officiū turpe dicit̉ ꝓprie cui eſt peccatū ānexū Et ad hoc facere videt̉ qd̓ dic̄ yſid̓ꝰ .ſ. ꝙ triaſūt munera quibus ꝑuertit̉ homo .ſ. fauor aīcicie. adulatio laudis. et munꝰ rei corporaliˢ. ¶Ad h̓ nota tria remedia contra adu̓lationemvnum intra nos .ſ. teſtimoniū bone conſciētieque ſemper de ſe minus eſtimat. Et in agendisſuis timet nequid reprehenſibile inueniatur.Reliqua duo ſūt extra nos. vnum ex parte hominis mali .ſ. detractio ne in bonis extollam̄.ſꝫ magis hūiliemur. Alteꝝ eſt arguitio boī nōſtri neqͥd ī boīs nr̄is rep̄henſibile inueīat̉. pͥmū