Titi. 3
rei aliene ꝑ fraudem de qua deutro. 25. vbidicit̉. non habebis in ſacculo diuerſa pondera⁊ ꝓhibicō rapīe. Ad octauū r̓ducit̉ ꝓhibicō falſi iuidicij de qua exo. 23. et ꝓhibicō mēdacij ⁊ ꝑiurij qͥ eciā reducit̉ ad ẜᵐ. et ſuſceptōis mēdacijet acceptioīs muneꝝ de qͥbꝰ habet̉ ibidē. qꝛ oīap̄dicta cooꝑant̉ ad corruptionē iudicij. Et ꝓhibicō detractōis de qͣ leuit̉. 19. vbi dr̄. nō eris criminator nec ſuſurro ī populis. Vtꝝ at̄ ſint aliqua que reducant̉ ad vltima duo p̄cepta infravidebit̉ cū de illis aget̉. Sic ergo patet ꝙ oīa p̄cepta moralia alia a decē p̄ceptis decalogi aūt ineis ꝯtinent̉ ſic̄ pnͥcipia in ꝯcl̓onibꝰ ſic̄ pͥmū pnͥcipiū legis nature et p̄ceptū de dilectōe dei et ꝓximi. aut r̓ducūt̉ ad ea ſic̄ ꝯcl̓ones ad pnͥcipiaEqͥt̉ videre de t̓cio ſcꝫ de mōtͣdēdi. x. p̄cepta Et circa hoc q̄runt̉ pl̓a. ſcꝫ vtꝝ mandata decalogi debuerīt tradi ꝑ modū obligacōiset p̄cepti. ℟º ꝙ ſic. rō huiꝰ eſt. tū qͥa deū d̓cebattū qꝛ nob̓ expediebat. deū vtiqꝫ decebat. qꝛ ī hiverb̓ decalogi ꝯſiſtit regula iuſticie ẜᵐ qd̓ dictatlumē rōis recte. et qm̄ deꝰ tanqͣꝫ iuſtꝰ debet eſſeemulator rectitudīs et iuſticie et in ſb̓ditis et īſeip̄o. hinc eſt ꝙ hoī legeſ iuſticie impoſuit ad ꝙͣip̄m obligauit vt nullo mō liceret ip̄m eas impune trāſgredi. Nob̓ etiā expediebat̉. Primoꝓpter glori ā augendā qꝛ glorioſiꝰ eſt hoī obtinere bt̄itudinē ꝑ merita qͣꝫ ſine meritis. et qm̄ cuꝫaliqͥd reddit̉ ex meritis qd̓āmodo homo qui meret̉ obligat ſibi r̓tributorē et magis decet hoīe:obligari deo qͣꝫ deū hoī. Hinc eſt ꝙ ad oꝑa ꝑ quecōtingebat mereri debuit homo ꝑ p̄cepta obligari vt dū obligatꝰ obediret et merito ꝓficerꝫ⁊ ad maiorē gr̄e cumulū ꝑueniret. Scd̓o ꝓpterpacē ꝯſeruandā que tm̄ bonū eſt ſic̄ dicit augꝰvt cūcta pacē appetāt. pax aūt ſeruari n̄ poteſtvbi homo vſurpat ſibi qd̓ eſt alienū. id̓o vt paxſeruaret̉ īter hoīes d̓buit d̓ꝰ mādata hoī tͣde̓ ī qͥbus obligaret̉ ne qd̓ eſt alienū ſibi vſurparet ſꝫredderet deo et ꝓximo qd̓ eis deberet. ne aliter faciendo iniuriā pacē frāgeret et frāgendo pacemip̄e in ſe pacē amitteret. ¶ Sꝫ obicit̉ ꝯtra predicta. qꝛ dr ro. Aº peccatum occaſiōe acceptamandatū oꝑatū eſt in me om̄eꝫ ꝯcupiſcētiā. ſꝫdeꝰ nichil imponere debet qd̓ augeat ꝯcupiſcētiā℟º ꝙ dictū apl̓i habet veritatē ſꝫ valde ꝑ accidens et occaſionaliter. ex hoc em̄ ꝙ ꝑ legē eratpeccati ꝯgnicō et tn̄ ꝑ ip̄am nō erat gratie collatio ꝯcupiſcētia nitēte in vetitū et hoīe ſcienter ꝑpetrante peccatū. occaſionaliter fieret ⁊ ip̄iꝰ cōcupiſcētie intēſio et peccati aggͣuacō. ſꝫ h̓ nonerat de pnͥcipali intētione ferētis mādata nͨ d̓ip̄oꝝ mādatoꝝ obligacōe. Nā deꝰ ſic t̓buit mādata obligatoria ꝙ ſꝑ fuit ꝓmptꝰ tribue̓ gr̄aaduitricē ad illa implēda. vn̄ ꝙ ꝑ mādatoruꝫobligacōꝫ augeret̉ ꝯcupiſcētia h̓ nō erat ex ip̄ismādatis ſꝫ pociꝰ ex negligētia et culpa hoīs. dominꝰ at̄ ꝓpter negligētiam hoīs non debuit dimitte̓ qͥn diligētiā circa ſalutē hoīs exercerꝫ.Vtꝝ modꝰ caritatis cadat ſub p̄cepto legis diuine. ℟º circa hoc fuerūt ꝯtrarie opiniōes. quidā em̄ dixerūt abſolute ꝙ omnino modꝰ carita
tis non cadit ſub p̄cepto quia ſi caderet ſequeretur ꝙ qͥcūqꝫ nō haberet caritatē peccaret mortaliter in oꝑe qd̓ facit quantūcūqꝫ ſit de gn̓e bonorū qd̓ eſt incōueniēs. Alij dicūt abſolute mod̓caritatis eſſe ſub p̄cepto. nec eē īpoſſibile ẜuarehoc p̄ceptū nō habēti caritatē qꝛ pt̄ ſe diſponeread hoc ꝙ ei caritas īfūdat̉. nec qn̄cūqꝫ aliqͥs nōhabēs caritatem facit aliqͥd de genere bonoruꝫpeccat mortaliter qꝛ hoc eſt p̄ceptū affirmatm̄.ſcꝫ vt ex caritate oꝑet̉ et nō obligat ꝓ ſꝑ ſꝫ ꝓtꝑe illo qūo aliqͥs habet caritatē. Vtriqꝫ aūt qn̄tū ad aliqͥd veꝝ dixerūt. Actꝰ em̄ caritatis dupliciter ꝯſiderari pt̄. vno mō ẜm ꝙ eſt qͥdā actꝰꝑ ſe. et ſic cadit ſub p̄cepto legis qd̓ de hoc ſpecialit̓ dat̉ ſcꝫ diliges dn̄m deū t. et diliges ꝓximuꝫtuū. et qͣntū ad hoc ſcd̓i veꝝ dixerūt. Alio modo ſcd̓m ꝙ eſt modꝰ aliaꝝ v̓tutū ⁊ ſcd̓ꝫ ꝙ actusaliaꝝ v̓tutū ordinant̉ ad caritatē q̄ eſt finiſ p̄cepti vt dr̓. 1. thi. 1. et ſic veꝝ dixerūt pͥmi .ſ. ꝙmodꝰ caritatis nō cadit ſub p̄cepto. hoc eſt dictū ꝙ in hoc p̄cepto honora patre tuū n̄ īcludit̉ꝙ pater ex caritate honoret̉ ſꝫ tm̄ ꝙ pat̓ honorēt̉. vnde qͥ honorat patrē licꝫ nō habeat caritateꝫnō eſt trāſgreſſor huiꝰ p̄cepti licꝫ ſit trāſgreſſorp̄cepti qd̓ eſt de actu caritatis ꝓpter qua traſgͦſſionē penā meret̉. Sic ergo qui honorat parentes tenet̉ ex caritate honorare nō ex vi huiꝰ p̄cepti qd̓ eſt honora parētes ſꝫ ex vi huiꝰ p̄cepti qd̓eſt diliges do. de. t. ex to. cor. t. Et hec duo p̄cepra affirmatīa nō obligātia ꝓ ſꝑ. pn̄t ꝓ diuerſis tꝑibꝰ obligare. et ita pt̄ ꝯtingere ꝙ aliq̓s īplēs hoc p̄ceptū de honoracōe parentū nō trāſgrediat̉ tūc p̄ceptū de omiſſiōe modi caritatis.Si ergo obiciat̉ ꝙ ſi modꝰ caritatis n̄ cadat ſb̓p̄cepto ergo aliqͥs īplere pt̄ p̄cepta legis ſn̄ caritate et ꝑ ꝯn̄s ſn̄ gr̄a q̄ caritati ſꝑ eſt adiuncta.Hic at̄ ē error pelagij vt pꝫ ꝑ augᵐ de hereſibꝰDicendū ꝙ nō pt̄ ẜuare oīa p̄cepta legis ṅ ẜuetp̄cepta caritatis qd̓ ſn̄ gr̄a nō fit et ideo pelagierrauit. Hec thomas.111Equitur videre de quarto .ſ. de debita obſeruatione. x. p̄ceptoꝝ. Circa qd̓ queriturvtrū dei p̄cepta merito ſint ſeruanda. ℟º ꝙſic et hoc patet primo ex parte dei cuiꝰ autoritate nulla ē maior. pͣs. tu ſolus altiſſimꝰ ſuꝑomnē terram. Ipſe em̄ eſt dominuſ noſter iurecreationis iure gubernationis et iure redemptionis. ideo merito tanquā ſubditi et ſerui eiusei obedire debemus vt ſcilicꝫ ip̄ius precepta diligenter obſeruēꝰ. act̄. i. obedire oportꝫ deo in agͦqͣꝫ homībus Propter quod dominꝰ recte pͥuſqͣꝫmandata ꝓponat p̄mittit exo. 20. ego ſū dn̄sdeus tuus qui eduxi te de terra egipti ⁊ d̓ domoſeruitutis. q. d. bn̄ poſſū vobis p̄ciꝑe et vos d̓betis michi obedire qꝛ ego ſū dn̄s deus tuꝰ ꝑ creationē qui eduxi te ⁊cͣ. ꝑ redemptionē ſcd̓m ſēſūſpūalem. Scd̓o ex ꝑte noſtri qꝛ obſeruatio eoruꝫeſt nob̓ fructuoſiſſīa. M9. ſi vis ad vitam ingredi ſerua in andata. et tranſgreſſio periculoſiſſima. pſalmiſta. Maledicti qui declinant amādatis tuis. maledc̄i qꝛ dicet̉ eis. Itē maledc̄iī ignē et̓nū. Cōſidera ꝙ poſuit nos deus inter