Liberquia ⁊ ipſe ſalucitor dixit. Ego veni nō vt faciā volūtatem meam. ſꝫeius qui miſit me. Et vtiqꝫ voluntus xp̄i nō erat ꝯtraria voluntatipris ſed ne qui venerat obediēciādoce nō inueniret̉ obedīes ſi ꝓpriq̄face̓t volūtateꝫ. Quanto ergo incgis nos nō iudicabimur in obedietes ſi ꝓpricis fatiamus volūtutesDeniqꝫ ſurapdictus paulꝰ exēplonob̓ ē qui obediētie ⁊ ſimplicitatismerito ī tātū ſpūaliū graꝝ culmeaiſcēdit vt multo plures et potēciores ꝑ ipſum dn̄s ꝙ ꝑ ſanctuꝫ Anthoniuꝫ facet. Et qm̄ ꝓ affluenciegrāꝝ multitudines ad eū ex oībꝰterre ꝑtibꝰ cōfluebāt ut curarent̉ab eo verens btūs Anthomus nemoleſtia multitudinis fatigaret̉ īinteriorē heremūquo cccedi facileab aliquo nō poſſet ꝯmanere eū fecit vt veniētes ineigis ipſe ſuſciperet Anthonius Si quos vero ip̄enō potuiſſet curare hos ad paulūtāꝙͣ ꝓlixiorē ſanitatū grāꝫ hn̄temmitteb at ⁊ ab illo curabant̉.¶ Qualiliter Paulus quēdaꝫ ſanauit rabiē paciētem.Antuꝫ aūt ſimplicitatis eiꝰfuiſſe apud deū fiduciaꝫ trodūt vt qͦdaꝫ tꝑe cū quidaꝫ rabieꝫpaciens in modū canis loniciret ōnē qui auſus fuiſſꝫ ad ſe accedereex ꝑductus fuiſſet ad eum inſiſtebat oracioni ut demonem qui euꝫprgebat fugeret Et cum mora fieret nec celer ſequeretur effectuſPrimusquaſi infantū more indignatus dixiſſe fertur ad dum Vere nō manducabo hodie ſi eū nō curaueris.Et ꝯtinuo qͣſi delicioſo dn̄o ſcitiſſectū ē q̄ deo ⁊ ſtatī curatꝰ ē rabidꝰ.¶ De Pycimone ⁊ alijs he̓mi eiꝰcultoribus. Ca. xxxiij.On autem in videtur dignūecium huiꝰ heremi hītatoe̓ˢque parcenio mari adiaicet et vicine eſt oppido qd̓ d̓r dyolcho ſilencio preterire in qua vidimꝰ cmimrubilē preſbiteꝝ noīe Pycimonētocius hūilitatis ⁊ benignitutis virū hn̄tem ecium reuelacōnū grāmDeniqꝫ quodaꝫ tꝑe cū domino ſacrificiū offerret vidit angelum deiſtantem iuxta altare ⁊ vniꝰ cuiuſqꝫ moncichoꝝ accedentiū ad altoeſcribētē noīa in libro quē tenebatin manibus quorūdam tamē nonſcribentem. Cunqꝫ diligent̓ obſeruaſſꝫ ſenior q̄ eēnt qͦꝝ noīa nō ſcripſiſſet poſtꝙͣ ſūt cōpleta miſteriovnūquēqꝫ eoꝝ ſeorſū vocans percūctait̉ quid eis ī occulto peccati fuiſſet admiſſum ⁊ inuenit ex confeſſione vniūiquēqꝫ eoruꝫ pecccti mortalis obnoxiuꝫ. Tunc hortar̉ eospnam cigere ⁊ ſemetipſum cū eisante dn̄m ꝓſternens die ac noctetꝙͣ ipē in eoꝝ pctīs eſſꝫ obnoxiꝰflebat et tum diu permāſit cū eisin penitenciā et lacrimis donec iterum videret eundem angelū ſtātē⁊ ſcribētē cccedētiū noīa ⁊ poſtecꝙͣ omnium ſcripſit tūc eciqꝫ illos