Libetradidit ſpiritū Et ꝯtinuo videntitibꝰ ipſis ab angelis ſuſcipit̉ aīaeius etqꝫ ad celos fertur ita vt vocē angeloꝝ audirēt eciā ipſi qͥbuſvnai cum angelis aīa eius abſcēdēs deū collaudobat.¶ De alio Ammone quam a deogrāꝫ meruerit. Ca. xxxi.Idimus aūt in thebgido ec⁊ aliū virū nomine Ammonē patre triū milium circiter mōnachoꝝ qui tabenenſi appellant̉ingentis obſtinencie viros quibꝰvſus eſt indiū collobijs qͣſi ſaiccislineis ⁊ pelle ꝯfecta e collo poſt tergū ⁊ latus deſcēdētē ꝯtegi. cūculliꝰeciā caput oꝑire ⁊ moxime cuꝫ adcibū ventū fuerit; eiſqꝫ eciā facieꝫvelcire ne alius aliū parcius cibūſumētē deprehendait. Eſt aūt eisin capiēdo cibū ſūmū ſilenciuꝫ itout ne putet̉ eē in eo loco aliqͥs hoīnum vbi ſedent ad menſas Et omnis eoꝝ conuerſacō ita eſt in multitudine poſito quaſi eſſent in ſolitudine duꝫ ita lctet vniuſcuiuſqꝫabſtinēcio ut ob alio deprehēdi n̄poſſit Sedēt ergo ad mēſam cōtinētes ineigis ꝙͣ ſumētes cibum utnec defuiſſe menſis nec tamen ventri ſatiſfeciſſe videātur. Nuior qͣppe eſt continencie virtus abſtinere que in oculis hobentur et in monibus.¶ Deſcripcio ſimplicitatis bectiPauli ſimplicis.Capitulum. xxjPrimusVit qͥdam inter diſcipuloeAnthonij Paulus noīe cognomēto ſimplex. Hic iniciuꝫ ꝯu̓ſacōis ſue hmōi hobuit. Cum vxorēſuā oculis ſuiꝰ cū adultero cubātēvidiſſꝫ nulli qͥcꝙͣ dicens egreſſuseſt domū ⁊ meſticia aī tactus ī heremū ſemetipſum dedit Vbi cū anxius oberrarat ad monaſteriumꝑuenit Anthonij ibiqꝫ ex cimemtrite loci ⁊ oportunitate conſiliū cāpit. Cūqꝫ adiſſet Anthoniū ut iterab eo ſalutis inquireret; ille intuens hoīem ſimplicis nature eſſe reſpondit ei demū eum poſſe ſalugriſi hijs que a ſe dicerentur obedirꝫTūc ille omnia quecūqꝫ ſibi preciꝑet ſe facturū eē ſpōpondit Ut ergo ꝓmiſſionē eius ꝓbarꝫ Anthomus an̄ fores celle ſtanti dixit. h̓inqͥt expecto me orās donec egredicir. Et ingreſſus Anthoniꝰ manſit intrinſecus ꝑ totā diē ⁊ ꝑ totaꝫnoctē. Per feneſtram tamē ex occulto frequencius reſpiciens videbat eum indeſinenter orātē et iuꝙͣ penitus moueri ſꝫ ſtue̓ in eſtu diei ⁊ rore noctis ⁊ ita eē mādati memorē ut ne paꝝ qͥdē loco moue̓t̉.Egreſſus āt die poſtera Anthomius inſtrue̓ eū et doce̓ de ſingulis cepit qūo oꝑe inqiuū ſolitudinē ſoloret̉ ⁊ digitis qͥdē corꝑis opꝰ carnole. cogitacōe v̓o mētis ⁊ aī intēcōe oꝑaret̉ q̄ d̓i ſūt Cibūqͦꝫ ī veſꝑeieum ſumere precepit. ſed obſeruare ne vniꝙͣ vſqꝫ ad ſaturitateꝫ