liberplacet habere abducito quoꝑis.Michi em̄ infelici eſt moritus quidebiti fiſcalis grā ſepe ſuſpēſue⁊ flcgellatus ec penis ōnibꝰ cruciatus ſerucit̉ in carcere. nec aliqꝫob cauſaꝫ ꝓducit̉ niſi vt tormētopacicit̉. Ures aūt nobis filij fuerūt qui iaꝫ ꝓ eiuſdē debiti ncc̄itatediſtracti ſunt. Egoquoqꝫ miſerrimē q̄ ad ſimiles pēas inqiiror deloco ad locū fugitōs inedio miſericiqꝫ ꝯfecta. ꝑ hec nūc latitōs oberro loca triduū hoc ium ſine ciboducēs. Ego vbi hec audiui miſeratus induxi eā in ſpeluncaꝫ ⁊ reficiēs aīam eius fame collopſam.dedi eciā trecētos ei ſolidos ꝓ qͥbꝰſe ac moritū ⁊ filios nōſolum ẜuituti. ſꝫ ⁊ ſupplicijs aſſerebat obnoxios ⁊ reuocata ad ciuitatē ōneºeos data pecunio liberauit Tuncpat̉ Pafnūciꝰ ego inquit nichil tole geſſi. tn̄ credo eciā ad te ꝑueniſſe ꝙ celebre Pafrucij nomē int̓monachos habeat̉ Fuit em̄ michinō mediocris ſtudij vt vitā meaꝫin hmōi excolerem diſciplinis Deus em̄ michi de te reuelauit. quidnichil minus apud eum mei̓ti hobeas ꝙͣ ego. Quia e̓go vides fr̄ tenon minimo loco hobei̓ cipud deūnō negligas animā tuum. At illeſtatim fiſtulas quas manū gerebat abiciens ſecutus eſt eū ad heremū ⁊ artem muſicā in ſpiritalēꝯmutans vite mētiſqꝫ armoniaꝫꝑ integꝝ trienniū artiſſime ſe traPrimusdidit abſtinēcie. in pſalmis ⁊ oracōibus ſemetipſū exercens die noctūqꝫ. atqꝫ iter celeſte qnimi virtutibus agens inter ſanctoꝝ angelicos choros reddidit ſpiritum.oſtea ꝙͣ hunc igitur Paſnūicius onī exercicio virtutū conſūmotū premiſit ad dominū. ix ſe acrioribus ſemetipſū ſtudijs ꝙͣ priusexercuerat agens iteꝝ domīo ſuꝑplicobat vt ſibi oſtē deret quis eiſimilis eſſet ſuꝑ terrā Fit ergo iterū ad eū vox domini dicens Similē te eſſe noſſe pͥmorio vici illiᶜqui eſt in ꝓximo Quibus auditiꝰPa ſnūcius ſine mora ad euꝫ ꝓperans pulſans ad eſtium domuseius. Ille vero cui mois erat ſuſciꝑe hoſpites occurrit ei atqꝫ introduxit in domū ſuā: lauanſqueqꝫpedes eiꝰ appoſuit mēſam eigitqꝫꝯiuuiū. Inter epulais vero ꝑcunctari Pafnūciꝰ cepit ob hoſpite q̄actus eiuꝰ qd̓ ſtudiū cuiuſqꝫ oꝑihoberet exercicia. Ille vero cuꝫ deſe hūilic rn̄deret ⁊ atere in boniſꝙͣ publicore mallet; porurgebatPofiūciꝰ dicēs ſibi reuelatū eſſea dn̄o ꝙ dignꝰ eēt ꝯſorcō moͣchoꝝAt ille eo ineigis hūilioe̓ de ſemetipō ſenciēſ qīebat Igo qͥdē ī nullomͥ ſū boni alicuiꝰ ꝯſciꝰ. veꝝ qꝛ v̓budei ſcm̄ ē ad te eū quē n̓l lotꝫ celore nō poſſū Hec d̓o q̄ mͥ ī medio ml̓toꝝ poīto ī vſu ſūt loqͥr Trigītuiōꝯpleti ſt̄ āni ꝙ ꝯtinēcie ꝯſēſū hrēme cū ꝯuige mea nullꝰ ognouit;