doqꝫ ore teſtatus eſt dicens. Eo enī ipſoimago dei eſt mens. quo capax eiꝰ eſt. Etin libro de ſpiritu ⁊ anima inqͥt. Non poterat anima eſſe imago dei ſi mortꝭ frenoclauderet̉. Et Bernardus in libro de miſeria vite hominis ait. Me amas in deo.qꝛ imago dei ſum. ⁊ paulo inferiꝰ. Imago dei ē omnis anima rationalis. Et Petrus longobardus in ſententijs aperte exAuguſtini verbis hec verba tranſegit. Ecce illius ſumme vnitatis atqꝫ trinitatis.vbi eſſentia vna ē. ⁊ tres perſone. imago ēhumana mens. Subiectum rurſum fundate rei predicationem ſepenumero ſuſcipere in recto ſolet. ſic anima. ſepe memoria. ſepe intellectꝰ. ſepe appetitꝰ. ⁊ a philoſophis ⁊ a theologꝭ vocatur. Et id ceuab Egidio doctore profecto ſingulariſſimo didicimus emphatice loquendo veritatem obtinet. At vero trinitatis imaginis ſubiectum eſſe hominem. teſtatur opifex primus qui geneſeos libro inqͥt. Hominem ad noſtram imaginem ſimilitudinēqꝫ formemus. Confirmat iddem ratioquoniam ſi aliquid ſubiectum ē propriū.propriūqꝫ exigit fundamentuꝫ. Ex hisitaqꝫ omnibus conferamus Auguſtinuꝫnon modo ſed hominem quemlibet trinitatis poſſe imaginem dici. cum rationale ⁊ intellectiuum quodlibet huius imaginis ſubiectum ſit. Sed ipſe tanto magꝭſic appellari ſine iniuria poteſt. quāto preceteris hominibus trinitatem explanauerit. Mens enim atqꝫ animus eius in diuinarum perſonarum cognitionē ⁊ amorem ſic verſabatur. vt nocteſqꝫ dieſqꝫ penſare nitereretur. qͣꝫ magnum eſſet ineffabile trinitatis myſterium quod cum mortalibus viribꝰ ad illud attīgere nequiuiſſet.īgētiſſimo ſuccedebat̉ affectu. ardebatqꝫīmēſo amore ſuo. ac ita ꝑfecta caritate ſuccēſus. Infundebat̉ ei ſuꝑna gra. qua patrem. ⁊ filium. ⁊ ſpiritumſanctum proprietatibus conſtitutos. vnicam ⁊ ſimpliciſſimam habere eſſentiam intelligebat. Infundebatur inſuꝑ diuino illo afflatu earum tanta cognitio. vt que ſecum ipſe intelligeret poſteris. qui nec tanto valebātingenio. neqꝫ tāta imbuti gratia eſſent ꝑuia relinquere poſſet. Solemus item. vtPitagorici aiunt. dicere. amicorum alterum alterius eſſe imaginem. quoniam al

ter nos in alterius ducit cognitionem. ſꝫvt ex diuine ſapientie ore prodijt. Quiſqꝫ amicus eſt dei. qui eius mandata integre ſeruat. At vero ex omnibꝰ qui in ſancte matris eccleſie templo nati ſunt amici dei. hinc vnus exſolertiſſimus extitit. qͥeius precepta cuſtodiuit. qui ei ſicut vero domino ſeruiuit. Si Auguſtinus itaqꝫ rationalem habuit animam. ſi eā imaginis eſſe dicimus ſubiectum. ſi cognitio⁊ amor ſūmus eius in trinitatem verſabatur. ſi ad eius ſimilitudinem plaſmatꝰ ſitnon erronee. non incompte. non abſurdeſic dici ⁊ appellari poteſt. Rurſum cuꝫimaginis officium ſit nos in illius ducere cognitionem quod imaginatum eſt. ethic nobis pre ceteris trinitatis cognitionem dederit vocari ſic poteſt. vt trinitatiſimago. hoc eſt ad imaginem illius factꝰad eius nos ducens cognitionem dicat̉.Poſtremo ab hac ſnīa grammatici nondiſcrepant. qui figuris vtentes caſuꝫ procaſu. pro parte totū in oratione texere ſepenumero conſueuerunt. ſic nos haud incongrue trinitatis imaginem dicimꝰ. qͦniam ad illius eſt imaginē factus. Vt vehementiorem etiam interdum ſermonemefficiamus. Hiſce vti verbis ſolemꝰ. Vtceſarem fuiſſe omnia dicamus. cum nectamen omnia fuiſſe. quin potius illa valuiſſe cenſemus. De imagine ſic ſuo modo coapta ſermonem.NOſtremo ad ſoluendas ambigui¶O tates ſermonem conuertā. Trāſigere quippe ſacri doctores cōſueuerunt inter imaginem quandam eſſe etimaginatā conſubſtantialitatē. Sic eiuſdem eſſe cum deo nature ⁊ ſubſtātie creaturam oporteret. ſi eam trinitatis imaginem diceremus. Abſit autem vt intm̄ labamur errorem. vt ſiue homines ſiue angelos illius habere eſſentiam ⁊ naturama quo plaſmati ſunt ꝯferamus. quis enimſic tolleret quod finitimi quod caducumeſt ⁊ mortale. quod ē tempori ⁊ variatiationi ſubiectum eternum ⁊ incommutabile eſſe. atqꝫ infinitum. Quis creaturameſſe creatorem. Vercule. Nemo.Quantum quoqꝫ vim dicūt eſſe imaginis vt eam imaginati agant omnem ſe-

t

v