Fo.IX

Cōmentarij ſuper regula diui Auguſtini Iponenſis epiſcopi ſancte eccleſie doctoris precellentiſſimi editi ab AmbroſioCoriolano ſacre theologie profeſſore etpriore Generali totius ordinis fratrū heremiiarū eiuſdem ſancti per modū Dialogi feliciter incipiunt.AuguſtinusAnte omnia fratres kariſſimi diligat̉ deus. deinde proximꝰ. qꝛ iſta ſunt preceptaprincipaliter nobis data.Ambroſiꝰx omniū parente doctorum. ⁊ noſtre ſanctiſſime religionis. primo acveraciſſimo fundatore Aurelio Auguſtino iubemur. vt in primis deūſubinde proximū diligamus. quoniam ſicut rationem adiecit. a mundi redemptore iſta precepta ſeruanda ſunt principaliter nobis data. ⁊ adeo quidem vt ex his.ceu ipſe ſaluator mox intulit. tota lex pēdeat ⁊ prophete. Ob eam rem a ſanctiſſimo gentium doctore ſcriptū eſt. Qui diligit legē adimpleuit. Et Auguſtinus incōmentarijs canonice Iohannis inquitDilectionem habeas ⁊ impleſti legeꝫ. qd̓qͣꝫ preclariſſimum qͣꝫqꝫ conſentaneum dictum ſit. cōſtat ex eo quidē. ꝙ ex his duabus dilectionibꝰ tota confletur caritatiseſſentia. Unde eam hoc pacto ſacri diffinire doctores. Caritas eſt dilectō quadiligimus deuꝫ propter ſe. ⁊ proximū ꝓpter deum. aut in deum. perinde idē Auguſtinus in octo agintatriū queſtionumvolumine eam talem vocat amorem. quodeus ⁊ animus ip̄e diligitur. Et in librode doctrina chriſtiana. ea motum animinuncupauit ad fruendū deo propter ſeipſum. ⁊ ſe atqꝫ proximo propter deum.At enim tanta eſt caritatis neceſſitas. tāta excellentia. tanta preſtantia. tanta deniqꝫ gloria ⁊ ſplendor. vt de ipſa idē glorioſus apoſtolus Paulus ad Corinth̓.ſcribens intonuerit. Si linguis hominūloquar ⁊ augelorum caritatem autem nōhabeam. factus ſum velut es ſonans. aut

cymbalum tiniens. Et ſi habuero ꝓphetiam. ⁊ nouerim miſteria omnia. ⁊ omnēſcientiam. ⁊ habuero omnem fideꝫ. ita vtmontes tranſferam. caritatem autem nōhabuero nihil ſum. In quibꝰ ⁊ alijs queſequuntur non modo vtilem. ſed neceſſariam. hanc vnam omniū caput parentemdecorēqꝫ virtutum. ſatis eſſe ad eternamfelicitatem acquirendā tranſegit. eiꝰ quoqꝫ preſtantiam augens eam eſſe omniuꝫpreceptorum finem. legiſqꝫ plenitudineꝫalibi definiuit. quoniam ad eam. ſi de cōſcientia bona. ⁊ fide nō ficta extiterit. oīareferuntur precepta. quoꝝ quidem adimpletio vera eſt legis plenitudo. cuiꝰ etiam diuus Gregorius celſitudinem cōtemplans illud ſaluatoris verbum. hoc ēpreceptum meum vt diligatis inuicem. ſicut ego dilexi vos. exponens. cum vehemēti rogat affectu. Cum cuncta ſacra inquit. eloquia plena ſint dominicis preceptis. quid eſt ꝙ de dilectōe quaſi de ſingulari mandato dominus dicit. Hoc eſtpreceptum meum vt diligatis inuicem. ſicut ego dilexi vos. niſi qꝛ omne mandatum de ſola dilectione eſt. ⁊ omnia vnumpreceptum ſunt. qꝛ quicquid precipit̉. inſola caritate ſolidatur. Vt enim multi arboris rami. ex vna radice prodeūt. ſic multe virtutes ex vna caritate generant̉. Nechabet aliquid viriditatis ramꝰ boni operis. ſi non manet in radice caritatis. Precepta ergo dominica multa ſunt ⁊ vnummulta per diuerſitatem operis vnū in radice dilectionis. Et Auguſtinus cum defortitudine ſuis in ſermonibus narraret.preſtantiam. aſſeruit. omnis bone actionis formam eſſe caritatem. Cum autē diuinorum verborum eſſet declamator. tamexcellens bonum caritatem eſſe aſſeuerauit. vt nihil ea precioſius. nihil luminoſius. nihil firmius. nihil vtilius. nihil deniqꝫ aſtrueret fore ſecurius. Et intantam profecto eius laudes erexit vehementiam vt dicere nō diffideret. ꝙ ſublata caritate cetera dei munera nihil prodeſſent. Ad cuius item preſentiam ceteraviuerent dona īmo virentiori quadā valerent virtute. Et vt ſuam celſitudinē adſummū tolleret faſtigium eam oīm bonorum radicem aſtruxit. eam vitā omniumvirtutum dixit. eam inter oīa diuina mu-

b 3