Fo. CXVII
bis ẜm conſuetudineꝫ legit̉ ſine tumultū⁊ ꝯtentionibꝰ audite. Ne ſole vobis fauces ſumant cibū. ſed ⁊ aures eſuriant deiverbum. Ita ꝙ ſicut corpori corporalemita ⁊ aīe ſpiritualem tribuere cibum debemus. At ꝟo ſaluberrimꝰ ſuauiſſimꝰ ac iocundiſſimꝰ aīe cibus. quem eſurit ⁊ appetit ipſum eſt verbū dei. SequiturNonū peceptū de ſollicitudine prepoſitiTextusAuguſtinusIautem aliquid opus fuerit p̄¶ poſitus eoꝝ ſollicitus ſit.CōmentumAmbroſiusOn ob aliā cām officiales creant̉niſi vt ſollicite q̄ ad eoꝝ ſpectantofficium exequant̉. At enim prepoſitus talem curā gerit monaſterij. Idcirco ſiue in ſpiritualibꝰ. ſiue in tꝑalibusaliquid alicui. vel toti monaſterio opusfuerit. vel ꝑ ſeipſū. vel ꝑ ſuos īferiores officiales iuxta rei exigentiā. aut per aliquēalium ꝓut expediens videbit̉ facere ſollicitꝰ ſit. alioqͥn noſcat ſe de negligentia ſaltem a deo eſſe puniendū. qͥ ſicut nullū bonum irremuneratū. ita ⁊ nullum malumquantūcūqꝫ exiguū relinquit impunituꝫmō omne defectū. qͥ ꝓpter ſui euenerit incuriam ſibi dignoſcat eſſe imputandumSequit̉Decimū p̄ceptū eſt de vſu vini ꝯcedēdo.CextusAuguſtinus¶ Abbato ⁊ dn̄ica ſicut conſuetudoeſt qui volunt vinū accipiant.CōmentumAmbroſiusMnes illi ſctī patres ſummopere nitebant̉ carnē domare. vt incētiua extinguerent̉ libidinis. ⁊ ſpiritui eſſet ſubiecta. ⁊ precipue. abſtinentiaeſce ⁊ potꝰ vini. qm̄ in illo vt ꝓpheta inqͥtmultū cōſiſtit luxuria. ꝓpterea vir ſanctꝰAugꝰ. ſuoꝝ fratrum collegio. vt illoꝝ priſcoꝝ patrum imitarent̉ exemplū. vinū interdixit preterqꝫ in magnis ſolēnitatibꝰ ⁊
in diebꝰ dn̄icis ⁊ ſabbatis in quibꝰ illudſumere volentibꝰ ꝯceſſit. Sed pleriqꝫ oēsilliꝰ potum tm̄ abhorrebāt vt nūqͣꝫ qͣuisde cauſa ipſum auderent acciꝑe. vn̄ in ſermone ad clericos yponenſes eos obiurgans ait. ꝑgite ad fratres meos. ⁊ diſciteab eis. qꝛ mites ſūt ⁊ humiles corde. pauperes ſpiritu. ⁊ filij obediētie egrediminiforas. ⁊ qͥd eſtis vos. ⁊ quid ipſi ſint cōſiderare vos volo. Nūquid ⁊ vos eſtis q̄les ipſi ſunt. O vtinā tales eſſetis qualesipſi ſunt. vos enī voratores eſtis. ⁊ ipſi ſūme ſobrietatꝭ. Uos diſcurſores ciuitatū.⁊ ipſi viſus hoīm fugiunt. Vos impudici. ⁊ ipſi caſti. Vos deriſores. ⁊ ipſi feruētiſſimi oratores. Vos pellibꝰ cuniculoꝝvel varioꝝ ornati iacetis. ⁊ ipſi ouino colore nigerrimo aſperrimoqꝫ ſunt induti.Uos delicate paſci ſūme curatis carnesvarias affectātes. Et ipſi poſtqͣꝫ heremūintrauerūt. nūqͣꝫ carnes ſumpſerūt. Vosvinā electa ſpeciebuſqꝫ inebriata q̄ritis.⁊ ipſi ſꝑ puſillū aque recipiunt. Ecce qͣnta illoꝝ fratrū erat abſtinētia ⁊ ꝑcitas bibendi ꝙ nō ſolū nō bibebāt vinū ſꝫ aquāin exigua capiebāt mēſura. ⁊ merito qͥdē.qm̄ abundantia panis ⁊ aque peſſundedit ſogdomam. Sequit̉Undecimū mādatū de frībꝰ foras mittēdis.TextusAuguſtinꝰI opꝰ fuerit ad aliquā neceſſitatem mitti. duo eant.CōmentumAmbroſiusUo ſcꝫ ad pauciores eant. ꝑindeId O in tertia regula dicit. nec eant adbalnea ſiue qͦcūqꝫ ire neceſſe fuerit minꝰ qͣꝫ duo vel tres. ⁊ nō vagādi gratia more circumcillionū eant. ſed cū opꝰfuerit ad aliquam neceſſitateꝫ vel pro bono publico monaſterij. vel pro aliqua neceſſitudine alicuiꝰ ex fratribus mitti. inqͥtenim mitti. quoniam non niſi miſſi a ſuperiore fratres extra monaſterium ire debent. ⁊ cum quibus prepoſitus iuſſerit ꝓficiſci tenent̉. tum vt ꝓpria ſicut religioſos decet abdicetur volūtas. tū vt ꝯgrua